De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren

Israël telt thans 7,5 miljoen inwoners

Aan de vooravond van 2010 telde de Joodse staat Israël 7.509.000 inwoners, althans volgens de cijfers van het Israëlische Centraal Bureau voor de Statistiek die afgelopen woensdag werden gepubliceerd. In de cijfers zijn niet de vreemdelingen inbegrepen die in Israël verblijven. Volgens de cijfers blijft de Joodse bevolking met 75,4% (5.664.000 personen) de grootste bevolkingsgroep in Israël, op de voet gevolgd met 20,3% of 1.526.000 Arabieren en 4,3% (319.000 personen) die worden gedefinieerd als “andere” – immigranten die niet geregistreerd zijn als Joden, niet-Arabische christenen, Druzen, Bedoeïenen en bewoners zonder een religieuze indeling.

2 op 3 Joodse Israëli's werden geboren in Israël (2006)

Tot 2005 werd op de Israëlische identiteitskaart (Teudat Zehut) nog de etniciteit of religie van de kaarthouder vermeld. Sommigen id-kaarten vermelden nog wel (op vrijwillige basis) de hebreeuwse geboortedatum van de houder, maar steeds minder Joden dringen daar nog op aan, naarmate de seculariteit in Israël toeneemt.

In het afgelopen jaar nam de bevolking van Israël toe met 1,8%. Het CBS merkte op dat de bevolkingsgroei stabiel is gebleven sinds 2003. Ongeveer 160.000 baby’s werden het afgelopen jaar geboren en 39.000 mensen overleden. De bevolking groeide in 2009 aan met 135.000 mensen. Een jaar geleden aan het begin van 2009, telde de bevolking van Israël 7.373.000 mensen.

Volgens het CBS waren er 14.500 nieuwe immigranten in Israël over het ganse jaar 2009, een cijfer dat vergelijkbaar is met vorige jaren. Vier jaar geleden heeft de Israëlische bevolking de kaap van 7 miljoen inwoners overschreden. Sinds mei 2006 wonen de meeste Joden in Israël, dat voor het eerst het aantal Joden in de Verenigde Staten is voorbij gestoken.

Geboortecijfers van het afgelopen jaar wijzen op een aanhoudende stijging van het Joodse geboortecijfer en een aanhoudende daling voor de Arabieren. Joodse families werden uitgebreid tot 2,96 kinderen per gemiddeld huishouden, een stijging van 2,8 kinderen per huis in 2008.

Het tegendeel is het geval voor Arabische families: in 2008 kregen Arabische vrouwen een gemiddelde van 3,84 kinderen en dat voor het 2de jaar op rij, wegens het bereiken van 3,97 in 2007. De bevolking van Israël is zeer jong in verhouding tot de westerse wereld. Hoewel bijna 30% van de Israëli’s onder de leeftijd van 14 jaar is zijn slechts 17% van de burgers van andere westerse landen van die leeftijd.

Demografische tijdbom

Intussen neemt de onrust in Israël toe door het steeds groeiend aantal Israëlische Arabieren in het land waarvan zoals bekend er heel wat vijandig staan tegenover de Joodse staat. Weliswaar een minderheid want de grote meerderheid van de Israëlische Arabieren is perfect geïntegreerd in de Israëlische staat en uit een recente opiniepeiling bleek dat de meeste Israëlische Arabieren liever in Israël wonen dan in om het even welk ander land in de omringende Arabische wereld.

Echter, nogal wat Arabisch burgers van Israël sympathiseren met Hamas of al-Fatah. Zo bijvoorbeeld tonen cijfers uit 2003 aan dat tijdens de voorgaande drie jaren 173 Israëlische Arabieren waren gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij terroristische aanslagen. Twaalf Israëlische Arabieren pleegden aanslagen en 21 Israëlische Arabieren hadden terroristen bijgestaan door zelfmoordterroristen te vervoeren. Israëlische Arabieren waren betrokken bij aanslagen die het leven kostten aan 135 Israëli’s. Volgens statistieken die werden opgesteld door de veiligheidsdienst Shin Bet, was er in 2003 een aanzienlijke daling in de betrokkenheid van Israëlische Arabieren in terroristische activiteiten. Haaretz schreef: “In 2003 was er een nog steile daling, van twee derde van het aantal aanvallen met Israëlische Arabische burgers. Echter, in de vier aanslagen van dit jaar waarin Israëlische Arabische burgers waren betrokken werden 45 mensen gedood. In 2002 waren Israëlische Arabieren nog betrokken in 12 aanslagen.”

Door Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit worden de Israëlische Arabieren aanzien als Palestijnen en niet als burgers van Israël (en de Joodse staat niet eens erkent) en worden zij ook steevast meegeteld in hun eigen bevolkingsstatistieken als inwoners van de toekomstige staat Palestina. Wanneer men de inwoners berekend volgens de formule van de Palestijnse Autoriteit, die de Arabische inwoners van Israël meetelt bij de Palestijnse bevolking, zouden er op dit ogenblik meer Arabieren wonen (in Israël, Gaza en op de Westelijke Jordaanoever samen) dan Joden.Vandaar ook de weigerachtige houding van Israël om Palestijnse vluchtelingen op te nemen.

Die demografische bedreiging aan het adres van Israël werd nog versterkt door uitlatingen die Yasser Arafat maakte met een verklaring tijdens een gesloten bijeenkomst van Arabische ambassadeurs in Stockholm waar Arafat op 30 januari 1996 te gast was en het echte doel van zijn eis op het recht op terugkeer van alle Palestijnen naar het land van Israël uiteen zette:

“Binnen vijf jaar zullen we zes tot zeven miljoen Arabieren hebben die wonen op de Westelijke Jordaanoever en in Jeruzalem. Alle Palestijnse Arabieren zullen door ons worden verwelkomd. Als de Joden allerlei Ethiopiërs, Russen, Oezbekis en zelfs Oekraïeners als Joden mogen importeren, kunnen wij alle soorten Arabieren importeren. We plannen de eliminatie van de staat Israël en de oprichting van een Palestijnse staat. We zullen het leven voor de Joden ondraaglijk maken door psychologische oorlogvoering en door een bevolkingsexplosie. Joden willen niet wonen tussen Arabieren …. Zij zullen zich ontdoen van hun woningen en naar de Verenigde Staten vertrekken. Wij, de Palestijnen, zullen alles overnemen, inclusief geheel Jeruzalem.”

Premier Benjamin Netanjahoe had het enkele jaren geleden over dit groeiende demografische probleem en oogstte met zijn uitspraken een storm van kritiek. Sprekend op 17 december 2003 op de Conferentie voor Veiligheid in Herzliya, zei hij “dat Israël zich al had bevrijd van de controle over bijna alle Palestijnse Arabieren,” maar dat hij niet een toekomst kon voorspellen waarin ‘gelijk welke normale Israëliër’ zou kunnen proberen om van de Palestijnen of Israëlische burgers te maken of hen ‘slaafs te onderwerpen’. “De Palestijnen zouden onder alle omstandigheden zichzelf willen besturen en zelf hun eigen zaken willen beheren”, zei hij. “Als er een demografisch probleem is, en dat is er wel degelijk, dan is het met de Israëlische Arabieren die Israëlische burgers zullen blijven,” voegde hij eraan toe. “Voor een diplomatiek akkoord heb je eerst een partner nodig en daar moet iets tegenover worden gesteld,” zei hij nog. [Orig. For a diplomatic deal you need a partner and you need to get something back in return.]

“De Onafhankelijkheidsverklaring zegt dat Israël een Joodse en democratische staat moet worden, maar om ervoor te waken dat het Joodse karakter niet wordt overspoeld door een demografische golf, is het noodzakelijk dat de Joodse meerderheid wordt verzekerd. Wanneer de Israëlische Arabieren zich goed integreren en 35 tot 40 procent van de bevolking bereiken, zal er niet langer een Joodse staat bestaan maar een bi-nationale,” zei Netanjahoe. “Als het aantal Arabieren op 20 procent blijft staan, maar de relaties gespannen en gewelddadig zijn, zal dit ook schadelijk zijn voor de democratische structuur van de staat. Daarom is een beleid nodig dat de twee in evenwicht houdt.” [Orig.: We do have a demographic problem but it is with the Arab Israelis, not the Palestinians. The declaration of independence depicts Israel as both Jewish and democratic. To stop democracy from wiping out the Jewish nature of the country we must insure the Jewish majority. Incorporating the Arab Israelis fully into Israeli society should be done hand in hand with protecting the Jewish nature of that society.]

Gevolgen voor de Israëlische Arabieren wanneer de Palestijnse staat wordt opgericht

Naarmate de oprichting van een soevereine Palestijnse staat dichterbij komt, een eis van zowel  de leiders van Palestijnen in Gaza als op de Westelijke Joordaanoever, evenals de uitdrukkelijke wens van het Kwartet (= Rusland, de Verenigde Staten, de Verenigde Naties en de 27 landen van de Europese Unie), lijken steeds meer Israëlische politici geneigd naar een alternatieve oplossing voor het demografische probleem, waarbij de Israëlische Arabieren na de oprichting van de Palestijnse staat, hun Israëlisch staatsburgerschap zouden verliezen en moeten inruilen voor dat van een Palestijns staatsburgerschap. In feite precies wat de Palestijnse Autoriteit ook wenst, behalve dan dat de PA tot op heden de Joodse staat Israël weigert te erkennen en niets erop wijst dat dit ooit staat te gebeuren, integendeel.

Tzipi Livni: De nationale oplossing voor de Israëlische Arabieren ligt in een Palestijnse staat

Het grote struikelblok voor de PA blijft het grondgebied waarover die toekomstige Palestijnse staat zich moet uitstrekken en uiteraard de kwestie van de status van de hoofdstad Jeruzalem. Volgens de PA – en in het bijzonder Hamas – en ook de meeste van hun Arabische bondgenoten, moet de Israëlische staat worden opgedoekt en plaats maken voor de Palestijnse Islamitische Republiek. Wat er dan met de 5,66 miljoen Israëlische Joden moet gebeuren varieert – al naargelang de bronnen – van deporteren, uitmoorden of in het beste geval terug naar de eeuwenoude status van 2de rangsburgers als dhimmies ten tijde van het 500 jaar durende Ottomaanse Rijk.

Tzipi Livni, voorzitster van de Kadimapartij die sinds de verkiezingen van februari 2009 naar de oppositiebanken werd verwezen, zond op 10 december 2008 een duidelijk signaal wat volgens haar een oplossing zou kunnen zijn voor het demografisch probleem, indien de Arabische bevolking in Israël sneller zou blijven toenemen dan de Joodse en het evenwicht zou kunnen verstoren. “De nationale oplossing voor de Israëlische Arabieren ligt in een Palestijnse staat,” zei Tzipi Livni.

“Vanaf het ogenblik dat de Palestijnse staat wordt opgericht zal ik in staat zijn om naar de Palestijnse burgers te gaan – die wij Israëlische Arabieren noemen – en tot hen zeggen: U bent inwoners met gelijke rechten maar uw nationale oplossing ligt in een andere plaats,” vertelde zei aan de leerlingen van een middelbare school in Tel Aviv. Haar verklaringen lokte de woede uit van enkele Israëlisch-Arabische wetgevers: “De wortels van de Israëlische Arabische burgers van Israël werden geplant nog voor de staat werd opgericht,” zei Ghaleb Majadele, “Zij zijn ingezetenen van dit land met rechten; hun woonplaats en burgerschap zijn niet onderhandelbaar,” voegde hij er toen nog aan toe.

Bronnen: Lees ook op brabosh.com: In het verweer tegen het demografisch fatalisme van 6 januari 2010; De demografische tijdbom van Israël: de Israëlische Arabieren van 1 januari 2010; Het demografische probleem: ‘Binnen zeven jaar evenveel Joden als Arabieren’ van 27 mei 2009; Arutz Sheva: Bureau of Statistics: Israel’s Demographics for 2009 door Malkah Fleisher van 30 december 2009; Ynet News: Israeli population at 7,509,000 at end of decade van 30 december 2009; Jerusalem Post: Israel’s population at 2010 is 7.5m door Ruth Eglash; JTA: Livni: Israeli Arabs can move to Palestine van 1 december 2008; Jerusalem Post: FM takes heat over Israeli Arab remark door Abe Selig van 11 december 2008; Haaretz: Netanyahu: Israel’s Arabs are the real demographic threat door Aluf Benn and Gideon Alon van 18 december 2003; Nation Master.com: People Statistics > Population > Israel (historical data); Jerusalem Post: Report: More Jews in Israel than in any other country door Seth Freedman van 1 mei 2006; Focus Migration: Israel