De toekomst lacht Israël toe in 2010

For Israel, Good Prospects in 2010

door Barry Rubin

In tegenstelling tot mijn nogal sombere beoordeling van de vooruitzichten van de Amerikaanse regering onder Barack Obama met betrekking tot het Midden-Oosten, zien de vooruitzichten voor Israël er vrij goed uit. Met dien verstande natuurlijk dat de kans op een formeel vredesakkoord met de Arabische staten en de Palestijnen zowat dicht bij nulkommanul staat. Daarnaast bestaan er nog twee bedreigingen op de lange termijn in de vorm van Iraanse nucleaire wapens en de vrees dat islamisten op de een van een andere dag één of meerdere Arabische staten zouden overnemen.

Maar laten we van ons zelve genieten zolang we dat kunnen. Het is ook belangrijk om te onthouden dat in het Midden-Oosten, optimisme niet betekent dat er blauwe lucht wordt voorspeld, maar meestal slechts lichte bewolking.

Het lijkt misschien grappig, maar hoe veel beter is de situatie van Israël in feite wel dan in het algemeen wordt waargenomen. We overlopen even de pluspunten:

  • De mogelijkheid van een conflict met de Verenigde Staten werd afgewend, waarschijnlijk voor de rest van de ambtstermijn van president Barack Obama. Alle lessen die we in de regio hebben gekregen uit de Verenigde Staten – en vooral de mate dat zij er zélf iets uit geleerd hebben – ogen gunstig voor Israël, waaruit maar blijkt hoe Israël telkens bereid is om de Amerikaanse inspanningen bij te springen en hoe daar tezelfdertijd uit blijkt hoe moeilijk het is om vrede te bereiken en de andere kant toch zo weinig medewerking of flexibiliteit vertoont. De mogelijkheid van een Amerikaanse toenadering tot Iran of Syrië werd teniet gedaan door laatstgenoemde.
  • Oppervlakkig gezien ziet de situatie er vreselijk uit voor Israël maar op de belangrijke momenten is er voldoende steun. Frankrijk, Duitsland en Italië hebben gunstig gezinde regeringen, terwijl in Groot-Brittannië een acceptabele positieve regering op het punt staat te worden vervangen door een warmere. (Het helpt soms om je verwachtingen laag te houden.)
  • Ondanks hun retoriek zijn de leiders van de Palestijnse Autoriteit (PA) in principe tevreden met het status-quo. Hun strategieën om meer concessies van Israël af te dwingen zonder er zelf iets tegenover te plaatsen, laat hen zelfvoldaan maar zonder vooruitzichten op succes achter. Het gevaar van een machtsovername door Hamas werd afgewend. De economische situatie op de Westelijke Jordaanoever is ongeveer zo goed zoals ze nooit voordien is geweest. En de regeerders van de PA vermijden liever het oplaaien van nieuw geweld. Dat is nog niet het nirvana maar het is ook niet slecht.
  • Hezbollah wil dit jaar nog geen nieuwe oorlog [tegen Israël] voeren, maar zijn op zoek om nieuwe vergeldings terreuraanslagen uit te voeren ver weg van de grens tussen Libanon en Israël. Hamas is waarschijnlijk genoeg geïntimideerd door de gevechten van begin 2009 (externe waarnemers zijn zich nog steeds niet bewust van de gevolgen van het feit dat de schutters de strijd afbraken, wegrenden en zich verschuilden achter burgers, maar de Hamas-leiding weet dat maar al te goed), hoewel dit niet met zekerheid kan worden aangenomen.
  • Terwijl de internationale economische malaise Israël heeft getroffen, werd het land meer geïsoleerd dan men zou hebben durven hopen vanwege de negatieve effecten. Haar opmerkelijke technische innovatie op het gebied van hi-tech, wetenschap, medische en agrarische technologie blijft snel vorderingen te maken.
  • Israël heeft een regering die in hoge mate de steun geniet van de bevolking die – na zoveel onbekwaamheid en ingenieuze plannen die niet veel goeds teweeg brachten – werkelijk weer in de juiste sporen loopt. Er leeft, naar Israëlische normen, een hoge graad van nationale consensus.
  • Iran beschikt nog niet over kernwapens.

Dat is helemaal geen slechte lijst. Er zijn velen die denken dat Israël niet kan gedijen, misschien zelfs niet kan overleven, zonder het hebben van een formele vrede met de Palestijnen of misschien ook met Syrië en met de Arabisch-sprekende wereld in het algemeen. Dit is gewoon onwaar. Het ontbreken van een ondertekend vredesverdrag met iedereen (niet vergeten te vermelden dat er dergelijke documenten bestaan met Egypte en Jordanië) is niet hetzelfde als oorlog. Volgens de gebruikelijke standaard van geen oorlog/geen vrede is dit een vrij goede.

Als dit Gaza was, het zou onaanvaardbaar zijn geweest

Natuurlijk, er bestaan er nog negatieve zaken maar die komen nergens zo dicht in de buurt als datgene dat met een oppervlakkige blik kan worden waargenomen. De virtuele afvalligheid van de westerse alliantie door het regime van Turkije (ja, het gaat echt zo slecht) en het einde van de bijzondere relatie tussen Jeruzalem en Ankara is een slechte zaak. Maar de Turkse semi-islamitische heersers worden beïnvloed door hun wens om een rol als vredestichter te spelen in de regio en niet om de Amerikanen of de Europeanen boos te maken.

Het meest verontrustende van alles is het lawaai. De virulente haat tegen Israël door grote delen van de Amerikaanse en vooral Europese intelligentsia die samen loopt met een eindeloze uitbarsting door academici, media en sluipschutters vanuit de EU, kan soms ontmoedigend zijn. Maar zelfs hier is een zilveren glimp van hoop waar te nemen. Hoe meer extreme en bizarre regelrechte aanvallen er zijn, hoe minder geloofwaardig ze zijn. Opiniepeilingen, vooral in de Verenigde Staten waar ze door het dak gaan, zijn helemaal niet zo slecht. Bovendien hebben de leugens en het geschreeuw weinig impact op de regio zelf. Iets om je zorgen over te maken, maar niet echt om wakker van te liggen.

Wat het belangrijkste is van alles is dit: de bereidheid om je problemen nauwkeurig te beoordelen, geleid door redelijke verwachtingen. Niet kreupel geworden door een ideologie, verblind door misvattingen, zwaaiend met slechte internationale adviezen en het verlangen om populair te zijn. Maar met vastberadenheid en moed een beleid uit te voeren om er het beste van te maken met diegenen waar u iets mee te maken heeft.

Als alle anderen hetzelfde zouden doen, zou de wereld en vooral het Midden-Oosten een veel betere en meer vredige plaats zijn.

Bron: Gloria Center: For Israel, Good Prospects in 2010 door Barry Rubin van 27 december 2009