Olmert’s plan voor vrede met de Palestijnen

Olmert's 2-statenoplossing

Op 25 juni 2009 gaf Saeb Erekat een interview weg in het Jordaanse dagblad al-Dustour. Saeb Erekat is DE toponderhandelaar voor de Palestijnen, hoofd van het Negotiations Department voor de PLO en de Palestijnse Nationale Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever. Erekat wordt de spreekbuis van de  zogenaamde Palestijnse ‘gematigde’ vleugel genoemd en is de favoriet van de Westerse media. In dit interview vertelde hij hoe in 2008  de toenmalige Israëlische Eerste Minister Ehud Olmert – een aanbod deed aan de Palestijnen waarin hij bijna 100 procent [!] van de ‘bezette’ gebieden wilde teruggeven en de rest wilde compenseren met een landruil.

Erekat vertelde hoe de afgelopen decennia Israël telkens meer en meer haar aanbod tijdens onderhandelingen uitbreidde en daaruit kon besluiten dat de Palestijnen zich niet moeten haasten om gelijk welk aanbod nu al te aanvaarden:

“[Sommigen vragen ons] tot waar de onderhandelingen met de Israëlische zijde ons tot op heden hebben gebracht. In het begin zeiden [de Israëli’s] dat we [enkel het recht] zouden hebben om onze eigen scholen en hospitalen te beheren. Daarna stelden ze ons voor om ons 66 procent [van de bezette gebieden] terug te geven. [Tijdens de onderhandelingen] in Camp David boden ze ons 90 procent aan, en [recent] boden ze ons 100 procent aan. Dus waarom zouden we ons haasten, na al de onrechtvaardigheid waaronder we hebben geleden? Die overeenkomst zou trouwens niet stabiel zijn, tenzij ze gebaseerd is op internationale wetten en rechtvaardigheid.”

Ehud Olmert (°1945) werd op 14 april 2006 premier, nadat Ariel Sharon vanwege zijn beroerte op 4 januari 2006 honderd dagen niet als premier had kunnen optreden. Tot die tijd was Olmert interimpremier van Israël. Behalve premier was Olmert tot september 2008 ook de partijvoorzitter van Kadima waartoe ook Tzipi Livni als Minister van Buitenlandse Zaken behoorde. In oktober 2008 nam de Tzipi Livni de teugels over van Olmert maar slaagde er niet in om een nieuwe regering te vormen, waarop ze op 26 oktober vervroegde verkiezingen uitschreef die op 10 februari 2009 plaatsvonden. Echter, op 27 december 2008 brak het Gazaconflict uit dat duurde tot 17 januari 2009. Ondanks dat Tzipi Livni’s partij Kadima in februari de verkiezingen had gewonnen vloog zij toch naar de oppositiebanken en werd op 31 maart 2009 de regering Olmert opgevolgd door Benjamin Netanyahoe.

Tzipi Livni, Olmert en Mahmoud Abbas
Tzipi Livni, Olmert en Mahmoud Abbas

“De Palestijnen begingen een ‘dramatische vergissing’ door het plan niet te aanvaarden,” zei Olmert in een interview met de BBC op 28 september 2009, zes maanden nadat hij tot ontslag werd gedwongen wegens een zaak van vermeende corruptie. Ook bij de Palestijnse onderhandelaars dringt stilaan het besef door van de ‘gemiste kans’ die Olmert hen heeft gegeven met dit bijzonder verregaande vredesvoorstel en dringen zij er thans bij de huidige vredesbesprekingen op aan om rekening te houden met de vooruitgang die werd gemaakt onder premier Olmert.

Echter, de regering van de huidige premier Netanyahoe lijkt maar weinig enthousiast om de draad weer op te nemen waar Olmert hem heeft laten vallen, meer bepaald over de uiteindelijke status kwesties, over de verdeling van Jeruzalem en over de terugkeer van vluchtelingen. Netanjahoe ondersteunt enkel ‘het idee’ van een [gedemilitariseerde] Palestijnse staat. Onlangs heeft Netanjahoe wel de bouw en uitbreiding van nieuwe nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever voor tien maanden bevrozen om tegemoet te komen aan de hernieuwde onderhandelingspogingen van president Barack Obama, om tot een oplossing te komen van het conflict tussen Palestijnen en Israël.

Het vredesvoorstel van Ehud Olmert

In het vredesvoorstel, dat toen door Olmert werd onderhandeld met Erekat en Abbas, zou Israël 94% van de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen geven, plus de controle over de Arabische gebieden van Oost-Jeruzalem en een symbolische terugkeer van een aantal vluchtelingen. Israël zou afstand doen van elke andere claim op de Gazastrook en slechts een klein deel claimen op de Westelijke Jordaanoever en delen van de Arabische wijken in Jeruzalem, waardoor meer dan 60.000 Joodse kolonisten zouden ontworteld worden.

In de Israëlische krant Haaretz verschenen op 17 december 2009 meer details over Olmert’s plan for peace with the Palestinians, inclusief een overzichtskaart zoals die hieronder werd samengesteld op basis van het voorstel dat de Palestijnen door de toenmalige regering van Olmert werd gedaan. Wat hier ook opvalt is dat Olmert de Gazastrook zou verbinden met de Westelijke Jordaanoever via een brede autoweg (‘Safe Passage Route ‘ zie map), ondanks dat Hamas (Gaza) sinds de zomer van 2007 op voet van oorlog leeft met al-Fatah van Abbas op de Westbank. Het lijkt onwaarschijnlijk dat er plaats is om 2 soevereine Palestijnse staten naast Israël te laten ontstaan, alhoewel het met de dhimmi’s in de [Arabische] Verenigde Naties zoals algemeen bekend echt nog alle kanten op kan.

Dàt ‘probleem’ van die arabische broedertwist zullen de Palestijnen nog wel even zélf onder elkaar moeten oplossen vooraleer de Islamitische Republiek Palestina ooit het levenslicht zal zien [sic]. Of zoals de Iraanse leider Ayatollah Ahmad Khatami onlangs zei in een vrijdagavondgebed in Teheran: “The only solution to the Palestine problem is the idea of Islamic Republic system.” Dit gezegd voor wie nog altijd meent dat het Arabisch-Israëlisch conflict om land zou draaien… En dan had ik het nog niet eens over de erkenning van het bestaansrecht van Israël en meer in het bijzonder de algemene ontwapening van Hamas en de PLO, toch één van de belangrijkste veiligheidseisen van Israël. Een echte Palestijnse ‘vent’ zonder een Qassamraket in de ene hand en een Kalashnikov machinegeweer in de andere, die dan de vredespijp zou roken met de Joden van Israël geef toe, dat zou toch even wennen worden… [zie Can Hamas be tamed?].

Het vredesvoorstel van ex-premier Ehud Olmert van september 2008

Bij de kaart: De gebieden die in het rood werden gekleurd zouden naar de Palestijnen gaan, de gebieden in het blauw  (de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever) naar Israël die zoals te zien op het kaartje zouden worden gecompenseerd met een landruil, met name Israëlische gebieden (rood gekleurd) die aan de Palestijnen zouden worden gegeven Een bewaakte autostrade zou de Gazastrook verbinden met het Palestijnse Tarqumiya op de Westelijke Jordaanoever. Jeruzalem werd in het wit gekleurd als de onbetwistbare en eengemaakte hoofdstad van Israël.

Volgens de kaart zoals die werd voorgesteld door Olmert, en die hier voor het eerst wordt openbaar gemaakt, zou de toekomstige grens tussen Israël en de Gazastrook komen naast de kibboetsen en Moshavim zoals Be’eri, Kissufim en Nir Oz, waarvan de velden zou worden gegeven aan de Palestijnen. Olmert heeft ook voorgesteld om de grond aan een toekomstige Palestijnse staat te geven in de vallei in de buurt van Beit She’an Kibbutz Tirat Tzvi, in de heuvels van Judea in de buurt van Nataf en Mevo Betar en op het gebied van Lachis en van Yatir Bos. Samen zouden de betrokken gebieden de overdracht betekenen van 327 vierkante kilometer van het gebied binnen de Groene Lijn [=de bestandslijn na het einde van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog 1947-1949].

Huidige map van het herenigde Jeruzalem. Voor een vergroting klik op de kaart

Olmert presenteerde zijn kaart aan de Palestijnse Autoriteit van president Mahmoud Abbas in september van vorig jaar. Abbas reageerde niet en de onderhandelingen werden beëindigd. In een interview met Haaretz op dinsdag, zei Abbas dat Olmert hem verschillende ontwerpen van zijn kaart had gepresenteerd. De versie die afgelopen donderdag 17 december 2009 in Haaretz werd getoond is gebaseerd op bronnen die gedetailleerde informatie ontvingen over de voorstellen van Olmert.

Olmert wilde 6,3 procent van de Westelijke Jordaanoever annexeren bij Israël, gebieden die voor 75 procent worden bewoond door een Joodse bevolking. Zijn voorstel zou ook de evacuatie betekenen van tientallen nederzettingen in de Jordaanvallei, in het oosten van de Samarische Heuvels en in de regio Hebron. In ruil voor de annexatie van Israël van Ma’aleh Adumim, het blok van nederzettingen Gush Etzion, Ariel, Beit Aryeh en nederzettingen grenzend aan Jeruzalem, heeft Olmert voorgesteld om grondgebied aan de Palestijnen over te dragen gelijk aan 5,8 procent van de oppervlakte van de Westelijke Jordaanoever evenals een veilige doorgang route van Hebron naar de Gazastrook via een snelweg die deel zou blijven uitmaken van het soevereine grondgebied van Israël, maar waar geen Israëlische aanwezigheid zou zijn.

Olmert gaf de reserve-kolonel Danny Tirza, die voordien al de belangrijkste ambtenaar was die betrokken was bij de planning van de route van de veiligheidsmuur, de taak om de kaart te ontwikkelen waarop de permanente grens tussen Israël en de Palestijnse staat zou aangeduid worden. De door Olmert voorgestelde annexatie bij Israël volgt voor een groot deel de blokken nederzettingen die langsheen de huidige route van de Veiligheidsmuur liggen. In zijn voorstel voor landruil, verwierp Olmert eerder suggesties met betrekking tot de overdracht aan de Palestijnen van de oostelijke Lachis heuvels, en besliste in plaats daarvan om er woongemeenschappen op te richten om er vluchtelingen vanuit de Gazastrook de vestigen. Hij toonde ook een voorkeur voor het geven van landbouwgrond aan de Palestijnen door de overdracht van de Halutza gronden in de buurt van de Egyptische grens.

De uitvoering van het plan Olmert zou de evacuatie betekenen van tienduizenden kolonisten en de verwijdering op de Westelijke Jordaanoever van de nederzettingen van Ofra, Beit El, Elon Moreh en Kiryat Arba, evenals de verwijdering van de Joodse gemeenschap in Hebron zelf. Olmert bereikte een mondelinge overeenkomst met de regering-Bush met als gevolg dat Israël Amerikaanse financiële steun zou krijgen om de gronden in de Negev en Galilea te ontwikkelen om een aantal van de kolonisten die uit de Westelijke Jordaanoever worden geëvacueerd op te vangen. Andere geëvacueerden zouden worden ondergebracht in nog nieuw te bouwen appartementen die moeten gebouwd worden in de blokken nederzettingen in die gebieden die Israël zou annexeren.

Ook de nederzetting Ofra op de Westelijke Jordaanoever zou volgens Olmert's plan moeten verdwijnen

Het kantoor van Olmert zei in een reactie op de bekendmaking van het plan: “Op 16 september 2008 heeft [Olmert] de Palestijnse president Abu Mazen [Mahmoud Abbas] een kaart getoond die was opgesteld op basis van tientallen gesprekken die de twee hebben gehouden in de loop van de intensieve onderhandelingen die volgden op de Annapolis-top. De kaart die werd gepresenteerd was bedoeld om het probleem van de grenzen tussen Israël en de toekomstige Palestijnse staat op te lossen. Het overhandigen van de kaart aan Abu Mazen zou gebeuren op voorwaarde dat een alomvattend en definitief akkoord met de Palestijnen zou worden ondertekend, zodat deze kaart niet door de Palestijnen als een ‘openingspositie’ zou kunnen gebruikt worden tijdens toekomstige onderhandelingen. Uiteindelijk, toen bleek dat Abu Mazen zijn toestemming niet wilde geven voor een definitieve en volledige overeenstemming, werd hem de kaart niet overhandigd.”

De woordvoerder van Olmert vertelde ook aan Haaretz dat “uiteraard omwille van nationale verantwoordelijkheid we ons niet kunnen verbinden aan de inhoud van de kaart en de details van het voorstel. Tegelijkertijd moet worden benadrukt dat om uw vraag te beantwoorden, er een niet onaanzienlijk aantal onjuistheden in de kaart staan die niet in overeenstemming zijn met de kaart die uiteindelijk werd gepresenteerd.” Olmert suggereert momenteel om zijn kaart te gebruiken als basis voor de hervatting van de onderhandelingen met de Palestijnen.

In zijn gesprekken met premier Benjamin Netanjahoe en buitenlandse staatslieden, heeft de voormalige minister-president Olmert gezegd dat de internationale gemeenschap een formele reactie van Abbas op het voorstel van Olmert moet vragen en vandaar uit de gesprekken kan hervatten. Olmert heeft de gedetailleerde kaart niet voorgelegd aan huidig premier Netanjahoe. Shaul Arieli van de Raad voor Vrede en Veiligheid, die een kaart ontwikkelde met een definitieve grens als onderdeel van het initiatief van Genève, zei dat de mogelijkheden van Israël om grondgebied te ruilen met een toekomstige Palestijnse staat, veel beperkter zijn dan wat Olmert naar verluid een jaar geleden voorstelde.

Bronnen: Haaretz exclusive: Olmert’s plan for peace with the Palestinians van 17 december 2009; op deze blog: Oud-premier Olmert: ‘Ik ging het verste in de vredesonderhandelingen’ van 9 oktober 2009; De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch van 3 augustus 2009; Abbas over zijn ontmoeting met Obama: ‘Ik kan hier niks komen doen’ van 7 juni 2009; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009

2 gedachtes over “Olmert’s plan voor vrede met de Palestijnen

  1. Geweldig artikel. Heel duidelijk allemaal. Kan het niet naar van Bommel en consorten gestuurd worden of zouden ze stiekum dit toch lezen. Hoop het.

    Like

  2. Over het verdelen van het land van Israel komt Gods oordeel, het land is eigendom van de God van Jacob.
    Elke politieke leider die land wil weggeven voor de valse vrede zal het politieke veld moeten verlaten.

    Like

Reacties zijn gesloten.