Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn [deel 1]

Uit de geschiedenis van gevluchte bevolkingsgroepen over de hele wereld na het einde van de Tweede Wereldoorlog, blijkt dat elke groep, met uitzondering dan van de Palestijnen, met succes werd opgenomen in de landen van hun eigen volk. Ironisch genoeg werden ongeveer 850.000 Joodse vluchtelingen gedwongen uit de Arabische landen te vertrekken waarvan de overgrote meerderheid vertrok naar Israël in de jaren na de onafhankelijkheid van de Joodse staat. Dit was overigens een aantal dat veel hoger lag dan dat van de Arabische vluchtelingen die Palestina ontvluchtten naar de Arabische omliggende landen in de periode 1948 tot 1967. De meeste van deze Joodse vluchtelingen hadden weinig meer bij zich dan de kleren die ze op het ogenblik van hun vlucht aanhadden. Toch werden 586.000 van hen opgenomen en opnieuw hervestigd in het kleine grondgebied dat Israël kreeg toegewezen, tegen hoge kosten en zonder gelijk welk aanbod van schadevergoeding door de Arabische regeringen die al hun bezittingen, huizen, gronden, bedrijven enz. in beslag hadden genomen. Sindsdien vonden miljoenen Joden uit de hele wereld, en vooral hele gemeenschappen van Joden afkomstig uit Rusland en Ethiopië, een toevlucht en onderkomen in het Israël van nauwelijks 22.000 vierkante kilometer groot. Waarom konden de Palestijnse Arabieren niet worden geabsorbeerd door de omringende Arabische landen? Dit zijn nochtans erg dunbevolkte landen die een reusachtig groot gebied controleren van ongeveer 7.500.000 vierkante kilometer oppervlakte.

Vluchtelingenkamp voor Arabieren die Israël waren ontvlucht het lijden van miljoenen Arabieren [Palestijnen] wordt door de Arabische staten bestendigd enkel en alleen voor politieke doeleinden. Het zijn slechts pionnen in de oorlog om Israël te vernietigen.
Vluchtelingenkamp in de jaren 1950 voor Arabieren die Israël waren ontvlucht: “Het lijden van miljoenen Palestijnse Arabieren wordt door de Arabische staten bestendigd enkel en alleen voor politieke doeleinden. Het zijn slechts pionnen in de oorlog om Israël te vernietigen.”

Een verklaring is dat de Palestijnse vluchtelingen nog steeds ongewenst zijn door deze Arabische staten. Dit werd voor het eerst vastgesteld in januari 1948 toen de Arabische uittocht op haar hoogtepunt was. Het Palestijnse Arabische Hoger Comité vroeg toen aan de Arabische buurlanden van Palestina om hun grenzen af te sluiten voor de vluchtelingen om hen te beletten de Arabische landen binnen te komen. Dit standpunt bleef ook tijdens de Zesdaagse Oorlog ongewijzigd en tot op vandaag heeft geen enkele Arabische staat, behalve dan Jordanië, ooit geprobeerd om de Palestijnse vluchtelingen op te vangen en te integreren. De reden van Jordanië om dat wél te doen was meer om politieke dan om humanitaire redenen. Zoals een schrijver verklaarde: “Jordanië aanvaardde de vluchtelingen als burgers puur uit eigenbelang. Jordanië wilde hen integreren als Jordaniërs, zodat ze geen eigen Palestijnse regering op de Westelijke Jordaanoever zouden vormen, die een bedreiging zou kunnen zijn voor de Jordaanse regering in Amman.

Vanuit het oogpunt van de vluchtelingen, deden degenen die naar de oostelijke Jordaanoever trokken, dat om te ontsnappen aan de verarmde leefomstandigheden die het resultaat waren van het Jordaanse bestuur op de Westelijke Jordaanoever. In die tijd beschouwden ze zichzelf niet als Palestijnse vluchtelingen, maar als Jordaniërs die van het ene deel van het land nar het andere deel waren verhuisd. Maar toen Jordanië in 1988 afstand deed van haar aanspraken op de Westelijke Jordaanoever, werd haar beleid ten aanzien van vluchtelingen uit Palestina hetzelfde als dat van de andere Arabische landen. Toen de Palestijnse Autoriteit haar Intifada in 2000 vernieuwde, zochten ongeveer 150.000 Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever een veilig onderkomen naar Jordanië om aan het conflict te ontsnappen. Deze keer echter, sloot de Jordaanse regering haar grenzen voor iedereen behalve voor diegenen met een Jordaans paspoort. Libanon nam ook een aantal vluchtelingen op na 1948, maar klachten over die vluchtelingenkwestie werden onder meer geuit in de islamitische wekelijkse krant Beiroet Kul-Shay zoals dit van 19 augustus 1951: “Wie heeft de Palestijnen als vluchtelingen naar Libanon gehaald, die thans belasterd worden door kranten en plaatselijke leiders die noch eer noch geweten hebben? Wie bracht ze totaal berooid en in erbarmelijke toestand over nadat zij hun eer verloren? De Arabische staten – en met hen ook Libanon – deden dat.”

Een andere factor die meespeelt is de enorme rijkdom die wordt gecontroleerd door de Arabische en islamitische wereld van het Midden-Oosten. Als de Arabische leden van de Organisatie van Olie Exporterende Landen (OPEC) slechts een klein percentage van hun olie-inkomsten (geschat op 113 miljard dollar) zouden willen delen, zou de economische situatie van de Palestijnen gemakkelijk kunnen worden teruggedraaid. Indien in feite in die tijd Yasser Arafat, een miljardair en leider van de PLO, slechts een deel van zijn privé-fortuin zou willen afstaan, kon hij op zijn eentje het lijden van zijn volk aanzienlijk verlichten! (Voor meer informatie over het inkomen van Arafat en de Palestijnse Autoriteit (zie: In het spoor van de enorme geldstromen naar Palestina.) Bovendien zijn alle moslims verplicht om een belasting te betalen voor de ondersteuning van de armen, bekend als Zakah (de derde pijler van de islam), en de vromen geven extra aalmoezen aan de armen (fitrah) aan het einde van de islamitische heilige maand van Ramadan. Stel je voor wat er zou kunnen worden bereikt als slechts een fractie van het geld was bestemd om de Palestijnse moslims te helpen. Maar vandaag ligt de Palestijnse infrastructuur in puin, de Palestijnse vluchtelingenkampen is één brok grote ellende en is het Palestijnse volk vreselijk verarmd. (Zie ook Grote Leugens over de vluchtelingenkwestie.)

Hoe wordt de hulp aan de Palestijnse vluchtelingen gefinancierd?

Sinds 1948 ontvangen de Palestijnse vluchtelingen economische hulp via United Nations Relief Works Agency (UNRWA), die hen een jaarlijks budget toekende van 35 miljoen euro. Aanvankelijk bedroeg het aandeel van de Verenigde Staten in dat hulpfonds 17,5 miljoen euro en dat van Israël ongeveer 2,1 miljoen euro, terwijl het totaal van de Arabische toezeggingen ongeveer 420.000 euro bedroeg (in de praktijk betaalden de Arabische landen meestal veel te laat, of maar een fractie van het beloofde bedrag en sommigen zelfs helemaal niets.) Tijdens de eerste twee decennia van het hulpprogramma droegen de Verenigde Staten meer dan twee derde van alle hulpfondsen en schonk Israël meer middelen dan eender welk Arabisch land. In feite gaf Israël tot 1994 meer geld dan de meeste Arabische staten, met uitzondering van Saudi-Arabië, Marokko en Koeweit.

Miljardair Yasser Arafat, corrupt tot op het bot, als nuttige marionet  in dienst van de Arabische oligarchen

Sinds 1994, toen de Palestijnse Autoriteit werd opgericht met Yasser Arafat als president en Israël de Arabische gebieden had overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit, heeft Israël het bedrag van haar bijdragen verlaagd. De Verenigde Staten is tot op vandaag nog steeds de grootste bijdrager aan de UNRWA. In 1999 gaf de UNRWA meer dan 56 miljoen euro aan de Palestijnse Autoriteit of zowat 28 procent van de inkomsten van de organisatie van dat jaar, vergeleken tot Saoedi-Arabië (4 miljoen euro), Koeweit 1,8 miljoen euro), de Verenigde Arabische Emiraten (700.000 euro) en Egypte amper 7.000 euro. Echter, aangezien deze middelen onder de controle vallen van de Palestijnse Autoriteit en zij geen onafhankelijke controle toestaan, is het onbekend hoeveel van het geld daadwerkelijk de vluchtelingen bereikt. Het is bekend dat de vluchtelingenkampen van de UNRWA gebruikt worden als terroristische bases en voor de productie van illegale wapens en dat de Palestijnse vertegenwoordiger bij de UNRWA, Saheil Alhinadi, in een toespraak de terroristische zelfmoordaanslagen verheerlijkte.

Feiten zoals deze doen de bezorgdheid rijzen over de toewijzing en verdeling van de middelen voor andere doeleinden dan de beoogde verlichting van de Palestijnse vluchtelingen. Verhalen van corruptie onder de Palestijnse leiders komen vaak voor en het is verontrustend te moeten vaststellen dat het geld wordt gegeven aan Palestijnse gezinnen waarvan de kinderen zichzelf doden via bomaanslagen op burgers. Yasser Arafat gaf elke familie met een zelfmoordenaar 7.000 euro en de Iraakse dictator Saddam Hussein 17.500 euro. Onlangs leverde een pro-Palestijnse campagne [ een ‘Martelaren’ Teleton] voor hetzelfde doel op de Saoedische televisie 70 miljoen euro op.

Over het geheel genomen, leveren de Arabische landen op dit moment een bijdrage van minder dan 5 procent aan het budget van de UNRWA. Men zou zich kunnen afvragen waarom miljoenen mensen in de islamitische wereld nog steeds hun regimes verafgoden die niet enkel gefaald hebben om hun leefomstandigheden te verbeteren maar ook weinig waarde hechten aan diezelfde levens!

Waarom doet de Arabische wereld zo weinig om de Palestijnse vluchtelingen bij te staan net zoals het Palestijnse volk? De reden, zegt Joseph Farah, een Arabische Amerikaan, is dat “het lijden van miljoenen Arabieren [Palestijnen] wordt door de Arabische staten bestendigd enkel en alleen voor politieke doeleinden. Het zijn slechts pionnen in de oorlog om Israël te vernietigen.”

Ze zorgen alleen voor zichzelf: “De overdracht van biljoenen dollars (en ponden, yens en euros) aan olieproducerende naties moeten de levensstandaard voor iedereen verhogen die leeft aan de ontvangende kant. Dat gebeurt niet, omdat de politieke en religieuze dictators slechts oog hebben voor het behoud van hun bevoorrechte posities, door hun mensen in intellectuele, theologische en economische armoede te houden. ” (Cal Thomas, Fox News commentator)

Wordt vervolgd in Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn [deel 2]

Bronnen: Fast Facts on the Middle East Conflict door Randall Price; 2003; Harvest House Publishers; The Case for Israel uit 2003 en The Case for Peace uit 2005 door Alan Dershowitz uitgebracht door uitgevrij John Wiley & Sons, Inc.

3 gedachtes over “Waarom de Palestijnen nog altijd vluchtelingen zijn [deel 1]

  1. Ik ben jullie zo dankbaar,voor alles wat jullie doen.
    Met diepe dankbaarheid aan jullie van ons het Joodse volk van Israe.
    Mag de levende GOD van Abraham Jitzchak en Jacov.
    jullie Zegenen voor alles wat je doet.
    Met groot respect,
    Aukina Dokter
    uit Israel Tel Aviv.

    Like

  2. Welkom in Nederland!! Ik zie uit naar een ontmoeting!! Hopelijk wordt Nederland geen teleurstelling voor je….. Vele zienden zijn (steke)blind en horenden doof…. Ik verbaas me nergens meer over.. De liefste christenen laten zich voeden met het vergif van de media….. In het oude Israël waren ook VELE valse profeten!! Nu we de gave van het “onderscheiden” hebben ontvangen, wordt dat helaas door weinigen gebruikt……. Helaas is dat niet alleen zo in Nederland!! Laat je door NIETS ontmoedigen!! Paulus noemt ons geloof een “harnas”, nou in deze wereld moet je je panseren om er met de vele leugens niet aan onderdoor te gaan!!
    Heel veel zegen en bsescherming als van een harnas!!
    Ernst

    Like

  3. Habakuk 1 begint met: “Waarom moet mijn oog zoveel ongerechtigeheid zien?”
    “Deze wereld” draait op leugens en ongerechtigheid en er zijn helaas weinigen die het “zien”…….
    Dan het slot van Habakuk: “Nochtans zal ik juichen in de HEER!!”
    Ernst

    Like

Reacties zijn gesloten.