Het Goldstone Rapport is niets minder dan een beloning voor terrorisme

De vier leden van de Goldstone Fact-Finding Mission (foto: VN Raad voor de Mensenrechten)
De vier leden van de Goldstone Fact-Finding Mission. 2de van links: Richard Goldstone (foto: VN Raad voor de Mensenrechten)

Het wordt alle dagen een beetje gekker met dat Goldstone Rapport. Deze keer is het de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone zélf die te keer gaat om wat er met zijn rapport gebeurt en verder afstand probeert te nemen van zijn geesteskind. Goldstone is bijzonder ongelukkig met de resolutie die werd goedgekeurd door de Verenigde Naties en het feit dat zijn rapport wordt doorgeschoven naar de Veiligheidsraad om daar opnieuw behandeld te worden. Hij maakt zich bijzonder boos omwille van het feit dat Hamas en andere tegenstanders van de Joodse staat, thans lukraak citeren uit het rapport wat hen het beste uitkomt en wat ze goed kunnen gebruiken in hun oorlogsretoriek tegen Israël. Het rapport  dreigt nu enkel een stok te worden om Israël – en enkel en alleen Israël – te slaan. Nochtans was dit iets wat zelfs het kleinste kind had kunnen weten wat er met dit rapport zou  gebeuren.

“De ontwerpresolutie stemt me droevig omdat ze enkel beschuldigingen uit tegen Israël. Er staat geen enkele zin in die Hamas veroordeelt wat we nochtans in het rapport duidelijk wél hebben gedaan,” zei Goldstone. Hij onderstreepte dat het rapport niks meer was dan een handleiding (roadmap) bedoelt voor toekomstige onderzoekers en dat het geen enkel ‘hard’ bewijs bevat voor Israëlische misdaden. “Wanneer dit een rechtszaak zou zijn, zou er helemaal niks bewezen zijn,” voegde hij er nog aan toe. Alan Dershowitz noemde donderdag jongstleden 22.10 zijn late reactie schamper ‘de krokodillentranen van Goldstone‘. Hieronder volgt een reactie van Danny Ayalon op het Goldstone Rapport. Danny Ayalon (afb. hieronder rechts)  is vice-minister van Buitenlandse Zaken voor Israël.

Goldstone report constitutes nothing less than a prize for terrorism

door  Danny Ayalon

ayalonAcht jaar lang, terwijl Hamas zonder onderscheid Israëlische burgers bestookte met raketten die door haar opdrachtgevers in Iran werden geleverd, bleef het stil in de Verenigde Naties. Pas wanneer Israël, na jaren van terughoudendheid, besloot om een einde aan de terreur te maken, schoot de VN-Raad voor de Mensenrechten in actie en veroordeelde… Israël! Deze eenzijdige organisatie is erin geslaagd om een eenzijdige resolutie goed te keuren die oproept tot een eenzijdig onderzoek. Vorige maand werden de resultaten van dit ‘onderzoek’ overgemaakt door rechter Richard Goldstone aan de Mensenrechtenraad (HRC). Maar in plaats van verantwoord om te springen met het rapport, hebben de leden van de HRC zich opnieuw geëngageerd in een zoveelste anti-Israël travestie, die zelfs Goldstone erkend heeft als eenzijdig.

Er werden tientallen internationale onderzoeken uitgevoerd naar wat er zich afspeelde tijdens de militaire operatie in Gaza en Israël heeft met de meeste van die onderzoeken volledig meegewerkt, waaronder een dat door de VN-secretaris-generaal zelf werd ondernomen. Alleen in die gevallen waarin het zonneklaar was dat het onderzoek werd ingegeven door een politieke agenda – en niet uit bekommernis om de mensenrechten – besloot Israël om niet samen te werken. Helaas behoorde de onderzoekscommissie van de HRC tot een van deze.

Zelfs Goldstone probeert zich nu te distantiëren van de resultaten van zijn eigen handarbeid.

Helaas, en wat vanaf het begin reeds duidelijk was voor Israël, wordt nu pas duidelijk voor Goldstone. Hij probeert zich thans te distantiëren van de resultaten van zijn eigen handwerk. Afgelopen vrijdag uitte hij zijn teleurstelling over het optreden van de HRC. “Deze ontwerp-resolutie bedroeft mij omdat het alleen beschuldigingen tegen Israël omvat, en geen enkele zin bevat die Hamas veroordeelt,” vertelde hij aan de Zwitserse krant Le Temps.

wipe israelWe moeten nu omgaan met de gevolgen. De goedkeuring van het Goldstone Rapport door de Algemene Vergadering van de VN, is niets minder dan een beloning voor terrorisme en wel op meer dan één manier. In de eerste plaats verdraait de resolutie, zoals die op vrijdag 17 oktober werd aangenomen, de werkelijkheid van de criminele Hamas, door de schuld te leggen bij het slachtoffer, eerder dan bij de werkelijke dader van de oorlogsmisdaden in Gaza. Voor de HRC was het volstrekt irrelevant dat Hamas ernstige oorlogsmisdaden had begaan door openlijk op te roepen tot de vernietiging van Israël, met dat doel duizenden raketten afvuurde op Israëlische burgers, de burgers in Gaza in gevaar bracht door te vuren vanuit de dicht bevolkte gebieden en met de ontvoering van Gilad Shalit.

Het was ook niet relevant voor de HRC dat Israël de verantwoordelijkheid droeg om haar burgers te beschermen, er alles heeft aan gedaan om confrontaties te vermijden en alles deed wat het kon om het aantal burgerslachtoffers te beperken. De enige relevante overweging voor de HRC was het feit dat een goede gelegenheid zichzelf aandiende om Israël te demoniseren in de internationale arena.

In de tweede plaats, ondermijnt deze resolutie de gematigde Palestijnen die geïnteresseerd zijn in vrede te sluiten met Israël. Er is een machtsstrijd gaande binnen de Palestijnse samenleving. Het is een nul-nul operatie, waarbij elke winst voor het extremisme gaat ten koste van de steun voor gematigdheid. Wanneer het de Hamas ‘staart’ toegestaan wordt om met de Midden-Oosten ‘hond’ te schudden, dan houdt de Palestijnse straat het hart vast en luistert de hele regio in volle aandacht mee. In onze buurt houdt iedereen van een winnaar. Dus, als een internationale instelling het afschuwelijke gedrag van Hamas verdedigt en exploiteert om er eens te meer Israël mee te bashen, leidt dit andermaal tot gezichtsverlies voor Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit, zakt de grond in voor de gematigde Arabische staten en wint de Hezbollah-Syrië-Iran as aan kracht.

Deze resolutie verleent immuniteit aan de terroristen en belet gezagsgetrouwe staten hun burgers te verdedigen.

Ten derde, creëert de resolutie een nieuw obstakel in de wereldwijde strijd tegen het terrorisme. Een nieuwe vorm van oorlogsvoering is ontstaan, waarin terreurgroepen aanvallen lanceren tegen ‘vijandelijke’ burgers vanachter het schild van ‘bevriende’ burgers. Deze resolutie verleent immuniteit aan de terroristen en belet gezagsgetrouwe staten hun burgers te verdedigen. Met de zegen van de HRC zal deze tactiek worden herhaald door terroristen over de hele wereld, ten koste van alle andere democratieën die strijden tegen het terrorisme, waardoor miljoenen onschuldige burgers in gevaar worden gebracht.

Palestijnen als mensenlijk schild
Palestijnse burgers en kinderen werden door Hamasterroristen gebruikt als menselijk schild

Ten slotte, en wellicht het meest tragische van al, heeft deze hele episode de Israëli’s ertoe gebracht de onderliggende beschuldigingen te betwijfelen die hen tot nog toe – in hun interne discussie over de beste manier om de vrede te bereiken – hebben begeleid. De meeste Israëli’s steunden tot nog toe de bereidheid van hun leiders om berekende risico’s te nemen om het vredesproces te bevorderen, met dien verstande dat ‘de wereld’ dergelijke inspanningen zou steunen en belonen. De Israëli’s gingen ervan uit dat, indien er compromissen zouden gesloten worden maar het daarna toch niet goed kwam, zij op zijn minst het recht zouden behouden om zich te verdedigen en de wereld hen zou steunen in hun strijd.

Maar nu is de nachtmerrie uitgekomen. Na het nemen van het tastbare risico om het omstreden grondgebied [in Gaza] te verlaten om de vrede te bevorderen, werd de Gazastrook veranderd in een wetteloze enclave onder het bestuur van de Hamas – het door Iran gesteunde terrorisme. Helaas, toen Israël gedwongen werd om zich te verdedigen, reageerde de wereld niet met steun en begrip, maar met de beschuldiging van ‘misdaden tegen de menselijkheid’. Vervloekt wanneer ze het doen en vervloekt wanneer ze het niet doen, vragen de Israëli’s zich thans af: “Was het offer dat allemaal wel waard?”

Terwijl de Israëli’s hun opties nog onderzoeken, heeft het Goldstone Rapport een sneeuwbaleffect veroorzaakt en snelt naar haar uur van de waarheid. Vanuit Genève werd de kwestie inmiddels voor verdere actie doorgegeven aan de Algemene Vergadering in New York. Maar het is nog niet te laat. Een internationale afwijzing van de behandeling van het Goldstone Rapport, door de HRC, zou een signaal kunnen geven aan het Israëlische publiek dat de wereld inderdaad haar compromisvolle bereidheid in de richting van vrede steunt.

Bron: Middle East and Terrorism Blog: The Goldstone report constitutes nothing less than a prize for terrorism door Danny Ayalon; vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 26 oktober 2009; Danny Ayalon is Onderminister voor Buitenlandse Zaken van Israël; zie ook op deze blog video en toespraak van Danny Ayalon op Israël wacht al 3 maanden tevergeefs op de komst van de Palestijnen aan de onderhandelingstafel van 11 juli 2009

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.