Vernietigende toespraak van Ehud Barak over het Goldstone Rapport

ehudDe Israëlische minister van Defensie Ehud Barak heeft uitgehaald naar het Goldstone Rapport over de vermeende Israëlische oorlogsmisdaden in haar anti-terreur Operatie Cast Lead aan het begin van het jaar. “Het Goldstone Rapport is een vals verslag, vervormd, partijdig en een aanmoediging van het terrorisme,” benadrukte hij tijdens een reeks van gesprekken met wereldleiders en diplomaten afgelopen dinsdag 13 oktober 2009. Barak waarschuwde dat de conclusies van goedkeuring van het verslag een duw in de rug zou zijn “aan terreur organisaties over de hele wereld.”

De minister van defensie uitte zijn kritiek in een ontmoeting met de Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, de Britse minister van Buitenlandse Zaken David Miliband, de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Miguel Moratinos en de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre. Hieronder volgt de volledige toespraak van Ehud Barak. [vertaling Guido Joris]

De laatste week van september verscheen het 600 pagina’s tellende rapport van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties met daarin de bewering dat Israël oorlogsmisdaden pleegde in Gaza. Het Goldstone Rapport, genoemd naar de leidinggevende onderzoeker Richard Goldstone, stelt dat de Israëlische motieven voor de operatie tegen Hamas, zo een negen maanden geleden, van puur politieke aard waren. Ik vind deze beschuldigingen schandelijk en wil uitleggen waarom.

Het is de plicht van elke natie om zich te verdedigen. Dat is een fundamentele verplichting voor elke regering die haar verantwoordelijkheid voor haar burgers wil opnemen. Dat is voor Israël niet anders.

Nadat Israël acht jaar lang onophoudelijke met raketten werd bestookt – er werden in die periode 12.000 raketten op onze steden afgevuurd – en nadat alle onze diplomatieke inspanningen om deze beschietingen te doen ophouden geen resultaat opleverden – was het als minister van Landsverdediging mijn plicht om daartegen iets te ondernemen. Dat is even eenvoudig en vanzelfsprekend als het recht op zelfverdediging dat is.

Terwijl mijnheer Goldstone en zijn team deze logische redenering niet willen snappen is ze wel begrijpelijk en zo klaar als een klontje voor de duizenden kinderen die in Zuid-Israël moesten naar school gaan, spelen, eten en slapen terwijl ze zich voortdurend moesten bekommeren over de afstand van de dichtstbijgelegen schuilplaats. Toen ik met Barack Obama, toen nog presidents-kandidaat, een bezoek bracht aan Sderot, een stad die altijd onder vuur lag, zei hij: “Als iemand raketten afschiet op het huis waar ’s nachts mijn kinderen slapen dat zal ik alles doen wat in mijn macht ligt om dat te doen ophouden. En ik verwacht van de Israëli’s dat ze hetzelfde doen”. Jammer genoeg was de VN-Mensenrechtenraad toen even niet aan het luisteren.

Als we toe gedwongen worden om ons eigen leven en dat van de onzen te verdedigen dan is het onze verplichting om dat op een manier te doen die verzekert dat de onschuldige burgers aan de andere kant beschermd zijn. Die verplichting wordt extreem moeilijk als je geconfronteerd wordt met een vijand die de intentie heeft om zijn troepen in dicht bevolkt gebied op te stellen en dat ook doet, een vijand die explosieven in privé-woningen opstapelt en raketten afvuurt vanuit overvolle scholen en moskeeën. In Gaza hebben we de burgerbevolking verwittigd met miljoenen briefjes, telefoontjes en sms’jes en hen met aandrang gevraagd om het gebied dat we gingen aanvallen te verlaten.

Dus toen de Goldstone missie de getuigenissen verzamelden van de lokale inwoners van het door Hamas bestuurde Gaza hebben ze vergeten te vragen of ze soms gewapende Palestijnen hadden opgemerkt tijden de Israëlische operatie of hebben ze zich niet gerealiseerd dat de onpartijdig gekozen getuigen bij de Israëlische inlichtingendiensten als Hamasstrijders bekend staan. Ik begin dus te twijfelen aan de methodologie van het onderzoek naar de feiten.

Ofschoon ik niet opgezet was met het Goldstone rapport moet ik ook toegeven dat ik er helemaal niet door verbaasd ben want het rapport is in de eerste plaats een politieke verklaring en geen legale analyse. Het schandalige document is immers een voortbrengsel van de Mensenrechtenraad van de VN, een organisatie waarvan de obsessie tegen Israël al geleid heeft tot een groter aantal veroordelende resoluties dan tegen alle andere landen tezamen. In hun optiek zijn de misdaden van Myanmar (Birma), Soedan en Noord-Korea niets vergeleken met het grote kwaad dat Israël aanricht. Verblindt door de ijver om Israël te demoniseren heeft deze raad een document voortgebracht dat elke democratie, die zichzelf tracht te beschermen tegen terrorisme, ondermijnt. Terrorisme loont! Is dat de boodschap die dit rapport moet uitdragen naar de nieuwe wereldorde?

Een beschuldiging, hoe bespottelijk ook, blijft toch altijd een beschuldiging en moet dus niet onbeantwoord blijven.

Als de VN of wie dan ook klachten heeft dan moeten ze die rechtstreeks bij de Israëlische regering uiten. Ik heb een grondige kennis over de aard en de omvang van de inspanningen die de Israëlische strijdkrachten geleverd hebben om het aantal burgerslachtoffers te beperken en ik ben ervan overtuigd dat de acties die onze regering nam zeker niet kleiner waren en zelfs groter dan dat die van eender welke strijdmacht van elk andere democratisch land. Honderdduizenden waarschuwingen van komende legeracties werden aan de bevolking overgemaakt op bedrukte blaadjes, met radioboodschappen, per telefoon en met sms’jes. Humanitaire hulp werd doorgelaten naar Gaza niettegenstaande Hamas de konvooien beschoot en zichzelf de hulpgoederen toe eigenden.

Israël is niet volmaakt. Hoe we ook ons best doen om de ethische code van de Israëlische strijdkrachten voor op te stellen gebeuren er soms fouten en gebeurt het dat de voorziene procedures niet worden opgevolgd. Of ons dat nu bevalt of niet, toch is Israël één van de landen ter wereld waar dit soort gebeurtenissen het meest onderzocht wordt. Als wij te horen krijgen dat dingen wellicht niet in orde zijn dan trekken we dat na en als het nodig is vervolgen we diegenen die daarbij betrokken zijn. Op dit ogenblik gaan we nog steeds door met meer dan twintig strafrechtelijke onderzoeken naar een aantal gebeurtenissen in Gaza. We hebben daarvoor de VN-Mensenrechtenraad, Richard Goldstone en ook niemand anders nodig om ons te leren hoe we moeten toezien op democratische principes, die onze levenskracht zijn.

Hoe ontnuchterend dit ook mag klinken maar de terroristen zullen dit rapport verwelkomen. Het maakt hun werk een stuk gemakkelijker en dat van hun mogelijke slachtoffers veel moeilijker. Ik denk dat het hoogtijd is om een halt toe te roepen aan deze berekende erosie van het gezonde verstand. De naties die dezelfde democratische waarden delen mogen niet langer toestaan om gekneveld te worden door dit soort misdadige toepassingen van verheven idealen. Democratieën kunnen beter aandacht besteden aan hun verdediging tegen het extremisme en geen energie verliezen aan beschuldigingen vanwege schertstribunalen.

Bronnen: op deze blog: De Palestijnse Autoriteit en het Goldstone Rapport: een taart in het gezicht van Obama van 10 oktober 2009; Netanyahoe waarschuwt de VN tegen de acceptatie van het Goldstone Rapport van 4 oktober 2009; Kersverse VN-voorzitter Ali Treki uit Libië staat klaar voor nieuwe ronde Israël-bashing van 16 september 2009; Het Goldstone VN Gaza Rapport: het definitieve bewijs van 23 september 2009; Goldstone rapport over Gazaconflict is aanfluiting van de geschiedenis en Repliek van president Peres op het Goldstone Commissie rapport van 17 september 2009; Israëls analyse en commentaren op het Goldstone Rapport over het Gazaconflict van 19 september 2009

Een gedachte over “Vernietigende toespraak van Ehud Barak over het Goldstone Rapport

  1. Het Goldstone rapport is geen rapport. Het is een kreet van haat tegen Israel en heeft aldus met werkelijkheid niets meer te maken. De heer Goldstone is het levende bewijs dat al wat glinstert geen Goud is. De man is niet gemaakt van edel materiaal, hij heeft een diepe afkeer van Israel om eigen redenen en gebruikt zijn positie om aan die haat eens goed lucht te geven.
    Dat zijn onrechtvaardige verwijten aan het adres van Israel terreur in de hand werken kan hem niet schelen, als hij Israel kan treffen dan is hij tevreden.
    Goldstone staat in dit alles verre van alleen, hij is een soldaat in een leger marcherend tegen Israel. Gewapend met leugens en bedrog marcheren deze soldaten. Omdat Israel zich fatsoendelijk opstelt kan dit leger niet anders dan alle feiten op de kop zetten hetgeen zonder aarzelen gebeurt. Wit wordt zwart en ja wordt nee. Bijna is het een compliment voor Israel dat men dit land niet met waarheid kan belagen. De waarheid toont een klein, omsingeld landje, vechtend, zonder versagen, ooit, dag en nacht, jaar na jaar, vechtend om niet onder te gaan in de golven van haat. Luctor et emergo. De haat richt zich ook op hen die Israel NIET AANVALLEN,men zou dit een boycot kunnen noemen in de tweede en derde graad. Er is geen voorbeeld in de wereldgeschiedenis van een vergelijkbare oorlog.
    De wereld wenst Israel te berechten. Dit “berechten” via het Goldstone haatrapport, via het aanklagen van Israelische militairen, via al datgene wat vreemde legers naar het Land Israels bracht om aldaar de Joden te berechten (met het zwaard)…is uniek in onze wereld.
    Enkel de Opperrechter, Hij die de wereld schiep, enkel Hij blijft Israel bewaren tegen het kwaad.

    Like

Reacties zijn gesloten.