Toenemende vervolging van homoseksuelen in de moslimlanden

In de meeste islamitische landen worden homoseksuele mannen en vrouwen uitgestoten, vervolgd en in sommige gevallen zelfs vermoord. Repressieve regimes wakkeren vaak het vuur aan van de haat die leeft bij radicale islamisten die elkaar proberen de loef af te steken als het gaat om de verspreiding van ‘morele paniek’ onder haar holebi’s.

Dit alles staat in schril contrast met de Joodse staat Israël, de enige democratische staat in het Midden-Oosten en die tevens het enige land in de moslimwereld is waar homo’s en lesbiennes volgens de grondwet gelijke rechten hebben. Israëlische holebi’s kunnen er vrij hun geaardheid beleven, ze mogen er huwen en kinderen hebben of adopteren, ze hebben hun eigen clubs en evenementen zoals de jaarlijks terugkeren Gay Pride Parades in Jeruzalem en in Tel Aviv enz.

Iedereen die een beetje vertrouwd is met de problematiek over het Arabisch-Israëlisch conflict, weet al lang dat het helemaal niet om land draait of om de terugkeer van de Arabische vluchtelingen gaat. Het zit ‘m veel dieper dan dat. Het gaat ‘m veeleer om het verschil in religie, tradities en cultuur en om het feit dat Israël de enige niet-moslimstaat is in het Midden-Oosten. Of zoals Dr. Martin Luther King Jr. het ooit treffend uitdrukte: “Israël, als de Joodse staat die de voorpost is van de democratie in het Midden-Oosten.” En in een échte democratie moeten ook holebi’s zich veilig, gelukkig en gelijk aan iedereen weten. Het feit dat Israël een democratie is en haar holebi’s (en andere minderheden) vanzelfsprekend op gelijke voet behandelt, maakt de Joodse staat ongetwijfeld nog meer gehaat in de omringende moslimlanden. Moesten ooit de Arabieren het voor het zeggen krijgen in Israël, zouden niet enkel de Joden vogelvrij worden verklaard… met hen tegelijk ook de holebigemeenschap en zovele andere minderheden, die deel uitmaken van de multiculturele smeltkroes die zo kenmerkend is voor de Israëlische staat…

treki1Met de aanstelling van de Libische diplomaat Ali Abdussalam Treki (afb. links), vriend van Moeamar Khadafi de president van de terroristenstaat Libië, die als de nieuwe voorzitter van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 23 september 2009 de 64ste sessie opende van de Vergadering, ziet het er niet enkel voor Israël slecht uit (zie hier), maar ook voor de holebi beweging wordt het al niet veel rooskleuriger.

In een persconferentie die na het einde van de Algemene Vergadering volgde, vroegen enkele journalisten Ali Treki wat hij dacht over de “Declaration for the Universal Decriminalisation of Homosexuality,” die officieel werd afgekondigd op 19 december 2008. Ali Abdussalam Treki antwoordde misprijzend: “Het moratorium op de decriminalisering van de homoseksualiteit ‘is onaanvaardbaar'” (“Moratorium for the decriminalisation of homosexuality ‘is not acceptable’”), en vervolgde “Dit is een zeer netelige kwestie. Als moslim, ben ik het er niet mee eens. Ik denk dat het voor de meesten in de wereld niet aanvaardbaar is, en het is volstrekt onaanvaardbaar voor onze traditie en religie.” (“It is a very thorny argument. As a Muslim, I do not agree with it. I believe it is not acceptable for most of the world, and it is totally unacceptable for our tradition and religion”) [bron]

Hieronder verhalen Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth over de schrijnende leefomstandigheden waarin tienduizenden holebi’s moeten leven… en sterven in de landen van de moslimwereld, waar de Islam de dominante cultuur levert en de heersende religie is.

Wave of Homophobia Sweeps the Muslim World

door Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth

Bebaarde mannen ontvoerden hem in het centrum van Bagdad, wierpen hem in een donker gat, ketenden hem, plasten op hem en sloegen hem met een ijzeren pijp. Maar het ergste moment voor Hisham (40) kwam op de vierde dag van zijn beproeving wanneer de ontvoerders zijn familie erbij riepen. Hij was doodsbang dat ze zijn moeder zouden vertellen dat hij homo is en dat dit de reden was dat ze hem hadden ontvoerd. Als ze dat deden zou hij zou nooit meer in staat zijn om zijn familie weer te zien. De schaamte zou voor hen onverdraaglijk zijn.

“Doe met mij wat jullie willen, maar vertel het hen niet,” gilde Hisham.

homoirak1In plaats van hem te vernederen in de ogen van zijn familie, eisten de ontvoerders een losgeld van 50.000 dollar (€ 33.000), een enorm bedrag voor een gemiddelde Iraakse familie. Zijn ouders gingen op de eis in, maakten torenhoge schulden, verkochten alle bezittingen van hun zoon en verzamelden al het geld dat nodig was om hem vrij te krijgen. Kort daarna kregen de ontvoerders het losgeld en ze gooiden Hisham uit hun auto ergens in het noorden van Bagdad. Ze besloten hem niet neer te schieten en lieten hem gaan. Maar ze stuurde hem weg met een waarschuwing: “Dit is je laatste kans. Als we ooit je weer zien, zullen we je doden.”

Dat was vier maanden geleden. Hisham is sindsdien verhuisd naar Libanon. Hij vertelde zijn familie dat hij had besloten om het geweld en de terreur in Bagdad ontvluchten en dat hij werk had gevonden in Beiroet. Onnodig te zeggen dat hij niet bekend was met het feit dat hij niet in staat is om in Irak te leven als gevolg van de doodseskaders die voortdurend op jacht zijn naar ‘verwijfd uitziende’ mannen.

In Bagdad begon begin dit jaar een nieuwe reeks moorden die werden gepleegd tegen mannen die ervan verdacht worden homoseksueel te zijn. Vaak worden ze verkracht, hun geslachtsdelen afgesneden, en hun anussen afgedicht met lijm. Hun lichamen worden achtergelaten op stortplaatsen of gedumpt in de straten (afbeelding rechts). De non-profit organisatie Human Rights Watch, die veel van deze misdaden heeft gedocumenteerd, spreekt van een systematische geweldscampagne waarbij honderden mensen worden vermoord. Ook Amnesty International heeft de vele gruwelverhalen bevestigd in haar rapport over deze zaken.

Herstel van de ‘religieuze moraal’

Een videoclip, waarin mannen met elkaar dansen op een feestje in Bagdad in de zomer van 2008, zou de aanleiding zijn geweest van deze reeks ontvoeringen, verkrachtingen en moorden. Duizenden mensen hebben deze clip op het internet en op hun mobiele telefoons bekeken. Islamitische religieuze leiders staken tirades af over de groeiende aanwezigheid van een ‘derde sekse’ die Amerikaanse soldaten volgens hen hadden meegebracht. In het bijzonder vonden de aanhangers van de radicale sjiitische leider Muqtada al-Sadr, het noodzakelijk om dringend maatregelen te nemen gericht op het herstel van de ‘religieuze moraal’.

In hun bolwerk, het deel van Bagdad dat bekend is als Sadr City, patrouilleren zwart geklede schutters in de straten, op zoek naar iemand wiens ‘onmannelijk uiterlijk’ of gedrag het mogelijk zou maken om hen te identificeren als homoseksueel. Vaak genoeg betekenen het dragen van lange haren, strakke t-shirts en broeken, of een bepaalde manier van lopen, het doodvonnis voor de personen in kwestie. Maar het is niet enkel het leger van de Mahdi die op homoseksuelen jaagt en doodt. Zoals bekend zijn ook andere groepen, zoals de soennitische milities in de buurt van Al-Qaida en de Iraakse veiligheidsdiensten, in de mensenjacht betrokken.

Homoseksuelen mogen in Irak dan wel geconfronteerd zijn met een bijzonder gevaarlijke situatie, maar elders in de islamitische wereld worden ze bijna overal uitgestoten. Organisaties voor homo rechten schatten dat meer dan 100.000 homoseksuele mannen en vrouwen momenteel worden gediscrimineerd en bedreigd in islamitische landen. Duizenden van hen plegen zelfmoord, belanden in de gevangenis, of leven ondergedoken.

Egypte begint aan te klampen

Caïro, 18 juli 2001. Tweeenvijftig mannen, verdacht van immorele daden, worden onder politie escorte naar de rechtbank gevoerd
Caïro, 18 juli 2001. Tweëenvijftig mannen, verdacht van het stellen van 'immorele daden', worden onder politie escorte naar de rechtbank gevoerd

Meer dan 30 islamitische landen hebben wetten uitgevaardigd die homoseksualiteit verbieden en het als misdrijf aanduiden. In de meeste gevallen varieert de straf van geseling tot levenslange gevangenisstraf. In Mauritanië, Bangladesh, Jemen, delen van Nigeria en Soedan, de Verenigde Arabische Emiraten, Saoedi-Arabië en Iran worden homoseksuelen veroordeeld en soms wordt ook de doodstraf uitgesproken en uitgevoerd.

In die islamitische landen waar homoseksualiteit niet tegen de wet is, worden homoseksuele mannen en vrouwen toch vervolgd, gearresteerd en in sommige gevallen vermoord. Hoewel Egypte lange tijd bekend was om haar tolerantie ten aan zien van holebi’s, is het onlangs begonnen aan te klampen. De dagelijkse handel en wandel van homoseksuelen wordt bewaakt door een soort zedenpolitie die telefoons afluisteren en informanten werven. Zodra de politie de aard van de bewijzen verzameld hebben die ze nodig hebben, worden hun slachtoffers opgepakt op beschuldiging van ‘losbandigheid’.

In Maleisië wordt homoseksualiteit gebruikt als een politiek wapen. In 2000 werd oppositieleider Anwar Ibrahim veroordeeld tot negen jaar opsluiting in de gevangenis voor het vermeend plegen van ‘sodomie’ met de chauffeur van zijn vrouw alsook met zijn voormalige woordvoerder. In 2004 werd de veroordeling in hoger beroep vernietigd en werd hij vrijgesproken. In de zomer van 2008 werd hij opnieuw gedagvaard en van een soortgelijke zaak beschuldigd toen een mannelijke knecht hem beschuldigde van sodomie. De zaak is nog gaande.

Voor een tijdje was Anwar Ibrahim de favoriet van ex-premier Mahathir Mohamad en was voorbestemd om hem in die functie op te volgen totdat zij in 1998 ruzie kregen. Tien jaar laten, en enkele tijd nadat hij zijn gevangenisstraf had uitgezeten, was Anwar er opnieuw in geslaagd om op 28 augustus 2008 beëdigd te worden als lid van het Maleisische parlement. Maar verder dan dat is hij op het ogenblik met zijn politieke comeback nog niet geraakt.

helem

Zelfs in het meer liberale Libanon lopen homoseksuelen het risico om te worden veroordeeld tot een jaar in de gevangenis. Aan de andere kant, bestaat in Beiroet de enige homo-en lesbische organisatie in de gehele Arabische wereld, met name Helem, wat in het Arabisch ‘droom’ betekent. Er zijn posters op de muren van de Helem kantoor in het centrum van Beiroet die informatie verstrekken over aids en tips geven over hoe om te gaan met homofobie. Het bestaan van Helem wordt op dit ogenblik getolereerd, maar het ministerie van Binnenlandse Zaken moet de organisatie nog wel een officiële vergunning verlenen. “We kunnen ons maar moeilijk voorstellen dat die ooit zal komen,” zegt Georges Azzi, de directeur van de organisatie.

Islamisten zijn de dominante culturele macht

De Turkse transseksueel Bülent Ersoy
De populaire Turkse transseksuele popster Bülent Ersoy

In Istanboel worden holebi’s getolereerd, ze houden er jaarlijks hun Christopher Street Day en zelfs religieuze moslims behoren tot de fans van de transseksuele popster Bülent Ersoy en wijlen homo-zanger Zeki Müren. Maar buiten de wereld van de showbusiness wordt homoseksualiteit gezien als een schande of als een ziekte. In het Turkse leger is homoseksualiteit de reden om door de medische dienst te worden afgekeurd voor de dienst. Om te vermijden dat iedereen de homoseksualiteit zou gebruiken als excuus om militaire dienstplicht te ontlopen, vragen legerartsen foto’s of videobeelden waarop de rekruten te zien zijn wanneer ze seks hebben met een andere man. Bovendien moeten ze in de “passieve” rol te zien zijn. In Turkije wordt de “actieve” rol mannelijk genoeg geacht om geen bewijs te vormen voor homoseksualiteit.

Het lijkt erop alsof een golf van homofobie doorheen de islamitische wereld raast, een plek die ooit bekend was om zijn onbevangenheid, waar homo-erotische literatuur werd geschreven en gelezen, waar rolpatronen niet zo eng gedefinieerd werden en, zoals in de dagen van het oude Griekenland, waar mannen vaak het gezelschap van jongeren opzochten.

Islamisten zijn nu de dominante culturele macht in veel van deze landen. Ze omvatten figuren zoals de populaire Egyptische televisiepredikant Yussuf Al-Qaradawi, die homoseksuelen als perverten demoniseert. Vier jaar geleden heeft de sjiitische opper-ayatollah Ali al-Sistani een fatwa uitgevaardigd, zeggende dat homo’s op de meest brutale wijze moeten vermoord worden. Deze religieuze opinieleiders baseren hun haat voor homo’s op het verhaal van Lot in de Koran: “Hebt gij ontucht gepleegd zoals geen mensen voor u (ooit) in de schepping hebben gepleegd? Want als gij liever uw wellust uitleeft met mannen in plaats van met vrouwen: zijt gij inderdaad een opstandig volk.” Het volk van Lot werd voor hun zonden gestraft met de vernietiging van de steden Sodom en Gomorra. De Profeet Mohammed heeft een aantal dictaten waarin hij deze daden door het volk van Lot veroordeelt en in enkele van zijn dictaten gaat hij zelfs zover door op te roepen tot de doodstraf.

Europese preutsheid uitgevoerd naar de koloniën

“Het verhaal van Lot en verwante verzen in de Koran zijn niet eenduidig geïnterpreteerd als verwijzingen naar homoseksuele seks aan de 20e eeuw,” zegt Everett Rowson, hoogleraar Islamitische Studies aan de Universiteit van New York. Deze herinterpretatie was het resultaat van de westerse invloeden – de bron was de preutsheid van de Europese kolonialisten die hun opvatting van de seksuele moraal introduceerden in de pas veroverde landen en gebieden.

Feit van de zaak is dat is dat de helft van de wetten over de hele wereld die homoseksualiteit tegenwoordig verbieden, afkomstig zijn van een wet die in 1860 door de Britten in Indië werd uitgevaardigd. “De meeste standpunten met betrekking tot de seksuele moraal waarvan gedacht werd dat ze eigen zijn aan de islam, hebben we in feite meer te danken aan koningin Victoria dan aan de Koran,” zegt Rowson.

Meer dan gelijk wat, heeft de politisering van de islam geleid tot de vervolging van de homo’s vandaag. De seksuele moraal is niet langer een privé-aangelegenheid. Ze wordt geregeld en geïnstrumentaliseerd door regeringen.

Ophanging in het openbaar van lesbische vrouwen
Ophanging in het openbaar in Iran van lesbische vrouwen

“De meest repressieve regimes zijn seculiere regimes zoals die van Egypte of Marokko, die onder druk staan van islamisten die elkaar proberen te overtreffen met betrekking tot de moraal”, zegt Scott Long van Human Rights Watch. “Naast de vervolging van homoseksuelen blijkt dat een regime de controle heeft over het privé-leven van haar burgers – een teken van macht en autoriteit.” Sinds enkele jaren wordt een gevoel van ‘morele paniek’ stelselmatig aangewakkerd in veel islamitische landen.

Iran is een geval apart, waar homoseksuelen op een min of meer regelmatige basis worden vervolgd sinds de islamitische revolutie. Sinds president Mahmoud Ahmadinejad er in functie is, wordt er zeker een toename in deze vervolging vastgesteld, ondanks het feit dat Ahmadinejad maar nooit genoeg wil benadrukken dat er geen homoseksuelen zijn in zijn land.

Enkel het vermoeden dat iemand “onnatuurlijke handelingen” kan hebben gepleegd is al voldoende voor de persoon in kwestie om te worden veroordeeld tot een geseling in Iran. Wanner hij meer dan één keer wordt opgepakt, kan de persoon in kwestie worden veroordeeld tot de doodstraf. Volgens officiële statistieken, hebben tot nu toe 148 homoseksuelen het doodvonnis gekregen en werden zij ook geëxecuteerd. Het werkelijke cijfer is ongetwijfeld veel hoger dan dit. Het laatste geval dat de publieke aandacht trok, was dat van 21-jarige Makwan Moludsade, die werd opgehangen in december 2007. Hij werd beschuldigd van verkrachting van drie jongens enkele jaren eerder. Homoseksuelen worden systematisch in verband gebracht met andere misdrijven zoals verkrachting, fraude en diefstal, om de uitvoering van het doodvonnis beter te kunnen verrechtvaardigen.

‘Als ik was gebleven, zouden ze me vermoord hebben’

Als resultaat van deze situatie, zijn duizenden homo’s en lesbiennes Iran ontvlucht. Voor de meesten van hen is de eerste vluchthaven Turkije. “Ik had geen enkele andere keuze dan te vluchten,” zegt Ali, een 32-jarige fysicus. “Als ik was gebleven, zouden ze me vermoord hebben.”

Mashad (Iran), 19 juli 2005. Twee minderjarige homo's worden in het openbaar opgehangen
Mashad (Iran), 19 juli 2005. Twee minderjarige homo's worden in het openbaar opgehangen

Ali was nochtans voorzichtig. Hij ging maar zelden naar party’s, gebruikte verschillende internetcafé’s om online te chatten en vertelde aan niemand zijn geheim, zelfs zijn familieleden wisten van niks. Alles ging goed tot op een dag een vriend van zijn vader hem betrapte toen hij een andere man zoende. Wat hij niet wist was dat zijn vaders vriend een hoge officier was bij de Iraanse Revolutionaire Garde. Twee dagen later verloor Ali zijn job en werd opzettelijk aangereden door een auto. Korte tijd later kreeg hij een telefoontje en een stem hem zei: “We willen je zien hangen!”

Ali ging naar de bank, haalde al zijn geld af en nam de trein naar Turkije waar hij een visum aanvroeg. Sindsdien woont hij in een klein appartementje in Kayseri, Centraal Anatolië, als één van de 35 Iraanse gevluchte homo’s in die stad.

Arsham Parsi, 29 jaar, afkomstig uit Shiraz, vluchtte vier jaar geleden weg uit Iran. De kleine man met een pluizige baard en een bril, was één van de meest gezochte mannen in Iran enkele jaren nadat hij in 2001 het eerste homo-netwerk had opgericht in zijn land. De leden communiceerden alleen met elkaar via e-mail en heel weinig mensen kende zijn echte naam. Maar uiteindelijk werd zijn identiteit geopenbaard. Parsi is er maar op het randje af erin geslaagd om bijtijds weg te raken. Hij kreeg een visum voor Canada, waar hij de oprichter werd van de “Iranian Queer Organization“, die nu 6.000 leden telt in Iran. De organisatie heeft vele transseksuelen aangesloten of personen die transseksueel willen worden. Parsi schat dat “Bijna de helft van alle sex-change operaties worden aangevraagd door homoseksuelen.”

Toename in Iran van sex-change operaties

De vervolging van homo’s heeft geleid tot een hausse in de vraag naar sex-change operaties in Iran. Meer van dit soort acties worden uitgevoerd in de Islamitische Republiek dan gelijk waar in de wereld, afgezien van Thailand. Deze procedures werden goedgekeurd door ayatollah Khomeini zelf in 1983. Khomeini definieerde transseksualiteit als een ziekte die kan worden genezen door middel van een operatie. Sindsdien hebben duizenden mensen dit soort behandeling aangevraagd en de Iraanse regering dekt zelfs voor een deel de kosten van die ingreep.

“Gezinsleden en artsen dringen er bij homoseksuelen op aan om zich te laten opereren om hun seksuele geaardheid te normaliseren,” zegt Parsi. Op deze manier werd het voor een hoge sjiitische religieuze geleerde mogelijk om de fysieke transformatie te financieren van zijn secretaris te financieren naar een vrouw en vervolgens met hem te trouwen.

gay arabHet aartsconservatieve koninkrijk Saoedi-Arabië is het enige Arabische land waar de sharia [islamitische wet] werd ingevoerd als de enige juridische code, waaronder homoseksuelen worden gegeseld en geëxecuteerd. “Homoseksuelen zijn hier vrijer dan in Iran,” zegt Afdhere Jama, die voor zijn onderzoek voor zijn boek ‘Illegal Citizens’ al zeven jaar doorheen de islamitische wereld reisde.

Homoseksuele mannen en vrouwen krijgen verrassend veel ruimte in de Saoedische samenleving. Kranten drukken verhalen af over lesbische seks op toiletten in de school, terwijl het een publiek geheim is dat bepaalde winkelcentra, restaurants en bars in Jeddah en Riyad homo-ontmoetingsplaatsen zijn.

“Er zijn tal van Saoedische mannen die seksuele relaties hebben met jongeren voordat ze getrouwd zijn of wanneer hun vrouwen zwanger zijn,” vertelt Jama. In deze gevallen is seks met een andere man vaak de enige manier om seksuele betrekkingen te hebben. Buitenechtelijke affaires met vrouwen zijn bijna onmogelijk. “In het Westen zouden deze mannen in kwestie als homo worden beschouwd, maar in landen zoals Saoedi-Arabië is het moeilijker om ze ergens onder te brengen,” merkt Jama op. De meeste moslims hebben hebben problemen met het begrijpen van het westerse concept van een ‘homo identiteit. ” In hun landen bestaat er niet zoiets als een homoseksuele levensstijl of een homo-beweging.

Culturele en politieke factoren

imamabdullahDaayiee Abdullah (afbeelding rechts), 55 jaar, is een imam. Hij draagt een gebedshoofddeksel, heeft een baard… en is homo. Hij is slechts één van de twee imams in de wereld die openlijk homo zijn. Hij koos vrijwillig het pad van de islam te volgen. Hij groeide op als baptist in het Amerikaanse Detroit, sloot vriendschap met Chinese moslims tijdens zijn studies in Peking en bekeerde zich vervolgens tot de islam. “Ze vertelden mij dat het geen probleem zou zijn om als homoseksuele man een goede moslim te zijn.”

Imam Abdullah en vele anderen met hem, geven een iets andere interpretatie aan het verhaal van Lot. Volgens hen, waren degenen die door God veroordeeld werden geen homoseksuelen maar verkrachters en rovers. Het is niet homoseksualiteit die de Koran verbiedt, maar verkrachting. “De afwijzing van homo’s is een gevolg van culturele en politieke factoren,” zegt hij. “Net als eerwraak en gearrangeerde huwelijken. Die komen in de Koran ook niet voor.”

Abdullah woont in de Amerikaanse hoofdstad Washington DC, en zegt zijn gebeden op bij de begrafenissen van homoseksuele personen, vooral als ze overleden zijn aan aids, iets wat geen enkele andere imam bereid is te doen. Hij zegent homohuwelijken in, en heeft de afgelopen 11 jaar religieuze adviezen gegeven op het internet in een on-line forum, getiteld “moslim Gay Men.”

Hij ontvangt regelmatig doodsbedreigingen, maar lacht die allemaal weg zeggende: “Hoe kunnen nu twee liefhebbende mannen een bedreiging vormen voor de fundamenten die God heeft geschapen?”

Homoseksuele imam Daayiee Abdullah over zijn eerste liefde

Bron: SPIEGEL ONLINE: Wave of Homophobia Sweeps the Muslim World door Juliane von Mittelstaedt en Daniel Steinvorth; vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 27 september 2009