Drie bekende anti-Israël activisten beloond met prestigieuze onderscheidingen

Israël bashen en besmeuren is al jaren IN en op de koop toe ook nog eens een lonende zaak, waar dikwijls veel eer en aanzien mee kan worden geoogst. In de islamistische staten in het Midden-Oosten moeten ze zich ongetwijfeld bijzonder vergenoegd in de handen wrijven bij zoveel indirecte morele steun vanuit het westen in hun strijd om de vernietiging van de Joodse staat Israël. Een islamistische terrorist en zelfmoordenaar, moet het ‘maar’ stellen met 70 maagden die gewillig? op hem wachten in de hemel, na de succesvolle afloop van zijn aardse ‘heldendaad’.

In het Westen krijg je in het hiernamaals ‘helaas’ geen 70 maagden maar wel bijzonder hoge onderscheidingen, als bijzondere verdienste, wanneer je  als verbale handlanger van de islamistische moordenaarsbende en gedreven anti-Israël activist maar vooral hard je best doet om de rode loper uit te leggen voor zowel de potentiële als de effectieve moordenaars van zoveel mogelijk Joden en hun beschermers binnen èn buiten de Joodse staat Israël. Zo werden op nauwelijks vier weken tijd, drie bekende anti-Israël activisten, Felicia Langer, Mary Robinson en Charles Enderlin, uitvoerig in de westerse media in het zonnetje gezet en mochten prestigieuze prijzen in ontvangst nemen, zowel in Duitsland, in de Verenigde Staten als in… Israël.

Felicia Langer: Apartheidsregime in Israël

Felicia_LangerIn Duitsland mocht de anti-Israëlische activist Felicia Langer (afbeelding rechts) op 16 juli 2009 het Duitse Federale Kruis van Eer in ontvangst nemen. Langer, een voormalig lid van de Rakah communistische partij, is een toonaangevende pro-Palestijnse activist. Duitslands hoogste onderscheiding werd haar uitgereikt door ondersecretaris Hubert Wicker.

Felicia Langer, die Israël verliet in 1990 en thans in Tübingen, Baden-Württemberg (Duitsland) woont, is één van de felste critici van Israël. Zij vergelijkt om de regelmaat het beleid in Israël met het Apartheidsregime in Zuid-Afrika en roemde de toespraak van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad op de Durban II antiracisme conferentie in Genève in april van dit jaar.

Dr. Dieter Graumann, de ondervoorzitter de Duitse Joodse Centrale Raad die de 120.000 Joden in het Duitsland van vandaag vertegenwoordigt, kon er niet mee lachen. “Zij is een militante en fanatieke hater van Israël,'” zei Graumann. “Een agressieve verbale aanval op de Joodse staat wordt voor het eerst gelauwerd door de Duitse staat. Was dat de werkelijke bedoeling?” schreef Graumann aan de Jerusalem Post.

Mary Robinson, organisator van Durban I

Durban 2001: dagelijkse meetings tegen Israël
Durban 2001: dagelijkse meetings tegen Israël

Een maand geleden – 30 juli 2009 – werd de voormalige Ierse president Mary Robinson, de organisator van de beruchte anti-Israël conferentie van Durban I in Zuid-Afrika, gelauwerd met de Amerikaanse Presidentiële Medal of Freedom uit de handen van de Amerikaanse president Barak Obama.

De Durban conferentie tegen racisme in 2001 werd gekaapt door het NGO Forum en ontaardde van het begin tot het einde in een regelrecht antisemitisch haatfestijn, met verwijzingen naar Hitler en cartoons van Joden met haakneuzen en dollartekens en bloed dat van hun handen droop, en Zionisme – de Joods-nationale beweging – werd weer eens als racistisch neergezet.

Mary Robinson, destijds Hoge Commissaris voor de Mensenrechten en geen vriend van Israël, werd gebrek aan leiderschap verweten waardoor de conferentie compleet ontaardde. Achteraf deed ze enkele pogingen om zich te distancieren van de conferentie (toch het NGO gedeelte ervan), maar toen was het kalf al verdronken.

Maar Durban was niet de enige smet op haar carrière. In haar hoedanigheid als president van Ierland, voorzag ze de PLO van Yasser Arafat van miljoenen dollars van steun aan de PLO, die werden gebruikt bij terroristische aanslagen. Gedurende de laatste vier jaar van het mandaat van Robinson, heeft de Europese Unie grote sommen geld overgemaakt aan de Palestijnse Autoriteit. Ierland had zelfs het voorzitterschap van de Europese Unie tijdens de tweede helft van 1996. Gedurende deze tijd, werden grote bedragen naar Arafat overgeheveld.

mary_robinsonMary Robinson (afb. links) mag zich dan officieel beroepen op haar onwetendheid, maar uit documenten die in beslag genomen werden tijdens de Israëlische inval in de Westelijke Jordaanoever, is gebleken dat de Palestijnse Autoriteit elke maand ongeveer 9 miljoen dollar van de Europese Unie opstreek om de salarissen te betalen van de organisatie die terroristische aanslagen uitvoert tegen burgers.

Terwijl Europese ambtenaren zoals Robinson de andere kant opkeken, zette de Palestijnse Autoriteit regelmatig miljoenen dollars aan hulpgeld om in sjekkels [de Israëlische munteenheid] aan een marktwaarde die ongeveer 20 procent lager lag dan normaal, waardoor de Palestijnse voorzitter miljoenen dollars aan steun kon doorsluizen naar zijn persoonlijke bankrekeningen in Zwitserland en Parijs. Lees verder In het spoor van de enorme geldstromen naar Palestina.

Charles Enderlin, vader van de al-Dura leugen

enderlainOp 12 augustus 2009 was het dan de beurt aan Charles Enderlin (afb. rechts), de Franse journalist die sinds 1991 het kantoor van de Franse TV-zender France 2 in Jeruzalem bestuurt. In opdracht van de Franse president Nicolas Sarkozy werd hem de medaille van Légion d’ Honneur uitgereikt, de hoogste onderscheiding in Frankrijk, en dat in zijn kantoor van France 2 in… de Israëlische hoofdstad Jeruzalem!

Charles Enderlin is de vader van de al-Dura leugen met het doel om het IDF (het Israëlische) leger te besmeuren en in diskrediet te brengen. Dit ondanks het feit dat een Franse rechtbank (veel later) oordeelde dat het al-Dura verhaal een leugen is.

Het verhaal over de dood van al-Dura werd uitgebracht onder de supervisie van Charles Enderlin op het gekende Franse televisiekanaal France 2. Vlak na het uitbreken van de zogeheten ‘tweede intifada’, filmde de Palestijns-Arabische cameraman Zalal abu-Rahma op 30 september 2000, het sterven van de twaalf-jaar oude Arabische Mohammed al-Dura.

de moord op al-Dura bleek in scene gezet
de moord op al-Dura bleek in scene gezet, niemand en geen pers die achteraf het werkelijke verhaal corrigeerde en online bracht

Israëlische soldaten kregen prompt de schuld van Al-Dura’s dood in de schoenen geschoven, maar later onderzoek wees uit dat de jongen vanuit een positie achter de cameraman door een Arabische schutter werd doodgeschoten en dat zowel de moord als de tv-opname daarvan met voorbedachte rade moeten zijn uitgevoerd, uiteraard om Israël te demoniseren. Het ganse verhaal bleek in scene te zijn gezet met de medewerking van journalisten van France 2.

Echter, de beelden vlogen de wereld rond en sloegen overal in als een bom. Mohammed al-Dura werd één van de belangrijkste Palestijns-Arabische `iconen’ van de zogenaamde `Al-Aksa intifada’, een `martelaar’ die het onweerlegbare bewijs leverde voor de oude antisemitische beschuldiging “dat Joden gewetenloze kindermoordenaars zijn.” Als instrument voor de beeldvorming van Israël in de in september 2000 door Arafat begonnen geweldsgolf, is Al-Dura van enorm belang geweest, maar ook als voorbeeld voor de Palestijns Arabische jeugd. In een groot aantal malen door de televisie van de Palestijnse Autoriteit uitgezonden propagandafilmpje roept Mohammed al-Dura zijn leeftijdsgenoten vanuit het paradijs op hem na te volgen en de martelaarsdood te kiezen.

Bronnen: Jerusalem Post: Germany honors Israeli ‘Israel hater’ door Benjamin Weinthal van 17 juli 2009; Commentarymagazine.com: Author of Durban I Gets Medal of Freedom door Jennifer Rubin van 30 juli 2009; Nationale Review: Mary Robinson, War Criminal? An appropriate career move door Michael Rubin van 20 mei 2002; France 2: Charles Enderlin décoré de la Légion d’honneur van 12 augustus 2009; CAMERA: France 2 vs. Philippe Karsenty: The Appeal van 21 mei 2008; Brabosh: De film van de moord op Mohammed al-Dura was een vervalsing van 29 maart 2009