Veertien leugens die de vrede blokkeren in het Midden-Oosten [deel 1]

leugenAls een marsmannetje opeens op onze aarde zou landen en de nieuwsbulletins zou lezen en luisteren naar wat er zoal in de algemene mediakanalen wordt gezegd en geschreven, zou hij de indruk kunnen krijgen dat het ganse Midden-Oostenconflict te wijten is aan het feit dat Israël een aantal nederzettingen bouwt op land waarvan de wereld denkt dat dit de toekomstige Palestijnse staat moet worden. Er bestaat een bijna-overeenkomst tussen de regeringen van de wereld en tussen de media-auteurs, dat de vrede in het Midden-Oosten op het punt staat uit te breken, en wel om drie principiële redenen. De eerste is dat de Joden en de Arabieren het erover oneens zijn of er wel een Palestijnse staat moet komen. De tweede is omdat Israël hardnekkig weigert om haar troepen terug te trekken uit de (zogeheten) “bezette Arabische” gebieden. De derde reden is omdat Israël zich wreed gedraagt tegenover de Palestijnen.

Het marsmannetje zou gemakkelijk deze informatie terug mee kunnen nemen naar zijn thuisplaneet zo lang hij niet geïnteresseerd zou zijn om de achtergronden te bestuderen van de geschiedenis van het Midden-Oostenconflict. Die drie redenen kunnen een antibioticum van vertrouwdheid met de geschiedenis van het Midden-Oosten nooit overleven.

President Barack Obama en Staatssecretaris Hillary Clinton lijken te denken dat het idee van een soevereine Palestijnse staat het meest wonderlijke idee ooit is, dat aan hen voorbij is gekomen sinds het Dertiende Amendement. En bijna alle politiekers van de wereld, met aan hun zijde de Israëlische linkerzijde, dringen er op aan dat Israël al haar nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever moet opdoeken want dat deze het werkelijke obstakel zijn die een duurzame vrede in de weg staat. De werkelijkheid is dat het Midden-Oostenconflict maar weinig te maken heeft met het debat over Palestijnse soevereiniteit en nog minder te maken heeft met het Israëlische nederzettingenbeleid. In feite is Israël het eens met het principe, nogal onnozelachtig, met de oprichting van dergelijke Palestijnse staat, ten minste als de Palestijnen zouden tegemoetkomen aan bepaalde veiligheidsvoorwaarden en andere toegevingen aan de Israëli’s – zoals bijvoorbeeld het erkennen van het bestaansrecht van Israël. Zoals reeds bij herhaling is gebleken, hebben zelfs zogenaamde ‘gematigde’ Palestijnen dat idee verworpen.

Intussen wordt het debat over het Midden-Oostenconflict gehypothekeerd door een ongelooflijk gebrekkige kennis aan historische informatie en op een reeks typische misvattingen over de geschiedenis van het Midden-Oosten. De anti-Israël lobby, die elke dag in kwaadaardigheid en antisemitisme toeneemt, steunt veelal op de ontkenning van de publieke bezorgdheid hoe het met het Midden-Oosten zover is kunnen komen en waar het nu staat. Hierna volgen een handvol populaire misvattingen en het tegengif ertegen. Deze tekst is van de hand van Steven Plaut en werd op 16 augustus 2009 gepubliceerd op de weblog Middle East Terrorism onder de titel The 14 Lies Blocking Peace in the Middle East. Vrij bewerkt en vertaald door Brabosh, verschijnt deze tekst in 2 delen op deze blog.

Veertien leugens die de vrede blokkeren in het Midden-Oosten [deel 1]

Populaire misvattingen en het tegengif ertegen

1. Leugen: Israël werd opgericht op grond die eigendom was van de Palestijnse Arabieren.

Waarheid: Voordat Israël werd gecreëerd heeft haar grondgebied nooit behoord aan de Palestijnse Arabieren en werd al sinds de Middeleeuwen geregeerd door geen enkele Arabier. Het was eeuwenlang een Turkse provincie tot het werd veroverd door Groot-Brittannië aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. De Volkenbond [de voorloper van de huidige Verenigde Naties] gunde aan het einde van de oorlog het bestuur over “Palestina” aan Groot-Brittannië in ruil voor haar inzet om het gebied te veranderen in een Joods thuisland . De gronden waarop de Joodse immigranten zich vestigden voordat de staat Israël werd opgericht, werden door de Joden aangekocht ver boven de toenmalige marktprijzen en in de meeste gevallen woonden er helemaal geen Arabieren. Vrijwel geen Arabieren werden eruit verdreven.

2. Leugen: De Joden kwamen naar Palestina als buitenlanders en vreemdelingen terwijl de Palestijnen de werkelijke inheemse bewoners waren van het grondgebied.

Waarheid: ‘Palestina’, het Land van Israël is of ‘Eretz Yisroel’, wordt sinds Bijbelse tijden ononderbroken bewoond door Joden. De meeste families van ‘Palestijnen’ migreerden naar ‘Palestina’ in de tweede helft van de 19de eeuw tijdens dezelfde periode van Zionistische golven van migratie. De grootste etnische bevolkingsgroep in die tijd waren de Turken. In 1948 waren de ‘Palestijnse Arabieren’ families van migranten die afkomstig waren uit Libanon en Syrië. Ironisch genoeg werden zij in de eerste plaats gemotiveerd om ‘Palestijnen’ te worden dankzij de Zionistische beweging die kapitaal en werk brachten naar ‘Palestina’ en de leefomstandigheden op het verschraalde en verdorde land aanzienlijk verbeterde. Grote aantallen zogenaamde ‘Palestijnse’ Arabische dorpen en gemeenten hebben van oorsprong Hebreeuwse namen die in het Arabisch werden gemodifieerd. Het wordt moeilijk om in de grond van ‘Palestina’ te graven zonder Joodse artifacten boven te halen die soms duizenden jaren oud zijn. Intussen werd tweederde van het territorium van het Britse Mandaat Palestina in de 1920er jaren afgesneden van het in 1917 aan de Joden beloofde thuisland, om Jordanië op te richten, een Arabische Palestijnse staat die veel groter was dan Israël. Het resterende territorium, West-Palestina, werd aldus het Joodse thuisland. Dat was de oorspronkelijke ‘tweestatenoplossing’ van toen, dezelfde ‘uitvinding’ die thans wordt gepromoot door het opnieuw willen opdelen in 2 staten van het Westerse resterende deel van Palestina.

3. Leugen: Er bestaat vandaag geen Palestijnse staat door de schuld van de Israëlische agressie en weerspannigheid.

Waarheid: Er bestaat vandaag geen Palestijnse staat door de schuld van de Arabische agressie en weerspannigheid. Op het einde van 1947 keurde de Verenigde Naties met een tweederde meerderheid het voorstel goed dat voorzag in de oprichting in West-Palestina van twee staten om het regime van het Britse Mandaat te vervangen. De ene staat zou Joods worden en de andere een Palestijnse Arabische staat. De Joden stemden toe. De Arabieren verwierpen het idee. De Arabieren openden met genocidale agressie een aanvalsoorlog tegen de Joden, vielen ‘Palestina’ binnen en verwoesten het land dat in het VN-verdeelplan was aangeduid als grondgebied voor de toekomstige Arabisch Palestijnse staat. Daarna werd het grootste deel van die gronden illegaal bezet door Jordanië en later semi-legaal door Egypte totdat de gebieden in 1967 door Israël werden bevrijd tijdens de Zesdaagse Oorlog. De Arabische wereld leeft met Israël sinds 1948 in staat van oorlog, weigert haar bestaansrecht te erkennen, en valt voortdurend Israël aan in een oneindige reeks van bloedige oorlogen en terrorismecampagnes. De Arabische staten vielen Israël aan in 1948, 1956, 1967, 1973, 1982, 2006, en sponseren terroristische gruweldaden tegen de Joden sinds de oprichting van de Israëlische staat. De reden voor de aanval die aan de basis lag van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog in 1948 is exact dezelfde reden die vandaag in de weg staat van gelijk welke vredesovereenkomst.

4. Leugen: Israël voerde een ‘etnische zuivering’ door op de Palestijnse Arabieren in 1948-49.

Waarheid: De Arabische staten voerden een etnische zuivering onder de Joden na 1948. Ongeveer een miljoen Joden werden uit de Arabische staten verdreven, hun eigendommen gestolen en de meesten van hen werden staatsburgers van Israël. De Palestijnse Arabieren werden in 1948-49 vluchtelingen als het directe gevolg van de aanvalsoorlog tegen Israël waar ook de Palestijnen aan deelnamen. Het geschatte aantal Arabische vluchtelingen varieert (al naar gelang de bronnen) tussen de 400.000 en 750.000 waarbij het eerste cijfer de waarheid het dichtste benadert. Na de oorlog werd aan velen toegestaan om terug te keren naar Israël. Honderdduizenden Arabieren van andere Arabische landen riepen zich prompt uit tot ‘Palestijnse vluchtelingen’ om aldus te kunnen genieten van de vele giften van de Verenigde Naties en andere hulporganisaties. De tegenwoordige Palestijnse Arabieren werden alzo vluchtelingen om dezelfde redenen waarom de etnische Duitsers die leefden in Oost-Europa eveneens vluchtelingen werden na het einde van de Tweede Wereldoorlog: omdat zij gekozen hadden voor de verliezende zijde van de aanvalsoorlog die ingezet werd door hun eigen politieke leiders.

5. Leugen: Israël is een Apartheidsregime en mishandelt Arabieren.

Waarheid: Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat GEEN Apartheidsregime heeft. De Arabieren die leven onder Israëlische bestuur zijn de enige Arabieren die kunnen genieten van de vrijheid van meningsuiting en pers, die vrije toegang hebben tot gerechtshoven en via procedures hun belangen kunnen verdedigen, die legale bescherming van hun eigendomsrechten genieten en algemeen stemrecht hebben. Israëlische Arabieren hebben een hogere levensstandaard, zowel op het gebied van opvoeding als van gezondsheidszorg, dan gelijk welk ander Arabisch land in het Midden-Oosten. Israëlische Arabieren zijn simpelweg de best behandelde politieke minderheid in het Midden-Oosten en worden op sommige terreinen zelfs beter behandeld dan in vele Europese landen. Israël is het enige land in het Midden-Oosten dat GEEN gebruik maakt van de islamistische terreurmethodes door grootschalige massacres te laten uitvoeren door mensen die in hun midden als terroristen opereren.

6. Leugen: Arabieren gebruiken agressie en terrorisme omdat Israël gebieden bezet.

Waarheid: Israël bezet gebieden (die tot aan de Zesdaagse Oorlog in 1967 door Jordanië en Egypte werden gecontroleerd) door de schuld van de Arabische agressie en terrorisme. Indien de Arabieren in 1949 bereid waren geweest om vrede te sluiten met Israël, dan waren de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook onder de hegemonie van de Arabieren gebleven en hadden zij gemakkelijk – en op gelijk eender welk moment – een Palestijns Arabische staat kunnen oprichten. In de plaats van hebben zij in 1967 Israël aangevallen in een poging tot genocidale vernietiging en hebben die oorlog verloren.

7. Leugen: Het Midden-Oosten conflict is – en is dat altijd geweest – gebaseerd op het Israëlische verzet tegen het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht.

Waarheid: Het Midden-Oosten conflict is – en is dat altijd geweest – gebaseerd op het Arabische verzet tegen het Joods-Israëlische zelfbeschikkingsrecht. Er is slechts één oorzaak van het Arabisch-Israëlisch conflict, ook al wordt die enkele oorzaak systematisch bedolven onder een lawine van modder door de media met het doel mist te spuiten en verwarring te zaaien. Die ene oorzaak is de weigering van de Arabische wereld om het bestaansrecht van Israël te erkennen en dat binnen gelijk welke set van grenzen ook. De oorzaak van de oorlog is de Arabische weigering in het reine te komen met Joodse zelfbeschikking in welke vorm dan ook. Het Midden-Oosten gaat niet over het recht op zelfbeschikking van de ‘Palestijnse Arabieren’, maar gaat over de Arabische afwijzing van het zelfbeschikkingsrecht voor de Israëlische Joden. Al meer dan een eeuw proberen de Arabieren Joodse zelfbeschikking met gebruikmaking van geweld te blokkeren.

Voor 1967 bestonden er geen Palestijnen die opkwamen voor een ‘thuisland’, alhoewel ze daarentegen wel eisten dat de Joodse staat werd ontmanteld. Dat komt omdat de Palestijnen helemaal geen ‘volk’ zijn en zich ook zo niet beschouwen niet meer (en ook niet minder) dan een Arabier in Parijs of Detroit dat ook doet. Feit is dat de Palestijnen nooit geïnteresseerd zijn geweest in een eigen staat. Toen in 1920 de Europese machten ‘Palestina’ afscheurden van Syrië reageerden zij met veel geweld uit protest tegen die Europese beslissing. De originele term naqba (‘catastrofe’ in het Arabisch en in linkse kringen) was inderdaad in oorsprong de aanduiding van de wandaad toen de Palestijnen werden gescheiden van het Syrische thuisland. Onmiddellijk na het einde van de Zesdaagse Oorlog werd de noodzaak van een autonome Palestijnse staat gefabriceerd door de Arabische wereld, als een foefje om de Israëli’s terug te dringen achter de grenzen van 1967. Israël zou dan weer teruggeworpen worden op een smalle strook van amper 15 kilometer breedte en klaar liggen voor een nieuwe Arabische aanval van vernietiging en genocide.

De Arabische wereld heeft het ‘Palestijnse volk’ uitgevonden zodat het dezelfde rol zou dienen zoals de Sudeten Duitsers op het einde van de jaren ’30. Die rol was bedeoeld om de schijn van legitimiteit te wekken die de oorlogsdoelen en agressie van de grote fascistische staat moesten rechtvaardigen. De term “zelfbeschikking” wordt herhaald als een retorisch “onvervreemdbaar recht” net zo lang tot zich nog maar weinig mensen zich herinneren dat het nastreven van “zelfbeschikking” ook kan dienen als een instrument van agressie door barbaarse agressors en totalitaire krachten. Toen Hitler op het eind van de jaren ’30 besloot om door te gaan met zijn verovering door middel van oorlog, had hij zich helemaal gekleed in de mantel van legitimiteit zogenaamd om enkel “rechteloze en onderdrukte mensen te helpen om zelfbeschikking te bereiken.” Hij vervalste de benarde situatie waarin etnische Duitsers die woonden in het Tsjechische Sudetenland en elders in Oost-Europa en fabriceerde verhalen van mishandeling. In werkelijkheid hadden al deze etnische Duitsers al de mogelijkheid van “zelfbeschikking” binnen bereiken als ze dat wilden, met name in de soevereine Duitse natie-staten, en in feite neoten zij veel meer vrijheden en rechten dan de Duitsers in Duitsland. De Duitse invasie van Tsjecho-Slowakije werd voorbereid door geposeerde smaad te verspreiden over de zogenaamde mishandeling van de Duitsers door de Duitse buren. Hitler legde schaamteloos uit dat hij simpelweg “de ellende van mishandelde etnische Duitsers” wilde ongedaan maken die zogezegd vervolgd werden binnen het democratische Tsjecho-Slowakije. “Zelfbeschikking” was ook het voorwendsel toen Duitsland Polen en andere landen binnenviel.

De Arabische wereld besloot dat de “Palestijnen” de rol moesten spelen van de Sudeten, als politiek en moreel excuus voor Arabische agressie en Islamo-fascistisch imperialisme. De Arabische fascisten stellen het dan verkeerdelijk voor als zouden ze nobele inspanningen doen voor de bescherming van een mishandelde onderdrukte minderheid van Arabieren die vertwijfeld op zoek zijn naar “zelfbeschikking.”

Lees hier verder in deel 2 met de tweede reeks van zeven bekende leugens

3 gedachtes over “Veertien leugens die de vrede blokkeren in het Midden-Oosten [deel 1]

  1. Om een begin te maken met het onderwijzen van de ware achtergronden van het midden-oosten conflict is het wenselijk dat de waarheid over deze veertien leugens op de scholen in de EU wordt onderwezen, uiteraard te beginnen in Nederland.

    Like

  2. Echter, er wordt vergeten, dat de Elite ook een vinger in de pap heeft.
    Dezen willen een 1 wereld regering; maar Israël is daaevoor een sta in de weg.
    Maar, denken zij; als wij Israël door de Arabieren doen laten uitroeien; heeft hun Messias geen reden meer om te komen.
    Maar G’D heeft Zijn volk NIET verstoten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.