De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch

Erekat, 'gematigd' Palestijns toponderhandelaar voor de vrede
Saeb Erekat, 'gematigd' Palestijns toponderhandelaar voor de vrede: '100 procent is niet genoeg, wij willen meer, veel meer'

De hele wereld bekritiseert Israël dat het met opzet het vredesproces zou vertragen en frustreren. Maar er heerst een langdurige stilte rond de onbuigzame en volledig onrealistische houding van de zogenaamde ‘gematigde’ Palestijnse onderhandelaars, waarvan toch geacht mag worden dat zij Israëls partners in de vrede zouden zijn. Echter, wat de zaken allemaal nog veel erger maakt is dat de ‘supporters van de Palestijnen’ blijkbaar helemaal niets doen om deze [onverzoenbare] ideeën aan te vechten of te wijzigen, hoewel ze duurzame vrede in de weg staan en onmogelijk maken. Saeb Erekat onthult in een interview dat er achter deze ‘gematigde’ gevel een heel andere realiteit schuilt. Het is van vitaal belang om deze standpunten beter te leren kennen, tenminste toch voor hen die werkelijk een duurzame vrede in het Midden-Oosten nastreven en die ook ooit willen bereiken.

Saeb Erekat is DE toponderhandelaar voor de Palestijnen, hoofd van het Negotiations Department voor de PLO en de Palestijnse Nationale Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever. Erekat is de spreekbuis van de Palestijnse ‘gematigde’ vleugel en de favoriet van de Westerse media. Op 25 juni 2009 gaf Saeb Erekat een interview weg in het Jordaanse dagblad al-Dustour – uitsluitend in het Arabisch – maar dat gelukkig in het Engels werd vertaald door MEMRI (zie: MEMRI Special Dispatch 2440).

In dit interview met al-Dustour onthult Saeb Erekat wat er achter de Palestijnse ‘gematigdheid’ schuilgaat. Zo vertelt hij in de krant hoe in 2008 – de toenmalige Israëlische Eerste Minister Ehud Olmert – een aanbod deed aan de Palestijnen waarin hij 100 procent [!] van de ‘bezette’ gebieden wilde teruggeven, maar dat de Palestijnen helemaal niet gehaast waren om dat aanbod te accepteren. Erekat legt in dit interview uit hoe de afgelopen decennia Israël telkens meer en meer haar aanbod tijdens onderhandelingen uitbreidde en daaruit kon besluiten dat de Palestijnen zich niet moeten haasten om gelijk welk aanbod nu al te aanvaarden.

Erekat: “[Sommigen vragen ons] tot waar de onderhandelingen met de Israëlische zijde ons tot op heden hebben gebracht. In het begin zeiden [de Israëli’s] dat we [enkel het recht] zouden hebben om onze eigen scholen en hospitalen te beheren. Daarna stelden ze ons voor om ons 66 procent [van de bezette gebieden] terug te geven. [Tijdens de onderhandelingen] in Camp David boden ze ons 90 procent aan, en [recent] boden ze ons 100 procent aan. Dus waarom zouden we ons haasten, na al de onrechtvaardigheid waaronder we hebben geleden? Die overeenkomst zou trouwens niet stabiel zijn, tenzij ze gebaseerd is op internationale wetten en rechtvaardigheid.”

staat3Volgens de ‘gematigde’ Erekat was ook het Israëlische aanbod van 100 procent nog niet genoeg. Het moet ‘meer’ worden, véél meer. Wat dat ‘meer’ dan wel is, kan je zien op het plaatje rechts (klikken op de afbeelding). In hetzelfde interview weigert Erekat ook om Hamas te vragen dat het de soevereiniteit van Israël zou erkennen. Hij verdedigt de strategie van Hamas door ‘verzet’ (met raketten en mortiergranaten, zelfmoordaanslagen, willekeurige aanvallen op burgers enz.). Hij eist dat de Palestijnse vluchtelingen het ‘recht op terugkeer’ naar Israël krijgen en een financiële schadevergoeding zouden opstrijken. Die totale compensatie voor de Palestijnen raamt hij op 140 miljard dollar [= 98,32 miljard euro].

Dit zegt Saeb Erekat. De geroemde Palestijnse sleutelfiguur en pragmaticus,  sleutelfiguur in het vredesproces. De spreekbuis voor Palestijnse redelijkheid voor de media in de wereld. In werkelijkheid heeft hij over de ganse lijn gefaald daar waar het om Palestijnse stappen gaat die hadden genomen moeten worden in het vredesproces (lees: de Palestijnse Autoriteit heeft niks gedaan, werkelijk helemaal niets om vrede met Israël te bereiken). Erekat beschuldigt Israël al jaren voor haar ‘onwilligheid’ om vrede te sluiten tussen Palestijnen en Israël, dat terwijl Mahmoud Abbas tot op heden het bestaansrecht van Israël weigert te erkennen en andere leiders van zijn partij Al-Fatah hem daarin steunen.

Bronnen: MEMRI Special Dispatch 2440 van 13 juli 2009; Wikipedia.eng: Saeb Erekat; Arutz Sheva: PA’s Fatah Violates Roadmap Demand to Recognize Israel door Tzvi Ben Gedalyahu van 18 maart 2009; ; Tactical Middle East: PA’s Erekat talks peace, forgets Palestinian terrorism door Jonathan Boyko van 28 maart 2009; SFSU Magazine: Forging a Path to Peace van 6 september 2003

Een gedachte over “De onverzoenlijkheid van ‘gematigde’ Palestijnen. Saeb Erekat onthult de realiteit… in het Arabisch

  1. Sorry for the English, but my command of Dutch is far from perfect. Well, it’s nonexistent, really.

    I wanted to say that there’s sheer hypocrisy in words of Palestinian legislators and negotiators. They do not mind seeing their people suffer, as long as that means they’ll get more cash in the future.

    The suffering’s isn’t that serious, to be honest, at least not in FATAH-controlled West Bank. Two months ago, in an interview with Jackson Diehl from the Washington Post, Palestinian PM Mahmoud Abbas said the life in the West Bank was “good”. Just recently, Palestinians opened a luxurious five-story wall in Jenin, and the economy of Nablus sees great improvement lately, particularly after IDF eased restrictions at Hawara checkpoint.

    Still, this is not enough for Palestinian management. According to same WaPo interview, Abbas waits for Obama’s pressure to force Israeli PM Netanyahu off his seat, thus giving way to someone else, possibly more prone to ceding Israeli assets.

    Abbas nor Erekat could not care less about Gaza at the moment (besides the fake speeches); moreover, their attitude towards their Gazan brothers clearly reflects attitudes by rest of the Arab world towards the Palestinians. Everyone talks the talk – no one walks the walk. While Arab world decries horrors of Israeli occupation and poor Palestinians, no one allocated serious funds to create infrastructure in Palestinian refugee camps in Lebanon, Jordan, Syria, Iraq and others. Just recently, Jordan began revoking citizenship rights of some Palestinian residents of this country. But for all of them – Abbas, Abdallah, Mubarak, Assad – it is much easier to blame Israel, than deal with the problems. Palestinians could be used as the cheapest fighting force against the Jews – later to be thrown out and forgotten.

    Like

Reacties zijn gesloten.