Israëls fundamenten [2] De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede

kill1
'Ze zeggen dat ze tegen de Zionisten zijn maar ze bedoelen de Joden' (Martin Luther King)

Het ‘idee’ van een Israëlische staat ligt onder vuur. Haar geschiedenis, haar rechten en legitimiteit worden in toenemende mate in vraag gesteld of verdacht gemaakt. Sommige mensen vragen zich – en terecht – verwonderd af: “Waarom zou Israël voortdurend uitleg moeten geven over haar recht om te bestaan als land en natie? Niemand toch die zich ooit afvraagt waar Zweden het recht vandaan haalt om te bestaan als land?” Maar de waarheid is: Israël is anders. De geschiedenis van het Joodse volk en de omstandigheden waarin het land werd gesticht, zijn op zijn minst ongewoon. Bepaalde kernprincipes moeten daarom opnieuw worden bevestigd. Dat is het doel van dit bijzondere document – om de fundamentele nationale rechten van het Joodse volk en hun streven voor de toekomst te herdefiniëren. Of het spreekwoordelijke ‘even terug de puntjes op de ‘i’ te zetten’.

Dat dit soms wel nodig is kwam onlangs op een tragische wijze aan het licht, toen in het begin van dit jaar – naar aanleiding van de Gazacrisis – een antisemitische golf door Europa raasde die we niet meer beleefd hadden sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het ‘spook van het antisemitisme‘ was weer daar! Die ging andermaal gepaard met vele aanslagen op Joodse burgers en bezittingen. In vergelijking met dezelfde periode het jaar voordien, bleek dat het antisemitisme met meer dan 200 procent was toegenomen. Als de link tussen het Joodse volk en de moderne staat Israël niet erg duidelijk was voor velen, hebben de antisemieten van de wereld die connectie op de meest grimmige en duidelijkste wijze gelegd. Of zoals de mensenrechtenactivist Dr. Martin Luther King het de vorige eeuw ooit uitdrukte: “Wie kritiek heeft op de Zionisten, bedoelt in feite de Joden.”

Dit document is van de hand van Andrew WhiteIsraël’s fundamental case‘ en werd opgedeeld in zes hoofdstukken en in 42 punten. Op Verzet Blogspot verschijnt dit – gelet op de omvang van de tekst – in drie delen en werd vrij vertaald en bewerkt door Brabosh. Het eerste deel verscheen eerder op 19 juli met als titel: De rechten v/h Joodse volk en de stichting van de Joodse staat; het tweede deel op 26 juli getiteld: De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede en het derde deel op 2 augustus 2009 getiteld: Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie

In dit 2de deel komen de volgende onderwerpen aan bod:

Israëls fundamenten [2] De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede

  • C) De hedendaagse Israëlische samenleving
  • D) Israëls zoektocht naar vrede en haar houding daar tegenover in het gebied

In een derde en laatste aflevering verschijnt nog Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie


C) De hedendaagse Israëlische samenleving

herzl14. Israël heeft een pluralistische en multi-etnische samenleving opgebouwd ondanks het conflict: Ondanks het schier eindeloze conflict, hebben de Israëliërs een liberale en democratische samenleving opgebouwd, die vindingrijk en veerkrachtig, etnisch zeer divers en een culturele smeltkroes is. Israël heeft een onafhankelijke en dynamische media. Haar leiders en regeringen worden vrij en onbevreesd bekritiseerd. Het land heeft veel veldgerichte burgerinitiatieven op gebieden zoals de bestrijding van armoede, de rechten van minderheden, de bescherming van kinderen, het milieu en projecten die de Joods-Arabische coëxistentie bevorderen.

15. Arabische onderdanen in Israël bezitten democratische rechten: In de onafhankelijkheidsverklaring van Israël van mei 1948 heeft de Joodse staat er zich toe verbonden om de rechten van Arabieren en andere niet-Joden te beschermen. Vandaag bezitten Israëlische Arabieren – ongeveer 20 procent van de bevolking – democratische rechten en vrijheden in Israël. Zij hebben hun afgevaardigden in de Knesset, het Israëlische parlement. Zij genieten van de voordelen van de Israëlische gezondheidszorg en van het hoger onderwijs en wonnen verscheidene rechtszaken tegen de Israëlische regering voor het Hoogste Gerechtshof. Arabisch is de officiële tweede landstaal van Israël en Arabische en andere etnische groepen zijn in toenemende mate prominent aanwezig in de Israëlische cultuur, regering, media en sport. Er bestaat een onafhankelijke Islamitische beweging in Israël en standpunten vanuit Palestijns-Arabisch perspectief worden niet enkel verwoord in het Israëlische parlement maar ook in gemiddelde Israëlische films, in kranten, TV en in de literatuur.

16. Armoede en discriminatie onder Israëlische Arabieren zouden in vredestijd verminderen: Veel Israëlische Arabieren lijden ernstige armoede. Maar dit is ook het geval bij grote delen van de Israëlische Joodse bevolking. Onder de voorwaarden voor een langdurige vrede en welvaart, kan de armoede en de discriminatie worden verminderd die veel Israëlische Arabieren ervaren.

17. Israël handhaaft de religieuze rechten van christenen en moslims: christenen, moslims en druzen kunnen hun religie vrijelijk beleven in Israël. Dit staat in schril contrast met de afwezigheid van rechten voor christenen (en andere minderheden) in veel islamitische landen, en de wijdverbreide intimidatie en vervolging die daar plaatsvindt. Christelijke en islamitische heilige plaatsen zijn beschermd door de Israëlische wet en duizenden christelijke pelgrims bezoeken jaarlijks het Heilige Land. Moslimmannen worden door de Israëlische autoriteiten soms de toegang voor het bidden op de Tempelberg in Jeruzalem beperkt. Maar dit is voornamelijk te wijten aan de geschiedenis van de anti-Joodse rellen en de aanvallen door stenengooiers (intifada) die vanaf daar zijn begonnen en gericht waren tegen Joodse gelovigen die hun gebeden opzegden aan de Westelijke Muur – de voor het Judaïsme heiligste plaats – die daar vlak onder ligt.

18. Israël helpt mee de wereld te verbeteren via haar medische doorbraken, haar technologie en haar internationale humanitaire projecten: Israël is een wereldleider op vele gebieden van de geneeskunde, communicatie, landbouw en milieutechnologie. Het levert vele bijdragen aan de ‘groene revolutie’ door haar leidende rol in gebieden zoals zonne-energie, efficiënte irrigatie, waterzuivering, en de bestrijding van het uitdijen van de woestijnen. Israëlische producten verbeteren de kwaliteit van leven van veel van de armste en meest kwetsbare mensen in de hele wereld. Israël is ook een gesofisticeerde internationale leverancier van noodhulp bij rampen, zoals bijvoorbeeld na de tsunami in Azië van 2004. En Israëlische burgers geven genereus en spontaan hulp aan dergelijke liefdadige doelen.

19. Israël zou kunnen dienen als een brug tussen het Westen en de islamitische wereld: In een tijd van zoveel vijandigheid jegens Israël in de regio, kan het moeilijk lijken om Israël te plaatsen als een ontmoetingsplaats tussen de waarden, culturen en samenlevingen van het Westen en de islamitische wereld. Maar dat is precies wat Israël zou kunnen worden. In de voorwaarden voor de regionale vrede, zou Israël kunnen dienen als een brug tussen het Westen en de Arabische en de bredere islamitische wereld. Het zou haar ervaringen, haar technologie en haar expertise op grotere schaal in het Midden-Oosten in het voordeel van alle inwoners van de regio kunnen delen, evenals kunnen dienen als een culturele ‘ontmoetingsplaats’.

D) Israëls zoektocht naar vrede en haar houding daar tegenover in het gebied

20. De burgers van Israël smachten naar vrede in de regio: Israëls onderdanen smachten naar vrede. Meer dan 25.000 Israëli’s verloren het leven in de tientallen jaren die volgden na de onafhankelijkheid van Israël, tijdens zes grote oorlogen en als gevolg van het voortdurende terrorisme gericht tegen haar burgerbevolking. Israëliërs willen leven in vrijheid en verlost zijn van de vijandigheid van de Arabische en de bredere islamitische wereld. Israëlische ministers, denktanks, journalisten, veldgerichte groepen, gepensioneerde generaals, studenten en religieuze leiders, bevorderen met veel hartstocht rivaliserende vredesplannen. Dit zijn tekenen van een samenleving die diep naar vrede verlangt.

21. De verwerping van Israël – met Iran als speerpunt – blijft de kern van het conflict. Hezbollah, Hamas en de Palestijnse facties zoals de terreurgroepen Islamitische Jihad en de Al Aqsa Martelaren Brigades, verwerpen ronduit Israël net zoals Al Qaeda dat ook doet. Maar de felste tegenstander van de Israëlische staat is Iran, die een langdurige bedreiging vormt voor Israël, dat Hamas in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever financieel ondersteunt en bewapent en hetzelfde met Hezbollah in Libanon. Iran heeft een bevolking die tien maal groter is dan Israël, geografisch wel 50 keer groter is dan Israël, over grote oliereserves beschikt en hard werkt aan het verwerven van kernenergie. Haar leiders betwisten voortdurend het bestaansrecht van Israël en saboteren systematische elke poging tot het bereiken van een twee-statenoplossing voor de regio. Zolang dat Iraanse dreigement blijft voortduren jegens Israël kan er geen duurzame vrede komen in het Midden-Oosten.

22. Islamisten willen geen ‘twee-statenoplossing’ maar een Islamitische staat in heel Palestina: De rejectionistische mentaliteit – voornamelijk gedreven door islamisme – is niet enkel de weigering om het bestaansrecht van Israël te erkennen. Zij zijn van mening dat Israël een vreemde staat is van een volk dat niet thuishoort in ‘hun’ regio, waarvan zij het psychologisch en militair willen neerhalen, om het uiteindelijk te elimineren als een natie en te vervangen door een islamitische staat met soevereiniteit over het gehele grondgebied van Palestina. Bovendien zijn zij bereid om hun eigen burgerbevolking aan veel leed bloot te stellen, die dan aan hun eigen [Arabische] moslimbevolking wordt voorgesteld als grote ‘overwinningen’ op Israël, en tegelijk ook veel leed veroorzaken aan de burgers van Israël. Deze houding ligt aan de basis van de strategie van Hamas in de Gazastrook en Hezbollah in Libanon, en verklaart waarom ze voortdurend raketten blijven lanceren op willekeurige burgerdoelwitten in Israël, in de volle wetenschap dat als gevolg daarvan er altijd mensen het slachtoffer van zijn zonder dat er ook maar het minste militair of diplomatieke gewin tegenover staat. Onnodig te zeggen dat deze ideologieën een massieve hinderpaal zijn die vrede en een betere toekomst voor de regio in de weg staan.

23. Voortdurende opruiing en haat jegens Israël beheerst de islamitische wereld: Het idee dat alles wat van Israël is, nog steeds beschouwd wordt als ‘bezet Arabische grondgebied’, is nog steeds de kern van het geloof in de hele islamitische wereld. Israël is een object van haat en laster ‘op straat’, in de door de staat gecontroleerde media in het Arabisch en in de meeste Arabische landen waaronder Egypte en Saoedi-Arabië en in het gebied dat gecontroleerd wordt door de Palestijnse Autoriteit. Aanzetten tot haat strekt zich uit tot het onderwijs via schoolboeken. En de Arabische taal zoals die onder meer op de televisie wordt gebezigd wordt niet enkel bedoeld als ophitsing maar is verder compleet doordrongen van louter antisemitisme. De demonisering van Israël is een handig middel om de zo noodzakelijke binnenlandse hervormingen binnen de Arabische samenlevingen uit de weg te gaan. Daarnaast, en als gevolg van deze anti-Israëlische mentaliteit, worden Arabische burgers niet voorbereid op de veranderingen in hun houding, die nodig zal zijn om duurzame vrede te bereiken met Israël. Die Arabieren die het wagen zich uit te spreken voor Joodse nationale rechten riskeren intimidatie, smaad of erger.

24. Pragmatische Arabieren houden nog steeds Israël volledig verantwoordelijk voor het conflict: Wat met de zogenaamde ‘gematigden’ in de Arabische wereld? Diplomaten van zogenaamde ‘gematigde’ Arabische staten zoals Saoedi-Arabië en de Golfstaten beweren binnenskamers of tijdens symbolische samenkomsten, dat zij in vrede wensen te leven met Israël. Het klopt inderdaad dat Israël en Jordanië vredesverdragen met Israël hebben afgesloten. En de meeting in Annapolis van november 2007 – die onder de hoede van de Verenigde Staten werd gehouden – was voor een deel bedoeld om de gematigde stemmen in de Arabische wereld verder te ‘versterken’. Maar uit de acties van deze leiders wordt vaak erg gemakkelijk afgeleid dat zij naar vrede zouden verlangen. Zij verwijten Israël een eenzijdige benadering van het conflict en erkennen de eigen verantwoordelijkheid van de Arabische wereld niet. Arabische diplomaten vragen Israël eindeloos om toegevingen te doen en passen van buitenaf druk op de toepassing [van die toegevingen door Israël]. Het veel geroemde ‘vredesinitiatief’ van de Arabische Liga van 2007 is het meest recente voorbeeld van deze aanpak.

25. De eis voor het Palestijnse ‘recht op terugkeer’ maakt elke vredesakkoord onmogelijk: Zowel door de Palestijnen als in de bredere Arabische wereld, wordt onophoudelijk gehamerd op het recht van terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen (zoals die status door hen zelf en ook door agentschappen van de Verenigde Naties werd gedefinieerd) naar Israël. Deze eis maakt vrede onmogelijk en is tegelijk juridisch en moreel onhoudbaar. Ingaan op deze eis zou de aankondiging zijn van de teloorgang van Israël als een Joodse staat, en is de zoveelste aanwijzing dat de belemmeringen voor vrede niet handelen over grondgebied, maar over het recht van Israël om te leven als een Joodse soevereine staat in de regio. Sommige critici beweren dat de Arabische gematigden hun eisen voor het recht op terugkeer hebben getemperd, maar geen enkele Arabische leider durft dit in het publiek afkondigen (als het al waar zou zijn), zoals de visie van ‘terugkeer’ zo diep verankerd is in de Arabische cultuur en politiek.

26. De Verenigde Staten steunen Israël maar doen dat niet kritiekloos: De Verenigde Staten worden vaak gezien als partijdig ten aanzien van Israël, en niet in staat om de rol van een ‘eerlijke bemiddelaar’ te spelen in de regio. Het is waar dat de Verenigde Staten Israël steunen. Maar het is een mythe om te suggereren dat die steun ‘blindelings’ en ‘kritiekloos’ zou zijn. Veel van Israëls meest significante wijzigingen in het beleid in de afgelopen decennia, zijn ontstaan als gevolg van druk uit de VS, en velen in Israël zijn van mening dat deze druk soms verkeerd en/of te licht wordt ingeschat. Na Annapolis, oefenen de Verenigde Staten permanent grote druk uit op Israël om een twee-staten-oplossing af te dwingen, een ‘oplossing’ waarvan velen zeggen dat dit grote risico ’s inhoud voor Israëls eigen veiligheid. Amerikaanse steun voor Israël compenseert tegelijk ook de enorme militaire en financiële middelen die naar de landen van de Arabische Liga gaan, en geeft Israël de verzekering die nodig is om verdere toegevingen te kunnen doen en het durven nemen van risico ’s in de lange weg naar de vrede.

Lees verder:

Israëls fundamenten [3] Israël & de Palestijnse kwestie en de publieke opinie

  • E) Israël en de Palestijnen: kernpunten
  • F) Israël en de internationale publieke opinie

Bronnen: Beyond Images: Israel’s fundamental case door Andrew White, directeur van het Beyond Images Project, mei 2008, vrije bewerkt en vertaald door Brabosh; lees ook op JTA: Israel as a Jewish State, opiniestuk van Lawrence J. Epstein van 6 juli 2009; andere gerelateerde artikels van Beyond Images: How President Obama got it wrong on Israel’s history..…. and why it matters for future peace van 14 juni 2009, vrij bewerkt en vertaald door Brabosh als Obama kent de geschiedenis van Israël niet… en waarom dat zo belangrijk is voor de toekomstige vrede van 12 juli 2009; ‘Five foundations for Israel’s right to exist’ (Briefing 167, February 2006); ‘Israel and the Jews: the 3500 year connection’ (July 2002) en ‘Rejection of Israel in the Muslim world: observations by a pioneer of dialogue’ (Briefing 145, van 27 juni 2005); lees ook op Verzet Blogspot: Barack Obama en de mythe van de nederzettingen van 6 juni 2009; Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 11 juni 2009; Obama maakte historische fout tijdens ‘historische’ speech van 8 juni 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Israël wordt ‘obstakel’ voor Barack Obama’s nieuwe politiek in het M-O van 24 april 2009; Palestijnse kwestie: ‘Doos van Pandora’ voor Arabische landen in het M-O van 31 januari 2009

Een gedachte over “Israëls fundamenten [2] De Israëlische samenleving en de zucht naar Vrede

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.