Obama kent de geschiedenis van Israël niet… en waarom dat zo belangrijk is voor de toekomstige vrede

klaagmuurDe legitimiteit van Israël is NIET gebaseerd op de Holocaust maar op het recht van het Joodse volk op nationale zelfbeschikking in het land waar zij de onafgebroken 3000 jaren een band mee hebben. In zijn toespraak van 4 juni 2009 waarin hij de moslimwereld toesprak, negeerde Obama dit uitgangspunt volkomen.

Hiermee voegde hij nieuwe brandstof toe aan een mythe, die door de boosaardigste Israëlbashers van de wereld gratuite tot in den treure toe wordt herhaald, namelijk de mythe dat de Holocaust door de Joden wordt uitgebuit om het bestaansrecht en de legitimiteit van Israël te verrechtvaardigen. Denk maar aan het succes van bestsellers zoals bv ‘De Holocaust-industrie’ van Norman Finkelstein en ‘Uitbuiting van de Holocaust’ door Gie van den Berghe.

David Horowitz, redacteur bij de Jerusalem Post en Dr. Ephraim Zuroff, de directeur voor Israël van het Simon Wiesenthal Centrum, leggen hieronder uit hoe gevaarlijk de foutieve uitspraken zijn die President Barack Obama in Kaïro tegenover de moslimwereld heeft gemaakt, en dat in het bijzonder in het licht van het scheppen van een duurzame en stabiele vrede in het Midden-Oosten.

De fundamentele rechten van Israël

Het Joodse volk heeft het recht op nationale zelfbeschikking in het land van Israël dat als land onbetwistbaar deel uitmaakt van hun erfgoed. Het Joodse volk heeft 3000 onafgebroken jaren een bewezen historische band met dit land en in die visie.

Van zodra de Arabische wereld dit recht erkent, zowel in woorden als in daden, kan er vrede komen [in het Midden-Oosten]. En kunnen de Palestijnen genieten van zelfbeschikking en stabiliteit, duurzame welvaart en waardigheid.

Het probleem is: zij erkennen dit recht niet.

Sommige Arabische gematigden hebben zich verzoend met het feit dat Israël bestaat en dat Israël niet meer zal ‘verdwijnen’. Maar zelfs zij kunnen het ‘idee Israël’ nog steeds niet omarmen, en nog minder haar legitimiteit.

De toespraak van president Obama in Kaïro

President Barack Obama op 4 juni op de Universiteit van Kaïro
President Barack Obama op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Kaïro: 'We're sorry'

Op 4 juni 2009 stak president Barack Obama zijn ‘historische’ toespraak af aan de Universiteit van Kaïro, die over de gehele wereld live werd uitgezonden en bekeken werd door honderden miljoenen moslims. Hij riep op tot een nieuwe start van de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en de moslimwereld en zette de uitdagingen uiteen waarmee hij zich in het Midden-Oosten geconfronteerd ziet, inbegrepen Israël en de Palestijnen. Zijn toespraak stond bol van nobele intenties en bijwijlen ontroerende retoriek.

Wanneer Israël ter sprake kwam zou dit een grote gelegenheid zijn geweest om kort en bondig indruk te maken op zijn massaal opgekomen publiek, door de fundamentele waarheid van de Israëlische zaak uit elkaar te zetten. Helaas heeft hij die kans volledig aan zich laten voorbij gaan. De president zei helemaal niets van de hierboven geciteerde principes. In plaats daarvan kaderde hij het bestaan van Israël als een antwoord op de Holocaust op de Joden die door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog werd uitgevoerd.

Hij verklaarde dat ‘het streven naar een Joods vaderland geworteld is in een tragische geschiedenis die niet kan worden ontkend’, met name de Holocaust. Vervolgens ging hij in zijn betoog verder met de holocaust ontkenning [=negationisme] aan de kaak te stellen alsook diegenen die dreigen met de vernietiging van Israël. Tijdens zijn bezoek aan het KZ Buchenwald enkele dagen later zal hij die zienswijze op de geschiedenis van Israël herhalen door te zeggen dat de natie Israël is opgestaan uit de vernietiging door de Holocaust [‘the nation of Israel arose out of the destruction of the Holocaust’].

En wat dan nog? Is dit niet gewoon wat gekibbel over de geschiedenis? Zeker is het belangrijk wat er in de toekomst zal gebeuren en niet door te blijven door argumenteren wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. Maar helaas, daar gaat het hier helemaal niet om.

Waarom is dit aspect van Israëls geschiedenis dan zo belangrijk?

Hierna volgt een uittreksel uit het editoriaal in de Jerusalem Post van 7 juni 2009, Israëls belangrijkste Engelstalige nieuwskrant, die uitdrukking gaf aan haar bezorgdheid over wat Obama heeft gezegd:

“Lang voordat het Christendom en de Islam aan de horizon verscheen, was het verbond tussen de volkeren van Israël en het Land van Israël diep ingebed en onwrikbaar. Elke dag baden we [en bidden we nog] met onze oude tongen voor onze terugkeer naar Zion. Elke dag, mijnheer de President. En dat al 2000 jaar lang. Op elk Joods huwelijk doorheen de eeuwen, trapte de bruidegom met zijn voet een glas stuk terwijl hij de woorden sprak: “Dat ik u nooit mag vergeten, O Jeruzalem…”

Misschien is het omdat Palestina onder de Arabieren nooit onafhankelijk is geweest, dat gematigde Arabieren de diepe band van de Joden met Zion, zelfs in hun hart niet kunnen erkennen. In plaats daarvan blijven ze uitdrukkelijk herhalen dat we indringers zijn. Wanneer Obama opwerpt dat de Joodse rechten zich in essentie op de Holocaust baseren – en niet eens dat ze veel verder, veel dieper reiken en veel ouder zijn [dan dat] – is zijn zoektocht naar vrede, gedoemd om te mislukken. Waarom zouden de Arabieren zich nog moeten verzoenen met de aanwezigheid van de Joodse staat, etnisch eigen aan de regio, wanneer de Amerikaanse president publiek insinueert dat Israël werd opgericht als vergoeding voor Europa’s misdaden?…”

In een opiniestuk onder zijn eigen naam van 4 juni 2009, noemt de redacteur van de Jeruzalem Post David Horowitz dit verzuim in de toespraak van Obama een ‘grimmige mislukking.’ Horowitz suggereert dat de toespraak van Obama ‘het beeld versterkt van Israël als een moderne koloniale parvenu,’ en verzoekt de President om dit te corrigeren als een ‘blunder’, met het argument dat ‘de erkenning door de moslimwereld van het fundamentele recht van de Joden om hier te zijn, precies hier [in Israël], centraal staat in de bewonderenswaardige zoektocht van de President om een betere wereld te scheppen, een vreedzame wereld en een nieuw begin …. “

Waar Dr Ephraim Zuroff van het Simon Wiesenthal Centrum zich zorgen over maakt

zuroff1Een gelijkaardig standpunt werd gebracht in de Jeruzalem Post van 5 juni 2009 door Dr. Ephraim Zuroff, die directeur is voor Israël van het Simon Wiesenthal Centrum (afb. rechts met een poster van de gezochte Ari Heim, de Beul van Mauthausen, in zijn handen). Van Zuroff zou je toch mogen verwachten dat hij zou applaudiseren voor de President omwille van zijn terechte veroordeling van de Holocaust ontkenning, een thema dat zo energiek door het Wiesenthal Centrum wordt aangeklaagd. Maar integendeel, richtte Zuroff zich op diezelfde lancune in de toespraak van Obama:

“President Obama’s commentaren in verband met Israël en de geschiedenis van de Joden waren erg problematisch. Eerst en vooral was er het verband dat hij legde tussen de stichting van de staat Israël en de Holocaust. Aldus erkennen de Amerikanen, althans volgens Obama, dat ‘het verlangen naar een Joods thuisland werd ingegeven door een tragische geschiedenis die niet kan worden ontkend’ [“the aspiration for a Jewish homeland is rooted in a tragic history which cannot be denied”].

Een referentie naar de vernietiging van de Tweede Tempel en de verdrijving van de Joden uit hun historische heimat zou beslist meer dan vanzelfsprekend zijn geweest, eerder dan naar de Holocaust te verwijzen. Het vervolg van zijn toespraak, waarin hij verwees naar zijn nakende bezoek aan KZ Buchenwald en de Holocaust ontkenning aan de kaak stelt, maakt de verbinding die hij legt volkomen duidelijk.

Behalve dan dat hij historisch onnauwkeurig is, versterkt deze valse verbinding één van de sterkste miskleunen in de anti-Israëlische propaganda van de moslimwereld, namelijk dat omwille van het Europese schuldgevoelen voor de misdaden van de Holocaust, een Joodse staat in Palestina werd opgericht ten koste van de locale Arabische bevolking, als compensatie voor de misdaden die werden begaan jegens de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Door drieduizend jaar Joodse geschiedenis te negeren, door zelfs niet – al was het maar voor even – die onbreekbare band tussen de Joden en het land van Israël in herinnering te brengen, lang, héél lang vooraleer de Islam werd geboren, heeft Obama volledig gefaald in wat één van zijn belangrijkste boodschappen aan de Arabische wereld had moeten worden.

Het belangrijkste probleem van het Arabisch-Israëlisch conflict en de spanningen die er zijn tussen Joden en Moslims over de hele wereld is NIET de ontkenning van de Holocaust. Zoals dat fenomeen ongetwijfeld irriterend en wansmakelijk is, is dit eerder een symptoon van iets dat veel dieper zit, iets waar Obama in faalde om het te begrijpen of iets dat hij in publiek weigerde te identificeren als dusdanig. En dat is de fundamentele weigering van de overweldigende meerderheid binnen de huidige moslimwereld om de legitimiteit van de Joodse staat te accepteren in de Dar-al-Islam, de Islamitische ruimte.

Zodoende, door de meeste van zijn commentaren over het Midden-Oosten te besteden aan de ontkenning van de Holocaust, heeft hij hierdoor een unieke gelegenheid verkwist om een absoluut meer belangrijkere boodschap uit te brengen, die door de Arabische wereld had moeten gehoord worden…”

Dezelfde bezorgdheid werd verwoord door vele andere commentatoren.

Sleutelwoorden

* Tragisch genoeg had, wat de geschiedenis van Israël betreft, Obama het helemaal fout.

* Ofschoon hij opriep dat de legitimiteit van Israël moet gerespecteerd worden in de hele Arabische wereld, leverde hij een historisch verzinsel af dat nog een hele lange tijd die legitimiteit zal ondermijnen.

* En terwijl hij opriep om een einde te maken aan het geweld tegen Israël, suggereerde hij impliciet dat Israël een modern implantaat in de regio is – en dat dan aan de Arabieren die zich al geruime tijd opmaken voor een nieuwe Holocaust [op de Joden] – een boodschap die daadwerkelijk brandstof levert aan het geweld.

* Om aan de vrede te bouwen is het niet voldoende om te stellen hoe hard vrede wel nodig is, en hoezeer Israël hunkert naar vrede. Er is een andere bouwsteen noodzakelijk: namelijk de bevestiging van de fundamentele rechten van het Joodse volk.

* Er zal nog heel veel werk moeten worden verricht om de valse geschiedenis, die president Obama heeft geleverd aan de islamitische wereld, te herstellen.

Bronnen: Beyond Images: How President Obama got it wrong on Israel’s history..…. and why it matters for future peace van 14 juni 2009, vrij bewerkt en vertaald door Brabosh; meer gerelateerde artikels van Beyond Images: ‘Israel’s fundamental case’ (Special Briefing 2008); ‘Five foundations for Israel’s right to exist’ (Briefing 167, February 2006); ‘Israel and the Jews: the 3500 year connection’ (July 2002) en ‘Rejection of Israel in the Muslim world: observations by a pioneer of dialogue’ (Briefing 145, van 27 juni 2005); lees ook op Verzet Blogspot: Barack Obama en de mythe van de nederzettingen van 6 juni 2009; Israëli’s hebben geen vertrouwen meer in Barack Obama van 22 juni 2009; Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn? van 11 juni 2009; Obama maakte historische fout tijdens ‘historische’ speech van 8 juni 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Israël wordt ‘obstakel’ voor Barack Obama’s nieuwe politiek in het M-O van 24 april 2009; Palestijnse kwestie: ‘Doos van Pandora’ voor Arabische landen in het M-O van 31 januari 2009

14 gedachtes over “Obama kent de geschiedenis van Israël niet… en waarom dat zo belangrijk is voor de toekomstige vrede

  1. Als alle volkeren zich zouden baseren op wat er 3000 jaar geleden gebeurd is om een staat op te eisen kunnen we nog wel een tijdje doorgaan met elkaar te bekampen.
    Zo kunnen de Italianen best hun rechten op de helft van Europa claimen want Julius Caesar zat hier ook 2000 jaar terug.
    Of de Mongolen Oost-Europa. Laat staan de Grieken die vroeger het halve Midden Oosten bezetten en uiteraard de Arabieren wiens rijk ooit tot Spanje reikte.

    Bovendien een land claimen op basis van een godsdienstig boek dan nog wel is helemààl over de top. Religieuze boeken zijn zelden de weergave van historische gebeurtenissen.

    Het Joodse volk was destijds maar één van de vele volkeren die passeerden in wat nu Palestina of Israel is.
    Het verschil met de meeste Rijken waaronder het Midden Oosten ooit viel is misschien wel dat het Zionistische gedachtengoed raciale en religieuze redenen meent te vinden om een land te claimen.
    Zeker na een Holocaust een bijzonder cynisch gegeven.
    Ik denk persoonlijk dat het huidige Israel zoals het zich profileert als een zionistische en bijgevolg redelijk racistisch geïnpireerde staat (met uitverkoren volk dat en goddelijk recht heeft op een stuk grond en een soort van untermensen die er in het beste geval als 2-de rangs dienaars mogen blijven) het slechtste is wat het Joodse volk spiritueel overkomen is.
    Vroeger was de Joodse cultuur bekend voor haar multiculturele bijdragen aan de westerse, nu slechts als een verdrukkende ,enge en monocultureel gegeven die zelfs de varieteit binnen haar joodse cultuur verfoeit.

    Obama wist dus heel goed wat hij zei, als exponent van een open cultuur.

    Daarmee spreek ik absoluut Hamas niet goed al begrijpt iedereen die er zelfs maar een week verblijft in de bezette gebieden dat het bovenmenselijke krachten vereist om een bezetter te erkennen die dag na dag elke hoop op vreedzame samenleven wegbomdardeert,wegpest, vernielt, vernedert enz.

    Men zegt wel eens dat elk slachtoffer zijn beulen imiteert. Israel is goed op weg in elk geval.
    En Hamas ook : als je mensen als onkruid behandelt is dat ook niet te verwonderen. Het Joodse volk zou beter moeten weten ipv. zich te baseren op een mytisch schrift.
    De Torah is nooit bedoeld als eigendoms bewijs van grond.

    Like

  2. In deze tekst wordt nergens het land van Israël opgeëist op basis van een godsdienstig boek. Ik doe dat ook nooit want ik ben in de eerste plaats een atheïst. Zie maar mijn rubrieken op deze blog ‘Darwinjaar 2009’ en ‘Atheïsme’. Louter archeologische bevindingen en een ferme brok bewezen geschiedenis voldoen voor mij. Bovendien zijn ook de Joden haast doorlopend fysiek in het land aanwezig geweest. Daarnaast zijn meer dan 25% van de Joden in Israël seculier en ruim 20% van de Israëli’s zijn moslims, naast andere religies. Ik zie niet in wat er racistisch is aan het Zionisme. Wat mij betreft is Zionisme louter patriottisme en nationalisme, best vergelijkbaar met het ‘oranjegevoel’ dat bij onze noorderburen leeft of de Rozenrevolutie in Georgië, of chauvinisten in Frankrijk en Groot-Brittannië. Bedenk ook dat 2/3 van de Israëli’s in Israël geboren is. Die gaan nooit meer weg, tenzij in een kist.

    Like

  3. Nu vanuit verschillende invalshoeken het bestaansrecht van Israël als Jóódse staat niet meer als een vanzelfsprekendheid wordt beschouwd, moeten opnieuw de registers — die aantonen hoezeer alléén de Joden aanspraak op het gebied tussen Jordaan en Middellandse Zee hébben — ver worden open getrokken. Dacht men (van politiek-zionistische zijde) aanvankelijk te kunnen volstaan met de Joodse histórische aanspraken op Palestina, en verkregen die een ‘welkome’ aanvulling vanwege de afgrijselijke Sho’a tijdens het Nazi-regime, nu lijkt het alsof die laatste tragedie aan voldoende draagkracht gaat inboeten. Niet zo verwonderlijk, want de idee van een éigen Jóódse staat is immers (veel) ouder dan de periode waarin zich het onbeschrijfelijke drama dat de Sho’a was en ís geweest, voordeed. Wie herinnert zich bijvoorbeeld de naam van Salomon c.q. Solomon Molcho (1500-5132), in dit verband? Op naar Google en verbaas je…
    Na het verschijnen van Moses Hess’ boek Rom und Jerusalem (1860) ging het politiek-zionistische project (opnieuw) uit de startblokken. Je wilt niet weten hoezeer in verhitte discussies gedebatteerd werd over voors en tegens, vooral in samenhang met het féit dat Palestina niet onbewoond was, en — erger — niet-joodse gemeenschappen ver in de meerderheid waren ten opzichte van joodse inwoners aldaar. In verband met de noodzaak dat de politieke rechten in Palestina enkel aan de Joodse gemeenschap toevielen, moest de basis daarvoor in internationaal-rechtelijke bepalingen vastgelegd worden. Dit maakte dat de politieke zionisten moesten aankloppen bij machten die de politieke aanspraken op Palestina aan de Joden toekenden. Een begin daartoe was de Balfour Declaratie (1917), en daarna vormde het Mandaat over Palestina aan Groot-Brittannië (1922) een volgende stap. Uiteindelijk zou met resolutie 181-II van de Algemene Vergadering van de VN (1947) de Joodse Staat op 56,47% van het Palestijnse grondgebied worden erkend. Op 14 mei 1948 maakt Ben-Gurion c.s. dankbaar gebruik van die internationaal-rechtelijke onderbouwing, die in de Israëlische Onafhankelijkheidsverklaring als onherroepbaar wordt opgenomen. Maar… Genoemd percentage was, hoezeer ook in tegenspraak met de aanwezige bevolkingsgroepen in Palestina — de Joden vormden tesamen een minderheid — onvoldoende. Volstrekt onvoldoende! Immers moest het gehéle gebied tussen Jordaan en Middellandse Zee aan de Joodse staat toebehoren? Maar daartoe was de internationale gemeenschap dus niet bereid, omdat het geen pas gaf aan (de) bestaande niet-joodse gemeenschappen in Palestina enkel civiele en godsdienstige rechten toe te kennen, zoals in de Balfour Declaratie vermeld staat (tweede clausule).

    En zo kan het gebeuren dat na de rede van Barack Hussein Obama in Kaïro de politieke zionisten opnieuw aan de slag moeten. Met veel bombarie en tromgeroffel worden de aloude vermeende rechten van de Joden op Palestina ten tonele gevoerd. Het wishful thinking-recept is daarbij niet van de lucht. Maar zoals de Sho’a aan invloed inboet — niet in de laatste plaats vanwege de merkwaardige manier waarop de staat Israël met de natuurlijke rechten van de niet-joodse Palestijnen omspringt — zo zullen ook die historische aanspraken van Joodse kant aan invloed inboeten, omdat de Israelieten níet de oorspronkelijke bevolking van ‘Palestina’ — immers Ke’na’an ofwel Canaän — uitmaakten. Zegt Be’rishiet (Genesis) 12 vers 6 niet: Avraam trok over in het land tot de plaats Sje’chem tot de eik van Morè, de Ke’na’aniet was toen in het land… ?
    Ach, hadden Ezra en Nehemia maar ‘beter geweten’… Dan zouden ze die stommiteit wel uit hun hoofd hebben gezet.

    Als de politieke zionisten er niet in slagen duidelijk te maken dat de Joden méér aanspraak op Palestina mogen maken dan (de) bestaande niet-joodse gemeenschappen aldaar, dan zal er geschipperd moeten worden. Een compromis zoals de VN in 1947 als aanbeveling aandroeg. Een twee-staten-constructie die beide partijen ‘recht’ doet…

    Like

  4. @Egbert Talens
    Uw reputatie als hardleerse antisemiet en gedreven Israëlbasher is ook op het internet genoegzaam bekend. Zie bijvoorbeeld de reactie van Ratna Pelle op IMO aan uw adres: “Aan de aanzienlijke hoeveelheid anti-Israël mythes die worden verspreid, kan er weer eentje toegevoegd worden. Uit Talens’ uiteenzettingen spreekt een droevig stemmende haat voor Israël, en hij lijkt erop uit om het land continu in een zo kwaad mogelijk daglicht te stellen. Er bestaat tegenwoordig een heel leger van dat soort mensen, zoals blijkt wanneer je bijvoorbeeld de discussies op de Volkskrant online, op de weblog van Anja Meulenbelt of Indymedia leest.”

    Nee bedankt, ik heb helemaal geen boodschap aan uw haatmail.

    Like

  5. Anders dan bij de vermelde Ratna Pelle, blijft mijn bericht wel op deze site staan. Een enorme verbetering, als het om het respecteren van hoor en wederhoor gaat. Ratna Pelle laat geen reacties van mij meer toe op haar blog. Een droevige opvatting over (de) vrijheid van meningsuiting houdt die dame er m.i. op na. Maar bij brabosh alias Hugo Van Minnebruggen ligt dit dus beduidend anders, én… beter. Bravo!
    Voor wat het waard is wil ik nog wel iets opmerken over de mij aangewreven begrippen antisemiet en Israëlbasher, waarbij ik de bijvoegelijkheden hardleers en gedreven, alsmede het kenmerk reputatie, alleen maar aanstip als typerend voor hen die zich in mijn benadering van het conflict tussen Israël en Palestina niet kunnen vinden.
    Antisemiet zou op mij van toepassing zijn als ik de handelingen van dít Israël aan alle joden zou toeschrijven en de laatsten ervoor aansprakelijk zou stellen. Alleen als men dit met concrete bewijzen kan aantonen c.q. hard kan maken, verkrijgt het verwijt ‘antisemiet’ betekenis.
    Israëlbasher aan mij toeschrijven vertoont eenzelfde euvel. Mijn kritiek op dít Israël, op déze staat zoals die zich sinds 14 mei 1948 manifesteert, betekent niet automatisch dat ik mij niet zou kunnen vinden in een (ander) Israël dat zich wél gevoelig toont met betrekking tot de legitieme Palestijnse aanspraken op het gebied tussen Jordaan en Middellandse Zee, én zich in woord én dáád bereid verklaart tot het compromis zoals de VN in 1947 als aanbeveling aandroeg: een twee-staten-constructie die beide partijen ‘recht’ doet. Anders gesteld: dít Israël, déze Joodse staat, mag zich niet verheugen in steun van mijn kant. Dat is niet hetzelfde als het ontzeggen van Joodse aanspraken op de Palestijnse regio. Wie oren heeft die hore, wie ogen heeft die moet proberen te kijken én te zíen; met betrekking tot mijn opstelling in deze.
    Tenslotte: degenen die aan deze uitleg nog iets toegevoegd willen hebben, kan ik verwijzen naar mijn boek: Een bijzondere relatie. Het conflict Israël-Palestina nader bekeken — 1897-1993.

    Like

  6. Dit artikel zegt de waarheid en niets dan de waarheid. Antisemitische reacties komen er dan altijd, ik zou geen ander voorbeeld kunnen geven van een land, een volk dat, wanneer iemand er eenvoudige waarheden over geeft prompt wordt bedolven onder de haatmail. Het is een verschijnsel dat kleeft aan de haters alleen, niet aan het land, de nationaliteit die bij hen behoort. Tenzij het uitloopt op slagvelden en bloedvergieten, vlaggen en volksliederen.
    De grootste tragedie voor de Staat Israel is de Holocaust. Daar verloor Israel haar beste mensen, 6 miljoen potentiele Israeli’s verdwenen in de aarde van Europa. Geen nageslacht. Eerst anno 2009 heeft Israel een Joodse bevolking van ca 6 miljoen zielen. De grootste klap die Israel kreeg was de Holocaust en Israel bestaat ONDANKS de Holocaust wat een groot wonder is. Hoe had een handjevol Joden de kracht nog om weer van meet af aan te beginnen in het vaderland tussen Jordaan en Grote Zee, hoe.
    Ik wil de schrijver van dit artikel feliciteren. Waarmee vooral? Dat noemde ik al. Hij zegt de waarheid t.a.v. Israel en dat is verre, oh verre van gewoon in deze tijden. Heldhaftig. Niet minder.

    Like

  7. Oorspronkelijke bevolking van ‘Palestina’ zijn de arabieren tis een feit mensen! Palestijnen hebben recht op heel het land

    Like

  8. Een ‘feit’ is een objectieve, meetbare waarheid.

    Een [historisch] feit is bijvoorbeeld dat Palestina niet bestaat en nooit bestaan heeft, net zoals de Palestijn of het Palestijnse volk ook niet bestaat. Tot 1948 noemde men iedereen die in het Brits Mandaat Palestina woonde, allemaal ‘Palestijnen’. Zowel Joden, Arabieren, Christenen als bedoeïenen enz. waren allemaal ‘Palestijnen’. Toen de Joden [én de Arabieren, Druzen, bedoeïenen enz. die gebleven waren] zich vanaf 1948 Israëliërs zijn beginnen noemen, moesten de Arabieren die gevlucht waren een naam voor zichzelf bedenken en dat werd dan – dankzij de Britse kolonisten – ‘Palestijnen’. Jij en ik kunnen ons – als we dat zouden willen – vanaf morgen ‘De Palestijnen’ noemen. En waarom ook niet De Appelen of De Citroenen? In feite slaat die benaming historisch en wetenschappelijk nergens op.

    De Nationale Palestijnse Autoriteit, kortweg de P.A. genoemd, bestaat nog maar kort: sinds 1994. Die werd opgericht in ruil voor vrede tussen Jordanië en Israël. Jordanië schonk de Westelijke Jordaanoever aan Arafat die daar [en in Gaza] de P.A. stichtte, een soort voorloper van de toekomstige Palestijnse staat. Vrede met Arafat, nochtans een onderdeel van dat akkoord, is er toen ook niet gekomen. Met ‘Palestijnse’ en veel Arabische leiders blijkt het erg moeilijk te zijn om een akkoord te sluiten, wegens leugenachtig, onbetrouwbaar en zich nooit aan afspraken te willen houden. Zoiets heet men taqiyya. Kijk maar bv. naar de grootste leugenaar van het M-O wijlen Yasser Arafat, wat die niet allemaal heeft uitgespookt… Met de Nobelprijs voor de Vrede nog in zijn hand, riep hij de volgende dag al Jihad! Jihad! [Oorlog! Oorlog!] naar zijn bende ‘Palestijnse’ schurken. Als er een Nobelprijs voor de Jihad zou bestaan, had hij die eerder verdiend…

    Wellicht bedoel jij dus met ‘Palestijnen’ de niet-Joodse islamitisch-Arabische vluchtelingen. Maar die hebben al een land, een heel groot land zelfs, ongeveer 5 miljoen vierkante kilometer groot. Dat kleine stukje Israël zal de zaak niet maken. Daar zijn heel rijke landen bij, dankzij de oliebronnen. Misschien willen die hun welvaart wel delen met de Palestijnen, net zoals Israël dat deed met de 850.000 Joden die na 1948 door islamistische Arabieren uit hun landen werden verjaagd en opgevangen werden door de Joden van Israël.

    Een ander feit is dat de discussie en de strijd helemaal niet om land gaat. Het gaat de PLO, Hamas, Hezbollah, Syrië, Iran en de Arabieren enkel en alleen om de vernietiging van het Jodendom in het Midden-Oosten. Met name de gekende onverdraagzaamheid van islamofascisten jegens andere religies en andersdenkenden in die M-O landen, plus het feit dat zij weigeren te erkennen dat alle mensen gelijkwaardig zijn en godsdienstvrijheid hebben. Die rechten staan nochtans allemaal zo neergeschreven in het Manifest voor de Mensenrechten, dat de meeste Arabische landen hebben ondertekend maar op het terrein weigeren uit te voeren.

    Nog een feit is dat Israël de verst geëvolueerde democratie is in het Midden-Oosten waar onder meer ook vrouwen en homo’s dezelfde gelijke rechten hebben als de mannen. Minderheden worden beschermd. Ook dat is een probleem voor de Arabieren waarvan de meesten in het M-O niet eens het woord mensenrechten kunnen spellen.

    Een ander feit is dat Israël bestaat sinds mei 1948 en nog een feit is dat dit bestaansrecht internationaal erkend werd door de Verenigde Naties. Ook de Arabieren van Egypte en Jordanië hebben dat bestaansrecht en het recht van de Joden op het land van Israël erkend in ruil voor vrede. Dat is ook een feit. Het wordt tijd dat jij dat ook gaat doen, want Israël gaat nooit meer weg. Ook niet door oorlog te voeren, want zoals je weet hebben de Arabieren elke aanvalsoorlog tegen Israël verloren en zal Israël ook alle komende oorlogen die de Arabieren nog zullen voeren, telkens opnieuw verslaan. Israël kan het zich namelijk niet permitteren om ook maar één veldslag te verliezen. Eén flater, één misrekening en het Joodse volk van Israël wordt tot de laatste uitgemoord. Dat laatste is ook een feit.

    Arabieren kunnen het zich wel permitteren oorlogen te verliezen, oneindig keren zelfs. Gelukkig – voor Israël – zijn de Arabieren militair en strategisch gesproken grote klungelaars en hebben ze historisch altijd slechte politieke leiders en onbekwame generaals gehad. Vandaar ook het succes van die zelfmoordenaars die zich, behangen met staven dynamiet, opblazen temidden van een groep vrouwen, kinderen en baby’s. Om baby’s te vermoorden is geen moed voor nodig, maar vooral veel [Joden]haat. En voor de rest: gewoon op de knop drukken en.. boem!

    Israël wil vrede, geef het de kans, het is in het belang van iedereen in het M-O. Dat zijn allemaal feiten die je beter zou aanvaarden. Het zou veel oplossen.

    Like

Reacties zijn gesloten.