De Joden hebben het historisch recht om te leven en te wonen op de Westelijke Jordaanoever

drybonescater

Déjà Vue: Een ‘gouwe ouwe’ van Dry Bones van 30 mei 1977, die een perfecte kopie is van de huidige situatie. De hoofdfiguur in de cartoon is de voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter. De Menachem die wordt genoemd in het eerste kader, was Menachem Begin, de toenmalige eerste-minister van Israël. “Zbigie” (de ‘kibboetzer’ uit beeld) was Zbigniew Brzezinski die in die tijd de veiligheidsadviseur was van Jimmy Carter. Dry Bones maakte die cartoon toen voor hem spoedig duidelijk werd dat de Amerikaanse president zich als onderhandelaar voor de Arabische staten had opgeworpen. – zucht – er is duidelijk niks veranderd. Zoals het toen was, zo gaat het ook nu weer. President Obama heeft zichzelf wijsgemaakt dat hij ‘vrede’ kan brengen door zich op te werpen als onderhandelaar voor de Arabische staten met de soevereine staat Israël die door hen niet eens wordt erkend. Dry Bones vroeg zich af hoe hij tot dat rampscenario is gekomen, tot hij ontdekte dat Obama opnieuw diezelfde Zbigniew Brzezinski had uitgekozen om hem te adviseren in zijn Midden-Oosten politiek!

Het hierna volgende opiniestuk dat in de Los Angeles Times verscheen op 28 juni 2009, is van de hand van Yisrael Medad. Yisrael Medad, is een Israëlische commentator die, geboren in Amerika, sinds 1981 woont in Shiloh op de Westelijke Jordaanoever. Hij is het hoofd van de informatie dienst van het Menachem Begin Heritage Center in Jeruzalem en heeft zijn eigen blog op http://www.myrightword.blogspot.com.

Ter verdediging van de ‘nederzettingen’
Joden horen net zoveel thuis in Judea en Samaria als de Palestijnen die ooit in Israël woonden

Yisrael Medad
Yisrael Medad

Niemand, inbegrepen een president van de Verenigde Staten van Amerika, heeft het recht om mij, een Jood, te vertellen dat ik niet mag wonen en leven in het gebied van mijn nationaal thuisland. Dat is één van de belangrijkste redenen waarom mijn vrouw en ik in 1981 besloten om naar Shiloh te verhuizen, een zogeheten ‘nederzetting’ die op ongeveer 45 kilometer ligt ten noorden van Jeruzalem.

Nadat Shiloh in 1978 werd gesticht, eiste [de toenmalige] president Jimmy Carter van eerste-minister Menachem Begin dat het dorp met acht gezinnen werd ontruimd. Carter drong er van van bij de aanvang van de ontmoeting met Menachem Begin op aan, dat hij de activiteiten van de Joden om hun aanwezigheid in hun historisch thuisland weer op te bouwen, zou ‘bevriezen’. Zijn toenmalige informatie assistent Shmuel Katz vertelde later dat Begin hem antwoordde: “U, mijnheer de president, heeft in de Verenigde Staten een aantal plaatsen die namen dragen zoals Bethlehem, Shiloh en Hebron, en u heeft niet het recht om aan toekomstige inwoners te verbieden dat ze in die plaatsen mogen wonen. Net zoals u, heb ik ook dat recht niet in mijn eigen land. Elke Jood heeft het recht om te wonen waar hij dat graag wilt.”

We snellen nu vooruit naar de huidige tijd naar Barack Obama, die op 15 juni 2009 in een ontmoeting met de Italiaanse eerste minister Silvio Berlusconi de opmerking maakte, dat Joodse gemeenschappen die buiten de Groene Lijn wonen ‘in vroegere overeenkomsten werden aangeduid als illegaal.’ Ik wil graag geloven dat de president werd misleid. Er is helemaal niets illegaals aan een Jood die wenst te leven in de plaatsen waar het Judaïsme werd geboren. De suggestie dat het recht om ergens te mogen wonen afhankelijk moet zijn van ras, religie of etnische achtergrond leunt gevaarlijk dicht aan bij de ontwikkeling van een racistische ideologie.

arton994Veronderstel dat iemand zou voorstellen dat Palestijnse dorpen en gemeenten, die in het Israël van voor 1967 werden gebouwd, ‘nederzettingen’ zouden worden genoemd en dat, om een werkelijke vrede te bereiken, de Arabieren hun huizen zouden moeten verlaten. Natuurlijk is de scheiding of uitdrijving van Arabieren onaanvaardbaar, maar waarom is de eis dat de Joden etnisch zouden weg gezuiverd worden van hun gebied dan wel acceptabel? Hebben de Joden dan niet het recht om Judea en Samaria te bewonen net zoveel als de Palestijnen die vroeger in de staat Israël woonden?

Sommigen vragen zich af waarom de Joden het recht zouden hebben om zich opnieuw te vestigen in gebieden waar ze niet woonden voor de oorlog van 1967, gebieden waar ook voor 1948 nauwelijks nog Joden woonden. Maar waarom woonden er in die periode geen Joden in die gebieden? Dat is vrij eenvoudig: Zij waren het slachtoffer van een drie decennialang durend etnisch zuiveringsproject dat begon in 1920 toen de Arabieren een kleine Joodse boerderij in Tel Hai in het noorden van Galilea met de grond gelijk maakten gevolgd door aanvallen in Jeruzalem en opnieuw in 1921 in Jaffa en Jeruzalem.

In 1929 werd in Hebron de eeuwenoude Joodse bevolking verdreven als gevolg van een Arabische pogrom waarbij bijna 70 Joden werden vermoord. In datzelfde jaar werden de Joden uit Gaza, Nabloes en Jenin gedwongen hun koffers te pakken, op gevaar af voor hun leven. De terugkeer van mijn familie naar Shiloh – en van andere Joden van meer dan 150 gemeenschappen die de Groene Lijn overstaken sinds 1967 – is niet enkel een terugkeer naar claims gebaseerd op bijbelse rechten. Ook gaat het niet om ons recht op terugkeer naar de gebieden die door de Joden werden bewoond in de 20ste eeuw tot ze door Arabisch geweld weer werden verdreven. Wij zijn teruggekeerd onder een duidelijke vervulling van de internationale wet. Er kan geen enkele twijfel bestaan over de legaliteit van het feit dat ik woon in mijn huis in Shiloh [op de Westelijke Jordaanoever].

Arabieren besturen bulldozers en leggen een weg aan in de Joodse nederzetting Maaleh Adumim, nabij Jeruzalem (22 juni 2009)
22 juni 2009. Arabieren besturen bulldozers en leggen een weg aan in de Joodse nederzetting Maaleh Adumim, nabij Jeruzalem op de Westelijke Jordaanoever

Ik ben een ‘revenant’ [iemand die uit de dood weer is opgestaan] – en iemand die na lange afwezigheid teruggekeerd is naar het land van zijn voorvaderen. Het Hoogste Gerechtshof van de Volkerenbond heeft, volgend op de Conferentie van San Remo in 1920, het principe aanvaard van ‘heroprichting’ van een Joods Nationaal Tehuis. Artikel 6 van die principes luidt: “De administratie van Palestina .. zal aanmoedigen … Joodse nederzettingen op het land, inbegrepen landen in staten evenals in verloren gegane landen.” [“The administration of Palestine … shall encourage … close settlement by Jews on the land, including state lands and waste lands.“] Dat ‘land’ was oorspronkelijk uitgetekend over het volledige gebied dat tegenwoordig Jordanië heet en tevens het ganse gebied dat ten westen ligt van de rivier de Jordaan [inbegrepen de zogeheten ‘bezette gebieden’ op de Westelijke Jordaanoever, vanuit de oudheid gekend als Judea en Samaria.]

In 1923, creëerde Groot-Brittannië een nieuwe politieke entiteit, Transjordanië, en nam tegelijk het recht af van de Joden om nog langer te leven en te wonen in de gebieden gelegen ten oosten van de Jordaanrivier. Maar het huis in Shiloh waar ik thans woon, ligt in het gebied dat oorspronkelijk bestemd was als zijnde deel van het internationaal toegezegde toekomstige Joods Nationaal Tehuis. Daarna wil een ironische speling in de geschiedenis, dat een Saoedi-Arabische vluchteling, Abdallah die de Wahabis was ontvlucht, het toegestaan werd om een Arabisch koninkrijk te stichten in een gebied waardat dit voordien – behalve dan een Joods – nooit had bestaan. Met als resultaat dat, in het gebied waar ooit profeten en priesters de meest humanistische en morele religie en cultuur van de wereld hadden gevormd, de Joden thans als ‘illegalen’ worden gestigmatiseerd.

 Een Israëlische vlag wappert in het zicht van de Joodse nederzetting Ofra op de West Bank (foto: REUTERS)
Een Israëlische vlag wappert in het zicht van de Joodse nederzetting Ofra op de West Bank (foto: REUTERS)

Veel mensen blijven erop drukken dat de nederzettingen illegaal [zouden] zijn en dat onder de Vierde Conventie van Genève. Maar die conventie is niet van toepassing op de aanwezigheid van Israël in Judea en Samaria en in de Gazastrook. De tweede clausule maakt duidelijk dat het gaat over de bezetting van ‘het grondgebied van een hogere partij gemachtigd om verdragen af te sluiten’ [‘the territory of a high contracting party’]. Judea en Samaria en Gaza, die onder de controle kwamen van Israël na het einde van de Zesdaagse Oorlog in 1967, werden geen grondgebied van een ‘hogere gemachtigde partij’. Joodse historische rechten, die door het [Britse] mandaat werden erkend, werden niet geannuleerd en geen enkele nieuwe soeverein nam ooit Judea en Samaria of Gaza in bezit.

Ronald Reagan: 'Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever zijn NIET illegaal'
Ronald Reagan: 'Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever zijn NIET illegaal'

President Barack Obama heeft thans zijn bezwaren kenbaar gemaakt tegen de Israëlische nederzettingen [op de Westelijke Jordaanoever en op de Golanhoogte]. Maar andere voormalige presidenten van de Verenigde Staten dachten er anders over. De regering van president Ronald Reagan heeft een verklaring vrij gegeven dat de Israëlische nederzettingen niet illegaal zijn. Hij werd hierin gesteund door rechter Stephen M. Schwebel, de voormalige voorzitter van het Internationale Hoogste Gerechtshof, die zei dat de aanwezigheid van Israël in Judea en Samaria niet viel onder de noemer ‘bezetting’.

Eenzelfde geluid kwam van een ander vooraanstaand lid van de regering onder Ronald Reagan, Eugene Rostow, de voormalige deken van de Yale Law School en voormalig ondersecretaris van de staat, die benadrukte dat “Israël veel meer rechten kan laten gelden op de Westelijke Jordaanoever dan gelijk welk ander land of land-in-wording [en] diezelfde legale rechten heeft om zich te vestigen op de Westelijke Jordaanoever, in de Gazastrook en Oost-Jeruzalem, net zoals het zich heeft gevestigd in Haïfa of West-Jeruzalem.

Eventuele suggesties, die oproepen tot het ‘bevriezen’ en een halt toe te roepen aan de ‘natuurlijke groei’ [van de nederzettingen] zijn niet enkel illegaal, maar zelfs immoreel verwerpelijk.


Bronnen: Los Angeles Times: In defense of ‘settlements’ – Jews belong in Judea and Samaria as much as Palestinians who stayed in Israel, artikel door Yisrael Medad van 28 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; Honest Reporting: “NO” is the real obstacle to peace op Verzet Blogspot: De Palestijnse ‘NEE’ is het echte obstakel dat vrede in het M-O verhindert van 2 juli 2009; Israëls Ministerie van BZ: Israeli Settlements and International Law van mei 2001; Jerusalem Center for Public Affairs: Diplomatic and Legal Aspects of the Settlement Issue door Jeffrey Helmreich van 19 januari 2003 en U.S. Policy on Israeli Settlements door Dore Gold van 9 juni 2009; News Voa.com: Jewish Settlements, Outposts Stumbling Blocks to Mideast Peace door Jim Teeple van 5 maart 2008