Iran bloedt: Waar is iedereen gebleven? Waar zijn ze allemaal, die pacifisten en Israël bashers?

teheran1

Zeg eens, waar is iedereen opeens gebleven? Waar zijn al die mensen die gedemonstreerd hebben tegen het Israëlische geweld [sic] tijdens Operatie Cast Lead (januari 2009), tijdens de Tweede Libanese Oorlog, of tijdens Operatie Defensive Shield, of zelfs in Den Haag, toen de Israëli’s er tegen hun zin in werden bij gesleurd toen ze het hadden aangedurfd een scheidingsmuur op te trekken tussen hen en de zelfmoordbommenleggers? Zijn die ook allemaal verdwenen?

Pro-Palestijnse betoging in Brussel op 11 januari 2009
Pro-Palestijnse betoging in Brussel op 11 januari 2009

We zien hier en daar demonstraties, maar dat zijn voornamelijk Iraanse ballingen. In Europa is het over het algemeen erg rustig en kalm. Zo ook in de Verenigde Staten. Hier en daar komen een paar tientallen demonstranten op straat, op enkele andere plaatsen een paar honderden. Zijn al die demonstranten van toen dan ineens in de lucht verdampt omdat het zich allemaal in Teheran afspeelt en niet in Israël?

Al die vredelievende, rechtvaardigheids voelende en liefdevolle Europeanen, Britse hoogleraren die op zoek zijn naar vrijheid en gelijkheid, de vrienden die de kranten vol schrijven en in tijdschriften en diverse academische tijdschriften hun verschillende oproepen plaatsen en eisen voor een boycot van Israël, het zionisme besmeuren en de Israëli’s beschuldigen van alle kwalen en ellende in de wereld? Zou het kunnen dat ze allemaal genieten van een lange zomervakantie?

Nu of nooit zouden ze zich toch moeten roeren, nu de Basij hooligans begonnen zijn met het afslachten van onschuldige burgers op de stedelijke pleinen van Teheran? Zijn ze dan niet aangesloten op het internet? Kennen ze dan YouTube niet? Heeft misschien een verschrikkelijk virus hun computer uitgeschakeld? Zijn dan hun rechtvaardigheids klieren verwijderd door een ingewikkelde chirurgische ingreep (die opnieuw en met succes worden ingeplant voor de volgende confrontatie in Gaza)? Hoe kan het zijn dat wanneer een Jood een moslim doodt, de hele wereld overkookt van verontwaardiging, maar wanneer extremistische moslims hun eigen burgers afslachten, wiens enige misdaad is dat ze streven naar vrijheid en meer democratie, dat dan de hele wereld zwijgt en de andere kant opkijkt?

Neda Agha-Solt
Neda Agha-Solt

Stel dat dit niet nu gebeurde in Teheran, maar in Israël. Laten we zeggen dat het zich in Nabloes op de Westelijke Jordaanoever afspeelde. Spontane demonstraties van Palestijnen draaien uit op een doorlopend bloedbad. Grenspolitieagenten op motorfietsen (afbeelding bovenaan), gewapend met messen, hakken met niets ontziende bloedlust in op de demonstranten. Een jonge vrouw [Neda Agha-Soltan] wordt door ’s middags door een neergelegd en sterft voor het oog van de camera. Eigenlijk, waarom zouden we het ons verbeelden? We kunnen alleen herinneren aan wat er gebeurd is met het kind Mohammed al-Dura. Hoe die ganse affaire (die toegegeven, erg hard was) de hele wereld afging van het ene eind naar het andere. Het feit dat veel later een rapport door een onafhankelijke onderzoeksinstantie werd uitgebracht, waarin lastige vragen rezen over de identiteit van het wapen waarmee Mohammed al-Dura werd neergeschoten, heeft slechts voor weinigen nog het verschil gemaakt: het was de schuld van de Zionisten en dat was dat.

En waar zijn de leiders van de wereld? Waar is het wonderlijke retorische vermogen van Barack Obama? Waar is zijn sublieme woordenschat gebleven? Waar is die wens gebleven, waarvan we veronderstellen dat die toch eigen is aan alle Amerikaanse presidenten, om te verdedigen en te handelen in naam van de vrijheid voor asielzoekers over de hele wereld? Vanwaar komt nu opeens al dat gestamel en gestotter?

Een bron die verbonden is met de Iraanse en veiligheidssituatie, zei gisteren dat als Obama in de Iraanse kwestie slechts een kwart van de vastberadenheid had getoond waarmee hij de Joodse nederzettingen in de gebieden op de Westelijke Jordaanoever heeft aangevallen, alles er helemaal anders zou hebben uitgezien. “De demonstranten in Iran schreeuwen wanhopig om hulp,” zei de man, die in Iran gedurende vele jaren zeer hoge posities bekleedde, “Ze moeten weten dat de hele wereld hen steunt en achter hen staat, maar in plaats daarvan zien ze alleen maar onverschilligheid. En dit gebeurt dan net tijdens een zodanig kritische fase in deze strijd om de ziel van Iran en de vrijheid van het Iraanse volk . Het is triestig.”

Of neem nu bijvoorbeeld de Europese Unie. De organisatie die het hele jaar door preekt over rechtvaardigheid en vrede. Waar wachten haar leiders nog op om te verklaren dat de wereld een democratisch en vrij Iran wil zien, en dat zij het protest onvoorwaardelijk steunen? Zou het kunnen dat de tong van veel te veel Europeanen nog steeds verbonden is met plaatsen die geen licht verdragen? Het zielige excuus dat deze steun aan Khamenei en Ahmadinejad het excuus zou geven om de betogers ‘Westerse agenten’ te noemen, slaat nergens op. Ze noemen hen hoe dan ook ‘Westerse agenten’ dus wat maakt het dan nog uit?

Vrienden voor het leven: Nasrallah en Ahmedinijad
Vrienden voor het leven: Nasrallah en Ahmedinijad

Dan te bedenken dat nauwelijks zes maanden geleden, toen Europa werd overspoeld met demonstraties tegen Israël, linkse manifestanten en islamisten borden omhoog hielden met foto’s van Nasrallah, de leider van Hezbollah en de protégé van het ayatollah-regime. Het feit dat dit een achterlijk regime was bleek voor hen geen enkel probleem te zijn. Het is een gekkenhuis, maar het gaat ten onder en dat heeft ook zijn invloed op het vermoeide Westen. Als we hier dan echt in een werkelijk vrije wereld leven, laat het dan onmiddellijk blijken! Door bijvoorbeeld sancties op te leggen aan al diegenen die hun eigen volk afslachten. Net zoals we dat deden met Noord-Korea of met het militaire regime in Myanmar (Birma). Het is geen kwestie van kunnen maar om het te willen.

Blijkbaar is er iets gebeurd met het wereldwijde streven van de naleving van rechtvaardigheid en gelijkheid wanneer het gaat om Iran. De onderdrukking is openlijk en gekend. Het internet tijdperk zendt alles live uit en dat allemaal met de beste bedoelingen. Hooligans die optreden in naam van het regime, schieten en steken op de massa’s demonstranten die schreeuwen om vrijheid. Wat hebben we dan nog meer nodig? Blijkbaar is er toch meer nodig. Anders heeft het geen zin en helpen we niet. Het Westen blijft onverschillig. Obama blijft beleefd. Waarom zou hij, ondanks alles, niet streven naar een dialoog met de ayatollahs? Dat zou toch erg ‘leuk en goed’ zijn, moest er het probleem niet zijn dat er in dit stadium geen dialoog mogelijk is en er enkel moord en doodslag is in de straten van Teheran. In deze fase moet men alle regels en etiquette van het fatsoen opzij schuiven.

President Barack Obama op 4 juni op de Universiteit van Kaïro
President Barack Obama op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Kaïro: 'We're sorry'

De geluiden die we horen van Obama en vanuit zijn entourage, wekken de bezorgdheid over het feit dat we eigenlijk te maken met een nieuwe versie van een Britse Chamberlain. Zich verzoenend opstellen is een positieve eigenschap, met name dan wanneer die volgt op de onhandige agressie van George Bush, maar wanneer bemiddeling omslaat in blindheid, hebben we een probleem. De moedige stem van de Duitse premier Angela Merkel, die gisteren een stevige verklaring aflegde van steun voor het Iraanse volk en haar recht op vrijheid, is intussen die van een eenzame roepende in de woestijn geworden. Het is alleen jammer dat ze geen economische boycot heeft aangekondigd, in het licht van het feit dat Duitsland het Europese land is dat het meeste heeft geïnvesteerd in de opbouw van de infrastructuur in Iran. Merkel was samen met de Britse minister van Buitenlandse Zaken Miliband aanwezig. Het is erg weinig, het komt laat en het is niet genoeg. Miljoenen, die op zoek zijn naar vrijheid, hebben de straten van Iran ingenomen, en het Westen staat vanover het hek toe te kijken, één been hier, het andere been daar.

Er is een andere islam. Dit is nu wel duidelijk vandaag. Zelfs in Iran. Er zijn miljoenen moslims die opkomen voor meer vrijheid, mensenrechten en gelijkheid voor vrouwen. Deze miljoenen zijn ook afkerig van Khamenei, Chavez en Nasrallah. Maar een deel van wereldwijd links geeft de voorkeur aan een ayatollah-regime dat hen bestuurt. Het belangrijkste voor hen is dat zij een vuist blijven maken Israël en Amerika. De vraag is waarom zowel de democraten en de liberalen, Obama, Blair en Sarkozy, blijven zitten op de muur blijven zitten. Dit is geen Apartheidsmuur maar een muur van de schande.

Bron: Middle East and Terrorism: artikel Where is Everyone? door Ben Caspit en Ben-Dror Yemini van 24 juni 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh

2 gedachtes over “Iran bloedt: Waar is iedereen gebleven? Waar zijn ze allemaal, die pacifisten en Israël bashers?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.