Waarom zouden we naar twee staten streven als er al drie zijn?

Obama spreekt tot de moslimwereld...
Obama sprak op 4 juni 2009 tot de moslimwereld: 'We are sorry...'

President Obama’s onvermurwbaar aandringen om twee staten op te richten als het wondermiddel voor de puinhoop van het Midden-Oosten, valt steeds minder en minder te begrijpen, laat staan dat het haalbaar zou zijn, ondanks de voordracht die hij met groot redenaarstalent hield tegenover de Arabische wereld en haar Europese bondgenoten. Hoe denkt hij, hoe kan hij, de feitelijke werkelijkheid minimaliseren van Israël, Jordanië en de vrijwel onafhankelijke Gazastrook, waar toch de meerderheid van de Palestijnen wonen, door die te willen opsplitsen in twee staten: Israël en Palestina? Wordt dit beschouwd als een doorbraak van de bestaande werkelijkheid met het oog op de realisatie van de droom van nieuwe [werkelijkheden]?

Obama wil Hamasregime legitimeren...
Obama wil Hamasregime legitimeren...

In zijn bewonderenswaardige en moedige poging om een evenwicht te vinden tussen de Israëlische en Arabische aanspraken door hen beiden zijn eisen proberen op te dringen,  in weerwil van historische onnauwkeurigheden en niet ter zake doende zaken, heeft hij zelf veel van de veronderstellingen die hij probeerde te maken weer tegengesproken. Het is geen toeval dat hij werd toegejuicht door de Arabieren en moslims, toen hij uithaalde naar Israël (ivm de nederzettingen, de ‘bezetting’) of de islamitische geschiedenis ophemelde en over Palestijnse ‘rechten’ sprak. Een génante stilte viel er toen hij sprak over de erkenning van de Joodse rechten. Reacties in de islamitische wereld na zijn toespraken in Caïro en Duitsland bevestigden dezelfde neigingen.

Obama herhaalde zijn verbintenis van de ‘onbreekbare band’ tussen de Verenigde Staten en Israël, iets wat als een hamer moet zijn neergekomen op de hoofden van de Arabieren. Maar hij rationaliseerde die band door te verwijzen naar de gebeurtenissen van de Shoah, die een andere schok bij de Arabieren teweeg bracht, maar hij vertelde hen niet het verhaal van de oude bijbelse connectie van Israël en de Joden met hun oude vaderland en had het evenmin over de gemeenschappelijkheid van waarden, vrijheid en democratie tussen beide landen.In zijn poging om de Islam voor te stellen als een religie van vrede kon hij zijn toehoorders niet tezelfdertijd herinneren aan de treurige geschiedenis van expansie, verovering en vernietiging van andere culturen en de inheemse bevolking, noch kon hij ingaan op de bijna totale afwezigheid van vrijheid en democratie in hun midden.

samen Israël vernietigen...
Iran en Syrië. Vrienden voor het leven met een gemeenschappelijk doel: samen Israël vernietigen...

Obama wil dat Israël de wegblokkades verwijdert, haar troepen terugtrekt, stopt met het bouwen van huizen in de bestaande nederzettingen en het beleg op Gaza opheft, zodat de doorgang van ‘humanitaire’ hulp voor de Palestijnen wordt vergemakkelijkt. Inderdaad een erg nobel streven. Maar wanneer hij dat doet op hetzelfde ogenblik dat hij het aantal troepen verhoogt in Afghanistan, precies met het oog om de druk van de belegering op de Taliban-posities rond Qandahar te verhogen, klinkt dat allemaal weinig consequent noch geloofwaardig. Als hij het noodzakelijk vind om tegen een vijand die op 15 duizend kilometer afstand [van de VS] ligt, meer versterkingen, meer vuurkracht en wegblokkades in te brengen, hoeveel meer geldt dit dan voor Israël, waarvan de afstand tot zijn vijanden slechts enkele kilometers bedraagt van de bevolkingscentra, en het veel kwetsbaarder maakt dan het Afghaanse regime voor de Amerikanen, dat zij met groot risico proberen overeind te houden en waarbij kosten noch moeite worden gespaard?

Obama’s erkenning van de werkelijkheid van Hamas, die tot nog toe gebrandmerkt staat als een terroristische organisatie, heeft hen beloofd dat hun organisatie weer zal worden toegelaten zodat ze achter de façade van zogenaamde ‘liefdadigheid’ weer fondsen uit de Verenigde Staten kunnen binnen rijven; dit impliceert tevens dat de organisatie zal verwijderd worden uit de lijst van terroristische organisaties, zodat het erop lijkt dat Washington thans zelf een voorstander van het terrorisme is geworden; dat het Hamas-regime dat wettelijk verkozen werd door de Palestijnen [door de VS] zal erkend worden als haar legitieme regering, dat met name de legitimiteit van de Palestijnse Autoriteit aldus aan hen zal worden door geschoven, gevolgd door de eventuele erkenning van de Gazastrook als de legitieme Palestijnse staat met wie Israël, de VS en de rest van de wereld dan zouden kunnen onderhandelen over andere aspecten van het geschil. Obama begrijpt dat noch van hem noch van Israël moeilijk kan worden verwacht dat zij in de toekomst zullen moeten onderhandelen met een regering en tegelijk haar oppositie, ongeacht hoe graag Obama Hamas als bestaande ‘realiteit’ in [de onderhandelingen] zou willen bij betrekken.

Zal het 'kowtowen' van Obama voor de moslimwereld wat uithalen?
Zal het 'kowtowen' van Obama voor de moslimwereld wat uithalen?

Obama’s missie om af te zien van de democratie in het belang van ‘stabiliteit’ [in het M-O] zal niet werken omdat ze niet kàn werken. Tal van Amerikaanse presidenten voor hem hebben in het tijdperk van de Koude Oorlog allianties met dictators aangegaan om hun partnerschappen te verdedigen. Eerst onder Ronald Reagan, gevolgd door George W. Bush, die pijnlijk moesten ervaren dat vrijheid en democratie altijd staat boven valse ‘vrede’ en vluchtige ‘stabiliteit’. Zij erkenden dat dictaturen en kwaadaardige regimes de motoren waren van de terreur en onderdrukking in de wereld, ongeacht hoe stabiel en volhardend zij ook mochten zijn (de Sovjets en onder het communistisch regime, Saddam Hoessein, de Islamitische revoluties in Iran en in andere delen van de Islamitische wereld). Zij streden om die kwaadaardige stabiliteit te doorbreken, weliswaar met een zekere mate van succes, maar betaalden de prijs met tijdelijke instabiliteit. Tracht Obama thans die situatie om te keren door te kowtowen voor de monarchen en dictators in het Midden-Oosten door druk te zetten op het enige land [Israël] in het Midden-Oosten dat te midden van alle rampspoed nog steeds staat voor vrijheid en democratie ?

Bronnen: artikel van 9 juni op Middle East & Terrorism: Why Strive for Two States when there are Already Three? door Raphael Israeli, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh. Raphael Israeli is professor in Islamitische geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem; zie ook op deze blog: Nieuwe aanpak van Obama in het M-O: diep buigen voor Islamitische tirannen van 9 april 2009; Abbas over zijn ontmoeting met Obama: ‘Ik kan hier niks komen doen’ van 7 juni 2009; Barack Obama’s speech in Kaïro aan de moslimwereld: ‘We’re sorry!’ van 5 juni 2009; Palestijnen tegen Palestijnen: Hamas en Al Fatah slaags op de West Bank, zes doden van 1 juni 2009