Abbas over zijn ontmoeting met Obama: ‘Ik kan hier niks komen doen’

The Warrior and the Peacemaker...
Washington, 28 mei 2009. Ontmoeting in het Witte Huis tussen 'The Warrior' en 'The Peacemaker'...

Afgelopen donderdag 28 mei 2009 had de leider van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, een ontmoeting met president Barack Obama in het Witte Huis te Washington. Klik hier voor videoverslag. Hieronder volgt een opiniestuk door Jackson Diehl in The Washington Post, een visie waar Brabosh het niet noodzakelijk mee eens hoeft te zijn, maar die andermaal een zoveelste bewijs vormt dat er met de Palestijnen maar erg weinig te onderhandelen valt, tenzij ze mogen onderhandelen over de liquidatie van de Israëlische staat. De reactie van Mahmoud Abbas’ liet na afloop van zijn ontmoeting met Obama dan ook niets aan duidelijkheid te wensen over: “Ik kan hier niks komen doen,” sprak de Palestijnse leider van de Westelijke Jordaanoever. Waarmee hij impliciet de uitspraak van Benjamin Netanyahoe bevestigt, dat de enige reden waarom Palestijnse leiders af en toe mee aanschuiven aan de onderhandelingstafel niet is om een [eigen] staat op te richten maar om een staat [Israël] te vernietigen.


Abbas’s Waiting Game

door Jackson Diehl

Ramallah, 27 april 2009. Mahmoud Abbas herhaalde opnieuw het standpunt van de PA: 'Ik weiger de Joodse staat te erkennen'
Ramallah, 27 april 2009. Mahmoud Abbas herhaalde opnieuw het standpunt van de PA: 'Ik weiger de Joodse staat te erkennen'

Toegegeven, de Palestijnse president ging verleden week naar de meeting met Barack Obama als de centrale speler in het Midden-Oosten vredesproces. Als er een akkoord moet worden gesloten, zal Abbas het eerst eens moeten worden over alle details van een twee-statenoplossing met de nieuwe Israëlische regering van Benyamin Netanyahoe, die de Palestijnse staat nog niet heeft geaccepteerd, en tweedens zal hij een oplossing moeten bedenken voor de scheuring in het Palestijnse bestuur tussen zijn Fatah-organisatie die de Westelijke Jordaanoever bestuurt en Hamas dat over de Gazastrook regeert en tot op heden het bestaansrecht van Israël weigert te erkennen.

Nog op woensdag namiddag (27 mei ’09), toen hij zijn ontmoeting met Obama in het Witte Huis aan het voorbereiden was in een suite in het Ritz-Carlton hotel in Pentagon City, benadrukte Abbas dat zijn enige rol hier was om te wachten… Hij zal wachten tot Hamas zal capituleren voor zijn eis dat eender welke Palestijnse eenheid regering Israël zal erkennen en het geweld afzweren. En hij zal wachten tot de regering van Obama een recalcitrante Netanyahoe zal dwingen om de bouw van Israëlische nederzettingen te bevriezen en in het openbaar verklaart dat hij de twee-staten-formule zal aanvaarden.

Zolang Israël weigert op zijn eisen in te gaan, zei de Palestijnse president, zal hij blijven weigeren om te beginnen met te onderhandelen. Hij zal ook niet George J. Mitchell helpen – de Amerikaanse afgezant van Obama – om de Arabische staten ervan te overtuigen om kleine stappen te nemen die het vertrouwen kunnen herstellen. “We kunnen niet praten met de Arabieren totdat Israël erin toestemt om de nederzettingen te bevriezen en de twee-staten-oplossing te erkennen,” benadrukte hij in een interview. “Tot dan kunnen we met niemand spreken.”

Voor veteranen in Israëlisch-Palestijnse vredesbesprekingen, is de onderhandelingspositie van Abbas tot vervelens toe bekend: beide partijen beginnen steevast met het argument dat zij niets kunnen doen zolang de ander geen verregaande concessies op de onderhandelingstafel gooit. Netanyahoe suggereerde tijdens zijn bezoek aan Washington op 18 mei 2009 dat de Palestijnen eerst moeten beginnen met de erkenning van Israël als een Joodse staat, hoewel hij geen voorafgaande voorwaarden stelde voor een ontmoeting met Abbas.

Wat zo interessant is aan het harde standpunt van Abbas is echter wat het zegt over de boodschap die Obama, op zijn eerste stappen in het Midden-Oosten vredesproces, zond aan de Palestijnen en de Arabische regeringen. Vanaf haar eerste dagen maakte de Bush-regering meteen duidelijk dat zij de verantwoordelijkheid voor verandering in het Midden-Oosten bij de Palestijnen legt: zolang zij geen einde stellen aan het terrorisme, weigeren een democratische regering te installeren en de fundamentele parameters voor een regeling aanvaarden, verwachten de Verenigde Staten geen belangrijke concessies van Israël.

Tegengesteld hieraan heeft Obama er in het openbaar herhaaldelijk op de noodzaak gewezen om de bouw van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te bevriezen, zonder uitzonderingen. Daarbij heeft hij de aandacht verschoven naar Israël.. Hij heeft opnieuw een lang slapende Palestijnse fantasie wakker gemaakt: dat de Verenigde Staten Israël zal dwingen om kritische toegevingen te doen, of haar democratisch verkozen regering hier al dan niet zal in toestemmen, terwijl anderzijds de Arabieren passief langs de zijlijn toekijken en applaudisseren. “De Amerikanen zijn de leiders van de wereld,” zei Abbas tegen mij en tegen Fred Hiatt (hoofdredacteur bij de Washington Post). “Ze kunnen hun gewicht in de schaal werpen tegen eender wie in de wereld. Twee jaar geleden gebruikten ze dat tegen ons. Nu zouden ze dat tegen de Israëliërs moeten gebruiken en hen zeggen: ‘Jullie moeten het eens zijn met de voorwaarden.’”

Ehud Olmerts vredesplan: '97 procent van de Westbank en recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen'
Ehud Olmerts vredesplan: '97 procent van de Westbank en recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen'

Het klopt natuurlijk dat, als Obama een Midden-Oosten schikking wil bereiken, hij de weerspannigheid van Netanyahoe en zijn Likoedpartij zal moeten overwinnen, die zich nog niet verzoend hebben met het idee dat Israël het merendeel van de Westelijke Jordaanoever zal moeten opgeven en tienduizenden kolonisten zal moeten evacueren. Maar de Palestijnen hebben ook nog een lange weg te gaan vooraleer zij de werkelijkheid zullen kunnen doorslikken. Afgezien van het feit dat Hamas nog steeds blijft aandringen op de feitelijke liquidatie van de Israëlische staat – Abbas wordt meestal omschreven als een van de meer gematigde Palestijnse leiders – heeft hij vorig jaar Netanyahoe’s voorganger, Ehud Olmert, tot mislukking gedwongen door een royaal aanbod voor een onafhankelijke Palestijnse staat af te wijzen.

Tijdens ons interview met Abbas op woensdag 27 mei, heeft Abbas erkend dat Ehud Olmert (de vorige eerste-minister) hem een kaart had getoond met een Palestijnse staat die voor 97 procent[!] van de Westelijke Jordaanoever besloeg- hoewel hij zich erover bekloeg dat de Israëlische leider hem weigerde een kopij van het plan te geven. Hij bevestigde dat Olmert het ‘beginsel aanvaardde’ van het ‘recht op terugkeer’ van de Palestijnse vluchtelingen – iets wat geen enkele Israëlische premier voordien ooit had gedaan – en hem had aangeboden duizenden Palestijnen te hervestigen in Israël. In haar geheel genomen was het vredesplan van Olmert het meest genereuze dat de Palestijnen ooit werd aangeboden, dat zelfs nog verder ging dan dat van Bush en Bill Clinton; het is bijna onmogelijk om te denken Obama, of eender welke andere Israëlische regering, nog verder kan gaan [dan dit plan van ex-premier Olmert].

Abbas sloeg het aanbod af: “De kloof was te diep,” zei hij.

Abbas en zijn team verkeren in de complete verwachting dat Netanyahu nooit zal instemmen tot een volledige bevriezing van de [bouw van] nederzettingen – als hij dat zou doen, zou zijn centrum-rechtse coalitie vrijwel zeker in elkaar zakken. Zodat ze van plan zijn om rustig achterover te leunen en toe te kijken hoe de Verenigde Staten de druk langzaam opvoeren en de Israëlische minister-president uit zijn ambt knijpen. “Het zal nog een paar jaren duren,” voorspelde een blazende ambtenaar [van het Abbasteam]. Abbas verwerpt het idee dat hij een vergelijkbare tegemoetkoming zou moeten doen- zoals de erkenning van Israël als een Joodse staat, die impliciet zou betekenen dat hij een grootschalige hervestiging van de Palestijnse vluchtelingen zou moeten afzweren.

In plaats daarvan zegt hij passief te blijven. “Ik zal wachten op Hamas tot het de internationale verplichtingen zal accepteren. Ik zal wachten op Israël tot het de nederzettingen zal bevriezen,” sprak hij. “Tot het zover is hebben we op de Westelijke Jordaanoever we een goede werkelijkheid… de mensen leiden er een normaal leven.” Onder de regering van Obama is het tot nog toe gemakkelijk om Palestijn te zijn…

abbas1

Bronnen: The Washington Post: Abbas’s Waiting Game door Jackson Diehl van 29 mei 2009, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh; lees ook in The Washington Post: Obama meets Abbas, presses Israel on settlements door Matt Spetalnick van 28 mei 2009 en Obama Again Calls for Halt to Israeli Settlement Activity van 29 mei 2009 door Glenn Kessler; Elsevier.nl: Barack Obama aan de slag: eerst Abbas bellen van 21 januari 2009