De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict

Wie is voor de 2-staten oplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict?

President Obama, ja natuurlijk, zoals hij duidelijk maakte toen hij afgelopen maandag de Israëlische premier Benjamin Netanyahoe op het Witte Huis verwelkomde. Eveneens pro was de voormalige president George W. Bush, die reeds in 2002 begon te pleiten voor de oprichting van een Palestijnse staat en dat bleef doen tot aan zijn laatste dagen in functie. Het nationale platform van de Amerikaanse Democratische Partij stond achter een twee-staten-oplossing, het Republikeinse platform eveneens.

Henri Guilano: 'Iedereen wenst vrede. De hele wereld wil een Palestijnse staat'
Henri Guaino: 'Iedereen wenst vrede. De hele wereld wil een Palestijnse staat'. En nu nog Palestijnen en Arabieren ervan overtuigen of hoeft dat niet meer?

De VN-Veiligheidsraad bevestigde een paar dagen geleden unaniem haar steun. De Europese Unie steunt bij voorkeur deze oplossing, zodanig zelfs dat Javier Solana, de EU-minister voor Buitenlandse Zaken Israël ervoor waarschuwde dat de betrekkingen met Europa “helemaal anders zullen worden” [will be very, very different] mocht het de 2-statenoptie willen laten vallen.

Paus Benedictus VI riep op tot de stichting van een Palestijnse staat tijdens zijn recent bezoek aan het Heilige Land, waarmee hij zich – minstens op dit punt toch – op dezelfde golflengte plaatste met de redacties van The New York Times, The Boston Globe, The Washington Post en The Los Angeles Times.

En wat dat betreft tegelijk ook de meeste Israëli’s. Uit een nieuwe peiling blijkt dat 58 procent van de Israëliërs hun publieke steun geven aan de 2-statenoplossing; prominente aanhangers waren ook de drie voorgangers van Netanyahoe – de voormalige premiers Ehud Olmert, Ariel Sharon en Ehud Barak evenals president Shimon Peres.

Alles lijkt erop dat de consensus overweldigend is. Zoals Henri Guaino, een voormalig adviseur van de Franse president Nicolas Sarkozy, het afgelopen zondag aan reporters verkondigde: “Iedereen wenst vrede. De hele wereld wil een Palestijnse staat.”

land-for-peace

Maar het zal niet gaan gebeuren…

Internationale consensus of niet, de 2-statenoplossing is een hersenschim. Vrede wordt niet bereikt door de toekenning aan de Palestijnen van soevereiniteit, omdat de Palestijnse soevereiniteit nooit het doel is geweest van de Arabieren. Keer op keer, werd een 2-statenoplossing voorgesteld. Keer op keer, hebben de Arabieren ze verworpen.

Lord Peel in 1936: ''
Lord Peel in 1936: 'Tweedeling biedt een kans van duurzame vrede, er is niks anders dat werkt'

In 1936, toen Palestina nog onder het Brits bestuur stond, werd een koninklijke commissie onder leiding van Lord Peel gestuurd om het gestaag toenemende Arabische geweld te onderzoeken. Na een uitvoerig onderzoek, kwam de Peel Commissie tot de conclusie dat “een onbedwingbaar conflict is ontstaan tussen twee nationale gemeenschappen binnen de nauwe grenzen van een klein land.” Het rapport adviseerde een 2-statenoplossing door de tweedeling van het land in aparte Arabische en Joodse staten. “Tweedeling biedt een kans van duurzame vrede,” meldde de commissie. “Geen ander plan werkt.”

Maar de Arabische leiders, die meer bezig waren met het voorkomen van Joodse soevereiniteit in Palestina dan met het bereiken van een staat voor zichzelf, wuifden met de hand het plan weg. De belangrijkste Palestijnse leider, Haj Amin al-Hoesseini, ondersteunde actief het nazi-regime in Duitsland. In ruil daarvoor, schreef Hoesseini in zijn memoires dat Hitler hem de volgende belofte had gedaan: “de vrije hand voor de uitroeiing van elke laatste Jood uit Palestina en de Arabische wereld.”

In 1947 werd het 2-statenvoorstel opnieuw aangeboden aan de Palestijnen. Opnieuw gooiden zij het met diepe verachting van zich af. Net zoals de Peel Commissie voordien, constateerden de Verenigde Naties dat enkel een splitsing van het land in aan elkaar grenzende landen, een Arabische en een Joodse, een einde kan stellen aan het conflict. Op 29 november 1947 werd door de Algemene Vergadering van de VN het voorstel besproken en bij stemming van 33 pro en 13 tegen, resolutie 181 over het tweedelingsplan voor Palestina op basis van de bevolking aangenomen.

Abdel Pazcha
Azzam Pasha: 'een oorlog van uitroeiing en een gedenkwaardig bloedbad'

Hadden de Arabieren het VN-besluit aanvaard, dan zou de Palestijnse staat, wat toch ‘de hele wereld wenst’ vandaag haar 61ste bestaan hebben gevierd. In plaats daarvan heeft de Arabisch Liga gezworen de Joodse soevereiniteit te blokkeren door het voeren van “een oorlog van uitroeiing en een gedenkwaardig bloedbad.” [Azzam Pasha, Secretaris-generaal van de Arabische Liga in Caïro op 16 mei 1948: “This will be a war of extermination and a momentous massacre which will be spoken of like the Mongolian massacres and the Crusades”]

Opnieuw en telkens weer opnieuw werd dit patroon herhaald. Na de schitterende overwinning in de Zesdaagse Oorlog van 1967, bood Israël de uitwisseling van land dat het had veroverd [op de Arabieren] in ruil aan voor permanente vrede met zijn buren. Van hun topmeeting in Kartoem kwam het beruchte antwoord van de Arabieren “Geen vrede met Israël, geen onderhandelingen met Israël, geen erkenning van Israël.” [Kartoem Resolutie van 1 september 1967: “This will be done within the framework of the main principles by which the Arab States abide, namely, no peace with Israel, no recognition of Israel, no negotiations with it, and insistence on the rights of the Palestinian people in their own country.“]

In Camp David in 2000 bood Ehud Barak de Palestijnen vrijwel alles aan wat ze beweerden te zoeken – een soevereine staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, 97 procent van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, tientallen miljarden dollars als ‘compensatie’ voor de benarde situatie van Palestijnse vluchtelingen. Yasser Arafat weigerde het aanbod en lanceerde de bloedigste golf van terrorisme in de Israëlische geschiedenis.

Tot op vandaag staat in de handvesten van Hamas en Al Fatah, de twee belangrijkste Palestijnse facties, de oproep van de vernietiging van Israël gebeiteld. “De hele wereld” kan vrede wensen en een Palestijnse staat, maar de Palestijnen willen helemaal iets anders. Zolang dat niet verandert, bestaat er geen 2-statenoplossing.

Artikel door Jeff Jacoby, vertaald en geïllustreerd door Brabosh

Bronnen: Middle East & Terrorism: A two-state peace isn’t the Arab goal door Jeff Jacoby (Boston Globe) van 20 mei 2009