Karim Hassoun (AEL) over de oplossing van het ‘Joods probleem’

Karim Hassoun
Karim Hassoun

Op 6 mei 2009 verscheen op de website van de AEL-België (en tegelijk ook op Indymedia.be) in de vorm van een interview, een erg verhelderend betoog van Karim Hassoun (30) van de AEL waarin hij de visie van zijn radicale groep op het Arabisch-Israëlisch conflict uiteenzet. Karim is sinds de terugkeer van Dyab Aboe Jahjah in 2005 naar zijn heimat in Libanon, de voorzitter van de Arabisch Europese Liga (AEL). In dat interview legt hij heel open en eerlijk waar het op staat.

Karim verwoordt hier expliciet het standpunt van zijn idolen zoals Hassan Nasrallah, de leider van de door Iran gesponsorde en bewapende militie Hezbollah, en hij steunt openlijk de radicale strijd van Hamas en Islamitische Jihad voor de ‘bevrijding van Palestina‘. Karim Hassoun op de keuzevraag Chavez of Nasrallah: “Dat is een moeilijke. Ik twijfel, want Chavez is voor een socialistische revolutie en ik heb daar veel mee gemeen. Maar ik kies toch voor Nasrallah, omwille van het feit dat hij een Arabier is die Israël heeft verslagen.

Van dat ‘verslaan van Israël door Hezbollah’ is op het terrein helemaal niks te merken, maar we houden de dromen van Karim voor waar, en zijn uitspraken in dit bewuste interview kunnen we maar beter bloedernstig nemen, vooraleer het dak op onze hoofden neerstort.

De strategie van de stapsgewijze bevrijding (dmv Taqiyya)

Karim Hassoun: “De kans dat de AEL Israël erkent als staat is even groot als de kans dat Osama Bin Laden president wordt van de Verenigde Staten. Ik denk dat dit duidelijk genoeg is. We zullen nooit een racistische koloniale staat erkennen. [..] Er zijn politieke formaties in de Arabische wereld die de strategie van de stapsgewijze bevrijding hanteren. Dat wil zeggen dat, zelfs indien men Israël op een gegeven moment toch erkent, op het einde van de rit Israël niet meer zal bestaan. Maar persoonlijk kies ik voor de meest eerlijke manier van handelen: geen erkenning van Israël.”

Met die ‘strategie van de stapsgewijze bevrijding’, die overigens niet de zijne is noch die van de AEL, verwijst Karim impliciet naar ‘taqiyya’ als één van de oorzaken waarom er na zestig jaar van strijd en oorlog nog steeds geen vrede heerst in het Midden-Oosten. Akkoorden met islamitische arabieren blijken nooit stand te houden. Zij [de moslimleiders in het M-O] houden zich zelden of nooit (of in het beste geval zeer tijdelijk) aan gemaakte afspraken met niet-moslims. Het waarom van dat mislukken verklaart zich onder meer door taqiyya, waarin list en bedrog in bepaalde omstandigheden (bv de islam zou bedreigd zijn of de eer van de familie aangetast) toegelaten zijn, om niet-moslims (en dus ook de Joden) in de waan te brengen dat er ‘een akkoord’ is en dat dit akkoord bindend zou zijn. Niet dus.

Nooit erkenning van Israël

Brahim Harchaoui op bezoek bij Samir Kuntar
AEL-bestuurslid Brahim Harchaoui op bezoek bij ‘verzetsheld’ Samir Kuntar die vier Joden vermoordde waaronder een 2-jarige kleuter

Karim Hassoun: “Persoonlijk kies ik voor de meest eerlijke manier van handelen: geen erkenning van Israël. Je moet begrijpen dat Hamas en de Palestijnen in een ondraaglijke situatie leven. Op een gegeven moment beseft ook Hamas dat het zich tactisch moet gedragen. En zich strategisch moet opstellen en hergroeperen, zodat ze later de strijd kunnen hervatten. Je moet het in die context plaatsen. Algerije is ook 130 jaar lang bezet geweest en aan de Franse bezetting is ook een eind gekomen. Voor mij is de ‘één staat’-oplossing de enige weg om uit deze impasse te komen. Één staat voor joden, moslims en christenen samen.”

Hiermee verwerpt Karim expliciet de 2-statenoplossing zoals die door onder meer de Verenigde Naties wordt voorgesteld, en op dit ogenblik nog steeds als oplossing door de westerse naties op tafel ligt. De terugkeer van vier miljoen arabische moslims naar het gebied betekent de facto dat het gebied niet langer Israël zal heten maar wellicht – naar het voorbeeld van Iran – de Islamitische Republiek Palestina. Joden en christenen worden terug de dhimmies van vroeger, 2de rangsburgers die onder bepaalde voorwaarden gedoogd worden door de islamitische arabische meerderheid. Karim stelt het nog mooi voor want hij laat ons in de waan (taqiyya) dat Joden, christenen en moslims ‘samen’ in vrede zouden kunnen leven. Onnodig de vele uitspraken van andere ‘ayatolahs’ en islamitische leiders te citeren die al zestig jaar pleiten voor de fysieke vernietiging van het Joodse volk en de Joodse aanwezigheid in het Midden-Oosten voor altijd te elimineren. “From the Jordanriver to the see, Palestine will be free”, dat door miljoenen moslims wordt gezongen in alle landen van de Arabische Liga, in het Iran van Ahmadinejad en zijn moellahs en vlijtig overgenomen wordt door miljoenen moslims in de rest van de wereld, is geen boodschap van vrede maar de regelrechte aankondiging van een nieuwe genocide op de Joden.

Over het importeren van conflicten en het ‘Jodenprobleem’

Karim Hassoun: “Internationale solidariteit heeft niks te maken met het zogenaamd ‘importeren’ van conflicten. We mogen solidair zijn met elke strijd van onderdrukte volkeren over heel de wereld. Ik heb het recht om als burger te betogen voor elke zaak die mij aanbelangt. En ik wil jullie eraan herinneren dat de Europanen hún conflicten hebben geëxporteerd naar de Derde Wereld. Eerst deed men het onder de paraplu van kolonialisme en het beschaven van de onbeschaafden. Daarna heeft men het “joods probleem” geëxporteerd. Ze hebben eerst de joden proberen te vernietigen in talloze concentratiekampen. Daarna heeft men ze uit een vorm van schuldgevoel het land Palestina gegeven en gezegd ‘gaan jullie met jullie problemen maar een ander volk bezetten, wij zullen jullie daarbij steunen’.”

Joodse gezinnen kopen op 11 april dit duienland aan: Tel Aviv wordt geboren
Historisch: Joodse gezinnen kopen op 11 april 1909 dit braakliggend duinengebied aan: Tel Aviv wordt geboren

Dit klopt natuurlijk niet. Karim neemt hier andermaal een loopje met de geschiedenis. Hij suggereert dat de Israëlische staat is ontstaan omwille van de Holocaust. Het klopt dat de Aliyah (terugkeer naar het historische en Bijbelse land van oorsprong) een sterke boost heeft gekregen tijdens de Jodenvervolging in het 3de Rijk maar zonder de Holocaust had de Joodse staat er ook gekomen, alhoewel het wellicht langer zou geduurd hebben. Het Zionisme bestond namelijk al een halve eeuw voor de Holocaust nog moest plaats vinden. Theodore Herzl publiceerde zijn boek ‘De Jodenstaat’ reeds in 1896, nadat hij in Frankrijk het Dreyfus-proces had verslaan en ingezien had dat de assimilatie van de Jood in het westen mislukt was en ook nooit zou lukken. Alleen een eigen staat expliciet voor Joden zou soelaas bieden. Tel Aviv viert dit jaar haar Eeuwfeest, opgericht in 1909 in het zand van de duinen nabij Jaffa, opgericht door Joden die op de vlucht waren voor de pogroms in Polen en Rusland, niks holocaust, dat gebeurde [veel] later…

Karim zegt hierin ook dat de Joden het ‘land van de Palestijnen’ bezetten. Welk land? Niemandsland? Of simpelweg het land van het Joodse volk dat de afgelopen 19 eeuwen door zoveel andere naties werd bezet? Hebben de Joden niet gewoon teruggenomen wat al duizenden jaren van hen was? Zelfs de Westelijke Jordaanoever, in feite historisch deel van Samaria en Judea, is nooit bezet want hoe kan je iets ‘bezetten’ wat al duizenden jaar van jezelf en je volk is? De Westbank werd wel bezet door vele andere naties en volkeren. De laatste keer (om het kort te houden) was door Jordanië. Op 24 april 1950 annexeerde Transjordanië formeel Samaria en Judea (de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem) en veranderde zijn naam in Jordanië. Slechts de vorige bezetter met name het Verenigd Koninkrijk en de Britse kolonie (dominion) Pakistan dat pas onafhankelijk zal worden in 1956, erkenden deze annexatie, terwijl de meeste Arabische landen die annexatie sterk verwierpen.

Hoezo ‘Palestijns’ volk? Wie of wat is dat?

Vanaf 1950 wordt dit The Jerusalem Post
Opgericht in Jeruzalem in 1932 wordt deze Zionistische krant in 1950 omgedoopt naar The Jerusalem Post

Bovendien, bestaat er helemaal niet zoiets als een ‘volk van Palestijnen’ of een ‘land van Palestijnen’. Daar is geen letter van terug te vinden in de geschiedenis en wordt ook nergens bevestigt door de archeologie. Tot 1948 waren het zelfs de Joden die Palestijnen werden genoemd. Dat kwam omdat de Britse bezetter, die het gebied op de Turken hadden overwonnen eind 1917 (die het gebied op hun beurt vier eeuwen in hun greep hadden gehouden), tot aan 1948 het gebied The British Mandate of Palestine heetten.

Er bestond tijdens de Tweede Wereldoorlog zelfs een legeronderdeel bij het Britse leger dat de The Palestine Regiment werd genoemd en exclusief uit Joden bestond, Joods regiment dat in 1944 werd opgevolgd door de Joodse Brigade (The Jewish Brigade) en dat één van de voorlopers zal worden waaruit later het huidige IDF (Israel Defense Forces) zal ontstaan. De bekende zionistische krant The Jerusalem Post heette tot 1950 nog The Palestine Post. Die krant werd opgericht in 1932 in Jeruzalem, en dat was nog jaren voor de Holocaust zou plaats vinden. Het is pas nà de onafhankelijkheid van 1948 dat de arabische bevolking in het gebied werd aangeduid als Palestijnen nadat de Joden zich Israëliër zijn beginnen heten.

De Exodus in 1947
De Exodus in 1947

Karim beweert dat “men het ‘joods probleem’ heeft geëxporteerd”. Hier herhaalt hij wat Adolf Hitler eveneens tot zijn persoonlijke kruistocht had gemaakt, want dat er inderdaad zoiets als een ‘joods probleem’ zou bestaan en dat problemen altijd moeten ‘opgelost’ worden. Dat die ‘Oplossing’ (Lösung) snel evolueerde naar de ‘Eindoplossing’ (Endlösung) weten we ook nog.

Bovendien spreekt Karim over dat dit probleem in het Midden-Oosten werd geïmporteerd door het Westen. Dat wordt over de ganse [historische] lijn tegengesproken. Het is niet het Westen dat de deur van ‘Palestina’ voor de Joodse vluchtelingen heeft opengezet. Integendeel. Joden op de vlucht voor vervolging, werden door de Britse bezetter opgepakt en in concentratiekampen op het eiland Cyprus of in kampen aan de kustlijn van de Middellandse Zee in Haïfa en elders, opgesloten tot nà de onafhankelijkheid van Israël in 1948.

Tragisch voorbeeld is dat van de MS Struma, een schip dat in december 1941 uit Roemenië vertrok met 769 Joodse vluchtelingen aan boord, de toegang werd geweigerd tot ‘Palestina’, weer in zee werd gedreven en uiteindelijk op 24 februari 1942 in de Zwarte Zee werd gekelderd door een Russische onderzeeboot. Slechts één Joodse man overleefde. Een ander voorbeeld is dat van het schip Exodus met 4515 Joodse vluchtelingen aan boord, dat in de zomer van 1947 de ganse aardbol afreisde, overal de toegang werd geweigerd om uiteindelijk terug te worden gedreven naar het land van haar ultieme vervolgers: de haven van Hamburg in Duitsland…

Conclusie

jessie1Het blijkt niet altijd eenvoudig om erachter te komen wat ze werkelijk bij de AEL denken (en zelden hardop uitspreken), maar af en toe komt het er wel uit. Een voorbeeld, zoals nog steeds op het net te vinden is, deed zich een tijd geleden voor toen de AEL op haar website nog over een forum beschikte. In een discussie over de Palestijnse kwestie, liet Jessica Jessie Kerkhove, die toen administrator was van het AEL-forum (een bekeerde moslima en op dat ogenblik dè bazin van het AEL-forum) toch even het achterste van haar tong laat zien (profiel op facebook van Jessie klik hier). Haar reactie: “Ik realiseer me wat ik schrijf. Gelukkig ben ik nog niet zo seniel als sommigen hier. Palestina terug aan de Arabieren. De joden moeten van onze grond. Ervan of erin…” Klik op de afbeelding hiernaast (screenshot) voor wie het niet gelooft.

De Bevrijding van Palestina, zoals die door Karim Hassoun en zijn kompanen wordt geformuleerd, betekent in behoorlijk Nederlands concreet de fysieke eliminatie van het Joodse volk in Israël en in het Midden-Oosten. In het beste geval kunnen een aantal van de Joodse achterblijvers en overlevenden de draad van het dhimmieleven van weleer weer opnemen, en natuurlijk ook de feitelijke in bloed gesmoorde liquidatie van de Joodse staat. Niks meer en… niks minder. Eens te meer een zoveelste illustratie dat het Arabisch-Israëlisch conflict met dit soort lieden niet en nooit op te lossen valt, tenzij er een mirakel zou gebeuren. Niet bedankt Karim, voor deze duidelijke uiteenzetting.

Een gedachte over “Karim Hassoun (AEL) over de oplossing van het ‘Joods probleem’

Reacties zijn gesloten.