Het failliet van de antiracisme conferentie Durban II in Genève

“Un di velt hot geshvign”

(Jiddisch voor: En de wereld zweeg)

The World Conference Against Racism (WCAR) heet het officieel. Een door het UNESCO (The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) georganiseerd internationaal evenement dat ten doel heeft te strijden tegen racisme, racistisch gedrag en racistische ideologieën. Tot op heden zijn er vier van dergelijke conferenties geweest. In 1978, 1983, 2001 en de laatste in 2009. De laatste twee, in 2001 en 2009 waren een regelrechte aanfluiting.

unazi

Hield men zich in 1978 nog bezig met de apartheid in Zuid Afrika en ging de conferentie in 1983 over “de mensenrechten van immigranten”, in 2001 concentreerde men zich nagenoeg volledig, buiten het eisen van schadeloosstelling en kwijtschelding van de schulden van Afrikaanse landen omwille van het vroegere kolonialisme, op de wijze waarop Israël zou omgaan met de “Palestijnen”. Alsof er geen andere brandhaarden waren in de wereld.

In eerste aanleg werd in de declaratie het zionisme op gelijke voet gesteld met racisme. Eveneens zou er harde taal in staan waarin “het lijden van het Palestijnse volk” vergeleken werd met het lijden van holocaust slachtoffers. Door de dreiging met een boycot door Amerika, Israël en een aantal landen die zich achter het standpunt van Amerika en Israël schaarde werd het een uiteindelijk een sterk afgezwakte versie. Het kon de intentie evenwel niet verhullen.

De intentie van met name de Arabische en islamitische staten was om er een antisemitisch haatfeest van te maken. De algehele tendens was van een sterk antisemitische aard. Dit is echter nagenoeg onbesproken gebleven doordat de conferentie in het nieuws overschaduwd werd door de aanslagen van 11 september 2001 op het WTC, het Pentagon en het kapen en neerstorten van een vierde vliegtuig door islamitische terroristen. De media zweeg gewillig in deze.

De conferentie van 2009 moest niet alleen een herhaling worden van 2001 maar men deed ook pogingen om de taal die uit de declaratie van 2001 gehaald werd alsnog in de declaratie van 2009 te moffelen. Dit was de reden waarom Canada, Israël, de Verenigde Staten van Amerika, Nieuw Zeeland, Duitsland, Italië, Zweden, Nederland, Polen en Australië afzagen van deelname aan dit islamitische haatfeest. Ook andere landen verlieten al snel de conferentie.

ahma5

Circa 40 gedelegeerde verlieten de conferentie op staande voet toen Mahmoud Ahmadinejad in zijn speech Israël ervan beschuldigde een racistisch apartheidsregime te zijn en het westen ervan beschuldigden met opzet de Europese Joden, na de holocaust, een plek in het Midden Oosten te hebben toebedeeld om een racistisch apartheidsregime te stichten in de vorm van de staat Israël. Ahmadinejad is ondermeer gekend om zijn felle antisemitische uitspraken.

Eveneens heeft Ahmadinejad meer dan eens verklaard dat “de schandvlek Israël geen recht van bestaan heeft” en “dat Israël van de wereldkaart geveegd dient te worden”. Het vermoeden bestaat dat Iran kernwapens ontwikkeld om mogelijk Israël te vernietigen en de Joden in het Midden Oosten uit te roeien. Volgens de interpretatie van de islam van Ahmadinejad dienen de Joden vermoord te worden voordat “de eindtijd” ofwel Armageddon uitbreekt.

Voor en tijdens de conferentie deden de islamitische landen ook pogingen om “islamkritiek” verboden te stellen en als misdaad en racisme te betitelen. Men wil daarmee kritiek op de islam van “religie kritiek” in “islamofobie” en derhalve een soort van antisemitisme en dus racisme veranderen. Diverse landen wensen niet mee te werken aan deze farce, ondanks dat men individueel en op Europees en VN niveau islamkritiek als zodanig al veroordeeld.

Het is alsof we in een parallel universum leven. Een universum dat gevaarlijk parallel loopt aan de jaren ‘30 van de vorige eeuw. Een ontwikkeling die uiteindelijk moest uitmonden in een genocide(poging) op het Joodse volk, homoseksuelen, zigeuners en andere zogenaamde “Untermenschen”. Een episode in onze geschiedenis die veel mensen zijn vergeten. Een episode die bepaalde mensen willen ontkennen maar graag zouden willen herhalen.

Het is onbestaand dat, met name islamitische landen, die racisme jegens Joden, maar ook homoseksuelen, vrouwen, andersdenkenden en anders of niet gelovigen, en het willen uitroeien van deze mensen tot norm en formeel overheidsbeleid hebben verheven überhaupt deel mogen nemen aan een antiracisme conferentie. Het is een schande dat deze landen deze conferentie volledig hebben gekaapt en de media daar nagenoeg geen aandacht aan schenkt.

Zelfs zeer schrijnende momenten, zoals het moment waarop Ellie(zer) Wiesel door de entourage van Ahmadinejad uitgejouwd werd voor zionazi (bekijk hier video), worden niet vertoond in de reguliere media. Een “incident” die eens temeer aangeeft dat de conferentie beter over de islam als racistische ideologie, die kan leiden tot racistisch gedrag, discriminatie en geweld tegen minderheden, had moeten gaan. Was het niet dat westerlingen eeuwige bangebroeken zijn.

Ellie(zer) Wiesel werd ooit beroemd om zijn eerste boek, geschreven in het Jiddisch, over het nazisme en de holocaust die hij als één van de weinige wist te overleven. De titel van het boek is “Un di velt hot geshvign (Jiddisch voor: En de wereld zweeg). Het is te hopen dat Wiesel nogmaals zijn overlevingskunsten kan vertonen aangezien het niet anders kan zijn dat hij, gezien het toenemende antisemitische klimaat, wel eens deel twee moet schrijven.

Bron: artikel van Ariël Bruéns op Contradicere