De Verenigde Naties versus de Rechten van de Mens (petitie)

btn-durban

Brabosh (vertaling): De oorspronkelijke Franstalige tekst, L’ONU contre les Droits de l’Homme werd voor het eerst gepubliceerd in Le Monde op 28 februari 2008, op 8 augustus 2008 door de LICRA (Ligue Internationale Contre le Racisme et l’Antisémitisme) en andermaal op 8 maart 2009.

De Verenigde Naties versus de Rechten van de Mens

Zal 2008 het jaar zijn waarin de Verenigde Naties de 60ste verjaardag zullen vieren van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en tegelijkertijd haar eigen principes vernietigen? Daar is inderdaad grote bezorgdheid toe want het instituut is de afgelopen jaren ontspoord en een karikatuur van zichzelf geworden.

durbaxx

In 2001 sponsorde de Verenigde Naties de Wereld Conferentie tegen Racisme, die gehouden werd in Durban (Zuid-Afrika), de stad waar Gandhi zijn loopbaan als advocaat begon. De uitdrukkingen “Dood aan Amerika” en “Dood aan Israël” werden in koor gezongen in naam van de mensenrechten. In  naam van het culturele relativisme, bleef alles stil in het zicht van discriminatie en geweld tegen vrouwen.

Verontrust door ernstige problemen die binnen de Commissie voor de Mensenrechten in de aandacht werden gebracht, heeft de Verenigde Naties in juni 2006 een nieuwe Raad voor de Mensenrechten opgericht, met het doel deze zeer verontrustende tendensen te corrigeren. Vandaag oogt het beeld bijzonder grimmig: het is de inwijding in deze misbruiken waar wij zelf aan meewerken in het perspectief van het forum Durban II, dat zal gehouden worden in 2009. Wat nog erger zou zijn is  dat, wanneer er nieuwe officiële maatstaven zouden worden ontwikkeld die in steen worden gebeiteld van een nieuwe en zeer ongewone Verklaring van de Mensenrechten, dit ongetwijfeld de dood zal betekenen van de universele rechten.

Via haar interne werking, worden er coalities en allianties gevormd, toespraken gehouden, teksten onderhandelt en terminologie gehanteerd, die de vrijheid van meningsuiting vernietigd, de onderdrukking van vrouwen legitimeert en de westerse democratieën systematisch stigmatiseert. De Raad voor Mensenrechten is een ideologische oorlogsmachine geworden die vecht tegen de principes van haar oprichters. Genegeerd door de belangrijkste media wordt er, dag na dag, zitting na zitting, resolutie na resolutie, een politieke retoriek opgedrongen die de te volgen handelingen en het geweld van morgen moeten legitimeren.

Doudou Diène
Doudou Diène

Een ‘drievoudige alliantie’, bestaande uit de Organisatie van de Islamitische Conferentie, vertegenwoordigd door Pakistan, de Organisatie van Niet-Geallieerden waarin Cuba, Venezuela en Iran een centrale rol spelen, en China – met de ‘cynische toestemming’ van Rusland, werkt aan de lancering van een zogeheten ‘multiculturele’ revolutie. Doudou Diène (Senegal), de Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties inzake Hedendaagse Vormen van Racisme (2001-2008), heeft gezegd dat kritiek hebben op het dragen van de burka een racistische daad is, dat secularisme in slavernij is geworteld, dat koloniale cultuur en de Franse wetgeving op het dragen van religieuze symbolen door studenten op school, anti-moslim racisme is, en het geheel hernoemde tot ‘westerse islamofobie.’

De verwarring der geesten bereikt een nieuw hoogtepunt vanaf het ogenblik wanneer elke kritiek op religie wordt afgedaan als racisme. Het is een bedreiging voor de radicale vrijheid van denken, die door de Verenigde Naties door de vingers wordt gezien. Door dit gelijk te stellen met racisme, wordt elke kritiek op deze ‘schendingen’ misbruikt door mensen die spreken in naam van de islam, volgens hen een zogenaamd product van het neo-kolonialistisch denken – en trekken de woordvoerders van deze nieuwe alliantie de strop steviger aan rondom de nek van hun eigen volk. Zij ondermijnen het fundament van de beschaving dat Europa verwierf, waarvoor het een zware tol betaalde tijdens de godsdienstoorlogen.

Ahmajinehad (helemaal links) en Louise Arbour (uiterst rechts met hoofddoek)
Vooraan: President Ahmadinejad (helemaal links) en Louise Arbour (uiterst rechts met oranje hoofddoek)

In september 2007 nam Mevr. Louise Arbour, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten, deel aan een conferentie in Iran met als thema ‘mensenrechten en culturele diversiteit.’ Getooid met hoofddoek (afbeelding hierboven) conform de wetgeving in de Islamitische Republiek, was de Hoge Commissaris een passieve getuige van het ontstaan van de beginselen die kort kan worden samengevat als “een aanval tegen religieuze waarden wordt beschouwd als racisme”. Erger nog, de volgende dag werden eenentwintig Iranezen, waaronder verschillende minderjarigen, in het openbaar geëxecuteerd. President Ahmadinejad hernieuwde in haar aanwezigheid, zijn oproep tot de vernietiging van Israël, een lidstaat van de Verenigde Naties opgericht door diezelfde organisatie.

9-11_towers_burning

Ondervraagd omtrent haar zwijgzaamheid, verantwoordde de Hoge Commissaris haar passiviteit als een teken van respect voor de Iraanse wetgeving door wie zij zich – als advocaat – gebonden voelde en tevens uit bezorgdheid ‘haar gastheren niet te beledigen’. ‘Iemands huis is zijn kasteel,’ zei Dr Goebbels. Hij gebruikte dat opportunistisch argument toen hij in 1933 de Volkerenbond toesprak en alle kritiek afwees afkomstig van, zoals hij ze noemde ‘een impotente internationale instelling,’ maar een waarvan tenminste toch de beginselen werden gerespecteerd, in tegenstelling tot die van de Verenigde Naties van vandaag.

Grote politieke misdaden hebben altijd woorden nodig gehad om zichzelf te legitimeren. Toespraken zijn de voorboden van actie. Voorbeelden genoeg, van Mein Kampf tot het radiostation Mille Collines, van Stalin tot Pol Pot, die de noodzaak bevestigen om de vijand te vernietigen in naam van het ras, in naam van de emancipatie van de ploeterende en zwoegende massa’s, of in naam van een zogenaamde goddelijke orde. Totalitaire ideologieën hebben godsdiensten vervangen. Hun misdaden en de onvervulde beloften van een ‘stralende toekomst’ hebben God terug in de politiek gebracht. De grootste terroristische misdaad in de geschiedenis werd begaan in de naam van God op 11 september 2001, slechts enkele dagen na het einde van de Conferentie van Durban.

Geconfronteerd met die strategie, demonstreren de democratieën – die zich in de eerste plaats bekommeren om hun handelsbalans – een opvallende passiviteit. Wat kan hen het lot schelen van het Tibetaanse volk, vergeleken met hun exportbelangen naar China? Wat is de prijs voor de vrijheid waard van bijvoorbeeld Ayaan Hirsi Ali, de voormalige Nederlandse wetgever, die doodsbedreigingen ontving nadat haar vriend, de filmregisseur Theo Van Gogh in 2002 werd vermoord, beschuldigd van godslastering met zijn film “Submission”? De voorbeelden van mensen zoals Taslima Nasreen, Salman Rushdie, Robert Redeker en Mohamed Sifaoui bewijzen dat Islamitische fundamentalisten hun wet opleggen door terreur. Hoeveel Algerijnen, hoeveel vrouwen in Noord-Afrika, het Nabije Oosten, Turkije en Pakistan hebben het afwijzen van religieus obscurantisme reeds betaald met hun leven?

rel om Deense cartoons
30 september 2005: rel om Deense cartoons

Wanneer per ongeluk zou gebeuren dat de Verenigde Naties dergelijke criteria zouden opleggen, indien godslastering zou beschouwd worden als racisme, indien het recht van kritiek op religie illegaal zou worden, als religieuze wetten zouden worden opgenomen in de internationale normen en waarden, zou dat een teruggang met catastrofale gevolgen betekenen en een radicale perversie van onze traditionele strijd tegen het racisme, die tot op heden werd gevoerd en slechts kan worden verder gezet in een geest van absolute gewetensvrijheid. De Algemene Vergadering van december 2007 heeft reeds een begin gemaakt met het goedkeuren van teksten die bepaalde uitdrukkingen, die de islam zouden beledigen, veroordelen.

De kwestie is duidelijk en zij is globaal: wij hebben te maken met het verdedigen van de individuele vrijheden. Alleen wanneer de democratieën weerstand bieden, het voorbeeld van Canada volgend dat onlangs aankondigde niet te zullen deelnemen aan Durban II [intussen volgden reeds de VS, Israël en Italië, nvdr], daarbij opmerkende dat het evenement wordt ‘gemarkeerd door uitspraken van onverdraagzaamheid en antisemitisme’, zij zich niet langer zullen onthouden of resoluties stemmen die in strijd zijn met het universele ideaal van 1948, om aldus te beletten dat religieus obscurantisme en haar parade van politieke misdaden ooit zullen triomferen onder de goedkeurende auspiciën van de Verenigde Naties. En wanneer woorden van haat overslaan in actie, dat niemand ooit nog kan zeggen: “We hebben het niet geweten.”


Ondertekenaars van deze tekst:

Elisabeth BADINTER, Adrien BARROT, Patrice BILLAUD, Pascal BRUCKNER, Jean-Claude BUHRER, Chala CHAFIQ, Georges CHARPAK, Christian CHARRIERE-BOURNAZEL, Bernard DEBRE, Chahdortt DJAVANN, Jacques DUGOWSON, Frédéric ENCEL, Alain FINKIELKRAUT, Elisabeth de FONTENAY, Patrick GAUBERT, Claude GOASGUEN, Thierry JONQUET, Liliane KANDEL, Patrick KESSEL, Catherine KINTZLER, Claude LANZMANN, Michel LAVAL, Barbara LEFEVBRE, Corinne LEPAGE, Malka MARCOVICH, Albert MEMMI, Jean-Philippe MOINET, Jean-Claude PECKER, Philippe SCHMIDT, Alain SEKSIG, Mohamed SIFAOUI, Antoine SPIRE, Pierre-André TAGUIEFF, Jacques TARNERO, Michèle TRIBALAT, Michèle VIANES, Elie WIESEL, Michel ZAOUI, Benno BARNARD, Yves VAN DE STEEN, Hugo VAN MINNEBRUGGEN en duizenden anderen…

U kan deze tekst eveneens ondertekenen:

hier klikken om te tekenen