Altijd problemen met de Joden (Always Trouble with the Jews)

1389.4 Holocaust C

Waarom laten de Joden zich niet gewoon doden zonder zich te verzetten? Want zeg nu zelf, zo is het toch altijd geweest?

In het algemeen vertoonde Oostenrijk veel sympathie voor de Joden, tenminste zolang we bleven spreken over dode Joden. Bijvoorbeeld tegenwoordig heeft praktisch niemand iets tegen Joden die werden vermoord in de concentratiekampen. Het is wel wat anders als we het hebben over Joden die (nog altijd) in leven zijn. Het is waar dat de Oostenrijkse Kanselier de raketaanvallen van Hamas op Israël veroordeelde maar in één adem veroordeelde hij ook Israël ’s pogingen om zich krachtig te verzetten tegen deze daden van terrorisme.

Waarschijnlijk zal deze resolute op-de-ene hand/op-de-andere houding een volledige meerderheid achter zich hebben. Zo lang Israël zich staande houdt zonder enig teken van verzet te vertonen, in een situatie waarbij een groot deel van haar inwoners gedwongen worden te leven in schuilkelders om te vermijden dat ze slachtoffer worden van een Hamasraket, tolereren we dit gedrag. Als zij zich verzetten tegen deze aanvallen, plaatsen we ze op hetzelfde niveau als de terroristen van Hamas. Waarom laten de Joden die in Israël leven zich niet gewoon vermoorden, net zo geluidloos en beleefd zoals hun ouders en grootouders dat deden ten tijde van de Europese vernietigingskampen?

In contrast daarmee, en zoals kon worden verwacht, laten de Fransen meer traditioneel bewustzijn en continuïteit zien dan de koppige Joden. Terwijl de minister van Binnenlandse Zaken zowel Hamas als Israël berispte, in de beste Orwelliaanse traditie door het uitbannen van elk verschil tussen dader en slachtoffer, legde La Grande Nation een meesterlijke link naar de glorieuze tijd van het Vichy-regime, toen het trotse Frankrijk eveneens te maken kreeg met daden van Joodse straffeloze onbeschaamdheid en verzet.

Bij wijze van camouflage voor hun gedrag, hebben al diegenen die verwachtten dat Israël zo vriendelijk zou zijn geweest zich te laten bombarderen met raketten, zonder daar verder veel problemen om te maken, recent het argument van ‘disproportionaliteit’ van Israël ’s verzet aangekaart, met andere woorden het feit dat er duidelijk meer Palestijnen slachtoffer werden van Israël ’s verzet dan dat er Israëli ’s vielen onder de terreur van Hamas.

Het is een onbetwist feit dat de belangrijkste oorzaak hiervan is, dat Hamas haar raketinstallaties plaatste in scholen, bewaarscholen en hospitalen, precies om dit effect te bereiken. Waarbij wij ons het volgende moeten afvragen: waarom hebben de 1,5 miljoen Palestijnen in Gaza Hamas nooit tegen gehouden om raketten af te vuren vanuit hun scholen? Achteraf bekeken, kan men zich toch maar moeilijk indenken dat Hamas ook maar één dag in staat zou zijn gebleven om Israël te terroriseren in het aanschijn van verzet hier tegen door haar eigen bevolking?

Tot nog toe is er geen informatie beschikbaar over Hamas (door het volk met een meerderheid verkozen) die haar macht gebruikte om raketinstallaties te plaatsen temidden van de burgerbevolking. De kwestie van ‘proportionaliteit’ moet bijgevolg op een andere manier worden gesteld. Net zolang de Palestijnen tolereren dat Hamas raketten blijft afvuren op bewaarscholen in Israël vanuit hun midden, vanuit hun huizen en scholen, kunnen zij niet beschouwd worden als ‘onschuldige burgerslachtoffers’.

Het is niet het verzet van Israël dat buiten alle proporties is, maar de kritiek op dit verzet.

Artikel van Christian Ortre, journalist bij Die Presse (Oostenrijk), vertaald en bewerkt door Brabosh