De Palestijnse leider Abbas ‘praatte’ in de VN weer veel over vrede, maar wie gelooft die man nog?

vrede2Abbas weet dat hij tegenover het Westen veel over “vrede” moet praten, dat horen ze daar namelijk erg graag. Israël weet intussen wel beter: chutzpah!

Op 22 september 2016 heeft de leider van de Palestijnse Autoriteit, de PLO en Al Fatah, Mahmoud Abbas, de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (UNGA) toegesproken. De volledige tekst van zijn toespraak kan u hier lezen op de website van The Jewish Press.

Hij sprak, zei Abbas “omdat hij vrede wil”. Hij heeft het woord “vrede” maar liefst tien keren uitgesproken. Maar in plaats van over vrede te spreken heeft hij gesproken over Israël’s agressie (3 x), Israël’s wreedheden (2 x) en onderdrukking (2 x). Zes maal heeft hij het woord “illegaal” gelinkt aan Israël.

Deze kernwoorden waarop zijn hele toespraak was gebaseerd, zijn geen woorden van vrede of verzoening. Dit zijn woorden van veroordeling. Het zijn woorden die ons vertellen “Ik heb niks goeds te vertellen over vrede met Israël.” Hij beschuldigde Israël van raciale discriminatie tegenover het Palestijnse volk op dagelijkse basis. Hij beschuldigde Israël van door te gaan met “agressies” te bedrijven jegens de heilige plaatsen van moslims en christenen.

Is dit hoe hij vrede zoekt? Hij verkondigde dat Israël de vrede saboteert. Het ontvlucht vrede, zei hij en het speelt met vuur. Is dit de manier hoe je over vrede praat? Het is eerder een verbale morele pose aannemen dan vrede. Het is zoals een bullebak die zichzelf op het schoolplein emotioneel zit op te jutten zodat hij zich gerechtigd voelt om aan te vallen.

Voor vrede, eiste Mahmoud Abbas, de Calimero van het Midden-Oosten, dat Israël…

“… al haar kolonisatieactiviteiten in de nederzettingen moet stopzetten en ophouden met haar agressies tegen onze steden, dorpen en vluchtelingenkampen.

calimero-huiltHet moet stoppen met haar beleid van collectieve bestraffing en de vernietiging van Palestijnse woningen. Het moet ophouden met buitengerechtelijke executies en stoppen met het arresteren van onze mensen en het moet de duizenden gevangenen en geïnterneerden vrijlaten. Het moet ophouden met haar agressie en provocaties tegen de Heilige Al-Aqsa Moskee.”

Hij presenteert de beschuldigingen (‘buitengerechtelijke executies‘, ‘kolonistenterreur‘ en ‘agressies tegen islamitische heilige plaatsen‘) als feitent. Dat zijn geen feiten. Op de meter van een leugenindicator houden ze ergens het midden tussen verdraaiing en regelrechte leugen.

Niettemin zegt Abbas dat hij op zoek is naar vrede. Om vrede te bereiken, beweert hij, moet Israël de Nakba erkennen en bekennen (Nakba = de zogenaamde ‘Arabische catastrofe’ die in 1948 plaatsvond toen de Arabische aanvalsoorlog tegen de kersverse Joodse Staat met het doel de Joodse Staat te verwoesten maar compleet de mist inging).  Hij verklaarde dat Israël haar verantwoordelijkheid moet opnemen voor de Nakba.

Hallo? De Arabieren begonnen een genocidale oorlog tegen de Joden, verloren die oorlog en trachten nu dat verlies ervan op het conto van de Joden te schuiven? Deze laatste eis zet misschien een nieuwe definitie van ‘chutzpah‘ (een gotspe:  een ongehoorde en of schaamteloze brutaliteit): Abbas wil dat de leider van de Joodse Staat zijn verantwoordelijkheid erkent voor het Arabische falen van het vernietigen van de Joodse Staat.

Hoe vredevol en verzoeningsgezind is dat? Deze toespraak ging niet over vrede. Het ging over het belasteren van Israël. Het was ongeveer zoals een Joodse verontschuldiging eisen voor de Arabische Jodenhaat. Het ging over het volledig negeren van Arabische schuld voor het gebrek aan vrede.

Hoe zou u antwoorden op een dergelijke ‘chutzpah‘? Zou u weten waar met een antwoord te beginnen? Ik weet niet wat u zou verkiezen om te antwoorden. Maar ik heb een mogelijk Joods antwoord gevonden. Het is vrij eenvoudig. Kijk hieronder maar:

gene

“Dus, jij houdt een foto van Hitler in de hoogte op de Tempelberg? Herinner mij er nog eens aan wanneer jou een land geven een goed idee is…”


Bron: vrij vertaald door Brabosh.com van het artikelAbbas chutspa at the UN. One Jew’s response” van 25 september 2016 door Tuvia Brodie op zijn blog op de site van Arutz Sheva.

De kruistocht van de Verenigde Naties tegen Israël ‘de Jood onder de naties’

un-fixation2Op donderdag 22 september 2016, sprak Israël’s premier Benjamin Netanyahu de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (UNGA) toe (zie videoverslag onderaan). In zijn toespraak spaarde de premier ook de Verenigde Naties niet.

Zoals reeds gisteren hier op deze blog in het artikel van Joseph PuderNieuw onderzoek bevestigt de obsessieve fixatie van de Verenigde Naties voor Israël” werd uiteengezet, is er serieus wat mis met deze wereldorganisatie mbt. de Joodse Staat.

Hieronder wat bewijzen voor zijn diagnose met telkens één recente bronvermelding hoewel er voor elk item dozijnen andere bronnen vrij eenvoudig terug te vinden zijn op het internet. De lijst van beschuldigingen en veroordelingen door de Verenigde Naties of door een van haar zusterorganisaties (bv. UNRWA, UNESCO, ILO, UNHRC, UNSC, UNGA, UNSCOP enz.) is lang maar verre van volledig.

kill_jewsDe opsomming van Israël’s zonden is een illustratie van het verwrongen beeld dat de Verenigde Naties van Israël doorheen de jaren hebben opgehangen en wereldwijd verbreid hebben. Het beeld van Israël als zijnde de grootste, belangrijkste en blijkbaar de enige schurkenstaat in de wereld, die aan de bron ligt van alle ellende in de wereld en als enige schuldig is van al wat er in het verleden ooit is misgelopen, vandaag nog misloopt en van alles wat er ooit nog kan en zal mislopen in het Midden-Oosten en in de rest van de wereld, van nu tot aan het einde der tijden.

Kortom: Israël, de Jood onder de naties als de uitverkoren zondebok van de wereld en als de ideale bliksemafleider waardoor de echt grote schurkenstaten in de wereld ongestraft hun gangen kunnen gaan en blijven gaan. De echte grote boeven kunnen ermee wegkomen dankzij de neurotische obsessieve fixatie van de wereld voor Israël – de enige Joodse Staat in de wereld en de enige democratie in het Midden-Oosten – zoals die hieronder wordt verwoord door de Verenigde Naties.

“Toen hij tegen hen zei: ‘Laat ons gaan en de slechteriken pakken’, begon de grootste slechterik zijn mes te slijpen.”
[oude Georgische spreuk]

De Verenigde Naties hebben Israël veroordeeld en of ervan beschuldigd:

♦ voor het bezetten van de heilige islamitische plaatsen in Jeruzalem [bron: Christian Examiner; 18.04.2016]

♦ voor het zijn van de grootste schender in de wereld van de rechten op gezondheidszorg [bron: UN Watch; 28.05.2016]

♦ voor het zijn van de grootste schender in de wereld van de mensenrechten [bron: Fox News; 29.03.2015]

♦ voor het creëeren van een obstakel voor de vrede [bron: Fars nieuwsagentschap; 30 juli 2015]

♦ voor het plegen van oorlogsmisdaden [bron: The Wallstreet Journal; 24 juni 2015]

♦ voor het schenden van de rechten van kinderen [bron: United With Israel; 3.08.2016]

♦ voor het achteruitstellen en degenereren van vrouwen [bron: The Weekly Standard; 8 maart 2012]

♦ voor blijkbaar de enige natie te zijn die de rechten van vrouwen schendt [bron: The Times of Israel; 21.03.2015]. Opmerking: volgens het rapport van het World Economic Forum 2014 staat Israël op de 57ste plaats gerangschikt op 137 naties voor ‘female political empowerment’; de Verenigde Staten op de 54ste plaats, Saoedi-Arabië op de 117de plaats (ibid).

♦ voor het zijn van de grootste schender in de wereld van de vrouwenrechten [bron: Arutz Sheva; 20.03.2015]

♦ voor verantwoordelijk te zijn voor de ‘Palestijnse’ economische problemen [bron: YouTube; 7.09.2016]

♦ voor aan de basis te liggen van de onbekwaamheid van het bestuur in Gaza en in de Palestijnse Autoriteit [bron: Breaking Israel News; 6.09.2016]

♦ voor de reden te zijn dat ‘Palestijnse’ mannen hun vrouwen afranselen [bron: UN Watch; 8.04.2014]

♦ voor het veroorzaken van telefoonproblemen in de anti-Israël terreurtunnels van Hamas [bron: The Jewish Press; 22.06.2016]

♦ voor het slecht behandelen van de Druzenpopulatie op de Golan Hoogtes [bron: Haaretz; 24.03.2016]

♦ voor het afgrendelen van Hebron als een ‘collectieve straf’ [bron: UN; 25.07.2016]

♦ voor de Bezetting van Nepal [bron: The Mideast Beest; 24.03.2016] – satire!

De Verenigde Naties houden zelfs wat misschien wel een wereldrecord in Israëbashing is. Op 26 november 2015 veroordeelde de VN Israël liefst zes keer voor het einde van de dag  [bron: Breitbart; 26.11.215] In het totaal werden tijdens die 70ste sessie van de UNGA 2015-2016 maar liefst 20 resoluties aangenomen  die Israël bekritiseren en of veroordelen en slechts 3 keer de hele wereld samen in combinatie [bron: UN Watch; 25.11.2015]

In de periode 1955 tot 2013 werden in de Verenigde Naties 77 resoluties aangenomen die Israël veroordelen en slechts één enkele die de ‘Palestijnen’ op de korrel nemen. Dat was met name het geval met VN-Resolutie 1435 van 24 september 2002: “De Verenigde Naties roept de Palestijnse Autoriteit op om haar belofte na te komen dat diegenen die terreurdaden uitvoeren zich voor hun daden moeten verantwoorden voor de rechtbank”. Overigens was deze resolutie ook tegen Israël gericht en verscheen de korte vingerwijzing naar de Palestijnen ergens halverwege de notie [bron: UN; 22.09.2002]

Zie hier een lijst van die veroordelingen  van Israël door de Verenigde Naties 1955-2013 [bron: If Americans New]

un-condemn

Tot slot
Op 22 september 2016 stapte Israël’s premier Nentayahu op het podium van deze krankzinnige anti-Israël omgeving. Hij hield een toespraak voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (UNGA). Hoe voert een Joodse leider van de meest belasterde en belaagde staat van de wereld in een dergelijke vijandige omgeving? Wat kan een Joodse leider zeggen?

Hieronder is een videoverslag, een uitreksel van die toespraak. Het is de moeite waard om even te luisteren naar de leider van de Joodse natie. De video duurt 4’06 minuten. m. 06sec en gedateerd op 22 september 2016. Luister aandachtig naar wat premier Netanyahu zegt, hoe hij het zegt en hoe dit uitreksel begint:

Video: Israël’s premier Netanyahu: De VN is één grote farce


Bron: vrij bewerkt, vertaald en aangevuld door Brabosh.com van het artikelRedemption – and Israel’s future at the United Nations” van 23 augustus 2016 door Tuvia Brodie op zijn blog op de site van Arutz Sheva.

Hoofdadvocate Europees Gerechtshof: Hamas niet meer kwalificeren als terreurorganisatie

raketten8aGaza, 8 december 2012. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van de eerste aanslag van Hamas tegen Israël werd een groot jubileum gehouden. Op het podium werd een reusachtige kartonnen replica van een qassamraket geplaatst, de zogeheten superraket “M-75”, als symbool van de Palestijnse genocidale gewapende strijd tegen Israël. Vanop het podium schreeuwde Hamasleider Khaled Meshaal de massa toe: “Vandaag Gaza, morgen Ramallah en dan Jeruzalem, Haïfa en Jaffa” [beeldbron]

De radicaalislamitische Palestijnse organisatie Hamas zou door de EU al spoedig niet meer als “terreurorganisatie” gekwalificeerd kunnen worden. Dat liet de hoofd-advocate aan het Europees Gerechtshof [ECJ in Luxemburg], Eleanor Sharpston, nu doorschemeren.

De EU had Hamas in 2011 op de lijst van terreurorganisaties geplaatst – met als gevolg dat onder andere vermogens geblokkeerd werden. Hamas, dat sinds 2007 de Gazastrook beheerst, had in de jaren daarna geprocedeerd tegen beslissingen waarmee haar kwalificatie als terreurorganisatie waren verlengd.

In 2014 had het Europees Gerechtshof beslist dat Hamas van de EU-lijst geschrapt zou moeten worden. De desbetreffende beslissingen zouden op basis van persberichten en niet op basis van officiële informatie van autoriteiten zijn genomen. De Europese Commissie bleef echter op haar standpunt zijn dat Hamas een terroristische vereniging zou zijn.

De hoofd-advocate van het Europees Gerechtshof bevestigde nu dat de motiveringen van de EU niet voldoende zouden zijn geweest. Ze onderzocht ook een vergelijkende zaak, die van de Tamil-organisatie “Liberation tigers of Tamil Eelam” (LTTE) in Sri Lanka, en kwam tot het resultaat dat deze eveneens van de terreurlijst verwijderd zou moeten worden. In beide gevallen zou het over enkele maanden tot een oordeel kunnen komen.


Bron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op de site van Zuerst! Deutsches Nachrichtenmagazin van 25 september 2016.

bron-logo

Nieuw onderzoek bevestigt de obsessieve fixatie van de Verenigde Naties voor Israël

vn-protestGenève, Zwitserland, 29 juni 2015. Zowat 1.200 Joden en niet-Joden demonstreren aan de hoofdzetel van de Raad voor Mensenrechten van de Verenigde Naties [OHCHR]. Ze eisten dat de Raad haar ‘obsessie’ met Israël zouden laten varen en de Joodse Staat voortaan eerlijk en onpartijdig zou behandelen [beeldbron: Haaretz]

“Onze toekomst hangt niet af van wat de goyim [aka de naties] zullen zeggen, maar eerder wat de Joden [aka de Israëliërs] zullen doen.” [David Ben-Goerion op 27 april 1955, Israël’s 7de Onafhankelijkheidsdag]

De Verenigde Naties zijn deze week begonnen aan hun jaarlijkse sessie en Israël zal prominent op de agenda staan. Velen vrezen dat de VN-Veiligheidsraad een resolutie zal aannemen die de definitieve grenzen van ‘Palestina’ zal bepalen en een deadline afkondigen voor de creatie van een Palestijnse staat. President Barack Obama liet onlangs verstaan dat hij het traditionele beleid van het inzetten van het Amerikaanse vetorecht tegen anti-Israël resoluties in de Veiligheidsraad zou laten varen.

Intussen zal de Algemene Vergadering van de VN wellicht in koor optreden in dit drama en haar jaarlijkse litanie herhalen van resoluties die Israël bekritiseren. “Wat de VN betreft is Israël blijkbaar de enige bezettingsmacht in de wereld“, schreef Dr. Eugene Kontorovich ebkele dagen geleden in The Wall Street Journal en hij vervolgde: “Geen woord over Rusland dat de Krim bezet, Armenië dat delen van Azerbeidjan bezet en ook niet wat Vietnam in Cambodja heeft gedaan. Vanwaar toch die obsessie van de VN met Israël?

“Um-Schmum”

[Een gekende Hebreeuwse verhaspelde uitdrukking voor de U.N. die het algemene gevoel van afkeer, minachting of ironie weergeven van de Israëliërs ten aanzien van de Verenigde Naties. ‘Um-Schmum’ werd door oud-premier wijlen David Ben-Goerion op 29 maart 1955 gebruikt tijdens een kabinetsvergadering omtrent zijn plan om de Gazastrook af te nemen van Egypte in antwoord op de toenemende terreuraanslagen van de fedajien tegen de Joodse Staat en het unaniem verzet van de VN tegen dat voornemen]

Op een recente presentatie van de Palestijnse mensenrechtenactivist Bassem Eid, werd hem gevraagd om de belangrijkste obstakels te noemen die vrede tussen Palestijnen en Israëliërs in de weg staan. Hij antwoordde met het citeren van twee instituten: de UNRWA (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East) en de U.N. (Verenigde Naties).

Nieuw onderzoek dat werd uitgevoerd door zowel professor Eugene Kontorovich van het internationaal juridisch departement aan het Kohelet Policy Forum [KPF], en van de onderzoekster Penny Grunseid, ondersteunen de bewering van Bassem Eid, die het gebruik bevestigen van dubbele standaarden en algemene vooringenomendheid van de Verenigde Naties in de wijze waarop wordt omgegaan met Israël, vergeleken met alle andere naties in de wereld samen.

In Israël, zijn alle regeringen en het publiek in het algemeen het allen over een ding eens met name de bevooroordeeldheid van de Verenigde Naties ten aanzien van Israël. In het begin van de geschiedenis van de Joodse Staat noemde de eerste premier van Israël de V.N. “um Shmum”, een denigrerende term bedoeld om het gebrek aan eerlijkheid en objectiviteit te omschrijven van de V.N. Los van het feit dat de staat door alle V.N. agentschappen tot eeuwige zondebok werd ‘gedumpt’, is Israël de enige V.N.-lidstaat die nooit verkozen werd om te zetelen in de VN-Veiligheidsraad. Israël is vandaag onmiskenbaar de ‘Jood onder de naties van de wereld’ in zijn slechtst denkbare historische connotatie.

Het onderzoek van professor Kontorovich bevestigt de obsessie van de Verenigde Naties voor Israël. In een opinieartikel in The Wall Street Journal wijzen op het gegeven

“dat 530 keren naar Israël wordt verwezen als de ‘bezettende macht’ in de resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties [UNGA].  Nochtans wordt in zeven belangrijke instanties in het verleden of in het heden voortgezette militaire bezetting – Indonesië in Oost-Timor, Turkije in het noorden van Cyprus, Rusland in de Georgische provincies Abchazië en Zuid-Ossetië, Marokko in de Westelijke Sahara, Vietnam in Cambodja, Armenië in Azerbeidjan en Rusland in de Oekraïense Krim – is het resultaat zero. De UNGA heeft geen enkel van deze landen een ‘bezettende macht’ genoemd. Niet één enkele keer.

Sinds 1967 heeft de Algemene Vergadering [GA] 2.342 keren verwezen naar de gebieden die door Israël worden gecontroleerd als ‘bezet’, terwijl naar de gebieden die hierboven werden vermeld nauwelijks 16 keren en in combinatie als ‘bezet’ werd verwezen. De term komt voor in 90 procent van de resoluties die Israël betreffen en slechts in 14 procent van het aanzienlijk kleiner aantal resoluties die worden gebruikt in al de andere situaties. Ook in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties [UNSC] wordt 31 keren naar de betwiste gebieden (Judea & Samaria) in het Arabisch-Israëlisch conflict als zijnde ‘bezet’ terwijl daarentegen slechts vijf keer voor al de andere zeven conflicten gecombineerd”

shai-phantomShai ben-Tekoa, auteur van het boek uit 2014 “Phantom Nation: Inventing the ‘Palestinians’ as the Obstacle to Peace” (boekomslag rechts) benadrukt in het categoriseren van 870 UNSC en GA resoluties over Israël sinds de oprichting van de Verenigde Naties in 1945 (tot 1989), dat 42 procent neutraal waren terwijl van de resterende 58 procent ruim 96 procent ervan Israël bekritiseerden terwijl slechts 4 procent overbleef die zich kritisch uitlieten over een Arabische staat of staten. Zo bijvoorbeeld was de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie [PLO] van wijlen Yasser Arafat nooit het voorwerp van kritiek.

In het midden van de jaren 1970, richten de Arabisch/islamitische wereld en het Sovjetblok samen een pro-PLO lobby op binnen de Verenigde Naties. In die tijd deed een grap de ronde dat “indien een Arabische staat een resolutie zou indienen bij de Verenigde Naties dat de aarde plat was, deze met een meerderheid van de stemmen in de Algemene Vergadering zouden worden aangenomen.” De bonte verzameling van Arabische dictaturen, Derde Wereld autocratieën en de autoritaire regimes van het Sovjetblok, namen resoluties aan waarin Israël werd aangevallen en de PLO werd ondersteund, een terroristische organisatie met het bloed van onschuldige burgers aan haar handen.

arafat-vnOp 14 oktober 1974 nodigde de Algemene Vergadering van de VN met Resolutie 3210 XXIX de PLO uit in de VN als zijnde de wettige vertegenwoordiger van het ‘Palestijnse’ volk. Nauwelijks een maand later, 13 november 1974, sprak PLO-leider Yasser Arafat de Verenigde Naties toe (plaatje rechts). Arafat droeg tijdens zijn toespraak in de VN een revolver en een olijftak (om het theater te completeren). Een jaar later beloonde de UNGA de PLO met de status van permanente vertegenwoordiger in de VN.

Datzelfde jaar, 10 november 1975, en op instignatie van het Arabische moslimblok en het Sovjetblok, nam de UNGA Resolutie 3379 aan waarin het Zionisme werd beschouwd als een vorm van racisme. De Amerikaanse afgevaardigde aan de VN Daniel Patrick Moynihan noemde de resolutie een “obscene daad” terwijl de toenmalige Israëlische afgevaardigde, Chaim Herzog, zijn collega-afgevaardigden berispte en hen vertelde dat de resolutie gebaseerd was op haat, leugens en onwetendheid. “Hitler,” zo verklaarde hij “zou zich hier thuis gevoeld hebben als hij geluisterd had naar de debatten in de VN over deze maatregel”.

Pas zestien jaar later, in december 1991, herriep de UNGA deze beschamende resolutie 3379 met een stemming van 111 tegen 25.  De Arabische staten daarentegen onthielden zich of stemden tegen en de PLO veroordeelde de resolutie. Geen enkel Arabisch land stemde voor de resolutie. Onder de tegenstemmers o.a. Algerije, Iran, Irak, Jordanië, Libanon, Libië, Saoedi-Arabië, Syrië, de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en Jemen.

In 1977 trokken de Verenigde Staten zich voor twee jaar terug uit de International Labor Organization [ILO], een andere agentschap van de VN, omwille van haar anti-Israël standpunten. De regering van president Ronald Reagan trok zich in 1984 terug uit UNESCO, eveneens een VN-agentschap, voor een deel omtrent haar bevooroordeeldheid jegens de Joodse Staat. Op 11 april 2016 nam de UNESCO opnieuw een omstreden resolutie aan genaamd “Bezet Palestina“. De titel onthulde haar duidelijke vooringenomenheid, maar opnieuw namen alle teksten die werden aangenomen in de UNESCO een anti-Israël bevooroordeeldheid aan. De UNESCO resolutie van april 2016 was, uitgedrukt in de woorden van Guy Millière:de giftige, frauduleuze resolutie is niet alleen bevooroordeeld: ze is negationistisch. Zij elimineert met één enkele pennestreek alle sporen van Joodse aanwezigheid in het antieke Jeruzalem en Judea.

In januari 2006 zond de Amerikaanse ambassadeur John Bolton een brief aan secretaris-generaal van de Verenigde Naties Kofi Annan waarin hij in scherpe bewoordingen dreigde om de Amerikaanse financiering aan de Verenigde Naties te beknotten indien deze doorgaat met het promoten van anti-Israël evenementen. Dit kwam in antwoord op de jaarlijkse viering in de Verenigde Naties op 29 november van de “Internationale Dag van Solidariteit met het Palestijnse volk” [aka UN Palestinian Day].  Het evenement werd bijgewoond door Annan en andere diplomaten. Een kaart die “Israël uitvaagde” was door ambassadeur Bolton bij de brief toegevoegd (plaatje rechts).

In maart 2013 zonden de Verenigde Staten een brief aan de president van de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties [UNHRC) waarin de Verenigde Staten klaagden over wat zijals blatante anti-Israël vooringenomendheid beschouwden binnen de VN-Raad. De brief van de Amerikaanse ambassadeur Eileen Chamberlain Donahoe stipuleerde:

“De wettigheid van deze Raad blijft in vraag gesteld zolang als het een land oneerlijk behandelt en er als enige een apart agendapunt aan wordt besteed.  De absurditeit en hypocrisie van dit agendapunt wordt verder uitgewerkt door de resoluties die er worden in ondergebracht met inbegrip van, andermaal, een resolutie omtrent de ‘mensenrechten in de bezette Syrische Golan’ gemotiveerd door het Syrische regime, op een ogenblik dat dit regime haar eigen bevolking met tienduizenden uitmoord (thans honderdduizenden dixit J-Post).”

De bovenstaande geciteerde voorbeelden vormen slechts een fractie van de bevooroordeelde anti-Israël resoluties in de Verenigde Naties. In zijn onderzoek heeft professor Kontorovich het eveneens over de uitdrukking “nederzettingen”. In zijn nieuw artikel getiteld Unsettled: A Global Study of Settlements in Occupied Territories, toont professor Kontorovich dat de nederzettingen van andere staten in elk opzicht deze van Israël ver overstijgen. Toch wordt de uitdrukking “nederzettingen” door de Verenigde Naties enkel gebezigd inrelatie tot de burgergemeenschappen in Judea en Samaria. Die term werd door de UNGA 256 keren genoemd mbt. Israël en 17 keren in de UNSC.  Geen enkele organisatie heeft ooit diezelfde benaming gebruikt in relatie tot om het even welk ander land dat kolonisten heeft in bezet territorium.

flag_raisingIn 2015 werd voor het eerst de vlag van Palestina (in feite de vlag van de Palestijnse terreurgroep PLO) gehesen aan het hoofdkwartier en kantoren van de Verenigde Naties in New York

Het onderzoek van professor Kontorovich laat duidelijk zien dat de Verenigde Naties een dubbele standaard hanteren in relatie met de Joodse Staat. Hij ontkent ook de bewering van de Verenigde Naties mondiale rechtvaardigheid zouden vertegenwoordigen, een bewering die in werkelijkheid nergens op gebaseerd is.

De Verenigde Naties hebben in feite weinig gedaan om oorlogen te voorkomen, honger te beëindigen of het uitoefenen van justitie – noch in Syrië, Darfoer, Bosnië en Rwanda. Het zit opgesloten in corruptie schema’s en het bevorderde antisemitisme en anti-zionisme. Diezelfde Verenigde Naties hebben geen interesse in het oplossen van conflicten, met name het Israëlisch-Palestijnse conflict, in plaats van, zoals Bassem Eid zei: “Het bestendigt dit, omdat het er winst uit kan putten.” De Verenigde Naties schieten enkel wakker om mee te doen alleen wanneer het Israël ergens de schuld kan van geven.

Bij wijze van besluit schrijft professor Kontorovich:

“In een tijd van ernstige wereldwijde crisis – van een desintegrerend Midden-Oosten naar een grondoorlog en strijdlustige bezetting in Europa – kunnen de leiders van de vrije wereld zich niet veroorloven om van de V.N. te eisen dat zij hun obsessies ten aazien van Israël zouden temperen. Vooral wanneer blijkbaar het gevolg van een dergelijk tot zondebok maken (van Israël) is, dat de Verenigde Naties situaties in andere plaatsen en landen negeert en mensen die wanhopig hunkeren naar aandacht in de kou blijven staan.


Bronnen: bewerkt, aangevuld en vertaald door Brabosh.com van een artikel van 19 september 2016 van Joseph Puder op de site van Frontpage Magazine

De Gerstenfeld-definitie voor anti-Israëlisch antisemitisme [Manfred Gerstenfeld]

antisem28

De in mei 2016 door de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA) aangenomen definitie van antisemitisme noemt in haar verschillende karakteriseringen meerdere voorbeelden van anti-Israëlisch antisemitisme. De definitie concentreert zich echter vooral op antisemitisme tegen Joden, en niet op dat tegen Israëli´s. Des te meer men de definitie van de IRHA toepast, hoe meer men begrijpt dat er een speciale definitie voor anti-Israëlisch antisemitisme noodzakelijk is.

De volgende tekst zou als eerste ontwerp voor organisaties of landen kunnen dienen die zo´n definitie zouden willen introduceren. In lijn met de definitie van de IHRA voor antisemitisme zou de definitie van anti-Israëlisch antisemitisme als volgt kunnen luiden:

Anti-Israëlisch antisemitisme is een bepaalde opvatting van Israël die als haat tegenover Israël en Israëli´s of hun discriminatie tot uitdrukking kan komen. Retorische of fysieke verschijningsvormen van anti-Israëlisch antisemitisme zijn tegen Israël of  individuele Israëli’s of hun bezit, of tegen Israëlische instellingen gericht.

Een verschijningsvorm van anti-Israëlisch antisemitisme kan zijn de staat Israël tot doelwit maken op een manier zoals dit met geen enkel ander land het geval is, bijvoorbeeld door de etiketteringspolitiek voor producten uit Israël of de omstreden gebieden.

manfred2Echter, kritiek op Israël, die gelijk is aan kritiek op andere landen is geen anti-Israëlisch antisemitisme. Anti-Israëlisch antisemitisme beschuldigt Israël, Israëli´s of zionisten ervan dat ze complotten smeden om de mensheid te schaden en wordt er vaak voor gebruikt om Israël voor zaken verantwoordelijk te houden die in andere landen of andere delen van de wereld verkeerd gaan. Ze drukt zich uit in handelen, spreken, schrijven en visuele vormen en gebruikt kwaadaardige stereotypes en negatieve karaktertrekken.

Eigentijdse voorbeelden voor anti-Israëlisch antisemitisme in het openbare leven, in de media, op universiteiten en scholen zijn de volgende, maar blijven hiertoe niet beperkt:

♦ Het oproepen tot het doden van Israëli´s of hen schade toe te brengen, evenals hierbij te helpen of dit te rechtvaardigen. Dit houdt iedere vorm van ondersteuning van anti-Israëlische terreurorganisaties in, inclusief het aan hen ter beschikking stellen van wapens en hen te financieren, evenals het propageren van hun legitimering.

♦ Het uiten van onware, ontmenselijkende, demoniserende of stereotyperende beschuldigingen tegen Israëli´s als zodanig, of de macht van Israël, of datgene wat vaak de Israël-lobby wordt genoemd, te verheffen tot collectief – zoals, in het bijzonder maar niet uitsluitend, de mythe van een wereldwijde Israëlische of zionistische samenzwering of dat Israël, Israëli´s of zionisten de media, de economie, de regering of andere belangrijke maatschappelijke instituties controleren.

♦ Het beschuldigen van zionisten, de staat Israël of het Israëlische volk, verantwoordelijk te zijn voor reële of ingebeelde wandaden die door individuele Israëli´s of zelfs door niet-Israëli´s begaan worden.

♦ Het beschuldigen van het Israëlische volk, zionisten, of de staat Israël, van het fabriceren, overdrijven of misbruiken van de Holocaust.

♦ Het aan Israëli´s ontzeggen van het recht op zelfbeschikking, bijvoorbeeld door te beweren dat het bestaan van de staat Israël verworpen zou moeten worden, dat deze staat geen legitimiteit zou bezitten of een racistische onderneming zou zijn.

♦ Het meten met twee maten, door van Israël gedrag te eisen dat van geen enkele andere staat verwacht of geëist wordt. Dat is bijvoorbeeld de beweging Boycot, De-investeringen en Sancties (BDS) als zij uitsluitend op Israël gericht is. Daartoe behoort eveneens moreel relativisme door Israël aan andere morele criteria te meten dan andere landen en in het bijzonder zijn vijanden.

♦ Het gebruik van symbolen en beelden die verbonden zijn aan klassiek antisemitisme, bijvoorbeeld vergelijkingen met het doden van Jezus, beschuldigingen van rituele moord en moderne mutaties daarvan, om Israël of Israëli´s te omschrijven.

♦ Het gebruik van valse morele gelijkstelling tegen Israël of het Zionisme, met inbegrip van maar niet uitsluitend, tussen Zionisme en racisme of kolonialisme/imperialisme, fascisme of Nazisme. Andere voorbeelden zijn het vergelijken van de Holocaust met de Naqba, de beschouwing dat gerichte liquidatie van terroristen gelijk is aan opzettelijke moord op burgers, en de gelijktrekking tussen het ontvoering van soldaten en het opsluiten van terroristen, maar ook het doen voorkomen alsof de acties van Israël als een legitieme soevereine staat dezelfde morele gelijkwaardigheid hebben als de onwettige acties van terroristen.

♦ De omkering van de Holocaust, bijvoorbeeld door het trekken van vergelijkingen tussen moderne Israëlische politiek en haar handelen met extreem misdadige regimes als dat van de Nazi´s, evenals de vergelijking van Palestijnse plaatsen met Holocaust gerelateerde plaatsen zoals de Gazastrook met het getto van Warschau of Auschwitz. Bovendien gelijkstelling van Israël of -Israëli´s met hen die volkerenmoord begaan of dat willen doen,  evenals de gelijkstelling van Israël met de “Islamitische Staat”, alsook met het Zuid-Afrikaanse Apartheid stelsel. Dat kan ook indirect plaatsvinden, bijvoorbeeld met de bewering dat Israël een vernietigingsoorlog tegen de Palestijnen voert.

♦ Het collectief verantwoordelijk houden van Israëli´s voor het handelen van de staat Israël of zijn regering.

♦ Het benoemen door organisaties van commissies met partijdige opdrachten tot onderzoek naar misdadige activiteiten waarvan Israël beschuldigd wordt, terwijl het handelen van zijn vijanden genegeerd of geminimaliseerd wordt. Bovendien het deel uitmaken van dergelijke commissies.

Anti-Israëlisch handelingen zijn crimineel wanneer ze door de wetten van het desbetreffend land als zodanig gedefinieerd worden.

Strafbare feiten zijn anti-Israëlisch antisemitisme wanneer het doelwit van aanslagen, of dat nu op mensen of eigendommen is – zoals gebouwen, scholen en gebedshuizen – is geselecteerd omdat ze Israëlisch of aan Israël gekoppeld zijn of zo worden waargenomen.

Er is sprake van anti-Israëlisch antisemitisme wanneer aan Israëli´s mogelijkheden of diensten geweigerd worden die wel ter beschikking van anderen staan. Dit soort handelen is in een aantal landen illegaal.

door Dr. Manfred Gerstenfeld


Bron: in een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel van Dr. Gerstenfeld op de site van Heplev – Abseits von Mainstream van 19 september 2016 bron-logo