The Donald gaat vrede stichten tussen Israël en de Palestijnen; kans op slagen: nul-komma-nul

President Donald Trump, de Baas Gansendonck van de internationale en Amerikaanse politiek, stevent af op een zoveelste flater en niemand die hem kan tegenhouden. De Antwerpse auteur Hendrik Conscience zag het met zijn vooruitziende blik (in 1850 !) allemaal gebeuren: “Baas Gansendonck is een rijke, ongeletterde man van lage komaf die zich is gaan inbeelden dat hij een belangrijk man is. De bewoners van het dorp hebben een grote afkeer van hem en schelden hem uit voor Blaaskaak.” [bron]

Donald Trump houdt van akkoorden maken. Hij houdt van het idee dat hij een akkoord kan bemiddelen tussen Israël en de Palestijnen en denkt dat het hem gaat lukken. Hij kan dat niet en hieronder volgt waarom ook hij gedoemd is om te falen net als al zijn voorgangers van de voorbije decennia:

Het onoverkomelijk obstakel voor een akkoord is dat de essentie van de Palestijnse beweging is de ontkenning van een staat die behoort tot het Joodse volk (ze zijn het er zelfs niet over eens dat we een volk zijn) in een deel van het land tussen de rivier en de zee. Vragen over de grenzen, Jeruzalem, Palestijnse eenheid en nederzettingen – hoe moeilijk ze ook zijn – zijn allemaal ondergeschikt aan dit grote probleem.

Dit is de reden waarom het Palestijnse begrip van “tweestatenoplossing” een recht op terugkeer naar Israël omvat voor de afstammelingen van Arabische vluchtelingen en waarom het geen erkenning bevat van Israël als een Joodse staat, of afstand willen doen van hun eis op het hele grondgebied. Dit is de Palestijnse einduitkomst.

Geen van beide partijen kan nog lager gaan.

Mahmoud Abbas begrijpt dit heel goed. Dit is de reden waarom hij terecht heeft verklaard dat directe onderhandelingen met Israël tijdverspilling is. Dit is de reden waarom hij benadrukt dat premier Netanyahu de tweestatenoplossing niet aanvaardt, omdat hij begrijpt dat hij en Netanyahu verschillende dingen bedoelen met die uitdrukking. Dit is de reden waarom hij voorstander is om de Europeanen en de VN zover te krijgen dat ze Israël dwingen om hem te geven wat hij wil. Hij weet dat diep van binnen (of niet zo diep) veel van deze elementen inhouden dat er geen Joodse staat zou mogen zijn en hij blij zal zijn om die te zien verdwijnen.

Er is geen hoop om de einduitkomst van Abbas en de PLO te veranderen. Maar kunnen we geen beroep doen op de gewone Palestijn, de man of (zeer occasioneel) vrouw in de straat? Hwillen ze dan niet slagen net zoals wij allemaal, om hun kinderen groot te brengen in vrede, om economisch en fysiek veilig te zijn?

Neen. Of misschien willen zal deze dingen wel, maar andere zaken zijn belangrijker.

Khaled Abu Toameh, een Arabische onderdaan van Israël, schrijft dikwijls over de repressie van de Palestijnse journalisten door de PLO en Hamas. Hij heeft geschreven over de corruptie en brutaliteit van de Palestijnse Autoriteit en de gewoonten van de Palestijnse “straat.” In tegenstelling door “pro-Palestijnse” Joodse schrijvers zoals Gideon Levy, begrijpt hij de taal en cultuur van de Palestijnse Arabieren en heeft contacten die hem voorzien van informatie eerder dan propaganda.

Dus wanneer hij ons vertelt dat de PA Arabieren de gewapende strijd tegen Israël verkiezen, Mahmoud Abbas verachten als een collaborateur met Israël en de Verenigde Staten, en het idee verwerpen van een vredesakkoord, moeten we daar de nodige aandacht aan besteden.  Afgelopen week berichtte hij over een demonstratie tegen Abbas in Ramallah:

Aan de vooravond van het bezoek van de Amerikaanse gezant Jason Greenblatt’s aan Ramallah vorige week, demonstreerden honderden Palestijnen in de stad, en riepen president van de Palestijnse Autoriteit (PA) Mahmoud Abbas op om af te treden. De demonstranten veroordeelden ook de lopende samenwerking op veiligheidsgebied tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël.

“Luister, luister naar ons Abbas; roep je honden samen en laat ons met rust,” scandeerden de Palestijnse betogers tijdens wat werd beschreven als de grootste anti-Abbas demonstratie in Ramallah van de voorbije jaren. Zij riepen ook tot de opheffing van de Oslo-akkoorden met Israël en stelden Abbas aan de kaak als een “lafaard” en een agent van de Verenigde Staten…

Toch was dit verre van een simpel protest tegen Abbas en zijn veiligheidsmacht. Het was ook een woeste kreet om de gewapende strijd tegen Israël met verhoogde macht verder te zetten.

“Nee tegen vrede en nee tegen alle onzin, we willen kogels en raketten,” scandeerden  een aantal betogers. Deze oproepen ten gunste van een gewapende strijd tegen Israël komen in het bijzonder uit de straten van Ramallah en niet vanuit de door Hamas geregeerde Gazastrook.

De protesten weerspiegelen ook de afwijzing van Palestijnen van het zogenaamde vredesproces met Israël. Naast de oproepen naar Abbas om af te treden, eisten de betogers ook dat de PA-leiders alle afspraken met Israël, in de eerste plaats de Oslo-akkoorden, annuleren.

Met andere woorden, Palestijnen proberen extreem hard om hun boodschap te verspreiden: Israël is onze vijand, niet onze vredespartner.

Dit is duidelijk sinds de intifada van Arafat in de vroege jaren 2000. Peilingen tonen consequent aan dat een meerderheid van de Palestijnse Arabieren gelooft dat “een gewapende intifada … zou helpen om de nationale rechten te verwerven op een wijze waar onderhandelingen dat niet zouden kunnen.”

Het is interessant om op te merken dat speilingen aantonen dat een meerderheid van de Palestijnen ook zegt dat zij voorstnder zijn van een ”tweestatenoplossing”. Dit komt omdat zij het definiëren zoals Abbas met een recht van terugkeer, geen erkenning, geen einde van de claims. Vandaar dat zij ook de onderhandelingen vruchteloos achten. Wanneer hen gevraagd wordt, zegt  een meerderheid ook dat het eventueel accepteren van twee staten, slechts een tijdelijke stap is – een tussenfase als het ware – is op weg naar de ‘unificatie van’ Palestina ‘. ”

Ondanks het feit dat zowel de leiding als de bevolking geen akkoord willen hebben, denkt de Trump-regering nog steeds dat het mogelijk is en deze week hebben we erover gehoord in het kader van een ‘regionale oplossing’ waarbij de Arabische Liga in betrokken is. De theorie lijkt te zijn dat de PLO concessies zal doen zoals een Joodse staat erkennen of hun eis opgeven van het recht op terugkeer indien de Arabische staten hen dat sommeren. Abu Toameh is van oordeel dat deze aanpak waarschijnlijk nog minder succes zal hebben dan directe Israëlisch-Palestijnse gesprekken.

Eerst en vooral hebben de Palestijnen geen vertrouwen in de Arabische regimes, die altijd de voorkeur hebben gehad om te praten over hoe slecht Israël de Palestijnen behadenlt om alles voor zichzelf te doen. Libanon, Jordanië en Syrië hebben allen de Palestijnen onderdrukt en zelfs vermoord. Palestijnen in deze plaatsen zijn vandaag nog steeds tweederangsburgers (in Syrië zijn de meeste dood of zijn vluchtelingen geworden). Zij bieden ook weinig of geen financiële hulp aan de PA. Wat de PLO wil, zegt Abu Toameh, is dat de Europeërs en de VS Israël moeten dwingen tot toegevingen en hun eisen in te willigen. Maar dit gaat niet gebeuren, ongeacht of de Arabische Liga betrokken wordt bij de onderhandelingen of niet.

Ten tweede zien de meeste Arabische landen niks goeds in een mogelijke overeenkomst. Jordanië is bang dat het kan eindigen dat het Hashemitische regime door een Palestijnse partij wordt vervangen; Libanon maakt zich zorgen over de mogelijkheid om burgerschap te verlenen aan de Palestijnse vluchtelingen die het momenteel als afval behandelt; en Egypte vreest dat het wordt gevraagd om een ​​deel van de Sinai aan de Gazanse Palestijnen toe te wijzen. Het Syrische regime is momenteel in chaos, haat Palestijnen en Joden bijna even erg en zal waarschijnlijk geen constructieve partner zijn.

Tot slot merkt Abu Toameh op dat:

Israël als een Joodse staat is een anathema voor de Palestijnse ambities. Geen Arabische leider in de wereld kan de Palestijnen overtuigen om het ‘recht op terugkeer’ voor Palestijnse vluchtelingen op te geven of een oplossing te aanvaarden die Israël in staat stelt controle over bepaalde delen van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te behouden. Elke Arabische of Palestijnse leider die zo’n compromis promoot, zet zijn leven op het spel. En de Palestijnse geschiedenis zal hem opnemen als een ‘verrader’ die zich verkocht aan de Joden en zwichtte voor Amerikaanse en Israëlische druk.

Abbas heeft steeds resoluut onderhandelingen afgewezen. Maar Israëlische leiders hebben gehandeld alsof ze geloofden dat er iets positiefs uit zou kunnen komen. Zij hebben dit ook niet uit naïeviteit gedaan, of omdat ze de Amerikanen wilden dwarsen die daar bleven op aandringen en dreigden om hun diplomatieke of financiële steun [aan Israël] op te geven. Israël betaalde hiervoor een hoge prijs: moordenaars werden vrijgelaten die opnieuw begonnen te moorden, en Israël’s eer ten opzichte van haar vijanden werd verzwakt; Israël bevroren de bouw in Judea en Samaria en verzwakte haar aanspraken op een soevereine natie. Maar zelfs ondanks dit veranderden de Palestijnen hun bottom line niet.

Trump zou uit zijn vastgoedervaring moeten weten dat een deal alleen mogelijk is wanneer beide partijen denken dat ze iets krijgen dat ze willen hebben. Maar wat de Palestijnen willen is iets dat Israël niet verkoopt.

Het maakt niet uit hoe overtuigend je bent. Het maakt niet uit wat voor lekkers de ene of de andere partij in de ring gooit. Het maakt niet uit hoe hard je aandringt of waarmee je dreigt. Soms is er gewoon geen overeenkomst [mogelijk].

Dit is wat Netanyahu zou moeten uitleggen aan Trump. Er zit hier geen akkoord in.

door Vic Rosenthal


Bron: in een vertaling door Brabosh.com van een artikel van 23 maart 2017 van Vic Rosenthal op de website van Abu Yehuda.

Gemeenteraadsverkiezing – Hebron kiest zesvoudige moordenaar tot burgemeester

In Hebron werd bij de gemeenteraadsverkiezingen van de Palestijnse Autoriteit vorige zaterdag een terrorist tot burgemeester gekozen. Tayseer Abu Sneineh (foto) nam in 1980 deel aan een aanval op een gebouw in Hebron, waarin zich joodse Jeshiva-studenten bevonden. Bij de aanval werden zes studenten gedood. 16 andere Israëlische burgers raakten gewond.

De terroristen, onder hen Abu Sneihneh, de nieuwe burgemeester van Hebron, werden allemaal tot levenslang veroordeeld. In de jaren-80 werden ze echter bij meerdere ruilingen van gevangenen vrijgelaten. Tayseer Abu Sneineh zelf werd tijdens een dergelijke gevangenenruil reeds in 1983 vrijgelaten!

Abu Seineh was kandidaat voor de Fatah-partij. Hamas had niet deelgenomen aan de verkiezingen en geen kandidaten geleverd. De stad Hebron geldt als de meest radicale stad in Judea en Samaria en als bolwerk van Hamas.

Een woordvoerder van de joodse nederzetting in Hebron zei: “De verkiezing van een wrede moordenaar, die nog steeds op zijn daden pocht, tot burgemeester van Hebron is de nagel aan de doodkist van het bloedige akkoord, bekend onder de naam Verdrag van Oslo.” Abu Seineh heeft nooit berouw getoond voor zijn daden, hij is er zelfs trots op. Op zijn Facebook-pagina wordt hij “een van de helden van de operatie in Hebron” genoemd.

Ofir Gendelman, woordvoerder van het kantoor van de minister-president in Arabische taal, reageerde op zijn Twitter-account op de verkiezing van de terrorist tot burgemeester:

“Het gaat om een cultuur van de terreur. De Palestijnen van Hebron hebben de koelbloedige moordenaar van zes Israëli´s tot hun nieuwe burgemeester gekozen, alleen in de Palestijnse Autoriteit kan een moordenaar in een officiële functie worden gekozen.”

De gemeenteraadsverkiezingen waren de eerste verkiezingen sinds meer dan tien jaar die in de Palestijnse Autoriteit hebben plaatsgevonden. Hamas heeft niet aan de verkiezingen deelgenomen, men zou niet bereid zijn om mee te doen aan verkiezingen terwijl honderden Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen al wekenlang in hongerstaking zouden zijn. Desondanks waren de verkiezingsuitslagen voor de heersende Fatah-partij van Mahmoud Abbas alles behalve tevredenstellend.

door NAI Redaktion

bron-logoIn een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op Israel Heute van 15 mei 2017.


Tekst en foto die op 2 mei 2016 werd geplaatst op de officiële Facebookpagina van Al Fatah

Tekst (in het Arabisch) van Al Fatah bij het plaatje:

“2 mei 1980 – Fatah was hier.
De Daboya operatie uitgevoerd door vier helden van de [Fatah] Al-Asifa strijdkrachten in de bezette gebieden: Adnan Jaber, Yasser Ziyadat, Tayseer Mahmoud Taha Abu Sneineh en Muhammad Abd Al-Rahman Saleh Al-Shubaki. 13 Zionisten werden gedood tijdens de operatie en dozijnen werden gewond in een hinderlaag die werd opgezet door Fatah strijders nadat een groep herders van de kolonisten op vrijdagavond 2 mei 1980 naar huis gingen.”

Plaatje hierboven: Tijdens deze terreuraanslag (Daboya) in Beit Hadassah (Hebron) werden zes Israëliërs gedood: Tzvi Glatt, Eli HaZe’ev, Shmuel Marmelstein, Hanan Krauthhammer, Gershon Klein en Ya’akov Zimmerman en 20 anderen werden gewond op 2 mei 1980.

Holocaust-misbruik: opnieuw een jaar [Manfred Gerstenfeld]

Schaamteloos Holocaust-misbruik inzake de Palestijnse kwestie

In een toenemend chaotische wereld is het misbruik van de Holocaust en de daaraan verbonden vragen in het verloop van de afgelopen twaalf maanden verder toegenomen. Valse morele gelijkstellingen van gebeurtenissen en onderwerpen over Auschwitz, Hitler, de nazi´s of het lijden van de Joden zijn zo gebruikelijk geworden dat het niet langer mogelijk is om hierover een behoorlijk nauwgezet overzicht te schrijven.

Deze vergelijkingen zijn fenomenen van het verval. Diegenen die hen zien, proberen de aandacht van de publieke opinie op zich te vestigen om hun ego of persoon te vergroten. Dat is het duidelijkst zichtbaar bij de Hitler-vergelijkingen. De verkiezing van Donald Trump tot president van Amerika heeft tot een serie van zulke beledigingen geleid. “Om Trump met Hitler te vergelijken, is de ergste soort van hatespeech”, luidt de titel van een artikel van een artikel van de columnist en schrijver Marshall Crotty. Hij schrijft: “Deze vergelijkingen met Hitler en de Holocaust zijn grof onverantwoordelijk.” In werkelijkheid is dat een understatement. Deze vergelijkingen zijn kwaadaardig.

Lees verder

Grootste Noorse vakbond ondersteunt volledige boycot van Israël

De grootste Noorse vakbond “LO”(Landsorganisasjonen i Norge) heeft vrijdag tijdens zijn congres besloten tot een volledige boycot van Israël op economisch, cultureel en academisch niveau. De Noorse minister van Buitenlandse Zaken bekritiseerde het besluit, boycot zou niet de juiste manier zijn.

Met 193 tegen 117 stemmen werd het besluit aangenomen, dat geen tweestatenoplossing bevat, maar spreekt van een democratische staat met het recht op de terugkeer van de Palestijnse “vluchtelingen”, de opheffing van de blokkade van de Gazastrook en de vrijlating van de Palestijnse gevangenen eist. Verder eist de vakbond de afbraak van het veiligheidshek, dat talrijke Israëli´s het leven heeft gered.

De Israëlische ambassadeur in Noorwegen, Rafi Schulz, had scherpe kritiek op het besluit:

“Om tot een volledige boycot tegen Israël op te roepen, heeft alleen maar negatieve gevolgen, vergroot het wantrouwen en verwijdert ons van een vreedzame oplossing. Deze immorele beslissing reflecteert de door vooroordelen en een dubbele moraal bepaalde instelling tegenover de joodse staat. Het ziet er naar uit alsof de vakbonden een obsessie hebben tegenover Israël, vooral de ´LO´. Zo was de oproep tot de boycot tegen Israël de enige internationale oproep bij de marsen ter gelegenheid van 1 mei. De eis naar het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen is de facto de ontbinding van de staat Israël.”

De nieuw gekozen voorzitter van de vakbond, Hans-Christian Gabrielsen (plaatje bovenaan links), stemde tegen de beslissing. Ook de Noorse minister van Buitenlandse Zaken bekritiseerde het besluit en schreef op zijn Twitter-account: “Ik maak me zorgen vanwege deze beslissing. Boycot is niet de juiste manier, men moet zich blijven inspannen voor goede betrekkingen met beide partijen.”

door NAI Redaktion


bron-logoIn een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op Israel Heute van 14 mei 2017.

Premier Netanyahu schort ontmoeting op met Duitse minister van Buitenlandse Zaken

Het is de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Sigmar Gabriel (SPD, foto hierboven), die erom bekend staat zich zonder een greintje diplomatie in het binnen- en buitenland als een olifant in de porseleinkast te gedragen, gelukt om de Duits-Israëlische relatie verder te vertroebelen.

In het binnenland er altijd voor te vinden om anderen “tuig” te noemen of in de nazi-hoek te plaatsen, heeft hij zichzelf tijdens zijn bezoek aan Israël bekend tot het Israël-vijandige kamp en moest nu meemaken dat de minister-president van een zogenaamd bevriend land hem weigert te ontmoeten. Gabriel was, behalve zijn kennismakingsbezoek bij Benjamin Netanyahu, ook een ontmoeting met extreemlinkse NGO´s overeengekomen, waarin zich ook Holocaust-ontkenners bevinden. De afsprakenplanning is niet alleen onhandig, maar diplomatiek uiterst problematisch.

Concreet gaat het om de organisaties “B´Tselem” en “Breaking the Silence”, die het beide tot hun taak gemaakt hebben om meer dan alleen maar vraagtekens te plaatsen bij de bouw van “nederzettingen” door Israël en waarvan de activisten dat ook af en toe met manipulatieve en vervalste berichten illustreren.

Haolam.de” vat de mening van Israël daarover als volgt samen:

Niemand in Israël heeft iets tegen ontmoetingen van Duitse diplomaten met vertegenwoordigers van meestal door het buitenland gefinancierde niet-gouvernementele organisaties zoals B´Tselem of Breaking the Silence. Het zou daarom geen probleem zijn wanneer minister Sigmar Gabriel een begeleider van zijn ministerie van Buitenlandse Zaken naar de “activisten” zou sturen en zelf naar de afgesproken ontmoeting met de minister-president van Israël zou gaan.

Benjamin Netanyahu zou het – en dat toont toch alleen maar zijn democratische karakter – echter als affront beschouwen om als hoofd van een gekozen regering in de agenda van een Duitse minister direct naast mensen op te duiken die er niet voor terugdeinzen om zich bijvoorbeeld in de VN-veiligheidsraad door vijanden van Israël als “kroongetuigen” te laten misbruiken.

Het is daarom nog een affront dat Sigmar Gabriel in gesprek met de Duitse tv de indruk probeert te wekken dat hij door de regering in Jeruzalem gechanteerd zou zijn. Er zou niets afgezegd hoeven worden als de Duitse minister er niet aan zou vasthouden om Benjamin Netanyahu openlijk te kleineren, die hij blijkbaar niet als vertegenwoordiger van de Israëlische burgersamenleving ziet.

Bovendien bericht “Haaretz” dat de Israëlische regeringschef dinsdagmiddag met Sigmar Gabriel wilde telefoneren om persoonlijk aan hem uit te leggen waarom hij voorbehouden met betrekking tot de ontmoeting met “Break the Silence” en “B´Tselem” zou hebben, maar deze weigerde het gesprek aan te nemen.

Daarop ontmoette de Duitse minister van Buitenlandse Zaken in Ramallah Rami Hamdallah, de minister-president van de fictieve staat “Palestina”, die de terreurbende Hamas en de in 1959 door de terrorist Yasser Arafat opgerichte guerrillaorganisatie Fatah onder zich verenigt. Beide verenigt tegenwoordig slechts één doel: de vernietiging van Israël! Partner van dit bondgenootschap is o.a. de groepering “Islamitische Jihad”, die in de zomer van 2014 internationale bekendheid kreeg toen ze drie Israëlische jongeren ontvoerd en vermoord had.

De Groenen deden er nog een schepje bovenop. Renate Künast beschouwde het als gepast om de Israëlische regeringschef te berispen. Het zou een “absolute No-Go” zijn dat een regeringshoofd een geplande afspraak met de minister van Buitenlandse Zaken van een gastland zou afzeggen, aldus de Groene pijnlijkheid.

De cheffin van de AfD, Frauke Petry, vindt de beslissing van Benjamin Netanyahu begrijpelijk. Ze beschuldigde Sigmar Gabriel ervan zich niet genoeg in te spannen voor een goede relatie met Israël: “De bedoeling van Sigmar Gabriel om deze organisaties te ontmoeten, is een absolute NoGo”, aldus Petry.

Een feit is dat het Sigmar Gabriel is gelukt om Duitsland in diskrediet te brengen en de schijnheiligheid van de Duitse regering aan de hele wereld duidelijk te laten zien. Nog pijnlijker dan Gabriel kan men zich op zulke netelige diplomatieke terreinen nauwelijks nog gedragen.

door L.S. Gabriel


bron-logoBron: in een vertaling uit het Duits door E.J.Bron van een artikelNach Treffen mit Judenhassern: Netanjahu lässt Gespräch mit Außenminister Gabriel platzen” van 25 april 2017 op de website van Politically Incorrect