Amerikanen openen voor het eerst een permanente luchtmachtbasis in Israël

De Israëlische brigade-generaal Tzvika Haimovitz (rechts) en de Amerikaanse majoor-generaal John L. Gronski ondertekenen een akkoord tijdens een ceremonie die plaatsvond op de Israëlische Luchtmachtbasis Bislach nabij Mitzpe Ramon op maandag 18 september 2017 [beeldbron: AP/Tsafrir Abayov]

Voor het eerst ooit zal de Amerikaanse luchtmacht een officiële permanente luchtbasis opzetten in zuidelijk Israël, kondigde brigade-generaal van de Israëlische Luchtmacht (IAF) Tzvika Haimovitch op maandag aan. De luchtmachtbasis, die de afgelopen twee jaar werd gepland, ligt in het hart van de Negev, in de Luchtmachtbasis Mashabim van Israel, gelegen ten westen van Dimona en Yerucham.

“Het is niets minder dan historisch,” zei Haimovitch bij het aankondigen. Tientallen Amerikaanse soldaten van de luchtmacht zullen gebaseerd zijn op de nieuwe faciliteit, die volgens Haimovitch zowel Israël als de VS zou toelaten “​​om onze defensie, opsporing en onderschepping te verbeteren en voorbereid te zijn.”

De aanwezigheid van Amerikaanse troepen op Israëlische bodem is niets nieuws, ondanks de aankondiging: Amerikaanse soldaten worden nog steeds ingezet op een geheime locatie, waar zij zeer gevoelige intelligentieapparatuur gebruiken om vanop meer dan duizend kilometer afstand de Iraanse activiteiten te controleren. Hoewel de inzet en geberuik van de apparatuur met Israël wordt gedeeld, zijn sommige functies dat niet en hierbij werd overeengekomen dat het Amerikaanse personeel de exploitatie en de gegevens ervan zou kunnen controleren.

Nu wordt het misschien de tijd dat de barrières verdwijnen en het vertrouwen tussen de twee bondgenoten opnieuw toeneemt.

Bron: een artikel van Hana Levi Julian in The Jewish Press van 19 september 2017.

 

Video: de Amerikaanse generaal John L. Gronski maakt de aankondiging bekend

Advertenties

Herinner je dat moslims zonder onderscheid ALLE Joodse heilige plaatsen opeisen

Hebron, 8 juni 1967. Rabbijn Shlomo Goren, (1917-1994) opper-rabbijn van het IDF (Israëlische leger), heist een zelfgemaakte Israëlische vlag aan een van de ingangen van de Tombe van Machpela, de begraafplaats van de Joodse aartsvaders en -moeders. Rabbi Shlomo Goren was de eerste Jood in 700 jaren die de Tombe betrad. Het verbod werd aan de Joden opgelegd tijdens de Turkse bezetting (1250-1917) van het Heilig Land, eerst door de Mammelukken en nadien verdergezet door de Ottomanen. Zelfs voor en na de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 mochten Joden van de Arabieren de Tombe niet bezoeken. [beeldbron: Hebron]

Met al dat gebakelei over de Tempelberg in Jeruzalem vergeten we soms nogal makkelijk dat vandaag zowat elke Joodse heilige site door de moslims wordt opgeëist als uitsluitend islamitisch. Denk daar maar eens over na. Moslims willen de Joden niet toelaten, die ze nochtans beweren te respecteren, om ook maar één enkele heilige plaats te hebben. Ze trachten nog steeds alles van de Joden te stelen, van de grote Joodse heiligdommen tot de relatief kleinere schrijnen.

Op maandag 18 september 2017 publiceert Palestina Vandaag een verhaal onder de titel “Kolonisten bestormen de binnenplaatsen van de Ibrahimi Moskee“, over hoe de Joden zouden “binnen gebroken” zijn in de Tombe van Machpela, die door de Arabieren (en met de hulp van UNESCO) naar Ibrahimi Moskee werd hernoemd.

Het verhaal in Palestina Vandaag leest: “Volgens Ma’ariv hebben de kolonisten een Talmudisch ritueel gehouden in de Ibrahimi Moskee verricht en deze vanmorgen verlaten.” Het ‘Talmudische ritueel’ is natuurlijk gewoonweg bidden aan het schrijn. Maar dat klinkt wellicht niet voldoende sinister. Zou het?

Moslims weigerden altijd al aan de Joden om het schrijn te bezoeken toen het nog onder islamistisch bestuur stond. Hoewel ze heel goed weten dat Isaak en Jacob en hun vrouwen daar begraven werden, heeft dit volgens hen niets te maken met de islamitische geschiedenis, behalve dat de Koran hen opeist als zijnde hun “profeten”. Deze diefstal van een hele geschiedenis lijkt behoorlijk ernstiger dan dat van Israëlieten die beweren dat de falafel hun nationale gerecht is. Maar er zijn meer artikelen verschenen omtrent Israël’s vermeende “culturele toeëigening”, dan dat er artikelen bestaan omtrent moslimdiefstal en poging tot diefstal.

Moslimdiefstal
De hetze tussen Arabieren en Joden omtrent de historische plaatsen in het Land van Israël kende een nieuw dieptepunt toen de UNESCO op 31 oktober 2011 de komst van het fictieve ‘Palestina” als 195ste lidstaat verwelkomde tot de culturele organisatie van de Verenigde Naties die waakt over het werelderfgoed. Sindsdien is de diefstal van Joodse heiligdommen door UNESCO compleet geëscaleerd.

Eerder was naast de Tombe van Machpela, ook het Graf van aartsmoeder Rachel nabij Bethlehem gekaapt en ingelijfd door de Arabische moslims en werd in 2010 herdoopt tot Bilal ibn Rabah Moskee. Ook omtrent het Graf van Jozef nabij Nabloes, door de moslims herdoopt tot Qabr Yūsuf, wordt al vele jaren hevige strijd gevoerd. Tijdens de Tweede Intifada werd het Graf van Jozef bij herhaling onteerd, geplunderd en platgebrand, niettegenstaande de ‘Palestijnse’ moslims Jozef’s Graf blijven opeisen als zijnde islamitisch. “Liever het Graf vernietigen dan het teruggeven aan de rechtmatige eigenaars, de Joden, ” luidt hun devies.

Op vrijdag 15 april 2016 nam UNESCO een resolutie aan waarin naar het gebied van en rondom de Tempelberg  in Jeruzalem (Al Quds genoemd door de Arabieren) uitsluitend wordt verwezen als dat van de Al-Aqsa moskee en de Al-Haram Al Sharif en naar het plein gebied aan de Westelijke Muur als de Al-Buraq Plaza. Naar de Kotel (Klaagmuur) zelf wordt verwezen als de Ḥā’iṭ al-Burāq. In diezelfde resolutie roept UNESCO Israël op om de situatie op de Tempelberg terug te brengen in de staat voorafgaand aan september 2000, toen de Tweede Intifada uitbrak.


Bron: vrij naar een artikel van EoZ van 18 september 2017.

Israël’s zuidelijke grens met Egypte is voor 100% effectief in het voorkomen van infiltratie

eilatwallEilat, in het zuiden van Israël. De muur tussen Israël en Egypte. De muur, in feite een hekken, is zo’n 245 km lang. Linksboven een controletoren aan de Egyptische kant van de grens [beeldbron: Wikipedia]

In de afgelopen 12 maanden werd er geen enkele infiltratie waargenomen van het Egyptische Sinaïschiereiland naar Israël, berichtte de Bevolking en Immigratieautoriteit op zondag. Ambtenaren wijten deze verrassende statistiek aan het stevige hekwerk dat Israël enkele jaren geleden langs zijn grens met Egypte heeft gebouwd.

In 2016 waren er slechts 18 mensen ingeslaagd om vanuit Egypte illegaal naar Israël ter trekken, terwijl in 2015 de teller van het aantal zulke infiltranten op 220 stond. Inmiddels zeggen de autoriteiten dat de afgelopen 12 maanden 2.431 mensen via andere wegen illegaal op haar grondgebied zijn binnengeraakt, waaronder 2.245 Eritreanen en 186 Soedanese individuen.

Volgens de gegevens van de Bevolking en de Immigratieautoriteit wonen er tegenwoordig ca. 38.000 Afrikaanse migranten illegaal in Israël.

De smokkel van immigranten was een belangrijke factor in de beslissing om de hek te bouwen. Volgens luitenant-kolonel Yoav Tilan van het IDF (Israëlisch leger), waren in 2011 nog 16.000 mensen – hoofdzakelijk van Eritrea en Soedan – de grens illegaal overgestoken in wat wordt omschreven een “industrie van misdaad”. Maar de “constante, dagelijkse dreiging” van terreur en het smokkelen van drugs zijn eveneens belangrijke factoren.

Het veiligheidshekken in de Sinaïwoestijn tussen Egypte en Israël werd voltooid in december 2013 en is bedoeld om de illegale immigratie vanuit Afrika tegen te gaan. In 2012 waren er nog 9.570 burgers uit verscheidene Afrikaanse landen illegaal Israël binnen getrokken. In de eerste zes maanden van 2013 waren dat er slechts 34 nadat het belangrijkste deel van de muur was voltooid.

Israël’s verstevigde grenzen (2011)

COGAT rapporteert in NY over Israël’s vrede opbouwende gebaren jegens de Palestijnse Autoriteit

Video: The Coordination and Liaison Administration to the Gaza Strip aka COGAT

De Coördinator voor Regeringsactiviteiten in de [Palestijnse] Gebieden (COGAT), majoor-generaal Yoav ‘Poly’ Mordechai, bezocht de voorbije dagen New York om er deel te nemen aan vergaderingen van het Ad hoc Liaison Committee (AHLC), een ‘ad hoc 15-leden liaison comité’ dat ontwikkelingssamenwerking coördineert tussen donoren en de Palestijnse Autoriteit (PA).

De AHLC wordt voorgezeten door Noorwegen en mede gesponsord door de Europese Unie en de Verenigde Staten en heeft als doel “de dialoog aan te moedigen tussen donoren, de PA en de Israëlische regeringen.” De Israëlische delegatie was belast met het presenteren van projecten en initiatieven in Judea, Samaria en Gaza die Israël interesseren en die ten gunste zijn van alle inwoners, de stabiliteit in de regio handhaven en economisch te ontwikkelen.

Yoav Mordechai vertelde tav het AHLC comité dat Isrraël, net zoals vorige week, meer dan tweeduizend mensen (2.086) vanuit Gaza in Israël heeft toegalten en dat naar Gaza vanuit Israël via de Erez Crossing daarnast 23 ambulance overgangen plaatsvonden. Daarnaast waren er 1.694 vrachtwagens gevuld met goederen en voedingsmiddelen die vorige week eveneens leveringen naar de enclave hebben gebracht. Maar de leveringen waren niet enkel in één richting: bijna 300 (287,8) ton invoer werd vanuit Gaza verzonden naar Israël via de Kerem Shalom Crossing.

Uiteraard tracht de terreurorganisatie Hamas routinematig geprobeerd misbruik te maken van Israels pogingen om samen met de internationale gemeenschap te werken voor het welzijn van zijn volk. Op 11 september, tijdens een regelmatige overdracht van post naar de Gazastrook, werden drie geweerkolven en een richtkijker ontdekt en in beslag genomen. “De terroristische organisatie Hamas vervolgt zijn blatante pogingen om terroristische instrumenten te smokkelen in Gaza,” zei de IDF-woordvoerder in een verklaring. “Hamas exploiteert de burgerbevolking van Gaza en het civiele beleid van Israël voor hun agenda van terreur.”

De afgelopen maand heeft de COGAT ook samengewerkt met het ministerie van Vervoer van Israël en de Israëlische Spoorwegen om een ​​snellere scheepvaartroute te creëren naar de haven van Haifa vanuit de Palestijnse Autoriteit in Jenin. De nieuwe spoorlijn verbindt de spoorlijn Haifa van Noord-Jenin – en dus Noord-Judea en Samaria – naar de haven van Haifa en de rest van de Israëlische Spoorwegen.

De COGAT coördineerde ook de bouw van een elektrisch substation in Jenin, waarvan de werken in juli werden afgerond. Dit nieuwe station zal de elektriciteitsvoorziening naar Noord-Judea en Samaria verhogen. Onder leiding van de Israël Electric Company wordt verwacht dat de 25 miljoen sjekels kostende electriciteitscentrale ongeveer 90 megawatt elektriciteit voor het Jenin-gebied zal genereren. Het onderhoud wordt geleid door ingenieurs van de Palestijnse Autoriteit, onder het vaandel van de regering van Ramallah.

Verder zuidelijk, precies zeven dagen geleden, coördineerde de burgerlijke overheid de overdracht van een driejarige jongen vanuit Bethlehem in het gebied van de Palestijnse Autoriteit, naar het buitenland om een ​​levertransplantatie te ontvangen. Het kind werd behandeld in het Hadassah Medical Center in Israël. COGAT Gezondheidscoordinator Dalia Bassa heeft de overdracht van het kind in het buitenland afgerond.

Maar ondertussen, terwijl dit alles aan de gang is en Israël steeds meer en meer gedwongen wordt tot ‘concessies’ om de leider Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit te motiveren om bij het vredesproces te blijven, vragen de Israëliërs zich af wat de Palestijnse Autoriteit zélf doet om vredesopbouwende gebaren te doen in hun eigen richting, met name gezien de recente door de overheid aangemoedigde ophitsing [tot haat en geweld jegens Joden en Israël] en het voortdurende geweld dat in reactie wordt opgewekt.

Tot nu toe blijft de media van de Palestijnse Autoriteit omtrent deze kwestie verbazingwekkend woordenloos. Nauwelijks ergens een vermelding van hoe – of zelfs wanneer – vrede wordt gemaakt met Israël of met Joden. Misschien moet dat falen [van de PA] voor het eerst een focus worden op eventuele volgende bijeenkomsten.


Bron: naar een artikel van Hana Levi Julian in The Jewish Press van 17 september 2017.

Het nieuwe boek van Tuvia Tenenbom: ‘Alleen onder vluchtelingen’ in Duitsland

Tuvia ‘de Jordaniër’ Tenenbom (4de van links) onder Syrische vluchtelingen in het vluchtelingenkamp van Gräfenhainichen, een stadje van ca. 12.200 inwoners in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt dat momenteel ca. 9.500 vluchtelingen heeft opgenomen waarvan ruim de helft Syriërs zijn [beeldbron: Der Spiegel]

In zijn nieuwe boek “Alleen onder vluchtelingen” (Hello Refugees!) spreekt Tuvia Tenenbom over zijn schokkende ontdekking hoe erbarmerlijk die Uber-humanistische Duitsers het meer dan een miljoen Syrische vluchtelingen behandelen die ze “verwelkomd” hebben in hun land. Hierin exposeert hij de werkelijkheid die andere journalisten bedekken, net zoals zijn andere meest gelezen werken van de afgelopen jaren, zoals ‘The Lies They Tell‘ (Alleen onderAmerikanen) over racisme in de VS. Hoewel hij lang geleden de Israëlische ultra-orthodoxe wereld heeft verlaten waarin hij is opgegroeid, is het geloof van Tenenbom de kern van zijn oneindige zoektocht naar de waarheid.

Hoe hij Duitsland thans ervaart? Tuvia Tenenbom in een interview met Der Spiegel van 31 maart 2017: “Er bestaat een argument tussen het ene concept dat eerder bestaat, dat gebaseerd is op het behoud van de eigen cultuur – je kan dit bekrompenheid noemen – en een andere beweging die geen grenzen en geen nationale staten wil en culturen wil vermengen. Dit zijn twee valide percepties, twee legitieme wensen. Maar noem deze mensen geen Nazi’s gewoon omdat ze de Duitse cultuur willen behouden.”

Waarom? ‘Omwille van Adolf!’
Tuvia Tenenbom, die de meest acute en allerte waarnemer is van wat er onder de oppervlakte van de beleefde samenleving zit, heeft zijn aandacht gevestigd op de “vluchtelingen” van Duitsland. Tot zijn verbazing en geen klein ongenoegen, gaat wat hij heeft ontdekt niet zozeer over deze migranten, maar over Duitsland zelf, en het oogt helemaal niet zo fraai. Een vraag die hij ​​aan elke Duitser stelt die hij ontmoet is, waarom zijn de Duitsers zo veel meer gastvrij voor deze vluchtelingen dan elk ander Europees land? Het antwoord, ongeacht wie hij vraagt, is steeds hetzelfde: “omwille van Adolf” [Hitler]. De Duitsers willen niet dat iemand denkt dat ze nog steeds nazi’s zijn en dat ze de wereld willen laten zien hoe progressief en openhartig en  ruim van geest zij vandaag wel zijn, zodat iedereen van hen zou houden.

Voor zijn vorige boek “Alleen onder Duitsers” (2016) reisde hij zes maanden lang doorheen Duitsland als “Toby de Duitser”. Voor zijn nieuwe boek heeft hij zich een nieuw personage aangemeten als “Toby de Jordaniër”. Zich voordoende als de zoon van Jordaanse en Europese ouders, gebruikt hij zijn vloeiende kennis van de Arabische taal om vluchtelingenkampen in Duitsland te bezoeken waar de toegang voor de media routinematig wordt verboden. Wat hij ontdekt schokt hem diep. Hij stelt met eigen ogen vast dat migranten worden behuisd in absoluut ontoereikende omstandigheden, die met z’n twaalven in een ‘kamer’ worden gepropt in wat niet meer is dan en inderdaad wordt omschreven als ‘containers’. Overleven op walgelijk voedsel, werkloos en zonder blijkbare middelen om uit deze situatie te raken, worden deze migranten daadwerkelijk door de Duitse staat aan hun lot overgelaten.

Overal waar hij gaat vertellen mensen hem hetzelfde: dat kanselier Angela Merkel genoodzaakt werd om meer dan een miljoen migranten op te nemen, om de morele vlek van het nazi-verleden van Duitsland uit te wissen. Hij concludeert dat dit geen gewetensdaad was. Hoe zou het anders kunnen zoals deze mensen thans aan hun lot werden overgelaten? Het was in plaats daarvan een stap om de wereld te tonen – en vooral aan zichzelf – dat deze voormalige nazi-staat het geweten van de wereld is geworden. Met andere woorden, het was een cynische gebaar dat het woord ‘geweten’ ontdoet van elke betekenis.

Antisemitisme weer normaal
Erger dan dat, ontdekt Tenenbom ook dat deze publieke advertentie van collectief ‘geweten’ legitiem en openlijk antisemitisme heeft veroorzaakt. Herhaaldelijk en zonder twijfel vertellen de Duitsers dat ze zich thans moreel superieur beschouwen aan de Joden en aan de staat Israël, die zij als uniek racistisch en moorddadig beschouwen, aldus Melanie Phillips in haar artikel van 17 september 2017.

Hij treft dat niet aan onder de Syrische vluchtelingen of andere migranten. Hij vindt het alleen terug bij de Duitsers. Hij stelt vast dat, zogenaamd “anti-racistische”, “mensenrechten” activisten het humanitaire gebaar van Duitsland applaudiseren en oproepen om nog meer vluchtelingen toe te laten, in feite diep door de wol geverfde racisten en antisemieten zijn. Tenenbom wist al dat Duitsland nog steeds met Joodhaat worstelt; hij heeft deze onaangename vaststelling in zijn vorige werk onverbiddelijk besproken en aangeklaagd. Maar nu vertelt hij me, het is veel meer open en brazen. En dat zegt hij, omdat de behandeling van de migranten het in staat heeft gesteld om Duitsland te laten voelen dat het het stigma van zijn verleden eindelijk heeft afgeworpen. Nu is het land weer vrij om de Joden weer te haten.

Hoe hij dit land vandaag ervaart? Tuvia Tenenbom in een interview met Der Spiegel van 31 maart 2017: “We hebben hier het werkelijk extreme geval van een land dat geen immigratieland was en plotseling besloot om er een ​​te zijn. Door de straten wandelen en zoveel mensen Arabisch horen spreken, dàt is een extreme verandering. Het hele Westen beweegt zich in één richting – God weet naar waar – maar Duitsland beweegt tien keer zo snel. Veel Duitsers denken hetzelfde als de Amerikanen. Ze zijn alleen bang om het te zeggen.

Het Duitse Recht is meer liberaal dan dat van veel centristische Amerikanen. Maar dit verhindert hen niet dat naar hen gespuugd wordt, beledigd en beschouwd worden als kwaadaardig en als dusdanig gereïncarneerd zijn in de huidige ‘goede’ Duitsers, die zo trots zijn op het feit dat ze de vuiligheid van het verleden van zich hebben afgegooid en thans hun moslims beter behandelen dan zij destijds de Joden behandelden. Wel ja, ze wonen nog in kampen, met onvoldoende medicijnen, met veel plak en vliegwerk en bedden, maar ze zijn niet dood! En bovendien doen de Joden in Israël thans verschrikkelijke dingen zodat de Duitsers zich weer goed in hun vel kunnen voelen, aldus EoZ in zijn review van 7 augustus 2017.

In feite zijn veel vluchtelingen die door Tuvia werden geinterviewed economische ‘vluchtelingen’, op zoek naar een beter leven in Europa. Ze zijn niet in gevaar. Ze willen met blonde Duitse vrouwen trouwen. De goede Duitse liberalen zijn niet zo liberaal zoals ze zichzelf trachten te rechtvaardigen. Ze geven niet echt om de conditie van hun moslimgasten, maar ze willen dat iedereen weet dat ze vandaag echt goede mensen en ‘goede Duitsers’ zijn, en niet zijn zoals hun eigen voorouders. “Hallo, vluchtelingen!” is onderhoudende lectuur. Terwijl het niet over Joden en Israël gaat, legt het op veel manieren veel uit over hoe Joden en Israëli’s vandaag worden behandeld. Maar over het algemeen toont Tenenbom in zijn misleidende eenvoudige stijl aan dat de waarheid veel complexer is dan eender wie van de intellectuelen kan begrijpen.


Tuvia Tenenbom, geboren in Tel Aviv in 1957, komt uit een Duits-Joods-Poolse familie en woont sinds 1981 in New York. Hij werkt als journalist, essayist en dramaturg en schrijft voor talrijke kranten in de VS, Europa en Israël, waaronder ‘Die Zeit’. In 1994 stichtte hij het Joodse Theater van New York. Eerder verschenen “Alleen onder Amerikanen” (aka ‘The Lies they Tell’  – 2016), de bestseller “Alleen onder Joden” (aka ‘Catch the Jew’ – 2014) en “Alleen onder Duitsers” (I Sleep in Hitlers room’ – 2012).