De obscene obsessie voor Israël bij de Vlaamse Omroep VRT is ook in Israël goed gekend. Top Israëlbasher bij de Vlaamse televisie is Rudi Vranckx en die is constant op oorlogspad jegens de Joodse staat Israël. Vranckx zie je nooit in Israël, hij weet niet eens hoe het land er van binnenuit ziet. Israël bestaat gewoon niet voor Vranckx, dat heet volgens zijn agenda al lang Palestina. Want Vranckx, de hoer van de Palestijnen, vreet, drinkt en schijt zoals de Palestijnen en alleen dat. Onze grote VRT mediavriend van Hamas en andere moslimfundamentalisten die de vernietiging van Israël nastreven, klaagt niet: “Ik doe mijn best. Israëlbashen betaalt goed, u gaat mij niet horen klagen. En de Palestijnen zegt u? Pfft, wie maalt er nu om die bende loosers. Het gaat ‘m enkel  maar om Israël te besmeuren en te criminaliseren. Nee, Israël is geen slachtoffer, hoe komt u daarbij? Israël is hét doelwit dat moet uitgeschakeld worden en de Palestijnen mijn ammunitie.”

Kunnen Vlaamse journalisten denken?

door Martien Pennings

(Een vraag die opkomt rond Lucas Catherine)

Diezelfde muur van leugens, altijd weer

“Het irrationalisme in de Vlaamse pers” luidde hierboven de kop aanvankelijk. Tot ik bedacht dat we niet deftig hoeven doen over de waanzin inzake Israël en islam die dagelijks niet alleen in België door de massamedia over het toch al gehersenspoelde publiek wordt uitgegoten. Zo krijgt Lucas Catherine, die eigenlijk Lucas Vereertbrugghen heet, in de Belgische media elke keer weer gelegenheid diezelfde muur van leugens inzake Israël op te trekken. Een muur die al honderd keer gesloopt is.

Maar geen journalist schijnt te weten dat elke bewering van deze lasteraar bestaat uit gemene leugens of slinkse verzwijgingen dan wel beiden. (1) Velen, onder anderen ik, hebben al zo’n beetje honderd keer uitgelegd dat er zich in de wetenschap een paar paradigma-wisselingen hebben voltrokken inzake Israël en de islam. Maar het Vlaams journaille gaat gewoon in het oude spoor verder. De inhoud van die paradigma-wisselingen? Één: Israël wordt op grond van verzinsels gedemoniseerd. Twéé: in tegenstelling tot eerdere berichten die u omtrent de islam hebben bereikt, is de islam niet lief, ik herhaal, niet lief.

Melanie Phillips analyseerde het Irrationalisme in de Westerse cultuur en media in een briljante speech voor een Amerikaans publiek van fascistisch-conservatieve rechts-extremisten die zich op de uiterste rechtervleugel bevinden. Teaparty aanhangers, dan weet je wel genoeg. En Phillips meent dat die waanzin geconcentreerd tot uiting komt in de berichtgeving rond Israël. Melanie Phillips zegt:

“En kijk naar Israël. Inzake Israël wordt de geschiedenis op zijn kop gezet. Feiten en leugens, slachtoffers en daders worden omgewisseld. De logica wordt opgeschort en een totaal fictief verhaal wordt nu op ruime schaal geaccepteerd als de onweerlegbare waarheid. De dominante visie in Engeland en in Europa is dat Israël intrinsiek illegitiem is. Dat Europese Joden met geen enkel voorafgaande band met Palestina – (dat in deze visie het historische thuisland was van Palestijnse moslims die daar leefden sinds onheuglijke tijden) – werden overgeplant naar Israël en Palestina als buitenlandse invallers binnenkwamen en vervolgens de originele bewoners verdreven naar de Westbank en Gaza waar de Joden hen nu vervolgen. Ieder afzonderlijk deel van dat verhaal is een leugen. Maar dat niet alleen, het is een aantoonbare leugen. En toch wordt het absoluut geloofd als de onweerlegbare waarheid en iedereen die er zich tegen verzet wordt een extremist genoemd.” [mijn vet] (1)

En omdat ook de Vlaamse media dus collectief de weg kwijt zijn, zal ik hieronder nog maar wéér eens bewijzen dat Lucas Catherine, alias Lucas Vereertbrughhen, voldoet aan een gevleugeld woord dat ouwe communisten nog wel zullen kennen: als een fascist ademt dan liegt hij. En ik moet vreselijk in herhaling vallen wat betreft Catherine, wat betreft de islam en wat betreft Israël maar het dringt alsmaar niet tot de botte hersens van Vlaamse “journalisten” door. En ik ben natuurlijk niet de enige die deze dikke hersenpannen probeert te penetreren, die de dikke nekken gedraaid probeert te krijgen.

Wij stellen drie vragen. Kunnen Vlaamse journalisten denken? Kunnen Vlaamse journalisten lezen? En doen ze dat ook wel eens? Als ze alleen nou eens één filmpje uit zouden zien van tien minuutjes, The Palestinian Wall of Lies, dan zou er toch al iets moeten gebeuren in de hazenbreintjes!

Snel verder lezen KLIKKEN op –>

Vetje, de gifmenger

“Wat een gifmenger!” schreef iemand die me per e-mail attent maakte op het interview in P-Magazine met Lucas Catherine, die dus eigenlijk Lucas Vereertbrugghen heet. Hij wordt in Plat-magazine (21 juni 2011) geïnterviewd door Peggy Huygelen. Wie Peggy Huygelen googelt, om te zien of haar gezicht bij haar naam past, krijgt van het pulp-blad waarvoor ze schrijft een reeks covers voorgeschoteld met boel veel lekkere wijven. Proleet-magazine richt zich op de onderbuik van Vlaanderen en met name op prikkeling van de Jodenhaat aldaar.

Nu doet natuurlijk 95% van de mainstream-pers in Vlaanderen dat óók, maar de kwakkeliteits-media (nee, geen typefout) zijn daar toch vaak iets stiekemer in. Pus-magazine doet het dommer, opener, grover. Precies eigenlijk zoals Vereertbrugghen zelf schrijft. Zo drukte Patat-Magazine op 7 december 2001 bijvoorbeeld een lezersbrief af waarin Israël en de Joden werden vergeleken met een lintworm die parasiteert op een collectief schuldgevoel. En Vereertbrugghen bespeelt hetzelfde sentiment in dit interview: “Bovendien zitten we nog al­tijd met dat schuldgevoel voor de moord op zes miljoen joden door Europeanen, een ge­voel dat niet zelden door Israël wordt uitge­buit.”

Vereertbrugghen: een naam als een Vlaams frietkot. Ik heb geen zin, beste lezer, om in dit stuk de romantische schrijversnaam – Catherine – van Vereertbrugghen telkens op te schrijven. En Vereertbrugghen vind ik ook wat lang. Ik zal Vereertbrugghen in dit stuk dus zo vaak mogelijk aanduiden met Vetje. Jongens onder elkaar geven elkaar heel vaak een bijnaam. Onschuldig toch? En passend. Want ik denk dat Vereertbruggen hetzelfde lichaamsvetgehalte heeft als een mossel. Onweerstaanbaar komt bij mij de naam op van de assistent van kapitein Haak, telkens als ik hem zie, afgebeeld op foto of in levend slap spek. Het komt misschien omdat het gelaat van Vereertbrugghen mij doet denken aan dat van kapitein Haak, maar dan met de vlezigheid van zijn bijgoochem Vetje.

Voorhuid en verraad

De kop boven Huygelens interview was uiteraard smaakvol: “De Israëllobby: voor voorhuid en vaderland.” Lachèèè !! En een beetje dom geformuleerd, want Pruts-magazine bedoelde: tégen de voorhuid en vóór de Joden. De suggestie is hoe dan ook: landverraders! Want Israël is, wil Vetje suggereren, het eigenlijke vaderland van de Vlaamse Jodenlobby. Een soort vorhautslose Gesellen in plaats van vaterlandslose Gesellen. Die uit zijn op het Kalifaat, maar dan van Joden.

Grappig. En pervers. Vetje laat de suggestie wekken dat de verdedigers van Israël landverraders zijn, maar intussen is hij zelf bereid om niet alleen België, maar het hele vrije Westen (nóg wel) uit te leveren aan een “religie” die al 1400 jaar een rancuneus-totalitaire doodsvijand van de Joods-christelijke beschaving is en alle kenmerken van het nazisme heeft: Jodenhaat, oorlogsverheerlijking, Blut-und-Boden-expansionisme, Führer-principe, Uebermenschen-waan, vrouwverdierlijking.

Ik zou wel eens willen weten wat al die intellectuele fans van Parasitair-magazine – (“Voor exploitatie van al uw vage onlustgevoelens!”) – uit het rioolwater van Huygel en Vetje hebben opgevist. Ze zijn misschien verrast geweest een ernstig onderwerp tussen de prikkelplaatjes aan te treffen. Zullen de wat simpeler zielen onder deze avant garde – vereerd! – een incrowd-gevoel hebben gekregen? Een insider als “Lucas Catherine” had hen op de hoogte gebracht! Die Joden! Ze hadden altijd al – ja, toch wel! – het gevoel gehad dat daar iets niet aan deugde, aan die Joden. Niet dat ze antisemiet zijn! Dat is Lucas Catherine óók niet. In het interview zegt hij dat zelf, deze “ex-VRT-archivaris en prijzen-winnende cineast die al drie decennia lang een onbevooroordeeld beeld over het Mid­den-Oosten tracht bijeen te pennen”. En kijk nou eens naar dat Israël! Hoe Catherine héél goed uitlegt wat een fout land dat is! En hoe die joden tegen de Palestijnen tekeer gaan!

Vetje weet inderdaad heel goed waarom hij zijn Israëlhaat in dit pulpblad laat zetten. “De modale Belg is veel kritischer voor Israël dan de politiek.” En hij roept de politici derhalve toe Israël in de steek te laten: “Ze moeten dus niet bang zijn dat hun kiespu­bliek hen zal afstraffen.“

Neen, als het aan Vetje ligt, en zijn helpers overal in Vlaamse media en het onderwijs, zal Israël-haat steeds populairder worden.

Voorzetten om antisemitisch te scoren

In het interview met Vetje heeft interviewster Huygelen de taak de voorzetten te geven, zodat Vetje die verder ongedekt kan inkoppen. Ongedekt, daarmee bedoel ik dat Huygelen totaal onkritisch is. De vragen zijn quasi-kritisch en uitsluitend bedoeld om Vetje antisemitisch te laten scoren.

Ik zal nu proberen alle vuiligheid uit dit interview te knijpen. En daartoe moet ik er ruim uit citeren. Dat maakt deze tekst wat lang, maar ik zal zo onderhoudend mogelijk zijn! Bear with me!

“Dit boek” zegt Vetje, “is er eerder toeval­lig gekomen. In de jaren ’80 schreef ik al een boek over de Israëlische lobby, maar mensen bleven me maar documentatie toesturen over het onderwerp. Tijdens een opruimactie zag ik pas wat een schat aan informatie ik verzameld had. Dus moest ik wel weer een boek schrijven”

Dus mocht iemand gedacht hebben dat Vetje vanuit een innerlijke aandrang al een leven lang (!) tegen de Joden en Israël schrijft, dan heeft men dat mis. Het komt omdat men hem alsmaar dingen over Joden blijft toesturen. En hoe dat weer komt, weet hij ook niet. Hij probeert alleen maar onbevooroordeeld te schrijven over het Midden Oosten. En daar horen lofzangen op de islam natuurlijk bij.

Interviewster Huygelen:

“In zijn nieuw­ste boek, De Israëllobby, onderzoekt hij wie binnen het Belgische establishment Israël steunt en vooral: waarom. Uit uw boek blijkt dat veel politieke partijen zich laten beïnvloeden door de Israëlische lobby. En niet altijd omwille van electorale redenen, schrijft u. Waarom dan wel?”

De invloed van de Jodenlobby, altijd weer een bron van onschuldige belangstelling van nette mensen sinds de Protocollen van Zion. En wat denkt Vetje dat die geheimzinnige redenen van beïnvloedbaarheid zijn? Het antwoord luidt – houd u goed vast! – omdat conservatieven geloven dat het Westen superieur is aan de islam, omdat ze rechts zijn,omdat ze islamofoob zijn, omdat ze Atlantisch zijn.

U ziet, Vetje zegt eigenlijk niks. Hij vervangt alleen steeds de ene suggestieve term door de andere: “de lobby” is conservatief, rechts, islamofoob en Atlantisch. En dat is dan allemaal verkeerd. Waarom dat allemaal verkeerd is, legt hij niet uit. U gelooft mij toch wel als ik zeg dat het antwoord van Vetje daarop neer komt? Neen? Nou, dan citeer ik de hele alinea uit het interview toch even!

“Dat electorale aspect speelt allicht enkel nog bij de liberalen en de socialisten in Antwerpen. De rest vindt dat het westen superieur is en dat er een Atlantische solidariteit moet zijn. Het zijn conservatieven die geloven in het botsen van de beschavingen en al dan niet islamofoob zijn. Bij de CD&V speelt bovendien het feit dat ze in de Europese Volkspartij zit, samen met Sarkozy, Berlusconi en Aznar, allemaal verdedigers van Israël. En Yves Leterme wordt sterk beïnvloed door zijn buitenlandraad­geefster Mia Doornaert, gekend van haar columns in De Standaard, een Atlantische madam die bovendien islamofoob is. Ze gaan mee in dat discours van de lobby omdat het binnen hun eigen visie past. De meest rechtse partijen zijn daarom ook het meest pro-Israël.“

Het Atlantische en de Verenigde Nazi’s

Ik heb overigens over een paar van zijn kwalificaties wél wat inhoudelijks te zeggen. Zullen we de voornaamste woorden eens de revue laten passeren? “Rechts”, “conservatief” en “superieur” laat ik maar zitten, met uw welnemen, want die zijn me iets te algemeen.

Islamofoob. Dat suggereert een geestesziekte, terwijl de geestezieken juist de mooipraters van islam & “Palestijnen” zijn. “De geestesziekte van het Palestinisme” heb ik dat genoemd. De islam is namelijk genetisch zeer sterk verwant aan het nazisme. Er is inmiddels een vloed aan literatuur die de islam neerzet voor wat hij is zodat “islamofoob” ongeveer het fatsoenlijkste en geestelijk gezondste is wat men kan zijn.

En “Atlantisch”, sinds wanneer is dat slecht? “Atlantisch” sloeg toch op die oceanische verbondenheid tussen de VS en Europa? Had dat niet te maken met – uiteindelijk! – de Acte van Verlaetinge van 1581, toen de Nederlanden het brandstapel-katholicisme van Filips II afzwoeren? En ging de geest van dat document niet in de Grondwet van Amerika? En die Constitutie van de VS, had die niet iets te maken met de Verlichting? En was de Verlichting niet in essentie het begin van een proces waarin de Joods-Christelijke traditie en die van de Rede elkaar zuiverden? De Joods-Christelijke traditie die de voorwaarde voor de bloei van de Rede en de Humaniteit was, net zoals de islam de oorzaak is dat Rede en Humaniteit nooit een kans hebben gekregen in de wereld van de moslims en niet zullen krijgen zolang deze quasi-religie niet grondig sterft.

Natuurlijk is er een donkere kant aan de Verlichting en dat is precies de traditie waarin Vetje staat, met zovele anderen, types als de Nederlandse Anja Meulenbelt, ex-communisten die opnieuw een totalitaire ideologie aanhangen, de islam. Die donkere kant van de Verlichtingstraditie is die van de Doorgeslagen Rede – en dus opnieuw van het Geloof – die de totale maakbaarheid verkondigt, van maatschappij en mens, moreel en materieel, en die begint en eindigt in de terreur van Mohammed, Robespierre, Stalin, Mao, Ho Chi Minh, Che Guevarra, Pol Pot, Kim il Jung en . . . . ja, som alle moderne moslimische dictaturen óók maar op, of ze nou zogenaamd “seculier” zijn of expliciet islamitisch. In die totalitaire, foute Verlichtingstraditie verbinden zich types als Vetje met de totalitaire islam.

De “Atlantische” verbondenheid tussen Amerika en Europa bleek in de Grote Oorlog van 1914 – 1945, die oorlog met die wapenstilstand van 1918 tot 1939, waarin Amerika twee keer reddend kon optreden, misschien omdat het een puurder kind van christelijke Verlichting en verlicht Christendom was. Uit die redding van Europa door Amerika ontstond het Atlantic Charter van 1941 waaruit tenslotte de Universele verklaring van de Rechten van de Mens (1948) zijn voortgekomen. En die Mensenrechten probéren we in het Joods-Christelijke Westen althans na te leven, terwijl de islam, zoals de afgelopen 1400 altijd al, naar buiten agressief is zo gauw hij kan. En naar binnen sowieso altijd zijn racisme, wreedheid, onderdrukking en achterlijkheid bot viert.

Inmiddels is het zover dat niet alleen in het Westen overal vijfde colonnes van fundamentalistische moslims de naleving van de mensenrechten gebruiken om onze democratieën van binnen uit te hollen, maar ook hebben ze, samen met niet-islamitische misdadigerstaten in de VN een zodanige stem dat ze een flink deel van de agenda kunnen bepalen. Benno Barnard: “Onze beschaving is uit een zee van bloed aan land gekropen: zij dwingt ons nu de 1400 jaar van een andere tijdrekening als evenwaardig te beschouwen.”

We kunnen in dit kader meteen de klacht van Vetje behandelen over de VN en Israël. Vetje zegt:

“Ik ben drie jaar geleden gestopt met cijfers bijhou­den, maar toen zaten we toch al aan ruim negentig VN-resoluties die Israël niet toe­paste. Als andere landen twee resoluties niet volgen, krijgen ze al een boycot. Maar in het geval van Israël wordt er niet gerea­geerd.”

Ja, hoe zou dat toch komen, dat Israël zoveel resoluties tegen zich krijgt? Wat Vetje verzwijgt is, dat zulks komt doordat 57 islamitische staten in de VN zich hebben aaneengesloten in de OIC, de Organisation of the Islamic Conference. En die 57 staten houden zich al jaren uitsluitend bezig met Israël demoniseren en resoluties tegen Israël indienen. En met de stem van andere misdadigerstaten krijgen ze die resoluties vaak aangenomen. Ik zou trouwens op moeten zoeken hoeveel van die “resoluties” – (een stuk of zestig, schat ik) – afkomstig waren van de “Mensenrechten-commissie”, tegenwoordig “Mensenrechten-raad” geheten, maar die van hetzelfde kluchtige gehalte is gebleken. Een schandvlek op een organisatie die ik toch al graag de Verenigde Nazi’s noem. Syrië en Libië zijn in een niet zo ver verleden beide voorzitter van de “Mensenrechten-commissie” geweest.

Vetje liegt als hij zegt dat andere staten al heel gauw een boycot krijgen en Israël niet. Daar zit die smerige suggestie van de Geheime Macht van de Joden weer in. Het is veel eenvoudiger: resoluties van de Algemene Vergadering van de VN zijn niet bindend en er kan door de internationale gemeenschap geen sanctie aan verbonden worden. Dáárom volgt er op “ruim negentig VN-resoluties” aangenomen door misdadigerstaten geen boycot van Israël. Iran heeft wél een nauwelijks effectieve boycot door de VN opgelegd gekregen, maar die resolutie is door de Veiligheidsraad aangenomen, want resoluties door de Veiligheidsraad zijn soms bindend,namelijk als het besluiten zijn gebaseerd op artikel 7 “chapter” 39 van het Handvest. Geen enkele resolutie terzake Israel is gebaseerd op dit artikel en chapter. Wie erover klaagt dat Israël VN-resoluties negeert, klaagt over de mogelijke onbeleefdheid van Israël om een advies van nazislamisten niet ter harte te nemen. Iran kreeg die boycot van de Veiligheidsraad overigens door een atoomprogramma te handhaven en te dreigen met een nucleaire Holocaust jegens Israël.

Voorts: elke dag worden in de moslimlanden structureel wreedheden uitgehaald waarnaar geen haan kraait. De schattingen lopen uiteen, maar er worden, gerekend over de hele islamitische wereld, waarschijnlijk dagelijks tientallen tot honderden vrouwen vanwege ‘eerkwesties’ tot zelfmoord gedreven of vermoord worden. Dus gewurgd, verbrand, neergestoken, neergeschoten, verdronken of gestenigd. Een recent bericht uit de New-York Times van een verkracht meisje in Bangla Desh dat als “straf” doodgegeseld werd, is het topje van een lijkenberg, terwijl ik mij persoonlijk de laatste steniging ván en ueberhaupt de eerwraak óp een Joodse vrouw toch echt niet herinner.

Voorts: over deze eigen structurele “maatschappelijke” wreedheden hóór je de moslimlanden in de VN niet. En je hoort ze ook niet over, bijvoorbeeld, de al jarenlang en nog eens al jarenlang en nog altijd aan de gang zijnde massamoorden door het regime van het islamitische bewind van Basjir in Zuid-Soedan.

Nog een voorbeeld: in de winter en lente van 2009 stortte de hele wereldpers zich op de Gaza-oorlog. Want Israël kon misschien op fouten betrapt worden! Smul-smul! Yammie-yammie! Het kwijl liep de bekken uit! En wat voor fouten! Fouten tegen een vijand, Hamas, die de geplande genocide op de Joden openlijk verkondigt, die willens en wetens vantussen de eigen burgerbevolking raketten afschiet op Israël in de hoop dat Israël in de tegenaanval burgerslachtoffers maakt. Waarom? Om die slachtoffers dan propagandistisch uit te buiten! Ik heb dit ooit genoemd: zelfmoordaanslag op de eigen bevolking. De Westerse pers werkt echt wel mee.

En inderdaad, door die persmedewerking kwam er zelfs een Goldstone-rapport over Israëlische “oorlogsmisdaden”, dat vervolgens teruggetrokken werd, maar niet nadat het zijn lasterende werk had gedaan. Terwijl die wereldpers zich begin 2009 hongerig stortte op het meest geterroriseerde en meest fatsoenlijke land ter wereld, Israël – welk land zou zich dermate terughoudend opstellen onder zoveel terreur? – werd op Sri Lanka een massamoord voltrokken waarbij “zeker 40.000 burgers (volgens sommige schattingen wellicht 100.000) gedood, ook werden er en masse oorlogsmisdaden gepleegd. Achteraf is komen vast te staan dat in Gaza minder dan 800 burgers omkwamen”. (3)

Hillel Neuer van UN-Watch heeft in juni 2011 in een korte speech voor de Algemene Vergadering van Misdadigerstaten aan de kaak gesteld hoe de massamoord op Sri Lanka geruisloos passeerde vanwege de obsessie met Israël.

Kortom, het “Atlantische” en de Mensenrechten, het beste wat de Westerse wereld uit een bloedig verleden heeft weten te redden, is geperverteerd door een VN waarin de misdadiger-staten de boventoon voeren. Maar voor Vetje is de invloed van de misdadigerstaten en de islamitische dictaturen in de VN nog lang niet groot genoeg. En wat hem betreft kan niet grondig genoeg afgerekend worden met de traditie die reikt van de Hebreeuwse Bijbel via Willem van Oranje en de Amerikaanse Grondwet naar het Atlantic Charter en de Mensenrechten. Die inmiddels door de VN misbruikt worden en nog lang niet genoeg misbruikt, in de visie van Vetje. Want het mooiste zou hij vinden als de oerbron van onze Westerse Beschaving, Israël, vernietigd zou worden via de pervertering van het beste wat “Israël” ooit opleverde: diezelfde Mensenrechten. Ja, het lijkt wel dialectiek.

Merk op, lezer, hoeveel woorden ik nodig heb om Vetje te weerleggen. Weet u wat dat betekent? Dat betekent dat hij een kosmos aan verzwijgingen en leugens in heel weinig woorden weet te proppen. Een kosmos proppen? Ja-ja! Dat kan Vetje!

Sharon, genocide en Louis Michel

Voorzetje van Huygelen:“Guy Verhofstadt en Louis Michel hebben in allerijl de genocidewet gewijzigd om Ariel Sharon te sparen. Ze zijn toen zelfs gaan aankloppen bij het Vlaams Belang, schrijft u.” (3)

Het implicitum is dat Sharon genocide heeft gepleegd en die suggestie laat Vetje in zijn antwoord lekker zweven. De verdachtmaking is gemaakt, de laster is weer eens gepleegd. Dat is de éérste leugen in deze alinea. De bedoeling is natuurlijk de massamoord in de “Palestijnse” vluchtelingen-kampen in 1982 door christelijk-Libanese Falangisten in herinnering te brengen. Toen een nieuwe genocidewet in 2003 in België ging aangenomen worden, werd de gelegenheid door lijders aan de geestesziekte van het Palestinisme aangrepen om Ariel Sharon aan te klagen wegens oorlogsmisdaden rond de “Palestijnen”-kampen Sabra en Shatilah.

Er zijn in totaal drie leugens, lasterlijkheden en verzwijgingen in dit één-tweetje tussen Van Huichelen en Vetje op te merken:

Een: je kunt hoogstens het verwijt maken aan Sharon dat hij niet voorzien heeft hoe groot de haat van de Falangisten was, toen hij ze gebruikte om in 1982 de “Palestijnse” kampen Sabra en Shatila te zuiveren van terroristen. Sharon heeft nooit genocide gepleegd.

Twee: die haat onder de Falangisten was zo groot omdat het Arafat-tuig sinds 1971, dus al 11 jaar, in Libanon aan het moorden was en van het tolerante en paradijselijke land een hel had gemaakt. (4)

Drie: dat die genocidewet speciaal gewijzigd zou zijn om Sharon te beschermen is volledig, maar dan ook 100% uit de lucht gegrepen. Want die genocidewet werd onder Amerikaanse druk gewijzigd. De Volkskrant schreef in juni 2003:

“De Verenigde Staten ergerden zich wild aan de aanklachten die op basis van de genocidewet met universele rechtskracht tegen een peloton Amerikaanse prominenten wegens de krijgshandelingen in Irak bij de rechtbank in Brussel werden ingediend. Ze vonden ook het wapen om de Wetstraat schrik aan te jagen. Minister van Defensie Rumsfeld dreigde de NAVO uit België weg te halen.”

Mijn Vlaamse vrienden herinneren zich televisiebeelden: premier Verhofstadt werd indertijd vanwege deze kwestie bij Bush op het matje geroepen en was gefilmd bij het verlaten van de Oval Office. Verhofstadt keek als een kleuter die een stevig standje had gekregen.

Wat zong Ramses Shaffy ook alweer? Was dat niet: “Leuter, lieg, laster, verzwijg en bedonder?”

Zo simpel is dat

Na dat complex aan Sharon-leugens, in twee zinnen samengepakt, vervolgt Vetje met verse laster richting het Vlaams Belang: “Het is trouwens niet zo verwonderlijk dat het vroeger zo antisemitische Vlaams Belang pro-Is­raël is. Israël wil dat alle joden naar hen komen en als antisemiet wil je de joden weg. Zo simpel is dat.”

Ja, is het zo simpel, antisemitische rotzak? Ik heb over het vermeende nazistische verleden van het Vlaams belang eerder iets gezegd tegen een andere Jodenhaat -spuitende gifslang, de internationale charlatan Ian Buruma:

“Bruine antecedenten”: dat is kwaadaardige laster richting “Het Vlaams Belang”, de erfgenaam van een veel complexere Vlaamse emancipatiebeweging dan alleen maar dat oude “nazi”-element. En dat “nazi” zet ik ook nog tussen aanhalingstekens, omdat de “Vlaamse Beweging” in het opkomende nazi-Duitsland een mogelijkheid tot trots zag op hun afstamming en een eind aan de culturele overheersing door de arrogante “Franskiljons”. Het waren emanciperende nationalisten, die zich onder aanvuring van de katholieke kerk roerden. Het waren niet “nazi’s” in de zin van bewuste Auschwitz-na-strevers. En die suggestie wekt Buruma hier. Natuurlijk zijn ze er geweest, compleet met antisemitisme en dat werd inderdaad ook na 1945 nog stiekem beleden door een minderheid.

Al is de “repressie” door de na-oorlogse Belgische regering genadeloos geweest en werden degenen die ook nog vaak gruwelijk geleden hadden in de oorlog als Oostfrontstrijders door de katholieke autoriteiten met de nek aangekeken. Dezelfde autoriteiten die hen in de jaren 1930 aangevuurd hadden. Maar al die meestal misleide, doodgewone jongens zijn nu toch wel zo langzamerhand allemaal dood. Niettemin weet ik uit betrouwbare bron dat DeWinter in kleine kring toegeeft last te hebben van het imago. En dat “last hebben” bewijst Buruma hier maar weer eens, door die kwaadaardige laster van die “bruine antecedenten” de huidige leiding van het Vlaams Belang na te dragen.”

Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten: Vetje heeft zelf zijn leven lang niks bijgeleerd naast zijn nazislamofiele antisemitisme, en dus, meent hij, kunnen anderen ook niet evolueren. Dus kan de leiding van het Vlaams Belang zich niet bewust zijn geworden dat we in Europa een Joods-Christelijk-Verlichte traditie te verdedigen hebben tegen de barbarij van de nazislam.

“Vrij spel voor de Joden”

Ik citeer het Lieg-Vetje: “Dat zo veel van onze politieke partijen pro-Israël zijn, komt ook omdat ze blind zijn voor kolonisatie. Men is zogezegd tegen ko­lonialisme, maar Israël krijgt vrij spel.”

Zullen we het nóg maar een keer uitleggen. Over dat “vrij spel”? Misschien leest er een Vlaamse journalist mee! Of misschien wel twee!

De Joden woonden in Samaria & Judea misschien al 3000 jaar, maar historisch bewijsbaar 2000 jaar, toen in 638 ná Christus (!!!) de islamitische Arabieren Palestina bloedig onder het kromzwaard brachten. De Joden zijn vervolgens 1300 jaar (!!!) door de Arabieren in een dhimmi-status structureel geterroriseerd, uitgebuit, vernederd en bij gelegenheid vermoord: als er één partij recht heeft op de titel bloeddorstige kolonialisten dan zijn het de Arabieren in Palestina. Vrij spel voor de Joden? Je zou dús de kolonisatie van Palestina, en in elk geval het uitroepen van de staat Israël in mei 1948 net zo goed, of beter, een daad van dé-kolonisatie (!!!) kunnen noemen, van nationale bevrijding na 1300 jaar onderdrukking van de Joden door de Arabieren. Als je per se al over kolonisatie wil spreken, dan toch een kolonisatie die vanaf 1880 welvaart en humane vooruitgang in een desolaat en leeg Palestina begon te brengen. Dan was het dus een zeer ethische kolonisatie, eigenlijk ontwikkelingshulp, maar dan echt helpend. Dat is meer dan je van de meeste moderne ontwikkelingshulp kunt zeggen.

Kreeg Israël “vrij spel” na 1880, zoals Vetje beweert? Nou, neen. Om te beginnen is de moefti van Jeruzalem Amin-al Hoesseini in 1920 begonnen met behulp van de islamitische Jodenhaat-ideologie de Arabische bevolking tegen de Joden op te zetten, onder het terroriseren en vermoorden van niet alleen Joden maar ook de “verraders” in eigen gelederen die geen zin hadden in Jodenhaat. Vanaf 1940 heeft de moefti met een mengeling van traditioneel islamitische en nazistische Jodenhaat in nauwe samenwerking met de nazi-top zoveel mogelijk Joden in Europa doen vermoorden en heeft een vergassings-programma voor de Joden in Palestina helpen voorbereiden.

De Joden in Palestina daarentegen hebben er tot 1948 alles aan gedaan om met de Palestijnse Arabieren in vrede te leven. De islamitische maffia rond de moefti is honderd procent (100 %) aansprakelijk voor het ontstaan van de vijandschap tussen Joden en “Palestijnen”.

”Vrij spel voor de Joden”? Sinds de jaren 1940 druipt het hele islamitische Midden Oosten van een gemengd nazislamitische Jodenhaat. In die Jodenhaat hebben Arafat, Abbas en Hamas de traditie van de moefti voorgezet, zodat die traditie al 90 jaar oud is, vanaf 1920. “Vrij spel”? Israël is drie keer met genocidale bedoelingen aangevallen door een Arabische overmacht: 1948, 1967, 1973. En dus zou Israël, volgens oorlogsrecht, na één aanvalsoorlog al, en zeker na drie genocidale aanvallen het recht hebben zo’n beetje het hele Midden Oosten te bezetten. “Vrij spel voor de Joden”? In plaats daarvan heeft Israël steeds aangeboden genoegen te nemen met minimale stukjes Samaria & Judea (“Westbank”), die militair van levensbelang zijn bij de volgende genocidale aanval van de Arabieren. Israël heeft gedurende decennia van onderhandelingen vele malen in vredesvoorstellen aangeboden die overlevingslapjes grond te compenseren.

Maar Arafat en zijn opvolgers hebben alle vredesvoorstellen en vredes-overeenkomsten altijd actief gesaboteerd met een opvoering van de terreur. Deze Mohammedaanse maffia’s kunnen en willen geen vrede sluiten, want ze leven van Jodenhaat, geweld, corruptie en het chanteren van het Westen. Daarom zijn er steeds meer Joodse nederzettingen in Samaria & Judea gekomen, omdat er geen vrede mogelijk bleek en de Israëli’s het beter vonden “voelhoorns” in dat gebied te houden en uit te breiden. In tegenstelling tot de Abbas-en-Hamas-maffia, willen veel gewone Arabische inwoners van Samaria & Judea dat de Israëli’s blijven, want de Joden brengen welvaart en werk, zoals ze al vanaf 1880 in dat gebied doen. Maar dat durven velen niet toe te geven.

Hoeveel liegvuil gaat er in twee zinnen?

Vetje: “De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. Nadat de Palestijnen waren uitgedreven en er honderden dorpen waren verwoest. Zij moesten de leemte opvullen en waren het werkvolk of de schwarzen, zoals ze in het Jiddisch werden genoemd.”

Daar wéét me Vetje toch weer een zootje liegvuil in twee zinnen te proppen! De leugens zijn besloten alleen al in de woorden “Palestijnen”, “gegaan”, “uitgedreven & verwoest”, en “opvullen & schwarzen”.

Zullen we beginnen met het woord “Palestijnen”? Ik zou het zelf bijna vergeten, omdat het liegen, de kwaadaardige fabeltjes-geschiedenis zó gewoon is geworden. “Bezette gebieden”. Maar natúúrlijk! “Palestijnen” Allicht! Zou Vetje met opzet de term “Palestijns volk” niet meer expliciet gebruiken? Omdat hij weet dat hij onweerlegbaar krijgt uitgelegd dat zo’n Palestijns volk nooit bestaan heeft, of het moesten de Joden zijn? Maar hij hóéft de term ook niet meer te gebruiken, want inmiddels vier decennia hersenspoeling in onderwijs en media hebben gezorgd dat bij “Palestijnen” het grote publiek automatisch “volk” invult.

Dus zullen we – vóór we gaan vaststellen dat “de Palestijnen” nooit zijn “uitgedreven” door de Joden in 1948 en 1949 – nóg maar weer eens gaan bewijzen dat er, behalve Joden, ueberhaupt nooit “Palestijnen” hebben bestaan. Wel Palestijnse Arabieren. Die Arabieren hebben in 638 na Christus het gebied bloedig onder het kromzwaard gebracht. Die islamitische Arabieren hebben er, zoals gewoonlijk, vervolgens 1300 jaar lang een morele en materiële woestenij van gemaakt. Die Arabieren die nu “Palestijnen” worden genoemd, zijn pas in meerderheid ná 1880 naar dat gebied getrokken vanwege het feit dat de Joden daar welvaart, dynamiek, humaniteit en welzijn (met name een hogere levensverwachting en minder babysterfte) schiepen.

Ik zeg altijd maar: als je niet wil of kan lezen, ga dan een filmpje kijken. Tien minuutjes, lukt dat? Die aandachtsboog moet zelfs een Vlaamse journalist kunnen opbrengen. Vanaf minuut 4 krijgt men in “The Palestinian Wall of Lies” kort uitgelegd hoe het zat met dat “Palestijnse volk”. Maar ik zal het hieronder nog iets aangekleder vertellen.

Het officiële oprichtings-statuut van 1964 van de PLO zegt dat de organisatie geen soevereiniteit heeft of zoekt over Gaza of “de Westbank” (Samaria-Judea). Er is geen sprake van een “Palestijns volk”. Maar in 1967, toen Israël, na opnieuw genocidaal aangevallen te zijn, die “Westbank” (Samaria & Judea ) bezette, werd het statuut van de PLO ineens veranderd en werd er plotsklaps wél soevereiniteit geclaimd van een “Palestijns volk” over Gaza en “de Westbank” (Samaria-Judea).

Die twee regio’s moesten dus plotseling “bevrijd” worden toen niet meer Egypte en Jordanië, maar Israël er in 1967de baas werd. Intussen moet je een paar dingen in het achterhoofd houden, ook als Vlaamse “journalist” en “intellectueel”. Namelijk dat Israël volgens de nog steeds geldige overeenkomsten van San Remo (1922) net zoveel recht had op die “Westbank” als vestigingsgebied als “de Palestijnen”. Dat die “Westbank” in 1948 illegaal, wánt na een genocidale aanvalsoorlog, bezet was door Jordanië. Dat na een nieuwe genocidale aanvalsoorlog in 1967, die Jordanië, Egypte en Syrië verloren hadden, de verliezers (!!) weigerden om ook maar met Israël over een vrede te práten: drie keer nee van Khartoem.

We gaan verder met de uitleg, die nodig is geworden omdat Vetje langs zijn neus weg met één woordje, “Palestijnen”, een hele geschiedenis aan fabels kan oproepen waarmee inmiddels vele generaties schoolkinderen en media-consumenten zijn geïndoctrineerd. En het Jodenhaat-Vetje heeft daar stevig aan meegewerkt, want hij heeft niet alleen flink invloed uitgeoefend in de media, maar ook op het onderwijs in de Vlaamse scholen.

Ik citeer David Meir-Levi in “History upside Down”:

“De Jordaanse bezetting van de Westbank en de Egyptische controle van de Gazastrook waren gekenmerkt door totalitaire repressie. In de woorden van Arafat zelf, voerden de Egyptenaren de Palestijnen in 1948 in vluchtelingenkampen, sloten ze op achter prikkeldraad, zonden spionnen naar binnen om de Palestijnse leiders te vermoorden en executeerden degenen die probeerden te vluchten. Er was geen enkel Palestijns protest tegen deze onderdrukking in naam van enige zelfbeschikking die hen zou zijn geweigerd.”

Maar in 1967 was er dus ineens dat “Palestijnse volk” en die “nationale bevrijdingsstrijd” tegen het “Zionistisch imperialisme”. En de bijkomende “bevrijdingsideologie” was al een paar jaar in de maak. Arafat had al in 1964 zijn vertrouweling Abu Jihad naar Noord Vietnam gestuurd om te leren hoe Ho Chi Minh zijn “bevrijdingsstrijd” voerde. Fatah vertaalde toen al de revolutionaire handboeken van generaal Giap, van Mao en Che Guevarra, van wie we inmiddels toch wel allemaal kunnen weten dat het massamoordenaars waren, inclusief de Jezus van de guerrilla.

Arafat was vooral benieuwd naar het geheim van het succes waarmee Ho Chi Minh de aanval van Noord-Vietnam op Zuid-Vietnam in de ogen van Westers “links” had omgetoverd in een “nationale bevrijdingsstrijd”. Giap schreef aan Arafat: “Stop met praten over de vernietiging van Israël en verander in plaats daarvan je terreur-oorlog in een worsteling om mensenrechten. Dan zal het Amerikaanse volk uit je hand eten.”

Vanaf de jaren 1970 bleek steeds meer hoezeer Giap gelijk had.

Arafat, die door de Sovjets werd gezien als een bruikbare pion in de Koude oorlog tegen het Westen, werd door de Russische KGB in de leer gedaan bij “het genie van de Karpaten”, Nicolai Ceauçescu. Vanaf midden jaren 1960 waren Arafat en zijn entourage meermalen te gast bij deze moordenaar en megalomane krankzinnige. Het opvoedende werk werd in de praktijk gedaan door Ion Mihai Pacepa, hoofd van de militaire inlichtingendienst in Roemenië. Pacepa vertelt wat voor een moeilijke leerling Arafat was. Ik vertaal en citeer nu Meir-Levi ( “History upside Down”, p. 30):

“Maar terwijl Arafat tenslotte de lessen die hij had geleerd van zijn Roemeense en Noord-Vietnamese gastheren en coaches oppikte en toepaste, waren de Sovjets, zoals Pacepa het beschrijft in ‘Red Horizons’, nog steeds niet zeker van zijn betrouwbaarheid. Dus maakten ze, met Pacepa’s hulp een zeer speciale “verzekerings-polis”. Gebruik makend van de goede diensten van de Roemeense ambassadeur in Egypte, filmden de Sovjets Arafat’s bijna elke avond plaats vindende homoseksuele interactie met zijn lijfwachten en met de ongelukkige weesjongetjes, jonger dan tien, die Ceauçescu aan Arafat leverde als onderdeel van de ‘Roemeense gastvrijheid’. Met videotapes van Arafats gulzige pedofilie in hun kluizen, en op de hoogte van de traditionele houding jegens homoseksualiteit in de islam, was de KGB van gevoelen dat Arafat een betrouwbare aanwinst was voor het Kremlin.”

Tot zover de morele bronnen waaruit de leugenpropaganda zou gaan opborrelen over het “expansionisme” van Israël en het slachtofferschap van de “Palestijnen” waarin de Vlaamse media nog steeds geloven.

Bent u daar nog, Vlaamse journalist? Bent u daar nog, belezen diepdenk-intellectueel en humanist Ludo Abicht?

Joden én Arabieren . . . . door Arabieren uitgedreven

Nu hebben we uitgelegd dat alleen al het woord “Palestijnen” een wereld van bedrog inhoudt. Nu komen we pas toe aan de drie (!!) overige beschuldigende leugens in de twee (!! zinnen van Vetje.

Namelijk dat pas rond 1960 de Joden uit de Arabische landen zouden zijn “gegaan”. Lieger-de-lieg-lieg. Want er zijn direct nam 1949 grote aantallen Joden uit Syrië, Jordanië en Egypte uitgedreven. En er waren minstens zoveel Joodse uitgedrevenen als er ooit “Palestijnse” vluchtelingen zijn geweest. Israël, op 10% van het oorspronkelijke Mandaatgebied, zonder oliegeld en met onvergelijkbaar veel minder VN-subsidie, heeft iets volbracht wat nauwelijks bekend is bij het grote publiek: Israël heeft 850.000 Joodse vluchtelingen, verdreven uit Arabische landen vlak na 1948, naadloos en soepel geïntegreerd. Israël had geen behoefte de haat in stand te houden. Israël heeft altijd vrede gewild. Geen Joodse “vluchtelingenkampen” om de haat tegen Arabieren in stand te houden in Israël!

Die 850.000 zijn er dus 100.000 meer dan er ooit “Palestijnse vluchtelingen” waren. Wim Kortenoeven, in zijn “De Kern van de Zaak” komt overigens op niet meer dan 650.000 ”Palestijnse” vluchtelingen en Efraim Karsh, in “Palestine Betrayed” komt op grond van recent eigen onderzoek op maximaal 609.000 uit. Dat maakt het verschil nog groter. Wat bovendien wel aardig is om te vermelden: er zijn stemmen die zeggen dat wat er aan bezittingen is achtergelaten door de Joden in Arabische landen, ongeveer vier keer (4x) de waarde van heel Israël in 1949 vertegenwoordigde.

Er zit trouwens nóg een leugen binnen in de leugen dat de Joden pas rond 1960 vanuit de omringende Arabische landen naar Israël “gingen”. Eigenlijk is het een verzwijging. Want ja, er was na die 850.000 uitgedrevenen een rest Joden die na 1948 met doodsverachting in de Arabische wereld bleef. Maar in de loop van de jaren 1950 en vroege jaren 1960 vertrokken ook zij. En wel onder druk van een toenemend antisemitisme. Het waren vaak Joden die eeuwenlang op die plekken hadden gewoond.

Zal ik de betreffende zin van Vetje nog maar een keer citeren? “De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. In zijn “In Ishmaël’s House” wijdt Martin Gilbert twee aparte hoofdstukken aan de periode waarover Vetje liegt.

Het zou misschien iets zijn voor Vlaamse journalisten om die hoofdstukken te lezen. Het zijn slechts 30 pagina’s, dus dat is misschien te doen. En de aankoopsom van het boek zal ongetwijfeld door de krant of het tv-station betaald worden als professionele kosten. Dus dat kan het bezwaar ook niet zijn. Enfin, de hoofdstukken heten “Egypt, 1951 – 1961” en “The Exodus Continues, 1950 – 1967” (pp. 251 tot 281). In die dertig pagina’s kan de diepte van het liegen van Vetje eens te meer gepeild worden. Want achter elkaar worden door Gilbert voor die periode, die rond 1960 culmineert, de volgend landen behandeld: Egypte, Syrië, Libanon, Irak, Iran, Afghanistan, Yemen, Libië, Marokko, Tunesië en Algerije. Die pagina’s van Gilbert beschrijven de terreur tegen de Joden in al deze landen. De moslimse medemens-autoriteiten willen eigenlijk het liefst de Joden het land uitjagen, maar het bezwaar was dan dat Israël werd versterkt. Dus werden ze over het algemeen binnen gehouden en beroofd, ontrecht, geïntimideerd, gevangen gezet, gemarteld en vermoord. Vele Joden probeerden te vluchten. Sommigen lukte het, anderen werden verraden, gepakt en zwaar gestraft. Als de moslimse medemens-autoriteiten besloten dat de Joden weg mochten, dan was dat tegen zoveel mogelijk losgeld en verbeurdverklaring van alle bezittingen. Tegen de Jodenhaat van hun eigen bevolkingen speelden alleen de Sjah van Iran en koning Hassan van Marokko een positieve rol.

En nu komen we toe aan . . . . . . nee . . . . . . luister nog één keer! Zie je hoeveel leugens en verzwijgingen het Lieg-Vetje in twee regels weet te proppen? Ludo Abicht! Grootprofessor! Dieptehumanist! Kampioen fijnzinnig lullen ! Bent u daar nog? Ja, u sterft ook een keer! En Uedele hebt toch samen met dit liegploertend Vetje foute “voorlichtingsbrochures” gepubliceerd om leraren in het Vlaamse middelbare onderwijs net zo schofterig te leren liegen over Israël? Dat ontkent u toch niet? Komt u daar nog op terug? Of neemt u, professor Abicht, die laster-schuld over het Volk mee naar poortwachter Petrus?

Efraim Karsh en de nieuwe lieg-historici

We komen nu aan de hoofdleugen in de twee zinnen van Vetje . Namelijk dat de Palestijnse Arabieren zijn “uitgedreven” en “honderden dorpen verwoest” zouden zijn in 1948-1949 in Palestina.

We zuchten. En we geven met grote vermoeidheid kennis. Van. Een paradigmawisseling. Het was al decennia bekend onder fatsoenlijke mensen, maar nu is het, sinds 2004, aan de hand van een uitgebreide bronnenstudie opnieuw bewezen. Het baanbrekend artikel is van Efraim Karsh: “1948, Israel, and the Palestinians”, in Commentary (2004). Daarin wordt bewezen dat de Joden in de oorlog van 1948-1949 nagenoeg géén Palestijnse Arabieren verjoegen, dat ze ook géén plannen voor verdrijving hadden en in tegendeel probeerden op voet van gelijkheid en in vrede te leven met de Arabieren, maar dat de “Palestijnen” juist door hun eigen maffia’s verjaagd werden om ruim baan voor de geplande genocide op de Joden te hebben. Inmiddels heeft Karsh er een heel boek aan gewijd: “Palestine Betrayed”( 2010). “Verraden”, zegt de titel. Door wie? Door de Joden toch zeker! Neen, door de eigen moordlustige en racistische Arabo-islamo-nazismo-mafioso’s.

En hoe kwam het dat die paradigmawisseling door Karsh nodig was? Nou, het had niet nodig geweest als niet de “nieuwe historici” zo aan het liegen, liegen en liegen waren geweest. Hoe kwamen we, in het Westen en ook Israël, aan al die liegende “wetenschappers”? Dat zat zo. Toen de “filosofie” van het postmodernisme- deconstructivisme-cultuurrelativisme opkwam . . . . . . Wat is dat voor een wijsgerige filosofie? Dat zijn diepdenkgedachten die verkondigen dat alles één pot nat is. Bijvoorbeeld dat een bolhoed óók maar een symbool is, net als een peniskoker en dat “wij” echt niet moet denken dat de cultuur van de Renaissance in Italië van de 15e eeuw beter was dan die van de koppensnellers in de 19e eeuw op Borneo. En ja, als de cultuur van de Europese witmens die het aangezicht van de aarde in de laatste 600 jaar fundamenteel heeft veranderd óók maar één verhaal tussen vele verhalen is, dan wordt het nóg gemakkelijker dat verhaal te verguizen. Immers: kolonialisme, imperialisme, kapitalisme, oorlog en uitbuiting! Niks goeds in te vinden in dat verhaal van de Europese bleekscheet! Ja toch? Neen dan?

Men begrijpt wat dat cultuurrelativisme en dat schuldgevoel samen opleverden: driewerf weg met ons! En de Joden in Israël lieten zich niet onbetuigd. Want de Joden zijn natuurlijk de meesters van het schuldgevoel. Aangewakkerd door de angstige vraag: waarom haten zoveel mensen ons toch zo? Er zal wel iets met ons mis zijn! Ongeveer zoals Stalin-adepten in de jaren 1930 en 1940, als ze maar lang genoeg in de Goelag verbleven, begonnen te denken dat er met hén iets mis was en niet met Stalins geheime willekeurspolitie. Dus werd Israël de bakermat van de gedachte dat niet alleen het Westen helemaal fout was en altijd al geweest, maar dat Israël de voorhoede van het Kwaad tussen nobele wilden was, die dan toevallig geen peniskoker droegen, maar een theedoek rond het hoofd. Dus Benny Morris, Ilan Pappé en Avi Shlaim bonden die theedoek rond hun nek en begonnen te liegen, liegen, liegen over de geschiedenis van Israël.

Het is natuurlijk niet toevallig dat diezelfde Efraim Karsh al eerder, in 1997, een studie had gepubliceerd onder de titel: ”Fabricating Israeli History: The ‘New Historians’“, waarin dat systematisch liegen door die “nieuwe historici” om Israël te belasteren werd aangetoond. Karsh schrijft:

“( . . .) na het ontdekken van de alomtegenwoordigheid van de verdraaiïngen van Morris, kon ik er niet langer omheen het ondenkbare te denken. En inderdaad, een onderzoek ( . . .) leidde naar de onthutsende conclusie dat Morris’ verdraaiingen noch toeval nog uitzondering waren. Ze waren veeleer typisch voor de modus operandi van een flinke groep academici, journalisten en commentatoren, die hun professionele carrières gewijd hadden aan het herschrijven van Israëls geschiedenis naar een beeld van hun eigen keuze met als doel Israël in de rol van de schurk van de regio te drukken te drukken. ( . . .) Het was een bewuste poging tot historische misvorming. Niets meer en niets minder.”

Nu hebben we dus twee belangrijke bronnen, waarop het geschiedverhaal van types als Ludo Abicht en Vetje rust: de Arafat-achtigen en de Morris-achtigen. Overigens heeft Morris inmiddels spijt betuigd en is enigszins van de dwalingen zijns weegs terug gekomen. Pappé is gewoon op de oude voet voortgegaan. Hij heeft nog niet zo lang geleden gezegd dat de waarheid niet zo belangrijk is, maar dat je voor de slachtoffers en de verdrukten moet kiezen. En dat schijnen in zijn ogen de “Palestijnen” dus te zijn.

Wie geïnteresseerd is in het baanbrekende boek van Karsh, “Palestine Betrayed”, maar niet een heel boek kan lezen, omdat hij Vlaamse journalist is, of anderszins intellectueel gehandicapt, kan misschien het opstel lezen waarin ik de vrouwelijk tegenhanger van Vetje in Nederland een veer in heur reet steek: “Jaffa-prijs voor historica Anja Meulenbelt”. Daarin wordt gedemonstreerd aan het voorbeeld van de geschiedenis van Jaffa hoe Karsh in zijn hele boek te werk gaat. En Jaffa kan weer model staan voor de hele geschiedenis van Israël van1880 tot 1949. En wat leert die geschiedenis van Jaffa? Dat met behulp van de islam door Amin al Husseini, de moefti van Jeruzalem en zijn medeschurken de haat tegen de Joden in heel Palestina kunstmatig werd opgewekt en dat deze maffia honderd procent verantwoordelijk is voor een geschiedenis van Palestina die al vanaf 1920 gruwelijk en bloedig is.

Hoe intens triviaal wordt dan het kleine extra lastervuiltje – “Schwarzen”- dat Vetje in bovenstaande twee regels weet te wurmen! Zal ik ze nog maar een keer citeren, die twee regels? Want ik heb inmiddels toch al 7 pagina’ nodig gehad om ze te ontzenuwen.

“De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. Nadat de Palestijnen waren uitgedreven en er honderden dorpen waren verwoest. Zij moesten de leemte opvullen en waren het werkvolk of de schwarzen, zoals ze in het Jiddisch werden genoemd.”

De Arabische Joden zijn dus niet rond 1960, maar al in 1949 verdreven uit de Arabische landen. Niet “gegaan” De Joden hebben zo weinig mogelijk kapot gemaakt, maar heel veel opgebouwd en ze waren bereid daar de Palestijnse Arabieren als volwaardige medeburgers in te laten delen. Het zijn hun eigen maffia’s geweest die in 1948 en 1949 de Palestijnse Arabieren hebben weggedreven uit hun dorpen, om ruim baan te hebben voor de geplande genocide op de Joden.

Jemenitische Joden

“Schwarzen” en een bladwijzer

En dit is dan dat kleine extra lastervuiltje dat ik bedoel: de smerige suggestie die zit in de combinatie van de woorden “naar Israël gegaan“ en “moesten de leemte opvullen”. De Joden hadden dus eerst de Palestijnen uit hun dorpen gejaagd (leugen) en toen lieten ze de Joodse hulptroepen uit Arabierië komen (leugen), die dan vervolgens racistisch bejegend werden, want dat moet dat woordje “Schwarzen” suggereren. Zou best kunnen, dat er Joden zijn geweest die bijvoorbeeld de Ethiopische Joden ooit zo hebben aangeduid. Vetje kan zoveel verzinnen en dat doet hij ook.

Martin Gilbert beschrijft op p. 270 en 271 van “In Ishmaël’s House” trouwens iets dat het “racisme” van witte Joden tegen zwarte Joden scherp in het licht zet. In 1949 en 1950 zijn 44.000 Yemenitische Joden via een luchtbrug uit Yemen geëvacueerd. Enorme kosten en moeiten zijn daarin gaan zitten. Een van Israëls grondleggers, Itzhak Ben-Zvi, die even later de tweede president van het land zou worden, vloog op een van de trips van “Operatie Tovertapijt” mee naar “Camp Redemption” waar de vluchtelingen in Yemen op hun beurt wachtten.

Terug naar de rest van de leugens in Phantasie-magazine. Huygelen zet voor en Vetje kopt in:

“In Antwerpen zijn de socialisten pro-Israël geweest om electorale redenen. In ruil voor stemmen raakten ze niet aan het joods onderwijs, waardoor leerlingen — zo schrijft u — een bladwijzer kregen waarop stond: ‘Al wat niet Joods is, is vuil van de wereld.’ “

“Klopt. Er mag ook niet ge­sproken worden over de evolutieleer. Tijdens de turnles mogen er geen oefeningen ge­daan worden waarbij geknield wordt en als ze naar musea gaan, mogen ze geen christe­lijke kunst bespreken. Moesten zulke regels bestaan in het moslimonderwijs, het kot zou te klein zijn.”

Vetje liegt. Het Joodse onderwijs in Vlaanderen wordt gewoon gecontroleerd op kwaliteit, net als alle onderwijs. En die Joodse bladwijzer zouden wij wel eens willen zien. En de uitleg erbij van de Joden zelf. En ik beweer blind – ik weet er dus echt niks van! – dat dit weer zo’n smerige leugen-annex-verzwijging van Vetje is. Net zoals ik blind weet ik dat die term “Schwarzen” – als die al ooit gebruikt is geweest voor zwarte Joden door blanke Joden – welwillend, humaan, goedaardig bedoeld is geweest. In elk geval ging er geen werkelijke discriminatie mee gepaard. Want Israël is een parel van een staat in een regio die voor de rest een zwijnenstal is, vooral moreel. Daarom kiest Vetje de partijen ook die hij kiest.

De kelk ten einde leeg

Het is bitter om zoveel tijd en energie aan zoveel smerige leugens te moeten besteden. En ik doe het in de wetenschap dat de Vlaamse media gewoon door zullen gaan met deze berekenende antisemitische psychopaat te faciliteren. Ik hoorde dat “De Israëllobby” al een week na verschijnen in de boeken-toptien van Knack op de vierde plaats stond. Hartelijk gefeliciteerd, Vlaanderen!

De kelk nogmaals ter hand genomen:

“Zowel de VS als Europa kunnen de Israëli­sche en Palestijnse autoriteiten onder druk zetten. Israël moet als bezetter zorgen voor basisinfrastructuur, onderwijs en medische verzorging. Maar dat doet het niet in de bezette gebieden. Het zijn de ngo’s die dat doen, met Europees geld. Wij betalen dus eigenlijk de bezetting. Zelfs dat zouden we kunnen stoppen zonder aan de handelsrela­ties te raken, gewoon door te zeggen dat wij die factuur niet betalen.”

Israël zorgt niet. Bezette gebieden. Weer twee megaleugens. Israël zorgt wél en voorts hebben Joden méér recht dan “Palestijnen” om in Samaria-Judea (“Westbank”) te wonen.

Zal ik dan nóg maar een keer uitleggen, hoe gluip-liegend die term ‘bezetting” is? Nóg maar eens vertellen van dat recht van de Joden om in Samaria-Judea te wonen?

1) Omdat de Joden al in 1922 zeventig procent (70%) van hun vestigingsgebied kwijt raakten aan “de Palestijnen”, namelijk wat nu Jordanië is.

2) Omdat volgens San Remo 1922 het huidige Israël plus Samaria-Judea (“Westbank”) als vestigingsgebied voor Joden én Palestijnse Arabieren overbleven.

3) Omdat elk verder delingsvoorstel van die overblijvende dertig procent (30%) door de Arabieren is afgewezen, blijft San Remo 1922 van kracht.

4) Samaria-Judea is vervolgens in een genocidaal bedoelde aanvalsoorlog door Jordanië bezet en gedurende 1948 -1967 illegaal, wánt na een aanvalsoorlog bezet gehóúden.

5) 1967 was opnieuw een aanvals-oorlog van de Arabische landen. Dat was dus na 1948 de tweede genocidaal bedoelde aanvalsoorlog die via Samaria-Judea werd gepleegd. Dat geeft Israël het recht heel Jordanië, Egypte en Syrië te bezetten. Wát zegt u? Ja, dat hoort u goed. Maar Israël was vanaf 1967 al meteen bereid genoegen te nemen met een paar kleine, militair-strategisch essentiële gebiedjes tegen de Bestandslijnen van 1949 aan. Dat hebben de Arabieren, na twee genocidale aanvallen nóg vol agressie, geweigerd en in plaats daarvan hun haat gegoten in de drie keer nee van Khartoem (1967 meteen al).

En nu komt daar een zesde reden bij

Die zesde reden is dat Israël dus wél zorgt! Vetje liegt, liegt, liegt!

Ik heb onlangs een doorwrocht artikel vertaald van George Gilder “The Economics of Settlement” in de American Spectator van juni 2011. Dit artikel berust voor de periode tot 1948 slechts op één bron, zij het een degelijke, namelijk de verslagen van Walter Clay Lowdermilk, iemand die we tegenwoordig een landbouwingenieur zouden noemen en die een scherp oog had in de landbouwkundige, economische en sociale processen die zich in Palestina vanaf de jaren 1880 aan het voltrekken waren. Gilder laat aan de hand van Lowdermilk zien dat de rapporten klopten die de Engelse regering indertijd binnen kreeg over de dynamiek en de welvaart die de Joden in Palestina brachten.

Gilder trekt de lijn door naar het huidige Gaza en Samaria-Judea (“Westbank”), waar opnieuw vooral de Palestijnse Arabieren profiteren van de vergrote welvaart en verbeterde algemene levensomstandigheden, de toegenomen levensverwachting, de gemoderniseerde gezondheidszorg, gecreëerd door de zogenaamde Joodse “bezetters” en “kolonisten”:

“Tijdens het tijdperk van de Israëlische “bezetting” bijvoorbeeld, dat liep van de oorlog van 1967 tot 1993 [de Oslo-Accoorden], verdrievoudigde het aantal Arabieren in de [door Israël bestuurde] gebieden tot ongeveer 3 miljoen, samen met de creatie van zo’n 261 nieuwe steden, een verdrievoudiging van het Arabische per capita inkomen en een toename van de levensverwachting van 52 tot 73 jaar. Ondertussen steeg het aantal Israëlische kolonisten in dit gebied – ontdaan immers van Joden door Jordanië – slechts tot 250.000. Nogmaals, verre van dat de Joodse nederzettingen enige ontheemding van Arabieren tot gevolg had, maakten deze nederzettingen een enorme toename mogelijk van zowel het aantal als de rijkdom van de Palestijnse Arabieren.” [mijn vet]

Dat is meer dan je van de meeste moderne ontwikkelingshulp kunt zeggen. De miljarden (!) die bijvoorbeeld in Gaza en de “Westbank” werden en worden gepompt, door de VN en “Europa” komen meestal terecht bij de “Palestijnse” maffia’s voor wie vrede het grootste gevaar is dat hen bedreigt. Dat geld gaat naar wapens, corruptie en haatpropaganda. En blijkbaar komt er de laatste tijd zoveel binnen dat de sluizen naar de Zwitserse bankrekeningen verstopt raken. Want we zien tegenwoordig in Gaza vooral luxe-hotels en airconditioned shopping-malls verschijnen. Gaza, waar overgewicht en overbevolking het grootste probleem zijn. Net als in Auschwitz! Ja, precies. En welke driedubbele perverterings-salto maakte Vetje daarvan ook alweer hierboven: “Het zijn de ngo’s die dat doen, met Europees geld. Wij betalen dus eigenlijk de bezetting. “

Laten we nog eens luisteren naar het “Flotilla Choir”: “Because a billion bucks in aid, won’t buy their basic needs. Like some cheese and missiles for the kids.”

Gilder zet de dubbelpervertering door Vetje scherp in het licht:

“De oorzaak van de volgende ramp was interventie van het Westen krachtens het zogenaamde vredesproces van de vroege jaren 1990. Buitenlandse hulp stroomde naar binnen met een snelheid van bijna $ 4 miljard per jaar, en de PLO onder Yassir Arafat en zijn roofzuchtige bende van rabiate anti-semieten werd van Tunesië [Gaza] binnengebracht om de schat te beheren. Het resultaat was een 40 procent daling van het inkomen per hoofd van de bevolking samen met de stijging van terrorisme en anti-semitische gezindheid.In deze sfeer, stortte het Palestijnse ondernemerschap in te midden van veel gepraat over de “vernedering” van de Palestijnen die werkten voor Joden.”

“Wij” betalen dus niet “de bezetting”, wij betalen de haat, de corruptie en het geweld tegen Israël. En Israël doet intussen het harde werk van de welvaart-schepping én verdedigt zich tegen dat geweld dat “wij” faciliteren.

Gilder legt het verband tussen “hulp” aan de “Palestijnen” en de terreur aldus:

“Nu Hamas zich voegt bij de Palestijnse Autoriteit en met een buitenlandse hulp van opnieuw $ 4 miljard, waarvan 900 miljoen dollar rechtstreeks uit de VS naar de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever stromen, zijn de directe vooruitzichten grimmig. Onder de ondernemingsgezinde leiding van Benjamin Netanyahu is de huidige regering van Israël niettemin uit op een economie van samenwerking en welvaart. Naarmate een afname van geweld het toestaat, schept hij resoluut nieuwe mogelijkheden voor Palestijns ondernemerschap en Palestijnse groei.”

De grimmige vooruitzichten door de “hulp”!

Ik vermoed dat Israël, dat steeds bereid is geweest Samaria-Judea op te geven in ruil voor erkenning en veilige grenzen, dat stadium in 2011 voorbij is. Naar mijn gevoel is zo langzamerhand het grote schouderophalen in Israël begonnen. Nu alle vredesvoorstellen – (van “de drie keer nee van Khartoem” in 1967, tot Oslo 1993 tot Camp David 2000) – door de “Palestijnse” maffia gesaboteerd zijn, en Abbas opnieuw alleen maar hetzelfde doet, saboteren, heeft Israël in het aangezicht van de blijvende oorlogswil van deze maffia, zich met het volste recht dieper ingegraven in Samaria-Judea. Met deze misdadigers, van de Moefti via Arafat naar Abbas tot Hamas, valt eenvoudigweg niet te onderhandelen, want ze willen gewoon geen vrede. Israël moet kapot. Eerder rusten ze niet. Ik denk dat Israël mikt op een constante verbetering van de levensomstandigheden en de welvaart in Samaria-Judea (“Westbank”) door voortgaande immigratie en kolonisatie. En daartoe hebben ze alle recht van de wereld, moreel en juridisch.

Een extra vraag in dit verband: waarom zou Israël Arabieren binnen de eigen landsgrenzen volledig burgerrecht moeten geven (wat ze ook doen) en waarom zou Samaria-Judea Jodenvrij aan de Arabieren opgeleverd moeten worden?

Wat is hierop uw antwoord? Is er een Vlaamse journalist in de zaal?

Met “democratisch iets” bedoelt Vetje: de Joden de zee in!

“Ik vind dat de staat Israël nog al­tijd koloniaal is, discrimineert tegen de Pa­lestijnen en moet veranderen in een democratisch iets. Mensen die dat verhinde­ren door pro-Israël te zijn, werken dat pro­bleem eigenlijk verder in de hand. Daarom moet je tegen Israël zijn.”

“Een democratisch iets”, zegt het Jodenhaat-ploertje. En hij bedoelt de “één-staat-oplossing”, waarbij de Palestijne vluchtelingen en hun kinderen en kindskinderen met al zijn miljoenen Israël mogen overstromen, waarna Israël als Joodse staat ophoudt te bestaan en de pogroms kunnen beginnen.

Ik weet niet wat het vetklepje drijft. In elk geval komt bij mij heel vaak de titel van Menno Ter Braaks 1937-essay in gedachten “Het Nationaal-Socialisme als Rancuneleer” wanneer ik de nazislamisten en hun collaborateurs bezig hoor, zie en lees. Gilder zegt:

“De ongeëvenaarde prestaties van Israël in de industrie en op intellectueel gebied hebben de bekende antisemitische razernijen aangeblazen bij alle economisch en moreel mislukte samenlevingen van de socialistische en islamitische Derde Wereld van Iran tot Venezuela. Ze denken allemaal dat door het delegitimeren, demoraliseren, verslaan en uiteindelijk het vernietigen van Israël zij een enorme stap zullen zetten in de richting van het kapot maken van het hele kapitalistische Westen.”

Dat is ook het uiteindelijke doel van Vetje. En hij wil blijkbaar de islam en de sharia in het Westen. Wat zou hem daarin, behalve de Jodenhaat, toch aantrekken? Veelwijverij? De totalitaire achterlijkheid? Hij maskeert zijn islam-liefde natuurlijk als “het is de ideologie van de onderdrukten”. Maar als je nou weet dat de islam in geen 1400 jaar maatschappelijk iets fatsoenlijks tot stand heeft gebracht? En tot nu toe heeft niemand een antwoord kunnen geven op de vraag: wat is er ueberhaupt positief aan de islam voor een niet-antisemiet? Maar misschien is er een Vlaamse journalist die dat kan.

Verdediger van Israël en verklaarde vijand van de islam, Geert Wilders, wordt door Vetje op ouderwetse Protocollen-van-Zion-wijze verdacht gemaakt als onderdeel van de Joodse wereldsamenzwering:

“Geert Wilders wordt volgens de Neder­landse pers betaald door Israël. Eén keer per week ging hij naar de Israëlische ambassade voor instructies.”

Ja, dat zegt allemaal een “ex-VRT-archivaris en prijzen- winnende cineast die al drie decennia lang een onbevooroordeeld beeld over het Mid­den-Oosten tracht bijeen te pennen”. Ik geloof niet dat Wilders zelfs maar van plan is om te reageren op deze laster.

De uitsmijter van het interview in Pervers-magazine wil ik u niet onthouden. Maar een commentaar op die zin mag u zelf verzinnen. Zelfs een Vlaamse journalist moet na lezing van het bovenstaande daartoe in staat zijn.

“Trouwens,elke jood die in Bel­gië blijft, is wat mij betreft een goeie jood, want die gaat het pro­bleem ter plekke alvast niet verergeren.”

(1) Een uitzondering is Mia Doornaert. Zij schreef op 19 maart 2004 in De Standaard:

“Tal van ngo’s, waaronder 11-11-11, ondersteunen ook weinig evenwichtige brochures voor ,,vredesopvoeding” inzake het Nabije Oosten waaraan notoire tegenstanders van het bestaan van Israël, zoals Lucas Catherine en Peter Edel, meewerken. Het antizionisme van die mensen overschrijdt overigens al lang de grens met het antisemitisme. Catherines boek De zonen van Godfried van Bouillon (1981), met als thema het wereldwijd joods complot, werd in besprekingen in De Morgen (18 april 1981) en De Groene Amsterdammer (27 mei1981) al als anti-joods en als ,,antisemitisme van links” gewraakt. Over de heropleving van het antisemitisch geweld in onze landen vindt de man dat de joden daar zelf ,,mede-verantwoordelijkheid voor dragen’‘ omdat hun organisaties achter de staat Israël staan (DS 12 december 2001). Het is het oude en maar al te vertrouwde argument van het antisemitisme: Als joden vervolgd worden, dan hebben ze het zelf gezocht.” [mijn schuin]

Mijn commentaar: als zelfs een niks-aan-de hand-krant als “De Morgen” van anti-Joods rept (gewoon antisemitisch was een brug te ver?) hoe kan het dan dat deze onsmakelijke vetklep overal podium blijft krijgen? Overigens niet bij Mia Doornaert, die weigert om met deze rat in een publieke discussie te treden.

In het verleden doorspekte Vereertbrugghen eigen werk met citaat en foto’s uit een naziwerk ( “Le Régime Anglais en Palestine 1939”) en bleek hij er geen probleem van te maken om een antisemitische spotprent op de achterflap van een boek te plaatsen. Vetjes uitgever Epo haastte zich om afstand te nemen van de inhoud.

(2) Ik vertaal nog een stuk van haar speech. Phillips gaat aldus verder:

“En tenslotte, iets dat gerelateerd is aan de kwestie Israël, is de doctrine die nu de orthodoxie is onder de Westerse intelligentsia en die de lelijke naam draagt van ”transnationaal progressisme”. Deze doctrine baseert zich op het geloof dat de natie in zichzelf illegitiem is. Waarom? Omdat de natie naar nationalisme leidt en nationalisme leidt naar vooroordeel en oorlog. Dus als je de natie afschaft dan verminder je of schaf je af vooroordeel en oorlog en aldus de ellende in de wereld. En dit denken gaat verder, de natie is slecht, maar Westerse naties zijn héél slecht. Waarom? Omdat het Westen inherent kolonialistisch, roofzuchtig en wreed is, zoals we allemaal weten. En bovendien, als het Westen zegt dat zijn waarden beter zijn dan alle andere waarden, is dat in zichzelf racistisch. ( . . .).

En wat betekent dat voor Israël? In dit licht is Israël driedubbel verdoemd. Om te beginnen is het een natie. Dat is slecht. Ten tweede is het een Westerse natie. Dus héél erg slecht. Joden zijn (. . .) het Westen zelf ( . . .) Joden zijn de baas in het Westen zoals we allemaal weten, controleren de media, Wall Street en Amerika. Dus Israël is de Westerse natie bij uitstek en dus verschrikkelijk slecht. Maar het is bovendien een Joods natie, dus een racistische Westerse natie en aldus staat Israël buiten elke menselijk orde.

En deze lijn van redeneren gaat nog verder. Wat het Westen nooit mag doen, wat Westerse naties nooit mogen doen, is oorlog voeren en mensen doden om hun eigen belang te verdedigen. Wat dat zijn allemaal duivelse belangen, zoals we allemaal weten, want kolonialistisch, wreed en roofzuchtig. Westerse staten kunnen alleen ten oorlog trekken om Derde Wereld-mensen te verdedigen die het vanzelfsprekende slachtoffer van het Westen zijn. Dus bekijk dan maar eens de positie van Israël! De Westerse racistische natie! De militaire zelfverdediging van Israël tegen genocidale afslachting is dus totaal afschuwelijk in elk opzicht.”

(3) Mattijs de Blois, “Israel: een staat ter discussie?”, p. 96:

“Overigens bestaan er belangrijke verschillen van mening over de werkelijke aantallen gevallen burgers en strijders in de Gaza-oorlog. VN Rapporteur Falk komt in een rapport van 11 februari 2009 op 1434 gedode Palestijnse Arabieren, waarvan er 235 als combattant worden gekwalificeerd, Israel heeft 1166 Palestijns-Arabische slachtoffers geteld, waarvan er 709 betrokken waren bij terroristische actviteiten,

terwijl er 295 burgerdoden te betreuren vielen.”

Waaraan ik nog wil toevoegen dat als je de doden die vielen doordat mensen als schild werden gebruikt, het in het internationaal recht gangbaar is deze doden toe te schrijven aan degene die zich achter deze mensen verschool. Zij behoren dus te komen op het conto van Hamas.

(4) Ik neem even het vallen van de naam van foute dwerg Louis Michel gelegenheid te baat om de diepte aan te geven van de leugens van Vetje. Hierboven wordt door Vetje namelijk impliciet beweerd dat Michel een groot vriend van Israël is en ook tot “de lobby” behoort. Wie op pagina 68 van Vetjes boek “De Israëllobby” kijkt, ziet dat rond die leugen-passage over Sharon en de genocide-wetgeving de zelfverklaarde Israël-liefde van Michel ook nog eens expliciet en dik wordt aangezet. Een lange betuiging van vriendschap met Israël van Michel zelf wordt daar geciteerd, een passage die eindigt met: “Heel mijn politieke loopbaan lang en ook als privépersoon heb ik aan de zijde van Israël gestaan. Mijn voorliefde voor Israël is algemeen geweest.” Maar ga nou eens kijken naar deze 12 minuten discussie tussen Michaël Freilich van Joods Actueel en Louis Michel bij het foute wijfje Phara dat altijd om het verkeerde verontwaardigd is. Dan zie je een nare, zalvende, huichelende gnoom – let niet alleen op het smoel, maar ook op de handgebaren ! – in casu de heer Louis Michel, die niet geïnteresseerd is in feiten, maar alleen maar in het besmeuren van Israël. Hoe zou hij zo veranderd zijn, Lowieke? Boze tongen beweren dat hij als vriend van dictator Kabila van Congo belangen kreeg in de diamanthandel en omdat je dan de Joden nodig hebt, begon deze lelijke uitgave van kabouter Plop vriendschap voor Israël voor te wenden. Maar de ex-minister van ontwikkelings-samenwerking (!) schijnt problemen met de Joden inzake de diamanten te hebben.gekregen en toen was de vriendschap voor Israël ook over. Ga maar eens kijken bij Pharizea! En lees hier hoe ontspoord en corrupt Derk Jan Eppink den heer Michel vindt.

Maar waar het om ging: als het Vetje te pas komt dan liegt hij dus ook de ploertigste vijanden van Israël “de lobby” binnen.

(5) “Het Jordaanse leger nam [september 1970] Arafats bolwerken onder vuur met tanks, vliegtuigen en zware artillerie en joegen hem het land uit. Zo verschrikkelijk was Hoesseins campagne, dat vele van Arafats bendeleden de rivier de Jordaan overstaken en zich liever overgaven aan de Israëli’s dan een zekere dood door de handen van het Jordaanse leger tegemoet te zien. Het ingrijpen van Hoessein koste naar schatting aan tienduizend ‘Palestijnen’ het leven. Dat zijn er meer dan er zijn omgekomen sinds Israëls bestaan in 1948. Hoesseins actie staat bekend onder de naam “Zwarte September”. Arafat vluchtte het land uit naar Soedan. In maart 1971 vertrok hij naar Libanon om daar opnieuw een greep naar de macht te doen.”

Lees ook op Brabosh.com: De anti-Israëllobby van Lucas Catherine op het recidivepad door André Gantman van 8 juli 2011; Lucas Catherine ontmaskerd door de Israel Lobby door Michael Freilich van 8 juli 2011; Slecht nieuws voor Lucas Catherine: De Israël Lobby in Vlaanderen breidt uit van 5 juli 2011; Lucas Catherine en de Palestijnse Muur van Leugens door Martien Pennings van 18 juni 2011; Het sprookje van Brabosh en de Israël Lobby door Lucas Catherine van 14 juni 2011 door Brabosh.com; Benno Barnard vernietigend over Lucas Catherine en de fabel van De Israël Lobby van 30 juni 2011; Kunnen Vlaamse journalisten denken ? door Martien Pennings van 2 juli 2011;

Lucas Catherine en de Palestijnse Muur van Leugens

door Martien Pennings

De Vlaming Lucas Catherine (1) een misdadige intellectueel noemen, zou te veel eer zijn. Een intellectuele misdadiger is beter. Hij heeft grote invloed op de manier waarop kinderen op Vlaamse scholen les krijgen over Joden en Israël. En hij is een antisemiet. Dat is iemand die de Joden overal de schuld van geeft, dat ook bewust wil en daartoe alle pro-Joodse (en pro-Israëlische) feiten en argumenten negeert.

Catherine heeft een bondgenoot in het Kwaad: de edele humanist professor Ludo Abicht. In 1998 schreef deze Abicht samen met Catherine een pamflet, bedoeld om leraren van middelbare scholen “voor te lichten”. Het pamflet was getiteld “Kanttekeningen bij de Israëlisch-Palestijnse kwestie”. Maar het zijn geen kanttekeningen, maar een rabiaat anti-Joods vod. En Catherine is er nog steeds trots op natuurlijk, want hij schrijft in zijn nieuwste uitbarsting van Jodenhaat, “De Israël Lobby”:

“Een comité van achttien deskundigen, leerkrachten en professoren had de tekst nagevlooid. Vijfduizend exemplaren werden op erg korte tijd verkocht aan de leerkrachten aardrijkskunde en geschiedenis van alle netten.” (mijn cursief)

Nou, dat comité van achttien deskundigen moet een fraai stelletje marginale prutsers zijn geweest. Ik zal om dat te bewijzen de lange bijdrage van de weledelzeergeleerde Abicht in genoemd vod grondig de modder instampen waar het thuis hoort. Die analyse lever ik nog voor het einde van het jaar. Het zal een historiografische onderdeel worden van een boek dat ik in voorbereiding heb over de geschiedenis van Israël. Ik zal zorgen dat Ludo Abicht niet vergeten wordt, maar zal voortleven als de laffe kwast die hopelijk alleen uit louter narcisme meedeed aan het modieuze verraad aan de Joden.

Joods Actueel wijdde aan Lucas Catherine een degelijk stuk in het februari-nummer van 2007 (ook hier). Daarin werd de in 2002 overleden Martin van Amerongen – God hebbe zijn ziel – geciteerd. Van Amerongen zei in 1988 over Catherine:

“Dat deze Lucas Catherine niet deugt weten wij sinds 1981, toen hij een boek publiceerde onder de titel ‘De Zonen van Godfried van Bouillon – De Zionistische Lobby in België’ . . . Alleen de titel al was een beginselverklaring. De joodse lobby in België, zo verzekert Lucas Catherine ons, speelt een vooraanstaande rol. Overal, in Vlaanderen, als in Wallonië, hebben de joden zich genesteld, in de media, het bankwezen, de politiek en niet in de laatste plaats in de Antwerpse diamantindustrie.”

En van Amerongen besloot zijn tekst met:

“Hou deze Lucas Catherine in de gaten. Hij is een van de moordenaars van morgen.”

Ja, Catherine is een moordenaar van morgen, minimaal een medeplichtige aan moord, want hij is een aanhitser van vandaag. Catherine heeft immers alwéér een tekst gepubliceerd over hoe de duivelse Joden stiekem de macht hebben in België. Het heet “De Israël Lobby”. Zijn eigen Jodenhaat weerhoudt Catherine niet om juist de Holocaust en de geschiedenis van het christelijk antisemitisme te gebruiken om het schuldgevoel van de Westerse mens te bespelen. Zo probeert hij het zelfvertrouwen van de Westerse cultuur te ondermijnen. Hetzelfde doel dient zijn voortdurend hameren op het Westerse imperialisme, kolonialisme en kapitalisme. Dat Westen is in het verhaal van Catherine altijd alléén maar slecht geweest. En Israël is de voorpost van al die slechtigheid. De “Palestijnen” en de wereld van de islam in het algemeen, zijn alleen maar nobel slachtoffer. Catherines motto is “Let’s blame the Jews”.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>

Catherine heeft een bepaalde werkwijze om Israël en de Joden zwart te maken en de “Palestijnen” en de islam wit te verven. Dat gaat als volgt: hij maakt zinnen vol Leugens, Laster & Verzwijgingen en die knutselt hij aan elkaar tot alinea’s die Gordiaanse Knopen van Dom Bedrog zijn. Als criticus ben je dan een tijdje bezig met alleen al één zo’n alinea te ontwarren. En dan moet je nog beginnen aan je tegenbetoog. Stelt u zich vervolgens voor dat deze werkwijze 180 pagina’s wordt volgehouden, zoals dat inderdaad gebeurt in “De Israël Lobby” en in alle teksten van Catherine. Dan sta je, om een andere beeldspraak te gebruiken, voor een muur van leugens, een Palestinian Wall of Lies. En ga die maar eens slechten om er dan een poging tot waarheid voor in de plaats zetten Dan heb je voor 180 pagina’s minsten het driedubbele nodig. (2)

Ik heb daarom besloten uit de door Catherine opgetrokken Gordiaanse Muur van Leugens, Laster & Verzwijgingen – (ik ben een meester van de beeldspraak) – een paar kleinere stenen te halen en die aan een nader onderzoek te onderwerpen. Wat ik zal vinden kan model staan voor het hele boek “De Israël Lobby” en eigenlijk al wat Catherine schrijft. Ten eerste zal ik gewoon maar eens de allereerste pagina van zijn inleiding analyseren. Het maakt tóch niet uit, elke pagina is dezelfde rotzooi, dezelfde brei van Leugens, Laster & Verzwijgingen. Ten tweede zal ik een stuk tekst analyseren op de pagina’s 155 tot 157 van “De Israel Lobby” waar Catherine een aantal insinuaties achter elkaar heeft gezet contra een briljant verdediger van Israël, Alan Dershowitz.

Ik begin dus met pagina 1 van de Inleiding van “De Israël Lobby” en ik citeer alinea voor alinea:

“Je moet al een dikke huid hebben om over Israël te schrijven, toch als je grondige kritiek hebt op het staatsbestel in dat land. Dan krijg je snel het verwijt antisemiet te zijn, want waarom anders zo focussen op dat land? Er zijn zoveel andere problemen in de wereld.”

Ja, inderdaad moet je een olifantshuid hebben om zo onbeschaamd de staat Israël, de enige humane en democratische rechtsstaat in het Midden Oosten te belasteren als Catherine al een leven lang doet. En als je tegelijk de doodsvijand van Israël en de Joden ophemelt en verdedigt, namelijk de “religie” die zich islam noemt, een “godsdienst” die steeds openlijker zijn genetische verwantschap met het nazisme beseft en belijdt , dan ben je niet alleen een antisemiet, maar dus ook een nazi. Die verwantschap tussen nazisme en islam, de favoriete cultuur van Catherine, heb ik in twee opstellen onderbouwd, maar ik zal hier de voornaamste kenmerken die beide systemen delen nog maar eens opsommen: Jodenhaat, expansieve oorlogszucht mét Blut-und-Boden-Prinzip (gebied dat eenmaal islamitisch is geweest, kan nooit meer aan andersgelovigen toebehoren, Uebermensch-gedachte, vrouwverdierlijking, irrationalisme, paranoïde conspirisme, xenofobie en vooral natuurlijk het Führer-Prinzip, de navolging van Mohammed die qua prettige karaktereigenschappen inderdaad niet voor Hitler onder deed: massamoordenaar, sluipmoordenaar, roofovervaller, slavendrijver, polygamist, kinderverkrachter en verdragsbreker.

Catherine “focust” inderdaad niet alleen op de kleine smetjes die aan Israël kleven, maar hemelt de cultuur op die voor de meeste moslims en zeker voor het vrouwelijke deel al 1400 jaar een hel op aarde creëert.De gekte van Catherine is dezelfde als van de schrijvers van het “Arab Human Development Report” van 2002, uitgegeven door de Verenigde Nazi’s (neen, geen typefout). Bij het volgend citaat uit dat rapport moet men voor ogen houden dat het grondgebied van Israël 15 duizendste is van het omringende Arabische land. Oftewel: de Arabieren hebben 640 keer meer land dan de Joden.

“Israëls illegale bezetting van Arabische gebieden is een van de belangrijkste obstakels voor veiligheid en vooruitgang in de regio; in geografisch opzicht (omdat het de hele regio treft; in tijdsduur (de bezetting is al decennia aan de gang); en op het gebied van de ontwikkeling (de bezetting beïnvloedt vrijwel alle aspecten van menselijke ontwikkeling en menselijke veiligheid.” (3)

Dit gaat dus over een microscopisch gebied in vergelijking met de Arabische landen en het illustreert het kosmisch-huichelachtige, totaal irrationele rancunisme in de wereld van de islam . . . . en in de geest van Catherine. De in België als linkse Gutmensch bekend staande Rudi Rotthier zei in 2004 na een tocht door de Arabische wereld:

‘Het gigantische vermogen om de schuld niet bij zichzelf te zoeken, het gebrek aan zelfkritiek. ( . . .) Ik heb er zeker geen dag rondgelopen zonder te horen dat Hitler gelijk had, dat Israël moet verdwijnen, dat Joden verantwoordelijk waren voor 11 september. Ik begrijp nu beter hoe de Israëliërs zich bedreigd voelen in die haatdragende mensenzee. ( . . .) Wat ik niet voor mogelijk hield is gebeurd: zeven maanden in moslimgebied hebben mijn sympathie voor Israël hersteld.’

Neen, de schuld bij zichzelf zoeken is in de islam en de Arabische wereld niet gebruikelijk, want daar maken ze noch morele noch wetenschappelijke fouten. Dus dan hoeft dat ook niet. In Israël doen ze dat wel: fouten maken, ze toegeven en ze herstellen. Ik citeer uit het Nederlandse “Israël-Aktueel” van juni 2011:

“Israëls ombudsman en controleur van de overheid, Micha Lindenstrauss, overhandigde eind mei het dikste rapport ooit aan de Knesset. In 61 hoofdstukken zette hij de tekortkomingen van het beleid uiteen met bijbehorende adviezen voor verbetering. Bij het overhandigen noemde Lindenstrauss het feit dat dit systeem van kritiek in Israël mogelijk was een ‘democratisch feestje’.”

Kortom, je moet inderdaad een olifantshuid én een gifslangen-mentaliteit hebben om een humaan ministaatje dat voortdurend bedreigd wordt door een oceaan nazislamitische dictaturen te kiezen voor de constante demonisering van dat ministaatje. Als je dat doet bén je een antisemiet en ook een goddeloze schoft en moet je echt niet spreken van “het verwijt antisemiet te zijn”.

We zijn al bij de tweede alinea van pagina 1 van Catherines “boek”. Wat gaat dat toch gemakkelijk, kwaadaardige nonsens analyseren! Fluitje van een cent. Je bent met een paar woorden klaar. Wie sprak ook alweer de beroemde woorden: één idioot kan in een minuut meer onzin bij elkaar zwatelen dan zeven geleerden in een uur kunnen ontzenuwen? Of was het nou één dwaas, drie minuten, tien geleerden en zeven dagen? Ik weet het niet meer. Maar ik hoop dat het punt duidelijk is.

“Maar Israël is een product van Europa, een staat ontstaan door kolonisatie van Palestina door Europese Joden, afkomstig uit zowat alle Europese landen. Christelijk West-Europa heeft deze kolonisatie altijd gesteund. Eerst uit imperiale belangen, daarna gechanteerd door het schuldgevoel over het eeuwenlange Europese antisemitisme dat uitmondde in de genocide van de Europese Joden door de nazi’s.”

We begrijpen hieruit dat Catherine eigenlijk het geweten van Christelijk Europa is. Die focus op Israël is geen antisemitisme, dat is alleen maar omdat hij zich nou eenmaal verantwoordelijk voelt voor wat Europa voor gruwelijks heeft aangericht in dat arme Palestina. En dus, om de schuld te helpen delgen, helpt hij de haat van de islam tegen Israël te legitimeren, in voorbereiding op de nieuwe Holocaust, die Hamas en Hezbollah en Amedien Jihad en verder de halve bevolking van het hele Midden Oosten zo snel mogelijk naderbij wensen.

Catherine spreekt van “kolonisatie”, maar hij vergeet te vermelden dat de Joden al duizenden (!) jaren in Palestina leefden, toen in 638 na Christus de geïslamiseerde Arabieren voor het eerst ueberhaupt Palestina binnenkwamen. En hoe! Zoals de islamitische hordes overal binnen kwamen, van Zuid-Frankrijk tot India, namelijk massamoordend, brandschattend, verkrachtend, in slavernij brengend, rovend en vernielend. En vervolgens heeft de islam13 eeuwen lang, tijdens de Arabische en Turkse Kalifaten, dat land onder de koloniale knoet gehouden. Als er wrede kolonialen aangewezen moeten worden in Palestina, zijn dat de Arabieren. De kolonisatie door de Arabieren van Palestina duurde dus uitzonderlijk lang en was uitzonderlijk wreed en kende geen “ethische fase” en geen progressieve kanten (materieel noch geestelijk) zoals de Westerse kolonisaties van Afrika en Azië. Toen de Joden vanaf 1880 begonnen om welvaart en dynamiek te brengen in het desolate Palestina, was dat niet alleen een daad van positieve en “ethische” kolonisatie, maar tegelijk een van dé-kolonisatie: er werd een einde gemaakt aan de 13 eeuwen oude onderdrukking en bloedbevlekte kolonisatie door de islam.

Ja, er waren “imperiale belangen” in het Midden Oosten van Frankrijk en Engeland met name. Maar wat Catherine suggereert, namelijk dat de Joden als een voorpost voor de Westerse kolonisatoren bedoeld waren is verschrikkelijk onzin. Prioriteit voor de Britten was om de Arabische koninklijke families tevreden te stellen die (een klein beetje) hadden meegevochten tegen de Ottomanen. Al die Arabische clans wilden een stuk van de Ottomaanse koek. De Joden waren, en werden steeds sterker, voor de Britten alleen maar een complicerende factor. Daarom ook raakten de Joden al meteen 70 procent van hun vestigingsgebied kwijt. Dat omvatte aanvankelijk namelijk het huidige Israël, plus Samaria-Judea (“de Westbank”) plus wat nu Jordanië is. De Britten zagen het al in 1922 als opportuun, een paar maanden na het toekennen van het mandaat, om het hele gebied dat nu Jordanië is aan een koninklijke familie van Husseini’s te geven. Dat mag men vooral in herinnering houden – 70 % gebiedsverlies voor de Joden meteen al – als Catherine en soortgenoten hun leugens opdissen over de landverdeling tussen Israël en “Palestijnen”. De Britten hebben, toen vanaf 1920 het door de moefti van Jeruzalem aangestichte geweld tegen de geïmmigreerde Joden steeds sterker om zich heen greep, geprobeerd de toevloed van Joden naar Palestina steeds meer in te dammen. De prioriteit van Engeland was vriendschap met de Arabieren, niet met de Joden. In het boek van Wim Kortenoeven (De Kern van de Zaak”, pp. 149 – 232) staat de rol van de Britten niet voor niks beschreven onder de titel “Verraad met een Mandaat”.

So much dus voor die “imperiale belangen” en de voorhoede-functie van de Joden daarbij, waarvan Catherine rept. En vervolgens dat woord “gechanteerd” door schuldgevoel (om antisemitisme en Holocaust) dat Catherine gebruikt. Wie dat chanteren heeft gedaan zegt Catherine niet expliciet. Maar ik neem aan dat het die verrekte Joden toch weer waren. Punt is natuurlijk dat Israël helemaal niet “chanteerde” en dat ook helemaal niet nodig had. Israël was sterk, zelfbewust en ook nog populair in het Westen. Dat is na 1967 veranderd, toen de “baby-boom-generatie” begon aan “de lange mars door de instituties”. Dat is een verhaal op zich, een verhaal van ontsporend “links” waarvan Catherine een extreem en zeer onsmakelijk product is. Dat is een verhaal van politiek hedonisme, zelfmanifestatie, narcisme, cultuurrelativisme en postmodernisme. Van een Westen dat zichzelf verscheurd had in twee wereld-oorlogen, dat de Holocaust had geproduceerd en na 1945 blijkbaar alleen nog in schuldbewustzijn over zijn eigen “imperialistische” en koloniale zonden kon broeien. In dat klimaat kon de islam voorgesteld worden als een soort christendom en als zeker niet slechter. Dit is de grootste culturele vergissing van de laatste 30 jaar en misschien wel een fatale.

Ik heb het eerder over Nederland geschreven, maar het geldt ook voor Vlaanderen: er is een cultureel klimaat ontstaan waarin islamofiele collaborateurs als Catherine en Abicht de dienst uitmaken, in alle gesubsidieerde niches zitten en in feite een monopolie op subsidie hebben. Ze zitten overal: in academia, media, cultura atque politia. Ja, ook bij de politie, maar met “politia” bedoel ik even de hele staatsbureaucratie. En “chanteren” lieten en laten deze linkse machthebbers zich uitsluitend door de meest reactionaire ideologie die Gods aardbodem ooit heeft voortgebracht, het Mohammedanisme, niet door het Jodendom, die grootste christelijke secte, die de oergrond heeft gevormd voor onze Joods-Christelijk-Verlichte beschaving.

We zijn al bij alinea drie van de inleiding van het nieuwste meesterwerk van Catherine!

“Daarnaast is Palestina in de West-Europese cultuur permanent en dominant aanwezig geweest. Onze godsdienst komt vandaar. Iedereen onder ons heeft talloze verhaaltjes opgedist gekregen over Jezus en zijn apostelen in Palestina. We zijn er tijdens de Kruistochten gaan vechten omdat we vonden dat het land ons toebehoorde omwille van die godsdienst en niet aan de Arabieren die er woonden. Ook al waren velen onder hen christenen.”

Permanent, dominant en opgediste verhaaltjes over Jezus. Ja, de onderhuidse boodschap van mijnheer Catherine komt door: flauwe Jezus-verhaaltjes die als excuus dienen om nu nog steeds die arme “Palestijnen” te onderdrukken. Die permanentie en dominantie van de Jood Jezus zijn echter een zegen geweest, dé ultieme zegen voor de Westerse Cultuur, the continuing experiment. En ze hadden een zegen voor de “Palestijnen” kunnen zijn, als ze met de Joden hadden samengewerkt. Nóg zou het een zegen kunnen worden als ze daartoe alsnog besloten. Maar de “Palestijnen” hadden inderdaad niks met die opdisverhaaltjes over Jezus, die vent die zo anders was dan de favoriete profeet van Lucas Catherine, Mohammed, de “lachende moordenaar”, groot afslachter van ongelovigen, profeet van bloeddorst, roof, brandschatting, slavernij en seksuele grenzeloosheid volgens wiens leer binnen honderd jaar na zijn optreden ongetelde miljoenen worden afgeslacht tussen Poitiers en Bombay. Maar dan Jezus, die als een verachte sterft aan het kruis en roept “Mijn God, waarom hebt ge mij verlaten?” Het christendom, een godsdienst van verdrukten in het Romeinse Rijk met een Jood als profeet die zich van louter Liefde laat vermoorden. Mohammed de profeet van de onderwerping, de redeloosheid en aldus de gewetenloosheid. Maar dan “Israël”! Dat betekent: “Hij die vocht met de engel”. Dat is de mens die worstelt met God en zichzelf al ruziënd met God en zijn geloofsgenoten door de eeuwen een Geweten schept. Schópt! Zo ontstaat de Gouden Regel van Jezus en van Israël: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Mohammed is de Profeet van een heel ándere Gouden Regel die luidt: wees uitsluitend goed voor je geloofsgenoten, maar bekeer onder dwang, vermoord, onderdruk en breng in slavernij de ongelovigen. (4)

In het geciteerde kinderachtige alineaatje van Catherine worden de Kruistochten als een soort willekeursdaad van platte landroof voorgesteld. Maar de Kruistochten waren een reactie op 400 jaar terreur van de islam in Palestina ten aanzien van Christelijke pelgrims en van de heilige plaatsen aldaar. Dus het waren niet de Christenen die “begonnen”. En datzelfde patroon is al 14 eeuwen lang hetzelfde, zolang de islam bestaat. En we zien het tegenwoordig ook overal ter wereld: de aanhangers van de islam zijn degenen die “beginnen” en ook doorgaan met het geweld omdat de jihad de belangrijkste opdracht is van die “religie”. Kijk naar Israël: als de terreur van de “Palestijnse” maffia’s morgen stopt is het morgen vrede. (5)

Ik had beloofd twee punten te bespreken uit het “boek” van Catherine. De eerste pagina van zijn inleiding is nu klaar. Dan volgt nu zijn besmeuring van de gematigde en briljante verdediger van Israël, Alan Dershowitz. Om goed te laten zien waarover het gaat, volgen hier de betreffende pagina’s [155 t/m 157] uit “De Israël Lobby” [klik op de plaatjes voor een groter beeld]:

Catherine beschuldigt, zoals u hierboven kunt constateren, Dershowitz van het “bekladden” van Goldstone. Maar Dershowitz is nu juist degene van de redelijke, strakke, heldere analyse, altijd, ook contra Goldstone. En Catherine is degene die redeloos bekladt, altijd, ook nu weer contra Dershowitz. Hier is Dershowitz’ uitgebreide weerlegging van dat Goldstone-rapport, maar in feite wordt het allemaal gezegd in een filmpje van drie minuten uit een sessie van een hearing voor de VN van oktober 2009 (ook hier). Kolonel Richard Kemp is aan het woord en ik vertaal een stukje uit Kemps verklaring:

“Gedurende operatie Cast Lead, hebben de Israëlische strijdkrachten meer gedaan om burgers in een oorlogsgebied te beschermen dan enige ander leger in de geschiedenis van oorlogvoering. Israël heeft dit gedaan in het aangezicht van een vijand die opzettelijk zijn militaire capaciteit opstelde achter het menselijke schild van de burgerbevolking. Hamas, net als Hezbollah, zijn experts in het aansturen van de media-agenda. Beiden zullen altijd mensen klaar hebben om interviews te geven waarin ze de Israëlische strijdkrachten voor oorlogsmisdaden veroordelen. Ze zijn bedreven in het organiseren en vervalsen van incidenten.”

Goldstone heeft inmiddels in de Washington Post op een nogal hypocriete manier toegegeven dat zijn rapport laster was: “Ik weet nu dat burgers niet met opzet en als onderdeel van beleid doelwit waren.” Te weinig en te laat. Want laster is lastig ongedaan te maken.

Een Joodse vriendin vertelde me van een man die bij een rabbi kwam vragen hoe hij het lasteren over een vriend ongedaan kon maken. “Haal een veren kussen”, zei de rabbi. De man komt terug met een veren kussen en de rabbi gaat naar buiten, snijdt het kussen open en laat de veren in de wind vliegen. “Als je alle veren hebt teruggevonden en weer in het kussensloop hebt gestopt”, zei de rabbi, “is je laster ongedaan gemaakt”.

Dus, dat kussen indachtig: hebt u, lezer, net zoveel hysterische ophef in de mainstream-media gezien over de intrekking van het laster-rapport van Goldstone als over het uitbrengen ervan? Neen, ze zijn bepaald niet achter al die veertjes uit het kussen aan gegaan. Wat is het door de bank genomen toch verachtelijk tuig: mainstream-journalisten. En over Catherine praten we al helemaal niet: die blijft gewoon dóórlasteren.

Het volgende punt van leugenlaster van Catherine rond Dershowitz is vervat in de volgend zin: “De man staat in de VS bekend als Professor of Torture.”

Die kwalificatie haalt Catherine uit het Amerikaanse “Counterpunch”, een extreem-links blad met extreem-rechtse trekjes. (6) Catherine wekt de indruk dat Dershowitz op het standpunt staat dat in oorlogsomstandigheden alles is geoorloofd en dat Dershowitz voor Israël een vrijbrief wenst voor marteling en het doden van burgers. Maar dat is een leugen. In zijn artikel van 2004 “Rules of War enable Terror” constateert Dershowitz dat, zoals generaals altijd de vorige oorlog uitvechten, ook de Conventie van Genève betrekking heeft op de vorige oorlog, die van 1939 -1945, toen legers nog herkenbaar in uniform geregelde veldslagen voerden. Dershowitz wil dat oorlogsrecht van Genève dus herzien en aanpassen aan de nieuwe realiteit, namelijk dat terroristen in burger gekleed gaan en burgers als menselijk schild gebruiken. Dershowitz bepleit dat de schuld van burgerdoden die onbedoeld (!) vallen als Israël terroristen doodt, op het conto van die terroristen wordt geschreven. Te weten: het Hamas- en Hezbollah-tuig, dat de leiding heeft over de terreur. Deze organisatoren van de moordpartijen – raketaanvallen, zelfmoordaanslagen – zorgen namelijk dat ze altijd onder dekking van vrouwen en kinderen en verdere “burgers” zijn. De uitvoerende terroristen zorgen altijd dat ze vanuit bevolkingscentra hun raketten afschieten. Wat moet Israël dan doen? Niks? De eigen burgerbevolking laten vermoorden via raketaanvallen? Dershowitz verdedigt een zo gericht mogelijk treffen van de echte schuldigen en het zoveel mogelijk ontzien van de burgerbevolking. Anderzijds vindt hij ook dat niet Israël, maar de achter burgers schuilende terroristen verantwoordelijk gehouden moeten worden voor “collateral victims”. Net zoals wanneer een bankrover een gijzelaar neemt en politiekogels doden per ongeluk de gegijzelde, dan is de bankrover schuldig aan moord, niet de politie. (7)

Dershowitz’ standpunt over martelen is simpel en genuanceerd. Als je in staat bent een aanslag te voorkomen en een aantal andere mensen te redden van verwonding en dood dan is martelen geoorloofd. Maar dat moet de staat dan regelen, en zo openlijk mogelijk, zodat het niet een praktijk wordt van lagere echelons van politie en geheime diensten, terwijl de “officiële staat” de andere kant op kijkt.

De “Professor of Torture” is dus inderdaad een adequate titel voor Dershowitz, niet omdat hij gespecialiseerd is in martelen of dat propageert, maar de morele dilemma’s die gesteld worden vierkant confronteert en een antwoord formuleert. Grote moed, grote helderheid. Wat een verschil met etters als Catherine, en al wat hij vertegenwoordigt, die gigantische clubs van Jodenhatende leugenaars, die, als Israël vraagt wat ze mogen doen tegen terroristen die zich tussen burgers verschuilen, eigenlijk antwoorden: niks, je moet je burgers laten vermoorden. En die op de vraag of martelen van terroristen mag als het levens kan redden, gewoon zeggen: neen. En dat is het dan. Die slachtoffers moeten dan blijkbaar maar vallen en gajes á la Catherine wast gnuivend de handen in onschuld.

In de boven weergegeven pagina’s uit “De Israël Lobby” wordt een aantal namen genoemd van mensen tegen wie Dershowitz zich “gekeerd” heeft. Tegen eentje volgens Catherine zelfs “op een vuige manier”. Dat is professor Israël Shahak. De andere namen zijn: professor Norman Finkelstein, professor Noam Chomsky en de professoren Stephen Walt en John Mearsheimer. U merkt: het professort dat het een aard heeft. Toch zijn alle vijf deze helden van Catherine, net als hij zelf, antisemieten, gekken en bedriegers. Bij de een zal de mix net iets anders zijn dan bij de ander, maar crack-pots en nut-cases zijn het alle vijf. En het mooie is: Dershowitz toont dat voor alle vijf glashelder aan. Niet dat Dershowitz zégt dat het liegende gekken zijn – want hij is een heer en niet zo’n platte proleet als ik – hij toont het alleen maar aan. En dat aantonen heeft Dershowitz gedaan in een boek “The case against Israel’s Enemies”, waarin hij ook gedetailleerd en gedocumenteerd het leugentapijt ontrafelde van ex-president Jimmy Carter inzake Israël.

Nu moet ik mij beperken in de bewijsvoering, want anders wordt dit essay veel te lang. Ik kan niet van alle vijf door Catherine genoemde “profesoren” in deze tekst bewijzen dat Dershowitz aantoont dat het Jodenhatende gekken en incompetente prutsers zijn. Ik zal daarom alleen wat vertellen van Professor in de chemie Israël Shahak. En dat zal ik doen door wat Dershowitz over Shahak zegt in extenso te vertalen. Want ik heb het geprobeerd, maar het bleek een illusie dat ik het betoog van Dershowitz over Shahak kon samenvatten. Het is te glashard en te glashelder. Ik citeer en vertaal dus Dershowitz over Shahak.

Ik begin met professor Israël Shahak, een invloedrijke academicus die doceerde aan de Hebreeuwse Universiteit [van Jeruzalem] tot zijn dood in 2001. Shahak – een Israëlische overlevende van de Holocaust, die zich zowel tegen Israël als het judaïsme keerde – erkende zijn intellectuele schuld aan Marx: “Marx had groot gelijk toen hij [het klassieke judaïsme] karakteriseerde als gedomineerd door winst-belustheid.” Marx napratend, bracht Shahak het stereotype opnieuw in omloop van de hebzuchtige Jood “voortgedreven door de geest van de winst”. “Het is inderdaad waar dat het Joodse religieuze establishment een sterke hang heeft naar chicanes en gekonkel, te wijten aan de invloed van de orthodoxe Joodse religie.”

Shahak negeerde, net als Marx, de buitenproportionele bijdragen van Joden aan zowel Joodse als niet-Joods liefdadigheid ( . . .). Dit is de methode van de anti-semiet: alle Joden of het judaïsme de schuld geven van de kwade praktijken van enkele Joden, maar niet verdienste toekennen aan alle Joden of het judaïsme voor de goede daden van vele Joden. Shahak breidde ook de samenzweringstheorie van Marx uit naar Israël, claimend dat de Joodse staat een gevaar voor de wereld is en dat Amerikaanse Joden een buitenproportionele en gevaarlijke invloed uitoefenen over de politiek van de VS jegens Israël. “Volgens mij”, schreef hij, “vormt Israël als Joodse staat een gevaar niet alleen voor zichzelf en zijn bewoners, maar voor alle Joden en voor alle volken en staten in het Midden Oosten en nog verder.” Het gevaar, legde hij uit, is “Israëls ideologisch gemotiveerde najagen van territoriale expansie en de onvermijdelijke serie oorlogen die uit dat doel voortkwamen.” Deze dreiging, aldus Shahak, “zal blijven groeien, zolang als twee huidige ontwikkelingen worden versterkt: de toename van het Joodse karakter van Israël en de toename van de macht van Israël, met name in atoom-macht. Een anders onheilspellende factor is dat de Israëlische invloed in het Amerikaanse politieke establishment ook aan het toenemen is.”

Terwijl hij de Israëlische territoriale expansie afkeurde, wees Shahak de analogie met de apartheid van Zuid Afrika af, omdat Israël racistischer is en een ergere schender van mensenrechten, want onder de Apartheid werd 13 procent van het land gegeven aan zwarten, terwijl onder het Zionisme geen enkel land ooit zou worden gegeven aan de Arabieren: “ ‘De Joodse ideologie’ eist dat geen enkel deel van het Land van Israël erkend kan worden als ‘toebehorend’ aan niet-Joden ( . . .) Het principe van de Verlossing van het Land eist dat idealiter al het land, en niet slechts, laten we zeggen, 87 procent, te zijner tijd ‘verlost’ zal worden, dat wil zeggen dat het in bezit van Joden zal zijn.”

Dit is totale onzin, zoals bewezen wordt door Israëls besluit om de Gazastrook te verlaten en Israëls aanbod meer dan 95 procent van de West Bank te ontruimen in ruil voor vrede. De overgrote meerderheid van de Israëli’s zijn tegen “territoriale expansie” en zijn “ideologisch gemotiveerd” om in vrede te leven met hun Arabische buren, maar Shahak schreef de gezichtspunten van een minieme minderheid van religieuze extremisten toe aan “het Joodse karakter van Israël”. Nog maar eens: hij volgde het platgetreden pad van eerdere antisemieten als Marx: aan de Joden – of, in dit geval, aan de Israëli’s – opvattingen toeschrijven die door de overgrote meerderheid van Joden en Israëli’s afgewezen wordt. Voor ideologen als Shahak zijn feiten irrelevant. Hun ideologie is hun enige “waarheid”.

Zonder enig historisch bewustzijn beweerde Shahak dat de Joodse staat niet alleen een grotere dreiging vormde dan het antisemitisme, maar alreeds meer zich aan vervolging had schuldig gemaakt dan antisemitische regimes: “De mate van vervolging en discriminatie tegen niet-Joden begaan door ‘de Joodse staat’ met de steun van de georganiseerde diaspora-Joden, is ook enorm veel groter dan het leed aan Joden aangedaan door regimes die hen vijandig gezind zijn.” Shahak schreef deze a-historische nonsens nog geen vijftig jaar na de moord op meer dan zes miljoen Joden door “regimes die hen vijandig gezind” waren – namelijk, nazi-Duitsland en de Stalinistische Sovjet Unie. Benadrukkend dat hij schreef “als een Israëlische Jood” en een overlever van Bergens-Belsen, gebruikte Shahak zijn Joodse identiteit om immuniteit te claimen voor het trivialiseren van nazi-wreedheden en het demoniseren van Israël.

Shahak stelde Judaïsme gelijk aan antisemitisme op basis van de bewering dat het orthodoxe Judaïsme inherent racistisch en discriminerend tegen niet-Joden is. Hij baseerde zijn conclusie op de volgende waarneming die hij gedaan zou hebben bij een anonieme “ultra-religieuze Jood” en een niet nader aangeduid “rabinale rechtbank”:

“Ik was persoonlijk er getuige van hoe een ultra-religieuze Jood weigerde om zijn telefoon op de Sabbat te laten gebruiken om een ambulance te bellen voor een niet-Jood die in elkaar gezakt was in zijn buurt in Jeruzalem. In plaats van het incident gewoon in de pers te brengen, vroeg ik om een ontmoeting met de leden van de Rabinale rechtbank van Jeruzalem, die is samengesteld uit rabbi’s die benoemd zijn door de staat Israël. Ik vroeg hen of zulk gedrag overeen kwam met hun interpretatie van de Joodse religie. Zij antwoordden dat de Jood in kwestie zich correct had gedragen, vroom inderdaad, en staafden hun verklaring door me te verwijzen naar een passage in een gezaghebbende compendium van Talmoedische wetten, geschreven in deze eeuw.”

Vervolgens generaliseerde en stereotypeerde Shahak vanuit dat ene dubieuze incident naar de “meer algemene conclusie” dat Joden een “aandrang hebben om kwaad te doen, om op te lichten en te bedriegen en om, terwijl ze hun handen mooi schoon houden van geweld, hele volken te bederven en hen te drijven naar onderdrukking en moord . . . Wat betreft niet-Joden is het fundamentele Talmoedische principe dat hun levens niet moeten worden gered, alhoewel het verboden is om ze rechtstreeks te vermoorden.”

Ook dat is totale onzin, die Shahaks afgrondelijke onwetendheid weerspiegelt van de complexe leringen van de Talmoed, die grote waarde hechten aan het menselijk leven. Ik heb tientallen orthodoxe rabbi’s gevraagd naar Shahaks typering van de Talmoedische principes, en niet eentje was het met Shahak eens. Shahak ontleende zijn misvormde opvattingen van het Judaïsme blijkbaar rechtstreeks aan de Stalinistische “Zionologie”. Stalin stelde voormalige Joden aan die de Torah en de Talmoed hadden bestudeerd om via misvorming of verzinsels de meest extreme opvatting van judaïsme te presenteren als de gemiddelde visie. De nazi’s deden hetzelfde. De absurditeit van Shahaks beschrijving van de Joodse religie komt voorbeeldig tot uiting in zijn claim dat bij het judaïsme duivel-verering hoort. Zonder een enkele Talmoedische bron te citeren, beweert Shahak dat de zegen over een Joodse rituele wassing “Satansverering” inhoudt.

U verwondert zich misschien waarom ik zoveel ruimte heb gewijd aan een obscure academicus die stierf in 2001 en wiens claims inzake judaïsme en Israël duidelijk absurd en onverdraagzaam zijn. Ongelukkigerwijs is de absurditeit van zijn geschrijf voor anderen niet zo duidelijk. Omdat Shahak een Jood was, een Israëli en een overlever van de Holocaust, hebben zijn grotesk verwrongen meningen over het judaïsme, Israël en de Holocaust veel meer geloof gevonden dan ze op hun eigen waarde – of onwaarde – zouden verdienen. Om eens wat te noemen: Noam Chomsky, ’s werelds meest geciteerde anti-Israëlische academicus en misschien de meest invloedrijke academicus in de wereld – een van zijn boekomslagen noemt hem “misschien wel de meest belangrijke levende intellectueel” – heeft het over Shahak niet alleen als over “een oude vriend”, maar heeft ook aan zijn ideeën geloof gehecht en ze geprezen. Inderdaad: veel van de tegenwoordige anti-Israëlische retoriek van hard links – vooral van Joods hard links – is terug te voeren op Shahaks kletspraat. Nog op 6 mei 2008 werd ik tijdens een speech in Greenwich, Connecticut, geconfronteerd met een anti-Israëlisch pamflet dat uitgebreid uit Shahaks bizarre en foute typeringen van het judaïsme als een religie die gelooft dat “alle niet-Joden totaal satanische creaturen” zijn en dat Israël naar dat principe handelt.

In 1973, ging ik een brieven-strijd aan met Chomsky in de Boston Globe inzake Shahak’s mislukte poging om de macht te grijpen in de Israël Liga voor Mensen- en Burgerrechten om het in een hard-linkse organisatie te veranderen die alleen Shahaks ideologische geestverwanten zou verdedigen. ( . . .) In zijn brieven prees Chomsky Shahak als “een man van eer en principe die geen lessen nodig heeft van Alan Dershowitz of wie dan ook over wat het betekent een burgerlijke libertair te zijn. Chomskys geschiedenis van het verdedigen van antisemieten, Joodse en niet-Joodse, beperkt zich niet tot Shahak…

Men ziet, we glijden bijna ongemerkt Dershowitz filering van Noam Chomsky in… Maar lees de sleutelzin op de boven weergegeven pagina 156 van Catherine nog eens: “In 1972 attaqueerde hij op een vuige manier de toenmalige voorzitter van de Israëlische Liga voor Mensenrechten, Israël Shahak, omdat die te kritisch was voor de Joodse staat.”

Uit mijn vertaling van Dershowitz kan duidelijk geworden zijn dat Shahak een psychiatrisch geval was, zoals ze ook in Nederland bestaan: Hajo Meijer (8) en Jaap Hamburger zijn Joden die door hun concentratiekamp-ervaring dermate getraumatiseerd zijn, dat ze tot extreme zelfhaat zijn vervallen en elke stevige bevestiging van een Joods identiteit als misdadig zien. De enige Joodse identiteit die ze durven benadrukken is die van hun eigen slachtofferschap, dat ze gebruiken om “gezag” voor hun extremisme te krijgen en door extreem-links en de islam in de veilige armen gesloten te worden. De angst is blijkbaar groot om het monster van de nazislam te prikkelen. En blijkbaar is voor de vlucht in de ideologische extreem-linkse gemeenschap niet eens een concentratiekamp-ervaring nodig. We kennen de Joodse zelfhaat in verschillende gradaties van Karl Marx tot Theodor Herzl tot het hele zootje naïeve idioten dat zich verzameld heeft in bijvoorbeeld een Nederlandse organisatie als Een Ander Joods Geluid.

En vervolgens analyseert Dershowitz alle vier naast Shahak nog genoemde helden van Catherine en die worden zo mogelijk nog degelijker onderuit gehaald dan Shahak. Ik gebruik in dit stuk stevige taal en gewaag bijvoorbeeld van “Jodenhatende gekken” voor alle vijf de “professoren” die Catherine als zijn lichtende voorbeelden opvoert. Toch wordt het tijd onder ogen te zien dat dit geen overdreven kwalificaties zijn. Het kwaadaardige irrationalisme van alle vijf deze mentoren van Catherine wordt door Alan Dershowitz net zo overtuigend aangetoond als bij Shahak. Die kwaadaardigheid en dat irrationalisme hebben wel gradaties. De allerergste zelfhatende fanaticus en een regelrechte krankzinnige is natuurlijk Norman Finkelstein. Aan hem maak ik verder geen woorden of zelfs maar een link vuil. Maar ook de tot Godheid omhoog geschreven Noam Chomsky scoort hoog op de schaal van gekte en boosaardigheid. In zijn analyse van Chomsky schrijft Dershowitz bijvoorbeeld, en toont ook aan: “Er is een verschil tussen het verdedigen van het recht van nazi’s om hun haat te spuien, en opkomen voor de verdienste van neo-nazi ‘onderzoek’ en ‘bevindingen’ die de Holocaust ontkennen, wat Chomsky heeft gedaan.” In zijn zeer uitgebreide analyse van Walt & Mearsheimer, aan wie Dershowitz een apart hoofdstuk wijdt, gaat het meer om de “gewone” leugens, laster en verzwijgingen. Dus meer in de quasi-respectabele stijl van een Ludo Abicht, derhalve om het meer “mainstream”-antisemitisme dat de academische wereld en die van de media in het Westen steeds meer beheerst.

De Israëlhaat en nieuwe Jodenhaat is een complex verschijnsel. En ik geloof dat er twee soorten van deze haat zijn, of eigenlijk twee typen van haters. De ene zijn de echte antisemieten van het oeroude type, de krankzinnigen die ik hopelijk nooit zal begrijpen. Dat zijn degenen voor wie feiten, geschiedenis en argumenten er niet toe doen. Zij willen hartstochtelijk Joden haten en daar zoeken ze een verhaal bij dat bol staat van de Leugens, Laster & Verzwijgingen. Het zijn moordenaars dan wel moordenaarshelpers en in elk geval de wegbereiders van de nieuwe Holocaust. Het Belgische landschap ken ik in dit opzicht niet goed maar Lucas Catherine hoort tot deze levensgevaarlijke categorie. In Nederland zijn het types als Thomas von der Dunk, Anja Meulenbelt, Dries van Agt, Gretta Duisenberg, Harry van Bommel en Marcel van Dam. De lijst is niet uitputtend en vermoedelijk vergeet ik er honderd.

Het andere type is dat van wat ik “de convergent” heb genoemd. Een convergent kan een misleide zijn, iemand die misschien open staat voor informatie en kennis. Deze mensen kunnen van “links” komen of van “”rechts” en zij convergeren naar de islam, omdat zowel linksen als rechtsen daar veel van hun gading vinden: de voorliefde voor het totalitaire, anti-Amerikanisme, anti-“globalisme”, anti-“kapitalisme”, anti-“imperialisme”, anti-“kolonialisme”, anti-“Zionisme”, Derde Wereldisme, de Liefde Voor Alle Verdrukten in de wereld en dan natuurlijk vooral de “Palestijnen”. Dat is allemaal in de islam te vinden. Een nieuw puritanisme, dat die hoofddoek eigenlijk best wel zedig vindt, kan ook een rol spelen. Vooral bij Christenen die geen begin van een notie hebben van wat de islam werkelijk is en die het voor een soort christendom houden.

Men begrijpt dat de scheidslijn tussen deze “convergenten” en echte Jodenhaters vaak moeilijk te trekken is. Wie in België tot deze convergenten gerekend zou kunnen worden, weet ik niet. Misschien Ludo Abicht. In Nederland zou ik bijvoorbeeld niet weten of ik de media-genieke homoseksueel en katholieke priester Antoine Bodar (9) tot de echte antisemieten moet rekenen of tot de convergenten. In elk geval heeft Bodar met anderen zich gemeld als sympathisant van een heropvoering van de kluchtige tragedie van het “hulpkonvooi” naar Gaza, waar de grootste problemen obesitas en te sterke bevolkingsgroei zijn (inderdaad: net Auschwitz!) en waar zich de modernste air-conditioned shopping-mall van het Midden Oosten bevindt. Onder die anderen die via deze actie steun betuigen aan Hamas en dus aan genocide op de Joden en aan de vernietiging van Israël, zijn Laurens Jan Brinkhorst, aangetrouwd aan het Nederlandse koninklijk huis, vader van “prinses Laurentien”. Dat is de man die rond het tumult om “Submission” van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali de onsterfelijke woorden sprak: “Dan moet je maar geen sigaret opsteken in een kruithuis”. Marcel van Dam behoort tot de sympathisanten. Wat moet je van deze types zeggen? Dat ze bij uitstek alle gelegenheid hebben gehad om geïnformeerd te raken en dat het dus antisemieten zijn? Die conclusie lijkt onvermijdelijk. Carel Brendel verstrekt de hele lijst met namen (10) zoals die op dit moment bekend is, en de vraag bij elke naam is: convergent en misschien misleid… of toch gewoon bewuste Jodenhater?

Bij sommige “convergenten” zal het de hersenspoeling zijn die het monopolie van “links” op onderwijs, media en politiek de laatste dertig jaar verzorgd heeft. Maar zo langzamerhand is de echte informatie toch voorhanden. Men kan beter weten, al is het een kwestie van moeizame kennisverwerving. Ik voor mij kan niet meer doen dan het bovenstaande schrijven en nog eens verwijzen naar mijn opstellen over Israël (ook hier) en het nazistische karakter van de islam.

En wat Catherine betreft: ik hoop dat er anderen zijn die zullen gaan aantonen, dat waar is wat ik hier boven beweer, namelijk dat elke bladzijde van zijn nieuwste vod vol staat met Leugens, Laster & Verzwijgingen. Brabosh heeft al een belofte in die richting gedaan. Het voor vijf pagina’s aantonen van de foute fluttitude van Catherine heeft mij namelijk al heel veel energie en ergernis gekost. Het zijn niet alleen de Joden die niet blij worden van Lucas Catherine.

Misschien moet dit stuk niet zo ernstig eindigen en moet men, behalve voor de oprechte kwaadaardigheid van Catherine, ook oog hebben voor het diep belachelijke van de waanwereld waarin hij leeft, voor de niveau-loosheid, de knullige zieligheid, het pathetische geleuter. Met grote ernst worden in “De Israël Lobby” voortdurend doodgewone en openbare activiteiten pro-Israël besproken, maar dat doet Catherine op een toon alsof hij de meest gruwelijke netwerken van geheime samenzweerders blootlegt.

Als er bijvoorbeeld sprake is van een artikel van Alan Dershowitz dat met de toestemming van diezelfde Dershowitz door redacteuren van Joods-Actueel wordt bewerkt om het geschikt te maken om in een Vlaamse krant te verschijnen, dan blèrt Catherine dat het copy paste van de gruwelijke Dershowitz is overgenomen, maar dat zijn handtekening eronder ontbrak. Een samenzwering met de duistere Dershowitz op de achtergrond! Maar de overwegingen waren gewoon dat het om een bewerkt artikel ging dat in de Belgische verhoudingen gepubliceerd werd. Voor de meeste gewone Belgen zou die onbekende professor een wat vreemde eend in de bijt zijn geweest tussen al die ondertekenende Belgische intellectuelen. Toen de brief in Joods-Actueel verscheen in februari 2009 op pagina 15, dus voor een gemiddeld ter zake méér geïnformeerd publiek, stond Dershowitz er wél bij.

Verdere mini-paranoia van Catherine. Hij beweerde bij zijn boekpresentatie dat Benno Barnard, een gekend lid van de pro-Joodse maffia, betaalde snoepreisjes naar Israël aangeboden zou krijgen. De suggestie is uiteraard dat het loon voor propagandawerkzaamheden van Barnard betreft. Maar nou wil het toeval dat Benno nog nooit in Israël is geweest. Van Hugo van Minnebruggen (“Brabosh”) van de website “Vlaamse Vrienden van Israël wordt gesuggereerd dat hij nauwe samenwerking met het blad van de Joodse Gemeenschap in België Joods-Actueel heeft. Hugo heeft echter best wel een beetje onmin met Michaël Freilich van Joods-Actueel omdat hij hem veel te soft vindt. Hugo houdt zijn website bij naast een volledige kantoorbaan en hij heeft altijd alleen maar geld op toegelegd op zijn inspanningen voor Israël. Persoonlijk vind ik overigens dat het de taak van de Joodse voormannen is om gematigd zoveel mogelijk met iedereen on speaking terms te blijven en dat freischwebende Intelligenz van niet-Joodse origine de wat radicalere polemiek ter bescherming van Israël moet verzorgen.

Catherine daarentegen maakt wél deel uit van een serieus netwerk van propagandisten van de “Palestijnse” zaak, een netwerk dat in feite de laatste dertig jaar overal in West-Europa nagenoeg een monopolie in de mainstream-media heeft gehad en een alleenrecht op subsIdie. Ik denk dat in de aflopen dertig jaar ook in België een subsidie voor een niet -“linkse” benadering van de kwestie-Palestina – een documentaire of een pamflet – geen enkele kans op ondersteuning gemaakt zou hebben. Van het anti-Israël-pamflet van 1998 dat Catherine samen met Abicht schreef, zegt Catherine in het voorwoord:

“Deze brochure kwam in 1998 tot stand op verzoek van de Vereniging van Vlaamse Leerkrachten. In 1994 ging een werkgroep van start die de inhoud en toonzetting van de kwestie Palestina in de leerboeken aardrijkskunde en geschiedenis voor het Secundaire Onderwijs onderzocht. Dit resulteerde in 1996 in een colloquium aan de VUB.”

Dat krypto-Stalinistische gekonkel om de hersenspoeling van Catherine en Abicht de leerboeken van kinderen in te krijgen, is ongetwijfeld zwaar gesubsidieerd geweest Men ziet hoe ver de tentakels van Catherine in 1998 al het onderwijs in reikten. Dat het ook toen al Jodenhaat-tentakels waren blijkt al meteen uit het slot van het voorwoord:

“De politieke context verscherpte: in België startte een gerechtelijke procedure tegen o. o. a. [sic] Ariël Sharon en de tweede intifada brak uit. Tweemaal gezichtsverlies voor Israël. De Zionistische lobby schoot aan het werk. En zowel Eddy Boutmans, als minister van BZ Louis Michel en promier Verhofstadt werden benaderd om de brochure niet uit te geven. De lobby heeft het gehaald.” [mijn cursief]

Ja, die Joden trekken overal aan de touwtjes. “De lobby” dus. En “de lobby” bleef Catherine bezig houden, want nu ligt daar weer dat hele boek gewijd aan de verderfelijke Joodse invloed. Ook de positieve belangstelling voor Catherines Jodenhaat in de Belgische mainstream-media bleef. Op 4 juni 2011 kreeg hij ruim baan om zijn boek te promoten op het Belgische radio 1, in het programma “interne keuken”. Hoe anders vergaat het de verdedigers van Israël, de enige humane rechtsstaat in het Midden Oosten. Een redactioneel collectief van “Joods Actueel” dat opereert onder de naam “Savasorda” schreef:

“De lezers van de Vlaamse “kwaliteitskranten” (De Morgen/De Standaard) kennen Lucas Catherine ongetwijfeld. Hij krijgt er om de haverklap een forum voor zijn ongenuanceerde anti- Israëlische standpunten. Rechtzettingen daarentegen of lezersbrieven die een repliek geven worden maar met mondjesmaat gepubliceerd en dan meestal nog drastisch ingekort.”

Maar we geven het niet op, we zullen die gesubsidieerde muur van leugens ooit gesloopt krijgen, in België, in Nederland, in Europa, in het hele Westen. En als we er duizend jaar hard aan werken, misschien ook in de wereld van de islam.

Martien Pennings

(1) Hij heet eigenlijk Lucas Vereertbrugghen, maar hij wordt gesponsord en geestelijk ondersteund door zijn levenspartner die Catherine heet. Om deze Schutsvrouwe te eren noemt hij zich Lucas Catherine. Een onthullend portret van Catherine verscheen eerder hier: Lucas Catherine ontmaskerd?

(2) De werkwijze is dezelfde als van een collega-anti-semiet uit Nederland die in de Volkskrant schrijft, Thomas von der Dunk. Ik heb van hem een tiental columns geanalyseerd en ik had daarvoor een essay van 70 bladzijden nodig. Net als bij Catherine valt bij deze Von der Dunk de enorme bedrog-dichtheid op.

(3) Geciteerd bij Wim Kortenoeven, “De Kern van de Zaak”, (2005) p. 84. Het citaat van Rotthier staat op dezelfde pagina.

(4) Mijn visie op de verhouding Jodendom-christendom-islam heb ik kortst samengevat in dit essay in een paragraaf getiteld “Christendom, Verlichting, Islam”. Hier in een opstel over Catherines geestverwant, Thomas von der Dunk. Zie paragraaf 3) “Dunks irrationalisme rond Israël, Jodendom, christendom, islam en Wilders”. En vervolgens sub b) “Er ging nogal wat aan vooraf in het Midden-Oosten”. Ook in dit opstel, vanaf de woorden “In een nog te verschijnen tekst zal Benno Barnard het volgende zeggen”.

(5) Hier spreek ik over de kruistochten aan de hand van Rodney Stark. Zoek in de tekst van het opstel de woorden: “Je proeft Bermans insteek al meteen”.

(6) Extreem links (rood) en extreem rechts (bruin) zijn steeds moeilijker uit elkaar te houden. Ze komen steeds meer samen in bewondering en verdediging van de islam (groen), omdat beide extremen daarin veel van hun gading vinden. De islam is namelijk tegen het complex wat vijandig gezinden benoemen als Zionisme-kapitalisme-imperialisme-kolonialisme-globalisme-Amerikanisme, kortom het Westen. Het blad afficheert zich inderdaad als gespecialiseerd in “battles against the war machine, big business and the rapers of nature”. Wie googelt op “Counterpunch” en David Horowitz – net als Dershowitz een groot verdediger van Israël – vindt een fors aantal aanvallen van “Counterpunch” op Horowitz. Wie googelt op Israël en Counterpunch vindt een boek namens de redactie van Counterpunch met als titel “The Case Against Israel” en artikelen met titels als “Israel’s State Terrorism” en “Israel’s Attack on Us All”. Wie googelt op Counterpunch en islam vindt inderdaad een ode aan de islam onder de titel “Challenging Ignorance on Islam”.

(7) Ik heb zelf aan de hand van Dershowitz onlangs een opstel gewijd aan het schuilen van terroristen tussen de eigen burgerbevolking onder de titel “Islamitische Zelfmoord-chantage, Israël en het Westen”.

(8) Hajo Meier heeft in een discussie in de Amsterdamse Balie over de grote verdiensten van Hamas in 2011 beweerd dat Hamas nooit echt antisemitisch kon zijn. Dat was iets christelijks en van de nazi’s, riep Meijer. Hij liet zich de exclusiviteit van zijn leed niet afnemen. Auschwitz is uniek! Onzin. Het massamoorden kent vele vormen, in stromen van bloed met het zwaard, met stromen van kogels, met stromen van gas, met tapijten van bommen.

(9) Zie de uitzending (vanaf minuut 35 plus 30 seconden) met Antoine Bodar van 15 juni 2011 bij Knevel & Van den Brink: Bodar benadrukt dat “niet iedere Palestijn een terrorist” is. Maar wat hij blijkbaar niet weet, is dat het onderwijs, ook volgens Hillary Clinton, zowel in Gaza als op “de Westbank” (Samaria-Judea) tot in het absurde doordrenkt is met Jodenhaat. Dus als niet iedereen een terrorist is, dan toch wel een sympathisant. Bodar betoont zich zeer onder de indruk van een paar sloppenwijken en ruïnes die overduidelijk al erg oud zijn. Oh, wat lijden die Palestijnen toch! Maar ga dan ook even naar een ander beeld van “Gaza Uplugged” voor het luxe Gaza van de obesitas: hier en hier. Bodar wilde pas zijn steun terugtrekken van het Gaza-flotielje als “echt bewezen werd” – en bij die woorden was de narcist bijna tot tranen geroerd– dat Hamas en de Moslim Broederschap bij het “hulpkonvooi” betrokken zouden zijn. Nou, dat bewijs is inmiddels geleverd door Carel Brendel.

Voor een kritiek op Bodars optreden: hier. Aan die kritiek wil ik het volgende toevoegen:

Bodar was in de uitzending helemaal hysterisch van mooie gevoelens van diepe verontwaardiging. Dat was ook de opzet, want Bodar was door Gaza geloodst met een busje van de VN. De VN is een zeer politieke organisatie, dat wordt wel eens vergeten: de meerderheid van staten beslist en dat zijn heel veel misdadigerstaten. De krachtigste lobby van misdadigerstaten is de OIC, de Organisation of the Islamic Conference, met 57 leden, die nagenoeg altijd één lijn trekken als het tegen Israël gaat. Bovendien heeft die zwaar pro-islamitische VN al sinds decennia een extra-super-plus pro-“Palestijnse” afdeling voor de “hulp” precies aan die “Palestijnen”. Die afdeling heeft de onmogelijke afkorting UNRWA, wat weer staat voor de stiekeme naam “United Nations Relief and Works Agency”. Stiekem, want de Relief en de Works komen alleen ten goed aan de “Palestijnen”. Er worden al decennia tientallen miljoenen per jaar in dat “Gaza” gepompt, vandaar dat overbevolking en obesitas de voornaamste problemen in Gaza zijn. En terreur natuurlijk. Richting Israël. Dat spreekt voor zich. De medewerkers van dat UNRWA verdienen zich een slag in de rondte, zoals alle” hulpverleners” bij de VN. Ze willen ook graag in hun four-wheel-drives blijven rijden. En wat doen ze dus? Zorgen dat de indruk wordt gewekt dat het allemaal heel erg is in Gaza. Want als dat niet meer zo is, dan zijn ze uitverdiend en gefourwheeldrived. Dus bepaalde ruïnes in Gaza worden zorgvuldig in stand gehouden, zodat de oh-wat-erg-toeristen als Bodar weer met verschrikkelijke verhalen thuis komen. Zo blijft de subsidie in stand!

(10) De hele lijst van namen zoals die door Carel Brendel wordt verstrekt. Echte meevaarders Nordin el Ouali, Max van Lingen en Amin Abou Rashed. Steunbetuigers: Gretta Duisenberg , Marcel van Dam, Mohamed Rabbae, Carrie Jansen, Karin Spaink, Stan van Houcke, Thomas von der Dunk, Esmaa Alariachi, Abdelhakim Chouaati Salaheddine , Najib Amhali , Abdelkader Benali , Antoine Bodar ,Elizabeth Schmitz , Jan Pronk , Laurens Jan Brinkhorst. Brendel geeft van verschillende van bovengenoemde figuren een korte achtergrond-typering.

Lees ook op Brabosh.com: De anti-Israëllobby van Lucas Catherine op het recidivepad door André Gantman van 8 juli 2011; Lucas Catherine ontmaskerd door de Israel Lobby door Michael Freilich van 8 juli 2011; Slecht nieuws voor Lucas Catherine: De Israël Lobby in Vlaanderen breidt uit van 5 juli 2011; Lucas Catherine en de Palestijnse Muur van Leugens door Martien Pennings van 18 juni 2011; Het sprookje van Brabosh en de Israël Lobby door Lucas Catherine van 14 juni 2011 door Brabosh.com; Benno Barnard vernietigend over Lucas Catherine en de fabel van De Israël Lobby van 30 juni 2011; Kunnen Vlaamse journalisten denken ? door Martien Pennings van 2 juli 2011;

Israël is een Vergissing

Het is niet de “armoede”, niet de “bezetting”,

maar de islamitische haat

door Martien Pennings

In dit stuk wordt “Palestijns” en “Palestijnen” consequent tussen aanhalingstekens gezet, omdat de “Palestijnen” een invented people zijn, een rond 1964 opportunistisch uitgevonden volk. Verzonnen om als wapen tegen Israël te kunnen dienen, om in de Koude Oorlog als pion door de Sovjet Unie gebruikt te kunnen worden en om de volkshaat in de Arabische dictaturen op Israël te kunnen blijven afleiden. Palestina gold in de islamitische wereld al eeuwen als een verwaarloosde uithoek van Syrië, waar Joden, Christenen en Arabische moslims woonden. Nergens wordt een “Palestijns volk” ooit genoemd: het is een historische propagandazwendel met Yasser Arafat als boegbeeld.

Daarentegen bestaan de Joden als volk wel degelijk. Sinds duizenden jaren hebben Joden onafgebroken in Palestina gewoond. Ook in de diaspora (vanaf 70 na Christus) zijn de Joden over de hele wereld geestelijk verbonden gebleven met Palestina en vooral met Jeruzalem. In de 19e eeuw zou dat materiële uitdrukking krijgen in de Zionistische beweging van Theodor Herzl. Over het Zionisme bestaan in de Joodse gemeenschap verschillende opvattingen, voor mij is Israël een symbool van de Joods-christelijk-verlichte traditie waarin ook de ervaring van de Tweede Wereldoorlog moreel is verwerkt.

De Arabieren hebben onder de vlag van de islam pas in 638 na Christus (!!!) Palestina bloedig aan het kromzwaard onderworpen. Als het doorslaggevende argument moet zijn “oorspronkelijke bevolking” dan winnen de Joden het ruimschoots. En als het doorslaggevende argument moet zijn “bloeddorstige kolonialen moeten weg” dan komen uitsluitend de Arabieren daarvoor in aanmerking. Want in de volgende 1300 jaar hebben de Joden onder bezetting geleefd. Ze waren op zijn best door islamitische heersers uitgebuite rechtelozen (“dhimmies”) en op zijn slechtst werden ze mishandeld en vermoord. Die islamitische heersers waren eerst Arabieren en later Turken (Ottomaanse Rijk). Al kregen sommige Joden door hun talenten hoge posities onder islamitische Arabieren en Turken, maar in onzekerheid en angst leefden ze ál die 1300 jaar. (1)

We hoeven dus over het recht van de Joden om in Palestina te leven helemaal niet zo formalistisch te zeuren. Dat gezeur gaat dan altijd over het gedoe tussen enerzijds Engeland – dat in 1920 per mandaat van de Volkenbond het bestuur over Palestina kreeg – en anderzijds Arabische “nationalistische” en machtsbeluste potentaten, die hun kans schoon zagen onder het Kalifaat der Ottomanen uit te komen. Doordat de Turken van het Ottomaanse Rijk op eigen initiatief (!) in 1914 de kant van de Duitsers kozen in de Eerste Wereldoorlog, hoorden ze bij de verliezende partij en kwam zo’n beetje het halve Midden-Oosten onder mandaat van Engeland en Frankrijk.

Gezeur over gedoe tussen Engeland en Arabische potentaten? Bijvoorbeeld over hoe kolonialistisch en stiekem het Sykes-Picot-verdrag (1916) wel niet was, waarbij Engeland en Frankrijk het Midden-Oosten onder elkaar verdeelden als het Ottomaanse Rijk eenmaal verslagen zou zijn. Over de status van de Balfour-verklaring (1917) een briefje van een Engelse minister van Buitenlandse zaken namens het Engelse kabinet aan een niet onbemiddelde Joodse Zionist, ene Rotschild, waarin stond dat Engeland welwillend stond tegenover de vestiging van een Joods tehuis in Palestina. Over hoeveel rechtskracht die Balfourverklaring wel of niet kreeg door de opname in het Volkenbondmandaat inzake Palestina aan Engeland. Over de Hoessein-McMahon-correspondentie en dus over de vraag of een bepaalde Arabische potentaat uit het huis der Hashemieten, namelijk Hoessein ibn-Ali (dood 1931) , in ruil voor zijn hulp bij het ondermijnen van het Ottomaanse Rijk middels het Arabisch nationalisme misschien te weinig heeft gekregen van de Engelsen. In elk geval kreeg zijn zoon Abdullah in 1923 “Trans-Jordanië”. Over die “Hashemieten” en “Trans-Jordanië” zo dadelijk meer.

Formalistisch gezeur over gedoe tussen Engelsen en Arabieren staat dus helemaal los van het recht van de Joden om naar Palestina te emigreren: de Arabische moslims hebben in 638 een aanvalsoorlog op hen uitgevoerd – het zou niet de laatste zijn - hebben gemassamoord onder Christenen en Joden en vervolgens vooral de Joden gedurende 1300 jaar geterroriseerd en “gedhimmiseerd”. En wat deden de Joden toen ze in de 19e eeuw “terugkwamen” in Palestina? Wat Joden altijd doen als ze maar de kans krijgen: ze brachten welvaart, dynamiek, betere gezondheidszorg en een hogere levensverwachting in een Palestina dat, nogmaals, volgens alle ooggetuigenverslagen in de 19e eeuw tot dan toe een troosteloze uithoek van Syrië was dat weer viel onder het Ottomaanse Rijk.

Onder de Joden was door de eind 19e eeuw aanzwellende Jodenhaat, vooral in Oost-Europa, de Zionistische beweging steeds populairder geworden. Sinds 1880 migreerden steeds meer Joden naar Palestina. Wat er aan bloeiende aarde na 1880 ontstond was door de Joden voor duur geld gekocht en met eigen harde arbeid (moeras of rots of zand) in cultuur gebracht. Arabieren kwamen af op die bloei: degenen die nu “Palestijnen” worden genoemd zijn waarschijnlijk afstammelingen van Arabieren die later dan veel Joden in Palestina aankwamen.

Kortom: de islamitische Arabieren hebben de Joden 1300 jaar – vanaf de 7e eeuw tot de 20ste eeuw – vermoord, verdreven en onderdrukt en toen de Joden terugkwamen brachten ze aan de Arabische moslims humaniteit en welvaart. We zullen zien dat het antwoord van de Arabische moslims opnieuw bestond uit moord, verdrijving en onderdrukking.

Lees snel verder klikken op:

Als we spreken over de vervolging van de Israëlische Joden door de “Palestijnse” maffia, en over de gebieden waar dat vooral plaats vond en vindt, is het handig één stuk terrein tevoren goed te definiëren. Namelijk het gebied tussen de rivier de Jordaan en de grens met Israël. Dat wordt in de “Palestijnse” propaganda sinds 1967 de “Westbank” genoemd. Dat is een kunstmatige en rare naam. Want dit gebied heet al duizenden jaren Samaria & Judea. Wie heeft er trouwens ooit een rivieroever gezien die 40 kilometer breed is? De Engelsen, tijdens hun mandaat in Palestina (1920-1948) hebben ook nog eens aan de verwarring bijgedragen. Zij gaven Samaria-Judea de naam “Cis-Jordanië” (= aan-deze-kant-van-de-Jordaan). En wat tegenwoordig Jordanië heet noemden de Engelsen “Trans-Jordanië” (= aan-de-andere-kant-van-de-Jordaan). Maar uit die drie namen Samaria-Judea, “Cis-Jordanië” en “Westbank” kiezen wij de enige echte: Samaria-Judea.

Het mandaatgebied waar Joden zich oorspronkelijk mochten vestigen – integrerend en zich mengend met de Arabische en al aanwezige Joodse bevolking – omvatte het tegenwoordige Israël, plus Samaria-Judea, plus het tegenwoordige Jordanië. Echter: de Joden hebben tenslotte als vestigingsgebied slechts 10 % van dat oorspronkelijke oppervlak overgehouden. Dat kwam mede omdat de Engelsen al meteen in 1922 aan een bepaalde Arabische heerser, Hoessein ibn-Ali (dood 1931) uit het koningshuis der “Hashemieten” het grootste deel van Palestina, 78%, weggaven. Dat stuk was Trans-Jordanië en dat is hetzelfde als het tegenwoordige Jordanië. Deze Hoessein ibn-Ali had namelijk de Engelsen in de Eerste Wereldoorlog geholpen tegen de Ottomanen en moest nu gecompenseerd worden voor een machtsgreep die de Saoedies hadden gepleegd op het Arabisch schiereiland. In 1923 kreeg Hoessein ibn-Ali’s zoon Adullah de troon. Er is dus al sinds 1922 een “Palestijnse” staat, Trans-Jordanië, die sinds 1950 Jordanië heet en die wordt geleid door een koningshuis dat eigenlijk thuishoort in Mekka en in Palestina niks te maken had.

De eigen Palestijns-Arabische “elite”onder leiding van de moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, heeft vanaf 1922, ideologisch geïnspireerd door islam, nazisme (!) en pan-Arabisme, de haat tegen de instromende Joden gewekt en met terreur – óók tegen de eigen bevolking – de massa der Palestijnse Arabieren achter zich gedwongen. Deze moefti heeft zeer nauw samengewerkt met de nazi-top, heeft op de Balkan speciale moslim-SS-troepen gevormd die daar uiterst moorddadig hebben huisgehouden, is persoonlijk verantwoordelijk voor de moord op vele duizenden Joden (waaronder duizenden kinderen) en werkte mee aan plannen om de Joden ook in Palestina te vergassen. Deze Arabische “elite” is 100% verantwoordelijk voor de oorlogssituatie tussen Joden en Arabieren die in de jaren 1930 in Palestina ontstond.

Nadat 78% van Palestina aan bovengenoemde Arabische potentaat Hoessein ibn-Ali was verkwanseld, besloten de Verenigde Naties in November 1947 de overgebleven 22% waar de Joden zich nog mochten vestigen, te weten het gebied tussen de Jordaan en de zee, nóg eens in tweeën te delen in een gebied (Israël) exclusief voor de Joden en een (Samaria-Judea) voor de Palestijnse Arabieren. Nu konden er eigenlijk twéé staten exclusief voor de Palestijnse Arabieren, dus twee “Palestijnse” staten komen: Samaria-Judea en het reeds sinds 1922 bestaande Trans-Jordanië, het tegenwoordige Jordanië. Maar de Arabieren weigerden in te stemmen met de door de VN voorgestelde tweedeling. Dát is de reden waarom de “Palestijnen” in Samaria-Judea geen tweede (!) eigen staat hebben gekregen. Door eigen beslissing: zij wilden alles hebben, misgunden de Joden zelfs die paar procent die nog voor ze overbleef en gingen voort met de burgeroorlog die al sinds 1922 langzaam in Palestina was aangezwollen.

De “elite”van de Palestijnse Arabieren heeft die burgeroorlog zeer bewust gewild en opgewekt, vanaf 1922 onder leiding van de moefti van Jeruzalem. Die “elite”, een islamitische maffia, was verantwoordelijk voor de “Arabische Opstand” in Palestina, in feite een terreurgolf tegen de Joden die van 1936 tot 1939 duurde. Diezelfde maffia heeft ook in 1948 de gewone Palestijnse Arabieren opgeroepen dan wel gedwongen hun dorpen te verlaten om ruim baan te maken voor de vijf binnenvallende Arabische legers (Saoedie-Arabië, Libanon, Irak, Trans-Jordanië, Syrië, Egypte) die een genocide op de Joden wilden plegen. Dáár ligt de oer-oorzaak van het “Palestijnse” vluchtelingenprobleem. Want de Joden zijn blijven doen wat ze al vanaf 1922 deden, namelijk proberen de gewone Palestijnse Arabieren te bewegen niet te vluchten en gelijkberechtigd zij aan zij met de Joden in Palestina te leven.

Op 16 mei 1948, dus twee dagen ná Israëls onafhankelijkheidsverklaring, terwijl de “elites” van vijf Arabische naties een genocidaal bedoelde aanval hadden losgelaten op de twee dagen oude Joodse staat, zond de officiële Israëlische radio de volgende verklaring uit in het Hebreeuws en Arabisch:

“Hoewel wij tot een woeste oorlog zijn gedwongen, behoren wij niet te vergeten, dat binnen onze grenzen leden van het Arabische volk de rechten behoren te genieten van burgers en dat de meesten deze oorlog haten. Wij moeten hun rechten op een gelijk niveau handhaven met die van alle burgers. Wij zien uit naar vrede en strekken onze hand uit om hun medewerking te verkrijgen bij het opbouwen van ons vaderland. Burgers, laat ons de integriteit van ons jonge vaderland handhaven.” (5)

Israël riep zijn onafhankelijkheid uit op 14 mei 1948. Er zijn vlak ná 14 mei 1948 meer Joden uit de Arabische landen weggejaagd (door Arabieren) dan Arabieren vóór 14 mei 1948 uit Israël (óók door Arabieren!). Als er Palestijnse Arabieren door Joden zouden zijn verjaagd, dan zou de wereldpers, die in veel gevallen anti-Zionistisch was, daar zeker uitgebreid melding van hebben gemaakt. Maar in de berichtgeving uit die tijd is daar geen spoor van te ontdekken. De Joodse vluchtelingen uit de Arabische landen zijn geruisloos geïntegreerd in Israël, terwijl de Arabische vluchtelingen later “Palestijnen” werden en kunstmatig in hun vluchtelingenstatus zijn gehouden. Er zijn in elk geval niet meer dan 700.000 Palestijnse Arabieren gevlucht. Maar de Verenigde Nazi’s (2) claimen nu dat er bijna 5 miljoen “Palestijnse” vluchtelingen zouden zijn. Nog nooit ergens in de geschiedenis hebben kinderen en klein-kinderen van vluchtelingen óók de vluchtelingstatus gekregen. De enige uitzondering ooit ter wereld zijn deze “Palestijnen” en ze zouden ook nog het recht op “terugkeer” hebben. Aan het einde van WO II waren er 50 miljoen vluchtelingen: Duitsers, Hongaren, Grieken, Hindoes, Bulgaren. Allen zijn ze op nieuwe grond gehuisvest en hebben de verandering geaccepteerd. Zo niet de islamitische “Palestijnen”.

De “Palestijnse” vluchtelingen, als ze dat al wilden, werden ook niet in staat gesteld zich bij de nieuwe situatie neer te leggen. Want de omringende Arabische landen weigerden hen op te nemen en hielden aldus het probleem kunstmatig in stand. En dat gebeurde bewust om de haat van de eigen bevolking op de Joden te kunnen blijven afleiden. In de Arabische totalitaire islamdictaturen is altijd erg veel volkshaat voorhanden, die in de islam traditioneel wordt afgeleid op ongelovigen en Joden. De bazen van de “Palestijnen”, vanaf moefti Amin al-Hoesseini, tot Yasser Arafat, tot Abbas en het Hamasgeboefte hebben ook altijd geleefd van de haat: het zijn in feite maffiabendeleiders, die niet aan een normale maatschappij leiding kunnen geven, maar de vele miljoenen “hulp”-dollars die jaarlijks binnenkomen besteden aan wapens, geweld en corruptie. Het enige verschil met een gewone maffiabende is dat zij de afpersing op wereldschaal plegen.

Egypte en Jordanië hebben van 1948 tot 1967 Gaza en Samaria-Judea illegaal bezet, want na een aanvalsoorlog. In het kader van die illegale bezetting hebben van 1948 tot 1967 Egypte en Jordanië de vluchtelingenkampen in respectievelijk Gaza en Samaria-Judea beheerd. Dat deden ze op een zeer wrede manier. In het op de grens van Samaria en Judea gelegen Jeruzalem werden gedurende de illegale bezetting door Jordanië van 1948-1967 vele Joodse heiligdommen vernield en op zo smerig mogelijke manier ontheiligd. De Joden kregen natuurlijk al helemaal geen toegang tot hun heilige plaatsen. In de periode dat Jordanië Samaria-Judea illegaal bezette (1948-1967), werden juist alle Joden uit Jeruzalem verjaagd. In die tijd verzonnen de Arabieren ook die belachelijke naam “Westbank” voor Samaria-Judea.

En het “Palestijnse volk” werd pas uitgevonden rond 1964, toen het Arafat begon te dagen dat de identiteit van een gekoloniseerd Derde-Wereld-volk-imago misschien wel wat voor de “Palestijnen” zou zijn. Na de door de Arabieren verloren juni-oorlog van 1967 werd het idee operationeel. Dat gebeurde op advies van de Sovjet-Unie , want het “Palestijnse volk” als “Derde Wereld-volk” dat door de “koloniale” Israëli’s van hun land was beroofd, paste prima in de Koude Oorlogspropaganda tegen “Amerika” van de Sovjets. Arafat werd door het Kremlin gehoorzaam gehouden met videotapes die in het Roemenïe van Ceausescu waren gemaakt, waar Arafat ideologisch geschoold werd. De videotapes bevatten de dagelijkse homoseksuele activiteiten van Arafat met zijn lijfwachten en met de minderjarige weesjongetjes die door Ceausescu aan Arafat en zijn gezelschap ter beschikking werden gesteld. (3)

Toen de oorlog van 1967 eindigde met een overwinning van Israël, reageerden de Arabische landen op een conferentie in Khartoem (Soedan) op een vredesaanbod van Israël met de bekende “drie keer nee van Khartoem”: geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen en geen vrede met Israël. Let wel: de wil tot vrede en compromis kwam van de overwinnaar. Volgens elk internationaal en oorlogsrecht was Israël na de overwinning van juni 1967 eigenlijk gelegitimeerd om heel Egypte, Syrië en Jordanië te bezetten. Ze hadden daartoe meer recht in elk geval dan de Amerikanen hadden om Japan en Duitsland te bezetten na de Tweede Wereldoorlog, want Amerika’s grondgebied-in-stricte-zin (als je dus afziet van Pearl Harbour) was niet aangevallen door de Japanners en Duitsers. Het gaat er even niet om of zo’n bezetting door Israël van half Arabierië praktisch mogelijk of wenselijk zou zijn geweest, maar deze landen hadden twee ongeprovoceerde en genocidaal bedoelde aanvallen uitgevoerd op Israël, in 1948 en 1967.

Kijk even goed naar de situatie van Israël na 1967: de Arabische staten en de maffiabazen van de “Palestijnen” wensten geen vrede. Israël wilde en kon die landen niet dwingen tot vrede, maar Israël wilde ook niet opnieuw via Samaria-Judea, Gaza en de Golan-hoogte aangevallen worden. En dus bezet Israël die gebieden. Maar die bezetting duurt slechts om één reden nog steeds voort: de Arabieren willen geen vrede. Resolutie 242 van de VN eist dat Israël zich terugtrekt uit “bezette gebieden”, niet “de” bezette gebieden en stipuleert bovendien dat Israël recht heeft op erkenning en veilige grenzen. Voorts kan men zich afvragen met hoeveel moreel recht de VN die eis van terugtrekking, zelfs met die inperking van veilige grenzen, kan stellen. Temeer daar Israël in 1973 in de Jom Kipoer-oorlog opnieuw is aangevallen.

Na de overwinning in de juni-oorlog in 1967 bezette Israël dus niet Egypte, Syrië en Jordanië, maar bood vrede aan. En toen die vrede geweigerd werd bleef Israël zéér, zéér bescheiden. Het bezette de Golan hoogte: vanaf deze hoogvlakte is het laag gelegen economisch hartland van Israël gemakkelijk onder vuur te nemen om vervolgens een tankdoorbraak te forceren. De Golan is in 1967 met enorme heldenmoed en relatief veel verliezen door Israëlisch soldaten ingenomen. Aan de dun bevolkte Golan-hoogte valt niet veel te burgerbesturen. Maar wel aan Samaria-Judea en Gaza. En tot dat bestuur werd Israël gedwongen door de vredesweigering van Khartoem van de Arabische landen en de “Palestijnse” maffia. Na 1967 ging het er in beide gebieden veel humaner aan toe dan het onder Egypte en Jordanië het geval was geweest. Ondanks de zelfmoordaanslagen door de “Palestijnen”, namen welvaart en de Arabische bevolking sterk toe en werd Jeruzalem weer voor alle geloven toegankelijk.

Tot 1967 was er nooit sprake van een “Palestijns”volk, want in die tijd waren de Arabische staten er nog op uit, geheel in de lijn van de geschiedenis sinds de val van het Ottomaanse Rijk in 1918, om Israël onder elkaar te verdelen. Pas toen na de oorlog van 1967 Israël het bewind overnam kwamen er protesten en was er ineens dat “Palestijnse volk” en werd er een “Palestijnse” staat geëist op de “Westbank”. Maar zoals gezegd: de “Palestijnen” hébben een Palestijnse staat, namelijk Jordanië en ze hádden er nóg een kunnen hebben. Ze hadden die tweede staat in 1948 kunnen accepteren, maar de Arabieren kozen voor een aanvalsoorlog en Jordanië bezette vervolgens illegaal Samaria-Judea. Ze kregen hetzelfde stuk land dus illegaal en na geweld in bezit dat ze zonder geweld en legaal hadden kunnen krijgen. Ze hadden opnieuw de kans die tweede staat in 1967 te accepteren, met verlies van slechts een paar kleine bufferzones in Samaria-Judea tegen de grens met Israël aan, puur voor de militaire veiligheid van Israël, plus een regeling voor Jeruzalem. Maar ze kozen opnieuw voor géén vrede met de drie keer nee van Khartoem. En bij dat alles was Israël nog bereid te vergeten dat in 1948-1967 Jordanië illegaal Samaria-Judea bezet had gehouden.

Hoessein, die koning was van Jordanië van 1952 tot 1999, vond zelf dat Jordanië de enige echte Palestijnse staat was en dat die Samaria-Judea moest omvatten. In 1965 zei Hoessein nog: “De organisaties die proberen verschil te maken tussen Palestijnen en Jordaniërs zijn verraders.” Hoessein had met “verraders” Arafat (Fatah) en de PLO op het oog.

Fatah en de PLO, sinds 1969 beiden onder Arafat, probeerden de macht in Jordanië over te nemen. Dat was niet kansloos, want in Jordanië en Samaria-Judea samen genomen vormden de “Palestijnen” tweederde van de bevolking. Om dezelfde reden konden de Jordaanse autoriteiten er niet omheen de “Palestijnse” terreur in Samaria-Judea te ondersteunen. Die terreur nam natuurlijk enorm toe, toen na 1967 Israël het bestuur had overgenomen. Toch besloot koning Hoessein op een gegeven ogenblik dat de “Palestijnen” te gevaarlijk werden.

Van september 1970 tot juli 1971 woedde er een wrede oorlog tussen het leger van Jordanië en Fatah-PLO onder Arafat. Duizenden “Palestijnen” sneuvelden en Arafat werd met zijn Fatah-PLO verdreven, waarna hij van het welvarende en grotendeels christelijke Libanon een terroristische hel ging maken. De “Palestijnse” terreurgroep “Zwarte September”, verantwoordelijk voor de aanslag op de Olympische Spelen in München in 1972, ontleende zijn naam aan de maand waarin de “broederstrijd” in Jordanië was begonnen.

Nog in 1981 zei Hoessein: “Jordanië is Palestina en Palestina is Jordanië.” Toch waren in 1981 de Arabische stemmen al lang zeer krachtig die het over een (na 1967 uitgevonden) “Palestijns volk” wilden hebben, los van Jordanië. Hoessein maakte zijn late draai noodgedwongen in 1988, omdat de ideologie van “het Palestijnse Volk” als aparte entiteit los van Jordanië toen té sterk was geworden. In 1988 deed Jordanië officieel afstand van elke claim op Samaria-Judea. Dat was ten tijde van de “Eerste Intifada” (1987 -1993) de zoveelste bewust door de “Palestijnse” maffia opgeroepen haatuitbarsting. De meest materiële reden van het opgeven van de claim door Jordanië was natuurlijk de angst dat de (na de verdrijving van Arafat in 1971) opnieuw gegroeide “Palestijnse” maffia koning Hoessein ten val zou brengen en de macht overnemen. Maar ook hadden Jordanië en Hoessein ingezien dat de propaganda een geloof in het bestaan van een “Palestijns volk” wereldwijd ingang had doen vinden en dat dit een geweldig wapen tegen Israël was geworden.

Na 1948 en 1967 is Israël voor de derde keer aangevallen, in 1973. Toen, in 1973 met de Jom Kipoeroorlog, deed Jordanië niet echt mee en werd de “Westbank” niet voor de derde maal als springplank voor een genocidale aanval op Israël gebruikt. Dat kwam omdat Jordanië erg verzwakt was door de oorlog tegen Arafat-Fatah-PLO. Hoessein stuurde echter toch nog wel één tankdivsie naar de Golan-hoogte ter ondersteuning van de Syriërs. Hij had echter eerst aan de Israëli’s gevraagd of het hem niet al te kwalijk genomen zou worden dat hij dat deed, het ging hem, zei Hoessein, om gezichtsverlies in de Arabisch wereld te voorkomen. “Dat kan alleen in het Midden-Oosten”, commentarieerde Henry Kissinger.

Na drie agressie-oorlogen door Arabische landen in 1948, 1967 en 1973 – we tellen die van 638 plus de terreurbezetting van 1300 jaar niet mee – had Israël eigenlijk het recht zo’n beetje het hele Midden-Oosten te veroveren en bezetten. Maar de Israëli’s blijven genoegen nemen met kleine gebieden vlak tegen hun eigen grens aan, die militair-strategisch van levensbelang zijn. In talloze vredesvoorstellen van Israël is aangeboden deze kleine gebieden te compenseren met andere stukken land. Zonder resultaat.

Door de voortdurende kunstmatige haat-indoctrinatie via onderwijs en massamedia door de “Palestijnse” maffia in zowel Gaza als Samaria-Judea, is het voor deze maffia niet moeilijk allerlei “volksverzet” te organiseren. Doorkneed als totalitaire boeven altijd zijn in propaganda, gaven ze dit “volksverzet” een leugenachtige, maar slimme naam: ”Intifada”, dat betekent “afschudding”. En wat er afgeschud moest worden was natuurlijk het “gruwelijke Israëlische juk”, namelijk . . . . . . de sinds 1967 toegenomen welvaart, de toestroom en bevolkingsgroei van Arabieren en het algemene veel humaner klimaat in Samaria-Judea dan onder Jordaans bewind. Maar daar had de “Palestijnse” maffia natuurlijk geen boodschap aan. Een maffia leeft van geweld, angst, haat en corruptie.

De “Eerste Intifada” begon in 1987 en men laat die dan in 1993 eindigen met de “Accoorden van Oslo.” Tijdens die “Intifada” gooiden niet alleen “Palestijnse” jongeren stenen, maar ook de zelfmoordaanslagen waren nooit opgehouden. Om daar een einde aan te maken en eindelijk tot vrede te komen nam president Bill Clinton van Amerika dat initiatief tot “Oslo 1993”: de “Palestijnen” zouden langzaam, in stappen, de baas worden in Samaria-Judea en in Gaza. Daartoe werd de “Palestijnse Autoriteit” ingesteld die langzaam steeds meer bevoegdheden zou krijgen naarmate die “Autoriteit” bewees op zijn taak berekend te zijn. De overeenkomst van “Oslo 1993” ging onder de slogan: land voor vrede. Israël stond land af en zou vrede terugkrijgen.

Er was een heleboel nog niet geregeld in de “Acoorden van Oslo” van 1993. Vooral de “Palestijnen” eisten heel veel.

Ten eerste wilden ze Jeruzalem als de hoofdstad van hun nieuwe staat. Vermoedelijk zouden de Israëli’s na bewezen vredeswil van de “Palestijnen” wel met een compromis genoegen hebben genomen dat in elk geval bescherming en toegang tot hun heilige plaatsen verzekerd had. Dat bleek ook in 2000 in Camp David: precies dat werd Arafat toen aangeboden. De eis van de “Palestijnen” is overigens gebaseerd op opportunistische leugens: de Arabische wereld is pas als reactie op het ontstaan van Israël een traditie bij elkaar gaan liegen waarin Jeruzalem ook voor de islam vreselijk heilig werd verklaard. Een “invented tradition” heet dat onder historici.

Ten tweede wilden de “Palestijnen” in Oslo alle bestaande Joodse huizen en nederzettingen in Samaria-Judea en Gaza weg hebben. In feite is dat een krankzinnige eis die tegen het belang van de eigen bevolking ingaat: de Joden genereren welvaart en dynamiek in Samaria-Judea. Maar toch zou, in geval van gebleken vredeswil van de “Palestijnse” maffia, die eis wel ingewilligd zijn: het nederzettingen bouwen in Samaria-Judea en Gaza is door alle Israëlische regeringen mede gezien als een aanmaken van “negotiation chips” om te kunnen inleveren als het misgaat en er geen samenleven mogelijk blijkt. In 2005 is Gaza zelfs door Sharon eenzijdig ontruimd om goede wil te tonen en men weet wat daarvan geworden is: daar regeert nu Hamas dat de uitroeiing van de Joden in zijn Charter heeft staan en dagelijks willekeurige beschietingen uitvoert op Israëlisch dorpen. De “Palestijnse” maffia had in Oslo de buitensporige eis, nog nooit ergens ter wereld vertoont, dat alle nakomelingen van degenen die door Arabieren op de vlucht waren gejaagd in 1948 zouden moeten kunnen “terugkeren” naar Israël. Dus alle Joden moesten weg uit Samaria-Judea-plus-Gaza, de staat die de Arabieren in 1947 zelf geweigerd hadden, het gebied van waaruit ze oorlogen en aanslagen hadden gepleegd, gebied dat Israël na 1967 in zelfverdediging bezet had, waarin de “Palestijnse” maffia van 1948 tot 1967 niks hadden gepresteerd dan corruptie, geweld en onderdrukking. Maar de Joden, die wél de verdeling van de VN hadden aanvaard en vervolgens Israël als de enige humane en democratische staat hadden opgebouwd, moesten 4 miljoen in Jodenhaat gehersenspoelde Arabieren opnemen uit de maffia-nesten Gaza en Samaria-Judea. Het woord gotspe voldoet hier niet. Hier wordt iets zoveel keer geperverteerd, op zijn kop gezet, binnenste-buiten gehaald dat het niet meer te vatten is.

Een chotzpah, wat dat is? Komt een jongetje voor de rechter dat zijn beide ouders heeft vermoord. Zegt dat jong tegen die rechter: “Jij gaat toch geen wees veroordelen, hè?”

Desondanks wilde Yitzchak Rabin, de onderhandelaar tegenover Arafat, in elk geval een begin maken met vertrouwen scheppen. In een periode van vijf jaar na “Oslo 1993”, als dat vertrouwen gekweekt zou zijn, zouden de onderhandelingen hernieuwd worden en de rest van de eisen van de “Palestijnen” besproken worden.

De euforie en het optimisme in Israël waren groot, de sceptici zwaar in de minderheid. Maar achteraf zijn de Oslo-Acoorden van 1993 de grote waterscheiding geworden in het bewustzijn van iedereen die zijn ogen open heeft en niet lijdt aan de geestesziekte van het “Palestinisme”, dat wil zeggen niet iemand die consequent uit de terreur en de krankzinnigheid van de “Palestijnen” de conclusie trekt dat de Israëli’s slecht zijn. In de media is sinds die tijd de term “roadmap to peace” opgedoken, de “wegenkaart naar vrede”, maar al na zeer korte tijd werd duidelijk dat de “Palestijnse Autoriteit” onder Arafat niet alleen geen enkele belofte na kwam (zie de video Relentless) maar zeer actief de terreur opvoerde en alles saboteerde wat naar vrede kon leiden. De winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede 1994, Arafat, veroordeelde nu met de mond de terreur waar hij altijd van geleefd had, maar . . . . . alléén voor Westerse camera’s en microfoons! In interne toespraken bleef hij oproepen tot geweld. En meer nog: achter de schermen organiseerde Arafat de terreur zelf.

Er werden in de vijf jaar die het vertrouwen hadden moeten herstellen meer Israëli’s bij aanslagen vermoord dan in de vijftien jaar daarvoor: 279 burgers, mannen, vrouwen, kinderen. Nog steeds werd gebruik gemaakt van het feit dat “Palestijnen” in geval van nood in Israëlische ziekenhuizen behandeld werden: terroristen en explosieven werden verborgen in ambulances. In 2003 stond de teller van tien jaar terreur sinds 1993 op 1000 Israëlische slachtoffers. De politie van de “Palestijnse Autoriteit” waarvoor Israël de wapens leverde en die de eigen “Palestijnse” terroristen zou aanpakken, bleek zelf steeds meer vol te zitten met diezelfde terroristen. Een belangrijk punt was ook dat op de scholen en in de media van Samaria-Judea en Gaza de haatpropaganda tegen Israël zou stoppen. Mede aangemoedigd door de sinds 1973 (oliecrisis, begin van de Eurabisering) steeds sterker worden anti-Israël houding van “Europa”, werd deze haatpropaganda nog opgevoerd. Openlijk werden zelfmoordaanslagen verheerlijkt en onder de jeugd gepropageerd. “Verraders” die echt waren voor vrede met Israël werden vermoord door de milities van de “Palestijnse” maffia, soms via openbare executies. Precies zoals de moefti Amin el-Hoesseini in de jaren 1930 had laten doen. Op verschillende plekken in Samaria-Judea werden monumenten op heilige plaatsen van de Joden kapot gemaakt, terwijl de “Palestijnse Autoriteit” beloofd had die te zullen beschermen. Er bleek geen “weg naar vrede” te bestaan, omdat de “Palestijnse” maffia die gewoon niet wilde.

Israël had met het instemmen met de “wegenkaart”, die in vijf jaar naar vrede had zullen leiden, een enorm risico gelopen. Op bepaalde plekken aan de grens met Samaria-Judea is Israël maar 15 kilometer breed. Militaire deskundigen noemen die landengte unaniem “onverdedigbaar”. En in dat gebied ging de “Palestijnse Autoriteit” het gezag uitoefenen. Alles bij elkaar gaf Israël direct 40% van Samaria-Judea en 90% van Gaza prijs. In bevolkingsaantallen uitgedrukt: van de “Palestijnen” viel nu bijna 95% onder de “Palestijnse Autoriteit”. Vergeet niet: Samaria-Judea is millennia-oud hartland van de Joden, het was uitvalsbasis geweest voor talloze terreuraanslagen, het was uitvalsbasis geweest voor twee genocidaal bedoelde oorlogen, in 1948 en 1967. In 1973, in de Yom Kipoeroorlog, viel Jordanië alleen maar niet via de “Westbank” aan, omdat koning Hoessein zelf bang was dat de “Palestijnse” maffia zijn troon omver zou stoten. Vergeet niet: achter Samaria-Judea liggen grote en vijandige Arabische staten.

Nogmaals: Oslo 1993 is achteraf de grote waterscheiding gebleken, niet in de bereidheid van Israël tot vrede en ook niet in de onwil tot vrede van de “Palestijnse”maffia, maar in het bewustzijn van al degenen die niet aan het Palestinisme-syndroom lijden. Dat bewustzijn is nog gegroeid doordat Arafat bij de onderhandelingen in Camp David in juli 2000 een aanbod van Yehud Barack afwees dat eigenlijk aan alle eisen van de “Palestijnse” maffia tegemoet kwam. Zelfs Clinton heeft toegegeven dat het alleen nog aan de pure onwil van Arafat en de zijnen heeft gelegen.

Yehud Barack bood in Camp David in juli 2000 aan Arafat het volgende aan: controle over heel Gaza en over 97% van Samaria-Judea. Jeruzalem mocht de hoofdstad van de nieuwe “Palestijnse”staat worden, met de totale controle over Oost-Jeruzalem en de Tempelberg. De meeste Joodse nederzettingen zouden afgebroken worden. Er zou een nader te bepalen aantal vluchtelingen terug mogen keren naar Israël. Degenen die niet konden terugkeren zouden financieel gecompenseerd worden. Arafat wees het af, zonder zelfs maar een tegenvoorstel te doen.

Vervolgens lanceerde de “Palestijnse Autoriteit”, Arafat dus, in september 2000 de “Tweede Intifada”. Eigenlijk is het onzin om van onderscheiden “Intifada’s” te spreken, omdat de terreur vanaf de jaren 1920 nooit is opgehouden. Maar er zijn inderdaad hoogtepunten aan te wijzen in het stenengooien, als het de “Palestijnse” maffia propagandistisch goed uitkwam om weer “jongetjes tegen tanks” in het Westerse nieuws te krijgen. Over die “Tweede Intifada” gaat het fabeltje dat die veroorzaakt zou zijn door het bezoek van Sharon aan de Tempelberg. Dat bezoek was september 2000 en Arafat had juli 2000 de voorstellen van Camp David geweigerd. Sharon had zijn bezoek maanden van tevoren aangekondigd en gecoördineerd met de “Palestijnse Autoriteit”. Precies daarom ook was het massale stenengooien zo goed georganiseerd. En voor wie toch nog mocht twijfelen, zijn hier de woorden van Emmad al Faluji, op dat moment de officiële Public Relations-functionaris van de “Palestijnse Autoriteit”:

“Wie mocht denken dat deze Intifada is begonnen als een resultaat van het walgelijke bezoek van Sharon aan de El Aksa Moskee, vergist zich. Deze Intifada was al gepland sinds de tijd dat de president [Arafat] terugkeerde van de besprekingen in Camp David, waar Arafat president Clinton trotseerde en in het hart van Amerika de Amerikaanse voorwaarden krachtig afwees.”

De onderhandelingen die in Camp David in 2000 werden afgebroken, zijn niettemin nog even voortgezet in januari 2001, in het Egyptische Taba. Daar kwamen opnieuw allerlei obligate positieve geluiden vandaan. Maar opnieuw geen accoord, ondanks het feit dat Olmert, de toenmalige premier, naar verluidt nóg meer concessies heeft gedaan dan Barack in Camp David. Tenslotte is Israël in 2003 langs de grens met Samaria-Judea maar een veiligheidshek gaan neerzetten om terroristen buiten te houden. Dat is heel effectief gebleken. Omdat een klein gedeelte van het hek een muur is, wordt het veiligheidshek in de propaganda van de “Palestijnse” maffia en zijn “multiculturele” collaborateurs in het Westen gedemoniseerd als een “Appartheidsmuur”.

Men zal tot zich moeten laten doordringen dat deze “Palestijnse” maffia niet terroriseert van vanwege “armoede” of ”bezette gebieden”, maar vanuit islamitische haat en een misdadigersmentaliteit. Vanaf de oorlogsmisdadiger Amin al-Hoesseini tot terrorist Yasser Arafat en het Hamasgeboefte hangt deze maffia een ideologie aan die een mengsel is van de eigen Jodenhaattraditie van het Mohammedanisme en het antisemitisme van de nazi’s. De islam is totalitair en van de totalitaire systemen het meest verwant aan het nazisme: de platte, materialistische en bloeddorstige Koran geldt als het eeuwige en onveranderlijke woord van Allah zelf. In de islam is geen gewetensvrijheid en geen wetenschappelijke vrijheid. Een priesterkaste regeert in naam van een “Führer”, Mohammed. De islam is vol van uebermenschenwaan, xenofobie, conspirisme en rancunisme, expansiedrift, oorlogszucht en racisme jegens vrouwen. Bovenal: het Midden-Oosten druipt al 1400 jaar van de Jodenhaat. Vanaf het begin van de Joodse immigratie in Palestina, is die mohammedaanse Jodenhaat gebruikt om de bevolking op te hitsen. En vanaf de jaren 1940 zijn de nazi-elementen van de Jodenhaat in de eigen traditie van Jodenhaat opgenomen. Men kan vanaf 1940 gerust spreken van de nazislam.

De “Palestijnse” maffia heeft enige tijd – vanaf 1967 tot de val van de Sovjetunie en van Oslo 1993 – het masker gedragen van het marxisme en als het slachtoffer van “kolonialisme” geposeerd, maar de werkelijke ideologie en drijfveer is steeds de leer van de islam geweest. Arafat heeft altijd de moefti van Jeruzalem als zijn grote voorbeeld en voorganger erkend. Hamas is zo mogelijk nog explicieter nazistisch. Deze nazislamitische “Palestijnse” maffia is alleen maar uit op vernietiging van Israël en een nieuwe Holocaust. Deze maffia wordt slechts gedreven door wat álle maffia’s drijft, namelijk parasitaire misdadigheid, maar dan onder een politiek vaandel, tegenwoordig dat van de nazislam. Al wat die maffia aan “onderhandelingen” doet is met het doel de subsidies van de Verenigde Nazi’s van schijn-legitimiteit te voorzien. Het is toneelspel om de wereld zand in de ogen te strooien.

Dat toneelspel is, op zijn islamitisch, gezegd “taqiyya”, de plicht tot liegen tegen ongelovigen om de overwinning van de islam te bevorderen. En het resultaat kan hoogstens een “hudna” zijn, een quasi-vrede, waarin de moslims wachten tot ze sterk genoeg zijn om opnieuw voor de overwinning te gaan. Het in 1959 opgerichte “al-Fatah” (de overwinning) had al als expliciet doel “de uitroeiing van het Zionistische economische, politieke, militaire en culturele bestaan”. De in 1964 opgerichte PLO (in 1967 samengevoegd met al-Fatah) eiste in nauwelijks bedektere termen eveneens de vernietiging van Israël. Dat Charter van de PLO is nooit aangepast, zelfs niet na “Oslo 1993”, ook niet na belofte en herhaalde verzoeken. Men moet even bedenken dat in 1959 en 1964, toen Fatah en de PLO reeds in hun Charters hadden staan dat Israël vernietigd moest worden, er nog geen “bezette gebieden” in Gaza en Samaria-Judea waren. Een onweerlegbaar bewijs dat het probleem niet is “bezette gebieden” is, maar Israël zelf.

In 1978 tekenden Anwar Sadat van Egypte en Menachim Begin van Israël de Camp David-accoorden. Sadat kreeg de Sinaï terug en in ruil erkende hij het bestaansrecht van Israël. En wat deden de Arabieren? Sadat werd uit de Arabische Liga gestoten en alle Arabische dictaturen alsook de “Palestijnen” verwierpen het accoord.

Het zou grappig zijn als het niet zo diep verontrustend was: Arabische moslims vertellen ondanks het spreken met twee tongen en heel veel “taqiyya” desondanks al heel lang nauwkeurig wat de bedoeling is, net als de nazi’s dat deden, maar de Gutmenschen in het Westen willen het alsmaar niet geloven. Misschien komt dat juist weer door die leugenachtigheid van de hele islamitische “cultuur” waardoor men alles wat een moslimse exoot beweert met een korrel zout neemt. Maar waarom dan altijd wél geloven wat bijvoorbeeld een Arafat voor Westerse oren beweerde en níét wat hij aan een Arabisch gehoor voorhield? En dan is er nog de organisatorische “taqiyya”, het bekende cellenbouwen van de islam dat ook in het Westen plaats vindt, met netwerken van afkortingen waarin je verdwaalt, maar die allemaal hetzelfde doel nastreven. Zo was een gegeven moment, vanaf 1969, de PLO een “koepelorganisatie” voor wel een stuk of zes terreurcellen met aparte namen. Het “Volksfront voor de Bevrijding van Palestina” van George Habasj bijvoorbeeld en “Zwarte September”. Dat gaf Arafat de gelegenheid te zeggen dat hij al die groepen ook niet in de hand had en dat hij tegen de terreur was die ze pleegden, maar er niks aan kon doen, want tsja, die mensen waren zó ontzettend verontwaardigd over het onrecht dat Israël ze aandeed, nietwaar? Het was ook niet meer dan passend dat de PLO zelfs een waarnemers-zetel kreeg in de algemene vergadering van de Verenigde Nazi’s.

Deze Gutmenschen, deze Westerse lijders aan de geestesziekte van het “Palestinisme” zien hoe moorddadig de “Palestijnen” zijn. Daaruit concluderen zij dat de “Palestijnen” wel erg “wanhopig” moeten zijn. Dat kan natuurlijk weer alleen maar de schuld van de Israëli’s wezen. Dat brengt bij deze . . . . . eh . . . . intellectuelen een mentale escalatie op gang: hoe moorddadiger de “Palestijnen”, des te schuldiger de Joden. En daarom roepen ze dat de Israëli’s net zo erg zijn als het vroegere Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime. Nee, beter nog! Het zijn net nazi’s! Gaza is door deze idioten wel vergeleken met een nazi-concentratiekamp. En inderdaad hebben de “Palestijnen” in Gaza en in Samaria-Judea wel degelijk problemen: overgewicht en te snelle bevolkingsgroei. Inderdaad, wat u zegt: precies Auschwitz . En hoe komt het toch dat de “Israëlische nazi’s” de enige humane, multiculturele en democratische staat runnen in het Midden-Oosten? Alle geloven zijn er vertegenwoordigd. De Israëli’s staan zelfs sharia-rechtbanken toe voor de islamitische inwoners. Uit alle windstreken van de wereld worden vandaag nog Joodse vluchtelingen opgevangen. De Israëlische openbare voorzieningen, vooral de gezondheidszorg, kraken onder de toevloed van “allochtonen”. Israël heeft kapitalen besteed aan hulp aan “de Palestijnen”. Jaarlijks wordt aan duizenden onverzekerde “Palestijnen” uit Gaza en Samaria-Judea in noodgevallen medische hulp verleend. De “Palestijnen” hebben in ruil slechts terreur geleverd en de Joden vervolgd.

Dit is geen conflict over “land” of over “armoede” of “onrechtvaardigheid”, maar een fundamentele botsing tussen de Westerse beschaving en de nazislam. De meest invloedrijke leiders van het Mohammedanisme bevestigen dat het islamitisch-religieuze plicht is voor moslims om de Joden te doden, te haten en te verdrijven. Het probleem heet niet “bezetting” of “blokkade van Gaza”, maar het probleem is de Jodenhaat in de nazislam en de weigering van de Arabische wereld, inclusief de PLO-Fatah en Hamas om het recht op bestaan van Israël te erkennen. En als dat Joodse staatje - dat één-tiende procent, dat is één duizendste beslaat van de landmassa bewoond door Arabieren – werd vernietigd . . . . . dan zouden de vrede , vooruitgang en geluk in het Midden-Oosten uitbreken?

Sommigen denken dat de stichting van Israël een vergissing was. Dat is ook zo. Maar niet om de redenen die door die “sommigen”worden aangevoerd. Niet, bijvoorbeeld, omdat Israël minder recht zou hebben dan al die volken die in de loop van de geschiedenis een land hebben gekoloniseerd. Maar omdat de Joden, de Israëli’s, niet hebben beseft dat ze een landstreek tot bloei brachten die doortrokken was van een 1400 jaar oude ideologie met nazi-potentie, de islam. Een “religie”die altijd al verwant was aan het nazisme, een ideologie die tijdens het historische nazisme minstens zo nazistisch werd als het nazisme zelf. Deze nazislam houdt het al veel langer uit dan zijn Duitse broer, namelijk 1400 jaar en in zijn nieuwe jasje al 70 jaar. En ik ben bang dat Israël het in die oceaan van haat niet gaat redden. Mede gezien het feit dat die haat wordt bevorderd door de Europese Unie, een postdemocratisch en Sovjet-achtig conglomeraat, vastbesloten tot “Eurabië”, tot zelfislamisering en tot het demoniseren van Israël.

Ook de Joden hebben zich historisch vergist in de islam, een inherent Jodenhatende en oorlogszuchtige ideologie: dé twee kenmerken ook van het nazisme.

Een geschiedenis van 1400 jaar heeft bewezen, om met Karl Barth (1886 – 1968) te spreken, dat de islam “op het punt waar het weerstand ontmoet, ( . . .) alleen kan verpletteren en doden — met de macht en het recht die behoren tot het Goddelijke!” Barth deed deze uitspaak in Duitsland in de jaren 1930 en hij vervolgt : “Zoals we weten placht de islam op deze manier te werk te gaan. Het is onmogelijk het Nationaal Socialisme te begrijpen tenzij we het zien als een nieuwe islam, en Hitler als Allah’s nieuwe profeet. ( . . .) Maar er is één gebed met betrekking tot het heersende Nationaal Socialisme dat ( . . .) mag en moet worden gebeden, in alle ernst, door Christenen in Duitsland en over de hele wereld. Het is een gebed dat werd gebeden tot in de 19e eeuw volgens de oude Baselse Liturgie: ‘Haal neer de bastions van de valse profeet Mohammed!’ ( . . .) En daar hebben we het – we zijn vandaag, geheel Europa, opnieuw in gevaar vanwege de Turken. En deze keer hebben ze zowel Wenen als Praag al ingenomen. ( . . .) In de tijd van de oude Turkse dreiging wisten ze het wel. En ze wisten het beter, wisten het met meer overgave aan de wil van God en met minder zwak geweeklaag dan wij vandaag.”

Geert Wilders heeft in zijn speech van 5 december 2010 in Tel Aviv ervoor gepleit dat Israël Samaria en Judea zou moeten annexeren en de “Palestijnen” die het daarmee niet eens zijn uitnodigen te vertrekken naar Jordanië. Daarvoor pleit, behalve het feit dat Israël in het oosten anders onverdedigbare grenzen heeft, het volgende. En nu val ik samenvattend in herhaling.

Zowel Mohammedanisme als christendom hebben een enorme schuld in te lossen jegens de Joden vanwege eeuwenlange vervolging. Over de christelijke cultuur, die zijn geschiedenis bijna té schulbewust, want verlammend schuldbewust onder ogen ziet, hoeven we hier niet méér te zeggen dan dat vele christenen van louter bescheidenheid het nieuwe Hitlerisme, namelijk het mohammedanisme, net zo prachtig zijn gaan vinden als de leer van Jezus.

Maar wél moeten we het hebben over het mohammedanisme, dat de Joden in de 7e eeuw hun land heeft afgenomen, de grond van Palestina heeft doordrenkt met Jodenbloed en vervolgens 13 eeuwen lang de Joden in hele en halve slavernij heeft gebracht en heeft geterroriseerd. Als het over oudste rechten gaat . . . . dan hebben de Joden die. En als het over bloedige kolonialen moet gaan . . . . . dan zijn dat de islamitische Arabieren.

Het mohammedanisme is sinds 1940 nog gesterkt in zijn Jodenhaat door de nazi-variant daarvan in zich op te nemen. Deze nazislam wil zijn schuld niet inlossen, maar, integendeel, wil die oneindig vergroten en wil een nieuwe Holocaust door Israël te vernietigen. Deze nazislam heeft, net als de islam zoals die tot 1940 bestond, bewezen onhervormbaar te zijn. De geschiedenis van 13 eeuwen islamitische Jodenhaat in Palestina is met het optreden van de moefti van Jeruzalem Amin al-Hoeseini met nazi-elementen versterkt. Die variant heeft zich verspreid over het hele Midden-Oosten.

De geschiedenis sinds 1922, toen de moefti met zijn hetze begon, heeft bewezen dat hoe humaan de Joden zich ook opstellen en hoeveel vooruitgang, dynamiek en welvaart ze ook brengen, het mohammedanisme blijft streven naar de vernietiging van de Joden. Ook de meest recente geschiedenis van het bewust saboteren door de “Palestijnse” maffia van zowel “Oslo 1993” alsook “Camp David 2000” heeft opnieuw de bewijzen gebracht voor de onwrikbare wil van de islam om de Joden te vernietigen.

De Joden is groot onrecht aangedaan doordat het grootste deel van hun vestigingsgebied al in 1922 door Engeland uit politiek opportunisme werd weggegeven aan een Hashemitische woestijnsheik van wie je zou kunnen zeggen dat hij in Mekka “thuis” hoorde . . . . . als de islam niet ook dáár met geweld zijn juk had opgelegd. De Joden, genoegen nemend met een steeds kleiner grondgebied, hebben alle compromisvoorstellen altijd aanvaard, de islamitische Arabieren hebben ze altijd allemaal verworpen, van het Peel-plan van 1937 tot het VN-verdelingsplan van 1947, via Oslo 1993 tot aan Camp David in 2000.

De oervader van de “Palestijnse” maffia, Amin el-Hoesseini en zijn verdere haat-hets-elite zijn 100% verantwoordelijk voor de oorlog die sinds 1922 begon te ontstaan. De “Westbank”, Samaria-Judea dus, heeft twee keer als springplank gediend voor een genocidale aanval op Israël, in 1948 en 1967. (4) In 1973 gebruikte Jordanië Samaria-Judea alleen maar toevallig en door omstandigheden niet als springplank, omdat koning Hoessein te bang was voor zijn eigen “Palestijnen”.

Van 1948 tot 1967 is Samaria & Judea illegaal – want na een aanvalsoorlog – bezet door Jordanië. En Jordanië schond en terroriseerde wat er maar te schenden en te terroriseren viel, terwijl de Verenigde Nazi’s geen hikje of kikje gaven. Toen na 1967 Israël het bewind daar kreeg, kregen de Joden hun rechten terug, maar de Arabieren verloren ze evenmin. Integendeel! Tussen 1967 en 1994 kwamen grote aantallen Arabieren naar Israël, terwijl in Samaria-Judea de Arabische bevolking verdriedubbelde van 650.000 tot 2.000.000 en er honderden nieuwe Arabische nederzettingen bijkwamen en de welvaart van deze streek ongekend was.

Tegen deze achtergrond van historisch recht op Samaria-Judea, plus de springplankfunctie in twee genocidaal bedoelde aanvalsoorlogen van de Arabieren, plus de geschiedenis van bloedige aanslagen, plus de welvaart die Israël daar vanaf 1967 heeft gebracht, is het ronduit krankzinnig is om de Israëlische bouwactiviteit in Samaria-Judea te veroordelen. Tenslotte: de claims op Jeruzalem door het Mohammedanisme zijn net zo opportunistisch “uitgevonden” en vals als het hele “Palestijnse volk”.

We hebben nu gezegd wat er pleit vóór de stelling van Wilders dat Israël Samaria-Judea moet annexeren. Maar wat pleit er tegen? Eigenlijk alleen een tempoverschil. Als Israël Samaria-Judea annexeert zal de haat tegen de Joden en Israël sneller het kookpunt bereiken. Niemand kan de kettingreactie die dat vervolgens zou opleveren voorspellen. Als Israël Samaria-Judea plus Jeruzalem opgeeft, dan zal de haat andere, langzamere wegen vinden. Maar vast staat dat Israël nooit, nooit veilig zal zijn. En dat komt omdat het haatsysteem dat islam heet, onhervormbaar is. Hervorming is theoretisch onmogelijk, want de islam definieert zichzelf als onhervormbaar en praktisch wordt de onmogelijkheid bewezen door 1400 jaar geschiedenis. Alleen al de ijzeren islamitische wet dat grondgebied dat ooit islamitisch is geweest altijd islamitisch moet blijven of opnieuw worden, maakt vrede met Israël onmogelijk

Daarom is Israël een vergissing, omdat Israël goed is, maar gelegen in een oceaan van ultieme haat en onhervormbaar kwaad: de islam. (6)

Wethouder Hennah Buyne (PvdA, allicht) meende in 2008 een lesbrief te moeten sturen naar 300 basis- en vmbo-scholen

(1) Andrew Bostom heeft die onderdrukking in zijn “Legacy of Islamic Antisemism” (2008) gedocumenteerd. En Martin Gilbert mag dan in zijn “In Ishmael’s House: A History of Jews in Muslim Lands” (2010) een optimistische toon aanslaan over de “welvaart en de kansen voor Joden in moslimlanden” door de geschiedenis heen, maar de inhoud van zijn eigen boek logenstraft die toon. Een recensent zei terecht dat Gilbert “hoop boven ervaring”stelt en dat hij dat doet ondanks wat hij zelf te vertellen heeft. De Joodse individuen die in de geschiedenis in islamitische landen tot macht en welvaart kwamen, waren uitzonderlijke talenten in uitzonderlijke periodes. En zelfs dan dreigde het gevaar van de Jodenhaat altijd. Gilbert staat met dit boek in de traditie van het onterechte optimisme over de islam dat ook gevoed is door de Duitse historicus Heinrich Graetz (1817 – 1891). Precies daardoor zijn de Joden met te veel optimisme aangaande het Mohammedanisme aan het experiment”Israël” begonnen.

(2) Ik spreek van de “Verenigde Nazi’s” omdat sinds een paar decennia de Verenigde Naties steeds meer een club is geworden waarin misdadigerstaten de dienst uitmaken. Met name de 57 landen van de OIC, de “Organisation of the Islamic Conference”, zijn alleen maar bezig hun nazislamitische agenda door te drukken en Israël te demoniseren

(3) David Meir-Levi, “History Upside Down: The Roots of Palestinian Fascism and the Myth of Israëli Aggression” (2007), p. 30.

(4) Dat Israël gedwongen werd preventief aan te vallen in 1967, maakt het moreel niet minder een aanvalsoorlog door de Arabieren.

(5) Efraim Krash, “Palestine Betrayed”, p. 236.

(6) We hebben het hier niet over de manier waarop Israël een vergissing wordt genoemd in het foute boek van Chris van der Heijden, “Israël: een onherstelbare vergissing” (2008). Zelfs de omslag is smakeloos en fout: een collage van een menorah en Auschwitzerig prikkeldraad.

Bij mij zijn de ogen voor de werkelijke geschiedenis van Israël in eerste instantie geopend door Wim Kortenoeven, “De Kern van de Zaak: Feiten en Achtergronden van het Arabisch-Israëlisch Conflict” (2005)

Daarna kwamen er nog twee paradigmawisselende boeken voor de periode 1922 (het begin van de agitatie in Palestina door de moefti) en 1948 (uitroepen van de staat Israël). Het zijn deze twee boeken:

a.) Klaus-Michael Mallmann en Martin Cüppers, “Halbmond und Hakenkreuz: Das Dritte Reich die Araber und Palästina” (2007) Er is van dit boek ook een Amerikaanse uitgave onder de titel “Nazi Palestine: The Plans for the Extermination of the Jews in Palestine“ (2010).

b.) Efraim Karsh, “Palestine Betrayed” (2010).

De bloeddorstige agressie en de Jodenhaat van het Mohammedanisme gedurende de 1400 jaar van zijn bestaan is paradigmawisselend beschreven door Andrew Bostom in zijn twee boeken “Legacy of Jihad” (2005) en “Legacy of Islamic Antisemitism” (2008).

Het in noot 3 genoemd boeken (100 pagina’s tekst) van David Meir-Levi verdient ook bijzondere vermelding.

Van mijn eigen epische geestelijke worsteling met het complex Israël-nazisme-islam kunt u getuige zijn in dit lange opstel, maar ook in deze verkorte versie toen mijn bewustzijn gegroeid was omtrent wat ik mezelf in dat lange opstel geleerd had.

door Keesjemaduraatje

Mijn zoon was eens bij een lezing van Henryk M. Broder (afb. rechts), een Duitse columnist, bekend geworden door het boek: “Hurra, wir kapitulieren! Von der Lust am Einknicken“, over de graagte waarmee Duitse overheden zwichten voor druk vanuit islamitische dictaturen, maar dat geheel terzijde. In ieder geval had Broder een interessant verhaal over de jaloezie over slachtofferschap. Letterlijk zei hij: “Ze proberen allemaal Joden te worden”.

Dat verklaart waarom er consequent en helaas ook bij mij in de comments, maar ik kan nou eenmaal oude krakers niet het woord ontzeggen, aangezien ik zelf ook eens kraker ben geweest en bovendien we hier een discussie willen voeren en geen dictaten overhandigen, in ieder geval, over genocide wordt gesproken, als er over de geschiedenis en toekomst van het Palestijnse Volk wordt gesproken. Dit Prachtvolk komt de twijfelachtige eer toe, tijdens de vermeende genocide in bevolkingsaantal te zijn verdubbeld (groeipercentage 2.18 per jaar en Israël 1.67%). Dat heeft het Armeense Volk en zeker het Joodse Volk dan weer niet gepresteerd.

Later wees Barry Oostheim mij er op dat er binnen de Christen-Unie een latent antisemitisme dreigt te ontstaan ten gevolge van de beruchte vervangingstheorie, waarin de Joden als het Uitverkoren Volk vervangen worden door de christenen als Uitverkoren Volk. Maar dat was nog niet genoeg zei hij. Nu dreigen in de Christelijke praktijk ook nog de Palestijnen de positie van de Joden te vervangen als zijnde de slachtoffers van verdrijving en uitmoording. Je moet er maar opkomen en het is allemaal erg ingewikkeld. (Zie ook de brief aan Barack Obama van Wiesje de Lange, waarin ze spreekt over vervangingstheorie made in Mekka)

Fatma Koser Kaya (D66): 'Armeense genocide? Nooit van gehoord!'

Maar er zijn ook weer volkeren die een ander volk zelfs het slachtofferschap niet gunnen en die twijfelachtige eer komt dan de Turken toe. Het was lange tijd taboe om in verband met de georganiseerde deportatie en moord op Armeniërs, over genocide te spreken. Zelfs de geachte afgevaardigde Fatma Koser Kaya (afb. links) van de D66, bij mij persoonlijk bekend en verder een schat van een vrouw, kon het niet over haar lippen krijgen in verband met Armeniërs over genocide te spreken. Natuurlijk verdedigde Alexander Pechtold dat in oktober 2006 op een D66 congres op een bijzonder laffe manier, waardoor ik D66 verliet en hij er toch nog 3 zetels uit kon slepen dankzij de Turkse stem. Ter llustratie hoe politieke druk vanuit een islamitisch land invloed kan hebben op de Nederlandse politiek en een vermeend liberale partij overstag kan gaan.

Er is nog een derde mogelijkheid en dat is het slachtofferschap van Joden kleiner maken door consequent andere moordpartijen te benadrukken en eigenlijk te zeggen: Dat is ook heel erg en de holocaust is één genocide uit velen. Deze perverse en haatzaaiende taktiek wordt gebruikt door Gretta Duisenberg van het comitee Stop de Bezetting en wordt op sinistere wijze duidelijk door het volgende fragment van haar website: “Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog voltrok zich – na de Eerste Holocaust tegen de Armeniërs – de Tweede Holocaust. Al dan niet systematisch werden vermoord homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners, ‘economisch onwaardigen’, Russen, ethnische Polen, gehandicapten, Jehova’s getuigen, Vrije Bijbelonderzoekers, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven, Quakers, mensen die zich verzetten tegen de nazi’s en joden.“

In één alinea zie je dat de Armeense genocide als “holocaust” wordt getypeerd, waarna de Joden op de laatste plaats komen in haar opsomming van slachtoffers. In deze context mogen we gerust van een antisemitische provocatie spreken.

getekend Keesjemaduraatje

‘Hurra, wir kapitulieren!’

De nieuwe Belgische politiekers: Emir Kir (PS) van Turkse origine: 'Herdenking Armeense genocide? Nee bedankt'

Brabosh: Een recent voorbeeld van ‘Hurra, wir kapitulieren!‘ (in België) hoe linkse politiekers zwichten voor de druk van islamisten gebeurde te Brussel op 24 april 2009 op de jaarlijkse herdenking van de genocide op het Armeense volk. Belgen van Turkse origine zoals bijvoorbeeld PS parlementslid Emir Kir die de genocide blijven ontkennen, wegen politiek op dit soort herdenkingen. Het resultaat was dat geen enkele socialist op die herdenking aanwezig was en alle andere partijen wel. Zie Waar waren de socialisten op de herdenking van de Armeense Genocide in Brussel?.

Zien we het al gebeuren in ons land? Politiekers die weigeren op te draven wanneer de Holocaust op de Joden wordt herdacht, is ieders recht. Maar als straks de van nature pro-Palestijnse Belgische moslims zullen doorwegen op de besluitvorming simpelweg door numeriek overwicht (het geboortecijfer bij moslims is een veelvoud van dat bij niet-moslims) is het nog maar een kwestie van tijd en dreigt op termijn niet enkel de herdenking van de Armeense Genocide te worden gemeden maar tegelijk te worden verboden en in haar zog tevens ook de Genocide op de Joden in de vergeetput te worden gekeild. En kunnen we met zijn allen in de toekomst verplicht deelnemen aan de herdenken van de Naqba, de vermeende genocide op het Palestijnse volk, hierin aangemoedigd door linkse naïevelingen en socialisten allerhande origine.

'Vrienden voor het leven': Gretta Duisenberg en Yasser Arafat

Een fantasie? Overdreven? Om terug te komen op wat Keesjemaduraatje hierboven in zijn opiniestuk al aanhaalde omtrent Gretta Duisenberg, is het nuttig om de volledige passage te quoten en lezen wat zij over de Holocaust zegt: “Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog voltrok zich – na de Eerste Holocaust tegen de Armeniërs – de Tweede Holocaust. Al dan niet systematisch werden vermoord homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners, ‘economisch onwaardigen’, Russen, ethnische Polen, gehandicapten, Jehova’s getuigen, Vrije Bijbelonderzoekers, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven, Quakers, mensen die zich verzetten tegen de nazi’s en joden. Omdat in Israël en daarbuiten de schijn wordt gewekt dat de joden exclusief de slachtoffers van de Holocaust waren en hun lijden het ergste ooit, dient de herinnering aan de slachtoffers bij voorkeur levend te worden gehouden bij de Holocaustgedenkplaatsen in Europa. Op kosten van Israël dient er een Nakba gedenkplaats te komen van tenminste dezelfde omvang en kwalitatieve uitvoering als de Holocaust gedenkplaats in Israël.”

Mahmoud Abbas: 'Wij werden niet verdreven, wij gingen weg uit vrije wil'

Over het verwrongen wereldbeeld van Gretta Duisenberg is al veel gezegd en geschreven maar het blijft toch ongelooflijk hoeveel leugens en onzin Gretta Duisenberg in één enkele paragraaf kan steken. Eerst en vooral was de naqba geen genocide, geen systematische moordpartij op een volk op grond van religie of etnische origine, maar de vlucht [hallo Gretta?] – al dan niet vrijwillig – van een half miljoen Arabieren uit Israël naar de Arabische buurlanden tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël van 1947-1949. Met andere woorden: van een ‘vlucht’ maakt Gretta Duisenberg schaamteloos – en nooit geplaagd door het minste historisch besef of gebrek aan kennis – er een genocide van uitgevoerd dmv  massa-executies, gaskamers en vernietigingskampen en alles wat de nazi’s hadden ‘uitgevonden’. De Naqba was ‘even erg zo niet nog veel erger’ vind ze.

Ten tweede hebben de Joden nooit beweerd dat zij de exclusieve slachtoffers waren van de nazi-genocide maar met zes miljoen doden wèl de grootste groep vormden (naast de Sinti & Roma – een half miljoen vermoorde zigeuners). Derdens dat de Holocaust inderdaad het ergste lijden was van de Joden ooit, en niet ‘naar het schijnt’ zoals Gretta minachtend en minimaliserend uitdrukt. Graag ‘vergeet’ zij dat er naast een half miljoen gevluchte ‘Palestijnen’ tegelijk 850.000 Joden willens nillens werden verdreven uit de Arabische landen. Dit gebeurde in de nasleep van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog toen het land door de Arabieren werd aangevallen, ondanks dat de Verenigde Naties het bestaansrecht van Israël met grote meerderheid van stemmen hadden erkend. Als Israël die grote groep vluchtelingen – die al hun hebben en houden moesten achterlaten en daarvoor nooit vergoed werden – niet had opgevangen, waar hadden die vluchtelingen nog naar toe kunnen gaan? Terug naar Europa dat in 1948 nog het bloed van de handen waste van de genocide op het Joodse volk, soms eraan hadden meegewerkt en weer anderen ‘verzuimd’ hadden om die genocide te voorkomen ook al waren eind 1942 de wereldleiders voldoende op de hoogte van de massacre die plaatsvond in de afgelegen Oostelijke gebieden? Meer hierover op mijn website Verzet.org: Wat we (niet) deden toen de Joden stierven

Bronnen: Keesjemaduraatje weblog: Afgunst over slachtofferschap van 14 augustus 2009; Stop de Bezetting: Doelstellingen / Verklaring; Wikipedia.eng: Henryk Broder; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; lees ook op deze blog: Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ van 9 juli 2009; Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009

Geschreven voor President Obama (B.H.).

Obama, shalom,

Wij hier in Jeruzalem leerden je niet kennen als een man van protocol (met je voeten op tafel), dus daarom doe ik ook maar gewoon volgens ‘s lands eer. Obama, shalom, hoe gaat het nu?

Geschiedschrijving over het Joodse volk kan boekenkasten vullen. De Bijbel, vanzelf de Bijbel, de commentaren erop en de commentaren op de commentaren. De ontelbare romans met historische onderbouw over de Joden in Duitsland, Spanje, Amerika, waar niet. De kostbare literaire schat die Nobelprijswinnaar Bashevis Singer naliet over de Joden in Oost-Europa. Het is vooral deze laatste die ons confronteert met een begrip dat een zo onevenredig gigantische plaats inneemt in de wereldgeschiedenis: de Pale of Settlement (zoals jij het noemt), het Vestigingsgebied. Een gebied waar Joden (who else, wie is er nog meer aan banden gelegd?) mogen wonen. Tot nader order vanzelf. Tsaristisch Rusland alleen? Welnee, het begrip bestond in wezen al lang, de naam enkel is afkomstig uit Oost-Europa (je voorganger, de goede Ronald Reagan sprak van “the evil empire”) en tot vandaag is die Pale of settlement kenbaar aan de herkomst van Israël’s “Russische Joden”. Hun diaspora was overweldigend die lang verdwenen “Pale”, Litauen, Belarus, Polen, Bessarabie en de Ukraine. Het zou echter oneerlijk zijn om de gewoonte de Joden te beschouwen als “verdrijfbaar” of “bijeendrijfbaar” te beschrijven als origineel Tsaristisch. Even in het voorbijgaan wijzend op de honderden, misschien duizenden ghetto’s in de voornaamste ballingschapslanden van het volk Israel vraag ik je aandacht, Barack Hussein, voor het Vestigingsgebied bij uitstek, het Joodse, het Bijbelse land, het Beloofde melk en honingland. Door de wereld meer gezien als het bloed en tranenland. Yes Hussein, bloed en tranen zijn het tegenovergestelde van melk en honing. Ik kan geen andere voedingsmiddelen bedenken waar “bloed” noch “tranen” aan te pas komen, d.w.z. slacht noch pluk (van vruchten of groenten). Is het dat wat op de wereld werkte als een rode lap op een stier? Het ideaal besloten in dat “melk en honing”, een utopische toestand waar de Schepping in totale vrede zal bestaan, de leeuw gras etend, knus opgerold naast een lammetje? Linzensoep, Hussein, dat rode, dat rode, zo begerenswaard voor Esav om wat het symboliseerde.

Jodendom, Barack is geen universele Godsdienst, er behoort een vestigingsgebied bij, een Land waar dit Jodendom dient te worden beleden. Hetgeen onthutsende gevolgen heeft gehad voor land en volk.

Kun je daar in je Witte Huis een krant openslaan zonder woorden als “vredesproces”, “Palestijnen” of “Nederzettingen” tegen te komen”? Begrippen verbonden aan de vrijwel waanzinnige drift der wereld om het wezenlijke Joodse Vestigingsgebied te verstoren met wat daarmee onverbrekelijk verbonden is: de Joodse en uiteindelijk de G’ddelijke aspiraties.

Om zomaar middenin de absurde materie te springen: probeer (je bent nog jong) te denken aan het jaar 1948.

Een land met een miljard inwoners (India) sloot een “staakt-het-vuren” overeenkomst met Pakistan. Mahatma Ghandi, de man van het vreedzame verzet werd vermoord. In Griekenland roofden communistische buurlanden duizenden kinderen opdat die een nette, rode opvoeding zouden krijgen. In Oost-Europa was er de communistische machtsovername (vaak vergezeld van politieke moorden) van een hele reeks landen. Het Marshall-plan begon te werken; Amerikaanse hulp bij de wederopbouw van Europa. Allemaal feiten die een grote invloed hebben gehad op vele honderden miljoenen mensen maar afgaande op wat jij, Barack er vandaag nog over verneemt worden zij overschaduwd door een wereldschokkend gebeuren in Tel Aviv, waar een onafhankelijke Staat werd uitgeroepen die “Israël” zou heten. Het Mandaat der Britten over “Palestina” zoals het Bijbelse land bekend stond, was voorbij. De Britse soldaat, gehaat door Joden en Arabieren keerde terug naar zijn slinkende Gemenebest waar voortaan de zon wel degelijk onder zou gaan.

Oorlog. Vanzelf oorlog. De Arabische Liga vond het een schande, dat Joodse landje zomaar boempats als een vlieg in hun oosterse paleis. De vlieg moest onverwijld doodgemept worden. (Sorry, Barack, je bedoeling met die vlieg in je kantoor werd in Israël geïnterpreteerd als zijnde een vervolg op je ongegeneerd met je schoenen op tafel zitten).

In onpartijdig geschreven geschiedenis der 20ste eeuw (je moet dat toch in je Witte boekenkasten hebben) komt men, allemaal aangaande datzelfde jaar 1948 termen tegen die ons blijven vergezellen. Er is sprake van een Bemiddelaar voor Palestina (van de VN) die aandacht eist voor Palestijnse vluchtelingen. Dat “Palestijns” is dan nog eenvoudig de term voor het Land van de Bijbel en heeft geen Arabische bijbetekenissen. De man noemt een getal, Barack, hou je vast aan iets, hij noemt 350 000 Arabieren (herhaal: Arabieren, Arabs) die “Israel ontvluchtten toen de Arabische Liga dat landje binnenviel. 350 000 ARABIEREN, geen miljoenen Palestijnen en…”Israel kan hen niet weer opnemen omdat zij vijandig staan tegenover het Staatje en omdat PIEPJONG ISRAEL KAMPT MET STROMEN JOODSE VLUCHTELINGEN”. Dat is historische waarheid, Hussein. Sta je daar niet van te kijken? Ook het verslag van die oorlog is boeiend om de manier waarop meteen gesproken wordt van een “Israëlisch leger”, dat in feite natuurlijk nauwelijks iets voorstelde. Geen wapens. Geen luchtmacht. Geen uniformen. Een leger? Uit een bevolking van ruim een half miljoen mensen de meest weerbaren, verbeten worstelend voor hun Vestigingsgebied waaruit men hen dreigt te verdrijven zoals te doen gebruikelijk (Barack, sorry, ik val je nu wel degelijk aan) . Enkel, deze keer lukt dat niet. De Kroniek meldt: “de Joden verslaan de Egyptenaren in de Sinaiwoestijn en schieten aldaar 5 Britse vliegtuigen neer”. Voorts dreigt Groot Brittannie dan met oorlog tegen de “Joodse autoriteiten in Tel Aviv” (!!) wanneer deze vervelende Avivvers niet subiet de Sinai ontruimen. Barack, geen voorbeeld toch om te volgen gezien de gevolgen voor je oude moederland dat de hegemonie verloor omdat zij zich niet stoorden aan profetieën.

Ach, geachte verkiezingsoverwinnaar, hoe vervelend dat er in 1948 geen profeten voor ons in de toekomst konden zien. Zo een ziener zou misschien hebben gesproken over… ja, over ene Obama, ergens in het verschiet.

Obama, vertelde Rahm Emanuel je al over de Hebreeuwse tekst van Jecheskeel (Ezechiel) die in Hoofdstuk 38 spreekt van Gog en een land dat Magog heet? Deze Gog, een Nasi (president) bezorgt Israel veel ellende en, val niet, beginnend bij het woord “Nasi”, voortgaand met elke zevende volgende letter in de tekst staat daar OBAMA. Toebal, ik bedoel toeval? We hebben het over een Profetie, geldend voor alle tijden. Kan daar iets toevalligs aan zijn? En, Barack, by the way, sprekend van Hebreeuws…Rahm betekent (Hebreeuws) donder en Barack (idem) bliksem, twee onrustbarende natuurverschijnselen.

Maar terug naar onze fictieve profeet. Zou hij zijn volk hebben gewezen op de unieke, de niet aflatende techniek der wereld om de Jood te beroven van de herkregen status, een volk met een stuk grond onder de voeten?

Jij kondigde een tijdperk van “meer evenwichtige” MO-politiek aan. Bedoel je dat er in Zion een Pale of Settlement zal komen, waarbuiten de Jood zich niet mag begeven?

Opdat dit alles minder cru over zou komen overhandigde Rahm je de eufemistische woordenlijst met “Oost-Jeruzalem” en “Westbank”? Kennelijk. Da’s volgens jou, Barack, allemaal strikt Verboten voor Joden. Niet voor Grieken of Portugezen, enkel voor Joden. Zonder je nu meteen te vergelijken met ene Hitler, oh Gog (nou ja) moet gezegd dat die ook klein begonnen is. Met van die vitterige bepalingen zonder inhoud. Zit er in het internationale lawijt over Joodse Nederzettingen ware inhoud? Je moet toch weten, Barack dat die Joodse Nederzettingen een kleine 2 (twee, read: TWO) procent (2%) beslaan van Judea Samaria? Is dit om je dood te lachen/huilen?

Laten we ‘t hebben over Palestina. De term slaat historisch gewoon op het Heilige Land maar we hebben het nu over jouw non-historische gebabbel waar “Palestina” de Arabische tegenhanger werd van het Joodse Land, de Palestijn praktisch de neo-Jood. Vervangingstheorie made in Mekka.

In het boek 1984 van Orwell gooien wetenschappers in noeste arbeid geschiedenisboeken in een geheugengat waarmee de geschiedenis voor eeuwig verdween. Tegenwoordig is dat ietwat problematischer geworden hoewel onversaagd gewerkt wordt aan de materie. Het Internet vooral toont daar tekenen van, het is raadzaam om de oude boekwerken gierig in de boekenkasten te blijven bewaren, wanneer men de waarheid nog wil kunnen naslaan. Persoonlijk hing ik een lijstje boven mijn werktafel. Het doet sterk denken aan een verslag van voetbalwedstrijden (yes, soccer) .

Aldus: “De Joden krijgen Palestina (de bal) van de Britten die de bal kregen van de Volkenbond die de bal ontfutselde aan de Turken die de bal (in 1517) van de Mammelukken overnamen die een wedstrijd speelden tegen Salagh a’Din (de Ayyubische Dynastie), de goede Salagh die geen Arabier maar een Koerd was en een wedstrijd won van de Kruisvaarders die de bal hadden weggeschopt net voor het Seljukkische doel (het Abbasidische Kalifaat van Baghdad) die hem hadden bemachtigd van de Umayyaden omdat Byzantium de bal aan hen verloor want Rome werd verdeeld en een kind weet hoe Rome aan de bal was gekomen, nietwaar? Ze schopten hem in Jeruzalem zelf weg in die wedstrijd aldaar tegen de Joden-in-hun-land die zich vrij hadden gevochten van de Hellenen, zeg maar Grieken die de Perzen versloegen die de Babyloniërs te slim af waren die eerder in een thuiswedstrijd der Joden hadden gewonnen en de Joden als een soort trofee meenamen naar Babylon’s stromen” (ben buiten adem).

Nergens een Arabische club die “Palestijnen” heette maar misschien zaten die gewoon als supporters het al aan te zien.

Kennelijk zeer begerig naar een racistische staat Palestina waar Joden geweerd worden, zeg jij, Obama dus zo maar wat, het slaat nergens op maar dat is niet echt van belang want…voorlopig zullen je talrijke (maar snel in aantallen afnemende) supporters alle scheidsrechters nog overschreeuwen. Israël heeft, bekeken met ogen van louter deze wereld geen schijn van kans. Aha. Hij die in den Hoge zit Lacht? Barack, je kent je Bijbel? Hoe zit dat?

Wiesje de Lange

Wat zou Israel zonder Hem moeten beginnen?

Inderdaad, wat? In een wereld waar een rein Arabisch Palestina (dat al bestaat op de andere Jordaanoever, Hussein….dat moet jij toch weten) zelfs maar bespreekbaar is, zo een wereld moet wel ondergaan in totale chaos.

Ben je dan niet bij de tijd, meen je dat we nog altijd leven in Tsaristisch Rusland waar een almachtige heerser kalmpjes de Joden kon verdrijven, naar de andere kant van zijn zelfgeplante grenspaal?

Obama, let’s be fair, je won de verkiezingen in grote mate om “huidskleur” waarmee ik geen pigment beoog. Je zag het Witte Huis als een doel voor een ras, het jouwe. Het werkte niet tegen je, integendeel, hetgeen zeer beangstigend is. De wereld gleed een heel eind af, terug naar de dagen waar de mens werd gelijkgeschakeld aan dieren die men immers ook inschrijft in stamboeken met vermelding van bloedlijn.

Jubelende verkiezingsmenigten zullen mij altijd doen denken aan juichend Duitsland en een glunderende Hitler in zijn rol van voorbarig triomfator in zijn langzaam rijdende auto. Begrijp je, Barack? Het ergste is dat je racisme selectief op de Joden slaat. Arabieren naar Arabië? Dat heb ik je niet horen zeggen. Weet je dat Israel’s bevolking voor 20% uit Arabieren bestaat? Terug naar hun vestigingsgebied? Heb ik je niet horen zeggen.

Maar ja, je moet voorzichtig zijn, want straks staan er Indianen, rood en woedend voor je Witte deur.

Wiesje de Lange