Brabosh

Wie is Brabosh?
Mijn naam is Hugo V.M., geboren op 24 januari 1952 te Brecht. Ik ben een 60-jarige niet-Joodse Vlaamse Belg, sinds 1970 onafgebroken woonachtig in het centrum van Antwerpen. Van beroep voltijds kantoorbediende in de toeristische transportsector. In het voorjaar van 1998 heb ik met mijn Georgische echtgenote kennis gemaakt met wie ik een jaar later in 1999 in de Georgische hoofdstad Tbilisi ben gehuwd. Dat is reeds mijn 2de huwelijk. Voordien was ik erg lang gehuwd met een mooi maar slim blondje uit Borgerhout.

Wat is uw achtergrond?
Ik wàs een seculiere gedoopte Christen, geboren uit een atheïstische vader en een bijgelovige moeder. Sinds 1970 ben ik een actieve atheïst en sinds 1981 lid van het Humanistisch Verbond waar ik ook kort in het bestuur heb gezeteld. Na een reeks politieke omzwervingen, flirten van extreemrechts tot extreemlinks en alles wat daar tussen ligt, ben ik sinds drie jaar volkomen partijloos en definieer ik mij als volkomen “genezen” van de politiek, lees herboren a-politiek.

Waarom bestaat Brabosh.com?
Sinds 1973 en dat tot op heden, woon, werk en leef ik tussen de Joodse gemeenschap van Antwerpen. In 2001 bezocht ik het concentratiekamp van Auschwitz-Birkenau in Oswiescim, Polen. Dat memorabel bezoek heeft mij letterlijk van mijn sokken geslagen en mijn denkwereld ingrijpend beïnvloed en veranderd.

Van 2003 tot begin 2009 heb ik een website beheerd Verzet.org die als thema’s de Jodenvervolging doorheen de geschiedenis behandelde, met een flink accent op de Holocaust tijdens WOII, naast een uitgebreide categorie omtrent Collaboratie en Verzet in België. Die website, die gemiddeld 10.000 bezoekers per dag telde, is niet meer online wegens dringende nood aan revisie. Door tijdsgebrek laat dat werk wat op zich wachten.

Tussendoor zat ik ook in de redactie van Blokwatch.be, die zich had toegelegd op het op de korrel nemen van extreemrechts, meer in het bijzonder het extreemrechtse Vlaamse Blok, tegenwoordig het Vlaams Belang genoemd.

Naar aanleiding van de Gazaoorlog in de winter van 2008/2009 werd ik door Joods Actueel aangetrokken om hun blog (tegenwoordig een website) in de startblokken te zetten om het Gazaconflict te verslaan. Na het einde van die oorlog op 18 januari 2009 besloot de hoofdredacteur Michael Freilich dat het welletjes was geweest en dat het tijd werd om terug naar de Joodse huis- en tuinactualiteiten over te gaan. Wat mij betreft was het conflict helemaal niet het einde maar het begin van een nieuwe golf van nog steeds toenemend antisemitisme dat een nieuwe Westerse impuls kreeg als gevolg van de Gazaoorlog.

Op 31 januari 2009 is dan deze blog geboren, aanvankelijk als ‘Verzet Blogspot’ in het verlengde van Verzet.org. Korte tijd later als Brabosh.com en tegenwoordig als Vlaamse Vrienden van Israël. Tussendoor zat ik in de redactie van Joods Actueel en deed wat vertaalwerk voor de website van de Israëlische ambassade in Brussel, voor wie ik voor beiden enkel de wonderen van Israël (die er ongetwijfeld in overvloed zijn maar die niemand interesseert behalve de Joden zelf) en Joodse evenementen mocht beschrijven of bijzondere leden van de Joodse gemeenschap mocht interviewen. Joods Actueel bleek bij nader inzien nogal kritisch over Israël te schrijven net zoals Hans Knoop eveneens zijn kritiek op de Joodse staat niet wegsteekt. Eén ding kan ik nu wel met 100 procent stellige zekerheid zeggen: een Joodse of een Israëlische Lobby bestaat niet in België. Als insider heb ik er lang genoeg naar gezocht en niet gevonden. Dat is een boosaardige mythe.

Sinds een jaar ben ik dus totaal onafhankelijk, en schrijf op eigen krachten en met eigen middelen. Het feit dat in 2011 het aantal unieke bezoekers ten opzichte van 2010 verdubbelde, is dan ook geen toeval. Mijn contacten bevinden zich – naast een handvol Belgen – voornamelijk in Nederland, de Verenigde Staten, Canada, Australië en Israël.

Vanwaar de naam Brabosh?
De naam ‘Brabosh’ werd bedacht door de Joodse historicus Sylvain Brachfeld (°1932 te Antwerpen), die vele jaren in Antwerpen heeft gewoond, maar begin jaren 1970 aliyah heeft gemaakt naar Israël. Brachfeld publiceerde in 1986 een boekje onder die titel: “Brabosh, beelden uit het Antwerps Joods verleden“

“Brabosh” is een samentrekking van ‘Brabo’ en ‘Shtetl’. Brabo verwijst naar de legende van het ontstaan van de Stad Antwerpen en de strijd tussen Brabo en de Romeinse Centurion de reus Druon Antigoon die tolgeld vroeg aan de kapiteins van de schepen die in Antwerpen wilden aanmeren. Brabo won die strijd, vermoordde Antigoon en hakte zijn hand af en wierp ze weg. Vandaar ‘handwerpen‘ waaruit ‘Antwerpen’ zou zijn ontsproten.

Shtetl, of sjtetl, is de naam voor een Joodse nederzetting. Brabosh is dus gewoon de Antwerpse Joodse gemeenschap waar ik toevallig als niet-Jood in verdwaald ben en nooit meer de uitgang heb gevonden. Ik heb er ook nooit echt naar gezocht.

Haat u de Islam en de Moslims?
Ik weet te weinig af van de Islam om het te haten. Op het bedrijf waar ik bediende ben, zijn vele mensen aan de slag van alle origines, ook vele moslims van overwegend Marokkaanse origine met wie ik prima samenwerk. Ik heb persoonlijk geen enkele slechte ervaring met moslims in mijn omgeving.

Maar dat werd anders met de succesvolle opkomst van de Jihadisten in Europa… èn in België. Mijn echte concrete ervaring met Jihadisten was toen ik een voordracht bijwoonde van Benno Barnard aan de Universiteit van Antwerpen tot die al na de eerste uitgesproken zin werd afgebroken door Jihadisten. Dat was mijn kennismaking met de Salafistische bende rond Abu Imram van Sharia4Belgium. Dat persoonlijk treffen heeft van mij een anti-Jihadist gemaakt en overtuigd om Israël actief te steunen en om voor het voortbestaan te kampen van de enige westerse en democratische staat in de oceaan van islamistische intolerantie en fundamentalisme die het hele Midden-Oosten rijk is.

In tegenstelling tot de meeste, schrijf ik vanuit het perspectief van Israël dat zich omringd weet door de landen van de Arabische Liga en de moslimwereld. Wanneer ik vergelijkingen maak tussen Israël en andere landen, doe ik dat altijd met haar Arabische buurstaten en nooit met de Europese naties. Om de eenvoudige reden dat indien het M-O conflict ooit moet worden opgelost, dat niet in Europa of in de Verenigde Staten zal gebeuren maar in het Midden-Oosten tussen de 7 miljoen Israëliërs enerzijds en de 330 miljoen Arabieren en meer dan 1 miljard islamitische buren anderzijds.