Why Did Russia and China Veto UN Resolution on Syria?

De vrees van Rusland en China voor instabiliteit, verlies van investeringen en moslim extremisme, verklaart hun vetostem tegen de resolutie van de Veiligheidsraad van de VN over Syrië

door Dr. Amiel Ungar [bron: Arutz-7]

Nadat afmattende onderhandelingen achter de scènes om een consensus te bereiken inzake een resolutie van de Veiligheidsraad van de V.N. jammerlijk de mist ingingen, stak het Westen wanhopig de handen in de lucht en wierp het in hoofdzaak Arabische vredesplan op tafel ter stemming.

Als de Westerse landen geloofden dat een Arabisch initiatief aan een Chinees en Russisch veto zouden ontsnappen zaten zij verkeerd. De Arabische opinie had geholpen om het Chinese en Russische rode licht te veranderen in een knipperend oranje licht omtrent Libië, die de succesvolle interventie op gang bracht en leidde tot de val van het regime van Moeammar Qaddafi. Een deel van de huidige Russische en Chinese houding is gebaseerd op hun gevoel dat zij in Libië werden uitgerangeerd en dit niet willen toestaan dat dit opnieuw zou gebeuren in Syrië, maar er steekt nog veel meer achter hun veto.

De volgende redenen kunnen de standpunten verklaren die worden ingenomen door Moskou en Peking in wat snel naar een burgeroorlog in Syrië evolueert:

Stabiliteit
Zowel de Russische als de Chinese regering hebben de stabiliteitsfactor beklemtoond om hun autoritaire beslissing te wettigen. Terwijl de huidige demonstraties in Moskou aantonen dat het stabiliteitsargument over dun ijs loopt, gelooft Poetin oprecht dat revoluties en instabiliteit Rusland achteruit hebben geduwd. China verpletterde de pro-democratie demonstraties op het Tienanmenplein en heeft pro-democratie dissidenten sindsdien gedwarsboomd, omdat zij een bedreiging vertegenwoordigen voor de stabiliteit in China dat zijn economische doelen heeft bereikt.

Als het regime van Bashar Assad in Syrië wordt neergeslagen, brengt dit een tegenovergestelde boodschap, namelijk dat de demonstraties werken. Toen de Arabische Lente uitbrak, heeft de Chinese pers dit aanvankelijk geprobeerd te negeren om dan later te verklaren waarom de Chinese situatie enorm verschillend was en niet in China kan worden herhaald.

Moslim extremisme
Beide regimes vrezen het moslim extremisme en zijn capaciteit om de moslimbevolking binnen hun landen aan te steken. China en Rusland zien allebei het huidige regime in Syrië als één dat met succes de moslimgeest in de fles heeft gehouden. Zij vrezen dat het volgende regime een Islamistisch zal zijn en Vladimir Poetin heeft reeds de westerse landen verweten van het loslaten van gevaarlijke krachten, vergeleken met voormalige goedaardige regimes. Israël deelt die vrees.

Multilateralisme
Rusland en China beschouwen het Westen als de stuwende kracht achter de democratiebewegingen. Rusland bevond zich in het verliezende kamp, tenminste tijdelijk toch, tijdens de democratische revoluties in de Oekraïne, Georgië en Servië die pro-Russische regeerders omver wierpen. Zij zien daarom de revoluties als pogingen van het Westen om unilateraal op het wereldtoneel te handelen, om de belangen heen en negerend die van Rusland en China. De indiening van een conflictresolutie in de Veiligheidsraad van de V.N., waar zij dankzij hun vetorecht hun macht kunnen laten gelden, betekent dat hun wensen niet kunnen worden genegeerd.

“Geen inmenging”
In hun verlangen om vrienden en veilige economische voordelen te winnen, handhaven zowel Rusland als China een beleid van nietinmenging. Robert Mugabe in Zimbabwe, het mullahregime in de Soedan en andere dictators, weten dat Rusland en China hen niet op kwesties van de mensenrechten of democratie zullen drukken. Voorts zullen China en Rusland hun steun hebben in diplomatieke confrontaties en zullen bereid zijn om hun vetomacht uit hun naam indien nodig aan te wenden. Daardoor bevinden Rusland en China zich op de snee van het mes wanneer het op wapenverkoop en economische investeringen aankomt. Dankzij deze logica, wordt door Rusland en China zwaar geïnvesteerd in deze dictatoriale regimes en vrezen zij dat zij deze voordelen zullen verliezen als de regimes die zijn in het zadel houden worden omvergeworpen.

Dr. Amiel Ungar is a political scientist and is Arutz Sheva’s Global Agenda analyst. He is featured regularly in the Hebrew press and in the Jerusalem Report, lives in Tekoa in Gush Etzion.

Jachttafereel in het Midden-Oosten van de toekomst. Overlevenden van de Grote Islamistische Revolutie trachten een Perzische mammoet (familie van de Mammuthus Mahmoud Ahmadinejad) te vangen. Mammoeten leefden in het pleoceen tijdvak, zowat 5 miljoen jaar geleden. Onlangs werden nieuwe exemplaren van deze uitgestorven diersoort opgemerkt in de ijswoestijnen van het Midden-Oosten, de eersten sinds aan de Arabische Lente een bloedig eindig was gekomen en een atoomoorlog de rest van het werk van de Jihadisten succesvol had voltooid. Het afgeslachte dier werd post mortem met de naam ‘Israël‘ bedacht, herinnerend aan lang vervlogen tijden toen er ooit ergens in die onmetelijke oceaan van haat en onverdraagzaamheid een democratische oase floreerde.

‘Iran can destroy Israel in 9 minutes’

door Dudi Cohen [bron: Ynet]

Een Iraanse blogger spoorde afgelopen zaterdag Teheran aan om een aanval op Israël niet uit te stellen, bewerende dat de Islamitische Republiek de Joodse staat in “minder dan negen minuten” kan vernietigen. Alireza Forghani, een computeringenieur, schreef in zijn essay dat Teheran van het getreuzel van het Westen over een aanval op Iran, gebruik zou moeten maken om Israël “van de kaart te vegen” vóór 2014, d.w.z. voor de ambtstermijn van president Mahmoud Ahmadinejad ten einde loopt.

Kaarten getoond in de bewuste blog - KLIK voor groter beeld

Het bewuste essay kreeg op zaterdag uitgebreid aandacht in de Iraanse media.

Forghani haalde religieuze rechtvaardigingen aan voor de aanval en stelde strategieën op voor een offensief dat de belangrijkste Israëlische plaatsen zou bestoken met land-to-land missiles.

De eerste stap in de strategie, stelde Forghani voor, zou moeten zijn door ballistische Sijil raketten te lanceren op Tel Aviv, Jeruzalem en Haifa, evenals naar krachtcentrales en andere energiebronnen, rioleringsfaciliteiten, luchthavens, kerncentrales, media hubs en de vervoersinfrastructuur.

In de tweede fase zouden met Shahab 3 en Ghader raketten de rest van de bevolkingscentra worden bestookt. De totale vernietiging van Israël, beklemtoonde hij, zou kunnen bereikt worden in negen minuten.

‘Doden van burgers gerechtvaardigd’

Forghani stelde dat het onder vuur nemen van burgers gerechtvaardigd kan worden met de verordening van de revolutionaire leider Ayatollah Ruhollah Khomeini die bepaalde dat moslims een Jihad moeten voeren tegen een vijand die de Islamitische staat aanvalt. “Sinds Israël Palestina heeft aangevallen en dat deel van de Islamitische Entiteit bezet houdt, is de verdediging van de onderdrukte Palestijnse Moslims verplicht,” schreef Forghani.

De blogger schijnt de veiligheidsanalist Ron Ben-Yishai van Ynet te citeren, zeggende dat er geen enkele plek in Israël is die niet kwetsbaar is voor een Iraanse raketaanval, hoewel Yishai in zijn kolom verwees naar de capaciteiten van Syrië, Hamas en Hezbollah en niét naar de Islamitische Republiek.

Forghani, die zichzelf beschrijft als een enthousiaste verdediger van de Iraanse regering en een voormalig lid is van de Basij van de Revolutionaire Garde, beklemtoonde dat de adviezen die in zijn essay worden gepresenteerd van hem zijn en niet de positie van het regime vertegenwoordigen.

Dr. Raz Zimt, een onderzoeker aan het Instituut voor Iraanse Studies aan de Universiteit van Tel Aviv, zegt dat de heibel die het bewuste essay het afgelopen weekeinde in de Iraanse media veroorzaakte, zou kunnen wijzen op het begin om een preventieve aanval op Israël publiek bespreekbaar te maken. Het artikel zou ook effect kunnen hebben op de globale bespreking van een mogelijke militaire aanval op Iran in de Islamitische Republiek.

Het essay werd op dezelfde dag vrijgegeven dat de Iraanse Revolutionaire Garde aan een reeks militaire zeemanoeuvres begon in een recent machtsvertoon in de Straat van Hormoes – de kritieke aanvoerroute voor olietankers – die Teheran dreigt te sluiten als vergeldingsmaatregel voor de hardere Westerse sancties. Plannen voor nieuwe Iraanse oorlogsspelletjes in de Golf zijn al weken aan de gang.

Maar zij werden op gang gebracht na strenge waarschuwingen, gedaan door de Opperste Leider van Iran, Ayatollah Ali Khamenei, over om het even welke mogelijke Amerikaanse of Israëlische aanval tegen de kernfaciliteiten van Teheran. “Het Zionistische regime is een kankerende tumor en zal verwijderd worden”, zei hij afgelopen vrijdag (6 februari).

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Brabosh.com onafgebroken in de Top Tien WordPress

Nederlandstalige blogs (Nederland en België samen)

(hieronder stand op 6 februari 2012)

Israel – Zum Superstaat geprügelt

door Leo Sucharewicz [bron: http://haolam.de]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com]

In het begin was het alleen maar werken: woestenij irrigeren, moerassen droogleggen, stenen van de velden ruimen. De eerste joodse pioniers in Israël schiepen levensvatbare nederzettingen op onherbergzaam land, dat ze tegen veel te hoge prijzen van de Arabieren kochten. Toen kwamen de Arabische overvallen op de nederzettingen. Dus richtten de kolonisten een burgerwacht op, de Haganah, waaruit later het leger van Israël voortkwam. Tijdens de staatsoprichting in 1948 drongen vijf Arabische legers uit Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon en Irak Israël binnen, waarin op dat moment ongeveer 600.000 kolonisten leefden. Dus moest iedereen vechten, ook vrouwen, jongeren en oude mannen. Het begin van een wereldwijd uniek, verfijnd mobilisatiesysteem van de reserve in Israël.

Boycots
Daarna stelden de Arabische landen een economische boycot in en bedreigden westerse firma´s, die producten aan Israël wilden leveren. Dus ontwikkelden de Israëli´s in hun grondstoffenarme land veel producten zelf. De noodgedwongen katalysator voor een robuuste infrastructuur, landbouw, bouwindustrie en gemotoriseerde tweewielers. Daarna begonnen vooral Egypte en Syrië zich met behulp van de Sovjet-Unie te bewapenen en beschoten steeds opnieuw Israëlische nederzettingen in het noorden en zuiden van het land. Omdat men in Israël bij iedere aanval rekening moest houden met een oorlog, werden steeds opnieuw de reserves gemobiliseerd, wat de economie verzwakte. Dus ontwikkelde men efficiënte informatiesystemen, die later tot de technologische toppositie leidden wat betreft grafische software, beeldanalyse en grafische chips.

Oorlogen
In de Zesdaagse Oorlog verloren Egypte en Syrië duizenden tanks en honderden vliegtuigen, die door de Sovjet-Unie door de nieuwste modellen werden vervangen. Israël werd gedwongen meer piloten op te leiden – met immense kosten, die het kleine land belastten. Dus ontwikkelde men zogenaamde auteurssystemen en simulatieapparaten voor goedkopere bepaalde trainingsfases, die later ook in bevriende westerse landen werden ingezet. Er was gebrek aan water – Israëlische ingenieurs ontwikkelden de wereldwijd toonaangevende ontziltingsinstallaties door elektrolyse en filters, waterzuivering en bronnen sparende druppelsystemen. Er was gebrek aan landbouwgrond: Israëlische wetenschappers en boeren lukte de teelt van fruit en groente op woestijngrond en de systematische terugdringing van de woestijn, die zich overal elders op de wereld uitbreidt. Geen olie? De grootste energiebron zit in het hoofd van een creatief en ontwikkeld mens en de universiteiten in Tel Aviv, Haifa en Beer Sheba laten de bronnen monter opborrelen.

Terreur
En zo ging en gaat het eindeloos door: Hamas-terroristen schieten raketten af op Israël, de westerse media zijn verontwaardigd over tegenaanvallen, dus ontwikkelt Israël met “Iron Dome” een hypermodern afweersysteem. De olieverzorging wordt steeds onzekerder en duurder: Israël schakelt dit decennium nog over op elektrische voertuigen, die rijden op zonne-energie uit de woestijn. In tijden van oorlog en crises moeten ook postbodes naar de reserve – dan bezorgen schoolkinderen gewoon de post en verven in één dag een miljoen autokoplampen zwart. De bedreiging door twintig maal superieure vijanden en ontbrekende bronnen hebben het kleine land met net zeven miljoen inwoners gedwongen tot een super-performance. Of het nu de USB-stick, de mobiele telefoon, de modernste rakettenafweer, Intel-chips, handscanners, kleine satellieten, medicijnen tegen kanker of uiterst verfijnde chirurgische robots zijn – ze komen allemaal uit Israël. En de Israëlische koeien geven nu meer melk dan de kampioenen tot nu toe uit Denemarken.

Propaganda
Op één terrein blijft de performance echter onder het gemiddelde: in de politieke propaganda zijn de Arabische buren en de Palestijnse organisaties veruit superieur en hebben de afgelopen decennia in heel Europa een efficiënte infrastructuur opgebouwd met duizenden luidruchtige organisaties en willige westerse helpers in de media. Propaganda is informatie, informatie creëert overtuiging en overtuiging wordt de instelling, die nauwelijks nog is te veranderen. Miljoenen Duitsers en Europeanen weten tegenwoordig heel precies dat er altijd al een Palestijnse staat bestond, dat Hamas een liefdadigheidsorganisatie is en dat Israël direct na de stichting van de staat zijn buurlanden overvallen heeft en dat dit sindsdien de gewoonte is geworden. Geen twijfel mogelijk: professionele PLO-PR en Arabische olie ontplooien samen een superieure propagandakracht, die tot nu toe in Israël wordt onderschat. Maar ook hier kan men op een oplossing wachten. Waarschijnlijk bestaat deze ook uit een dubbel effect: over 20 jaar zal de olie als primaire energiebron duidelijk onbelangrijker worden en Israël zal uitstekende producten kunnen leveren en de dreigingen met boycots tegen Israël zullen geen effect hebben.

Video: Het Israëlische Leger – Het meest mensvriendelijke leger van de wereld

door Gerard de Boer [bron: http://gerard45.bloggertje.nl]

Tussen 15 juli 1942 en 13 september 1944 (dus tot vlak vóór het begin van de spoorwegstaking) werden door de Nederlandse spoorwegen met 93 extra treinen meer dan 100.000 joden naar Westerbork vervoerd. Vanuit Westerbork zorgden de NS ook voor een stipte dienstregeling naar de vernietigingskampen in Auschwitz en Sobibor.

De transporten liepen zo gesmeerd dat Adolf Eichmann het een genot voor het oog noemde. Jaren later, tijdens zijn proces in Jeruzalem, herinnerde hij zich nog dat de Nederlandse treinen altijd stipt op tijd reden: “Het leverde het personeel immers extra boterhammen met worst op; extra uitkeringen en dergelijke.”

Zowel de directie als het personeel van de NS praktiseerden er dus niet over om te gaan staken. Dat deden ze pas op 17 september 1944. Vier dagen na het laatste transport met onder andere 77 ontdekte ondergedoken joodse kinderen. Toen pas was de klus geklaard.

Oud NS-directeur en verzetsman G.F.H. Gieberger, die via een illegale zender in contact stond met de ballingenregering in Londen, heeft in 1953 tegenover de Parlementaire Enquêtecommissie onder ede verklaard dat hij herhaaldelijk aan Londen heeft gevraagd wat er in verband met de deportaties van de joden gedaan moest worden: “Londen antwoordde: Niets! Doorgaan!” [Parlementaire Enquêtecommissie Regeringsbeleid 1940-1945, G.F.H. Giesberger.]

Zijn verklaring stond pas in 1955 in de Nederlandse dagbladen, zonder dat dit tot veel ophef heeft geleid. In de geschiedenisboeken wordt het tot op de dag van vandaag nog steeds doodgezwegen.

Zo werd op 17 september 1945 het personeel van de Nederlandse Spoorwegen door de toenmalige KVP-minister van Verkeer, Van Schaik, in de Haagse Houtrusthallen toegesproken. Hij prees daarbij de spoormensen uitbundig omdat ze de eerste jaren de (doden)treinen hadden laten rijden. Dat was goed voor de Nederlandse economie geweest, zei hij.

Tien maanden eerder, op 28 november 1944, had koningin Wilhelmina de spoorwegmannen ook al bedankt voor hun ‘vaderlandschen plicht’, maar ze bedoelde hiermee waarschijnlijk niet de vele jodentransporten naar Westerbork, maar de spoorwegstaking van september 1944 tot mei 1945 dat geresulteerd heeft in een hongerwinter met duizenden doden.

Klik HIER voor de ware feiten over de spoorwegstaking en de hongerwinter 1944-1945.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Toen de Egyptische Yusuf Qaradawi een paar jaar geleden (januari 2009) bevraagd werd omtrent zijn mening over de interreligieuze dialoog tussen Moslims en Joden, zei de illustere theologische leider en ideoloog van de Internationale Moslim Broederschap, het volgende:

“Er is geen dialoog tussen ons, behalve door het zwaard en het geweer. We bidden tot Allah om deze beklemmende Joodse, zionistische groep mensen weg te nemen… spaar geen enkele van hen … tel hun aantal en doodt hen tot de allerlaatste.”[bron]

En in een verklaring die werd uitgezonden op 28 januari 2009 op Al Jazeera, zei Qaradawi het volgende met betrekking tot Adolf Hitler en de Holocaust:

“Doorheen de geschiedenis, heeft Allah straffen opgelegd aan het Joodse volk omwille van hun corrupt gedrag… De laatste straf werd uitgevoerd door [Adolf] Hitler. Door alles in te zetten op wat hij hen heeft aangedaan – ook wanneer zij daarin graag overdrijven – is hij erin geslaagd hen op hun plaats te zetten. Dit was een goddelijke straf voor hen… Als Allah het wil, zal het de volgende keer door de hand gebeuren van de gelovigen [van de Islam].” [bron]

Roadmap to “Worldpeace”?

door Jom Jom [http://www.jomjom.nl]

Ismail Haniyeh is begonnen aan zijn tweede ronde van buitenlandse reizen om steun te zoeken voor de bevrijding van zijn Palestina. De Palestijnse PR die heeft ingezet op de bevrijding van Jeruzalem slaat wereldwijd goed aan. De wereldvolkeren verenigen zich om het religieuze erfgoed te redden uit de klauwen van de zionistische bezetter. Met de komst van de  ”Arabische lente” is er afscheid genomen van de dictatuur en daarmee lijkt de weg vrij gemaakt voor religieuze fanatici.

De EU totaal “begeistert” door de recente ontwikkelingen, steekt echter de kop in het zand en na de zogenaamde verzoening van  Hamas met de PA lijkt nog maar één ding de vrede in het Israël/Palestina conflict in de weg te staan. Het idee van een zogenaamde blacklist  voor agressieve joodse kolonisten is ronduit ziekelijk maar roept weinig of geen weerstand op.

Israëlbashers worden gevoed en gestaafd in hun streven door antizionistische joden en antisemitisme maakt plaats voor een tsunami van antizionisme. Gelukkig onderscheiden antizionisten zich van antisemieten in het erkennen van het feit dat er ook goede joden zijn, joden die gaan voor de Palestijnse zaak en weinig of niets hebben met het bestaansrecht van Israël.

Zo wordt er voortgeborduurd op  het bestaan van Israël, de onmenselijke situatie die het met zich mee brengt voor de Palestijnse bevolking en vergelijkingen met de Holocaust worden uit de kast getrokken. Wonderlijk daarbij is dat antizionisten  de joden verwijten misbruik te maken van de Holocaust en zelf voortdurend de Holocaust aanhalen als vergelijkingsmateriaal om Israël onderuit te halen.

Het antizionisme en de Palestijnse lobby werpen in ieder geval hun vruchten af, ook binnen de EU. Ismail Haniyeh zet ondertussen zijn triomftocht voort en kon zich de afgelopen dagen laven aan de gastvrijheid van Qatar. Een bezoek aan Yusuf Qaradawi in Doha, spiritueel leider van de Moslim Broederschap kon daarbij niet uitblijven. Het feit dat de Hamas leider zich aan de voeten werpt van een moslimleider die bekend staat om zijn extremistische en antisemitische ideologie wekt bij de EU schijnbaar ook weinig of geen vraagtekens op.

Eén van de weinige kritische geluiden ten opzichte van de Moslim Broederschap binnen het EU parlement kwam tot nu toe van Hans van Baalen. Haniyeh werd in Qatar evenals in voorgaande landen ontvangen met veel egards en  had  de eer om in bijzijn van de emir Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani voor te gaan in de vrijdagpreek. De essentie van de preek als gebruikelijk de bevrijding van Palestina kon na afloop weer rekenen op veel bijval van de moskeegangers [zie  videoclip hieronder].

Ze mogen er dan wel uitzien als keurige ambtenaren in maatpak, compleet met hemd en das, maar o wee als je het niet met ze eens bent en zelfs durft tegen te spreken. Stoelen van de TV-studio’s vliegen in het rond, vuistslagen worden uitgedeeld. Enfin, de studio is snel te klein om al de opgekropte haat en het inwendig verborgen geweld te ventileren.

17 dec. 2011: Syrische soldaten stampen vrouw in elkaar

Dat Arabieren in het Midden-Oosten maar weinig kaas hebben gegeten van democratie en het aangaan van politieke compromissen en het normale en beschaafde debat van woord en wederwoord nog lang niet onder de knie hebben, werd andermaal bewezen door de volgende uitzending waarin enkele bekende Arabische kopstukken met elkaar voor de camera’s op de vuist gingen.

Bovendien lijken Arabieren een bijzonder genoegen te scheppen hebben in dergelijke hardhandige confrontaties door het steeds maar opnieuw blijven heruitzenden van dit spektakel.

Het publiek krijgt wat het wil zien: bloed en geweld. De geweldscultuur die in nogal wat Arabische landen nog steeds bon ton is, bereikt hiermee een nieuw dieptepunt.

Fight on Al Jazeera between Joseph Abou Fadel and Al-Laziki

door Gavriel Queenann [bron: Arutz-7]

De Syrische President Bashar al-Assad is de laatste maanden een katalysator geweest voor vuistgevechten op de Arabische televisie omwille van zijn controversieel en bloedig hardhandig optreden dat blijkbaar de gemoederen in de Arabische wereld nogal sterk verhit. Afgelopen dinsdag 31 januari ’12 gingen een Libanese politieke analist en verbale verdediger van Assad en een Syrische oppositieactivist, met elkaar op de vuist tijdens een televisiedebat op Al Jazeera.
Tijdens een rechtstreekse uitzending van Al-Ittijah Al-Mu’akis (De Tegenovergestelde Weg), bekritiseerde het Syrische oppositielid Muhieddine Ladkani een aanhanger van het Assadregime Joseph Abu Fadel voor zijn verzet tegen de houding van Qatar inzake de opstand tegen president Bashar Assad.

Ladkani impliceerde dat de politieke steun van Qatar die Libanon krijgt, toe te schrijven is aan de Doha donaties voor de heropbouw van de infrastructuur van Libanon. In 2007, lanceerden Doha en Beiroet een rehabilitatieprogramma voor Zuid- Libanon aan wie Qatar ongeveer 2 miljoen dollar doneerde voor zuidelijke dorpen.

“Ik reisde na de oorlog [van 2006] naar Libanon en ik zag mensen die in de zuidelijke voorsteden van Beiroet met vlaggen van Qatar zwaaiden en zeiden “Dank u, Qatar”, zei Ladkani. “Hoe komt u erbij om thans de Arabieren te bekritiseren? Heeft u dan persoonlijk geen bord omhoog gehouden om Qatar te bedanken?“ vroeg Ladkani hem. Abu Fadel ontkende de beweringen van Ladkani en werd snel razend boos. “Zwijg!“ schreeuwde hij, sprong op uit zijn stoel en trachtte Ladkani een pak ransel te geven.

Beide mensen stonden op uit hun stoelen terwijl ze beledigingen naar elkaar slingerden, waarna Abu Fadel rond de tafel liep waar Ladkani zich bevond. Hierdoor zag de gastheer, berucht is om zijn Jerry Springer-achtige aanpak van confrontaties, zich genoodzaakt in een niet succesvolle poging fysisch tussenbeide te komen om de aanval van Abu Fadel af te slaan.

De episode werd een dag later opnieuw uitgezonden, waarbij de meeste vloeken en beledigingen werden weggeknipt. In november 2011, kwam Fayez Shukr, vertegenwoordiger voor de Baathpartij van Libanon, die banden heeft met de Syrische partij van president Bashar al-Assad met dezelfde naam, in hardhandige aanvaring met voormalig oppositielid Mustafa Alloush, over de geloofwaardigheid van Assad in een recente praatshow op de Libanese MTV zender.

Bekijk hier drie video’s op Brabosh.com in mijn artikel “Democratie in de Arabische landen: alle begin is moeilijk” van 17 november 2011 waar Arabische debatteurs met elkaar op de vuist gaan op de Arabische televisie.

Report: What Will An Israeli Attack on Iran Look Like?

door Elad Benari [bron: Arutz-7]

Op een tijdstip dat er wild gespeculeerd wordt dat Israël spoedig een militaire aanval zal lanceren tegen de kern faciliteiten in Iran, onthult een verslag van de NBC dat vrijdag werd gepubliceerd, hoe dergelijke aanval er mogelijk zal uitzien. Het verslag, waarvan de belangrijkste punten werden uiteengezet op de Israëlische zender Channel 10, is gebaseerd op gesprekken die het Amerikaanse netwerk had met huidige en voormalige Israëlische en Amerikaanse ambtenaren. Het verslag suggereert dat een aanval op Iran een combinatie zal zijn tussen lucht- en grondstrijdkrachten maar zonder de zeemacht.

De geïnterviewde ambtenaren zeiden dat de aanval door de Israëlische artillerie zal worden geleid, die Jericho 2 raketten zal gebruiken die een bereik hebben van 2.500 kilometers. Het verslag zegt ook dat de artillerie door F-15i vliegtuigen en Israëlische onbemande vliegtuigen [UAV's] zal worden bijgestaan. De ambtenaren vertelden ook tegenover de NBC, dat de operatie grondeenheden zal omvatten, maar dat zij niet in de daadwerkelijke aanvallen zullen betrokken worden en in plaats daarvan zich zullen concentreren op het merken van doelwitten of het verzamelen van inlichtingen.

Het rapport voegde eraan toe dat de geïnterviewde ambtenaren zeiden dat zij geloven dat de kans op slagen voor een Israëlische militaire operatie in Iran hoger liggen dan 50 procent. Zij zeiden echter, dat zij niet geloven dat een aanval alle kernfaciliteiten van de Islamitische Republiek zullen vernietigen en dat het doel van de aanval eenvoudigweg is om het Iraanse kernwapenprogramma te vertragen door zijn gevoeligste faciliteiten te beschadigen. In dergelijk een geval, zoals door een ambtenaar werd gezegd, maakt Israël zich op om de aanval binnen een paar jaar te herhalen.

Een andere belangrijke opmerking die door het NBC- rapport wordt gemaakt is dat alle geïnterviewde ambtenaren het met recente verslagen eens waren dat Israël niet het Witte Huis vooraf van de aanval op de hoogte zal stellen. In feite, zo zeiden zij, zal de regering van Obama pas op de hoogte gebracht worden kort voor de gevechtsvliegtuigen zullen opstijgen. In elk geval zullen de Verenigde Staten waarschijnlijk geen actieve rol spelen in de bombardementen, stelden de ambtenaren.

Eerder op vrijdag, bedreigde de Opperste Leider van Iran, Ayatollah Ali Khamenei, Israël en zei dat de Islamitische Republiek om het even welke natie of groep zal helpen die de Joodse Staat zal [willen] aanvallen. In opmerkingen aan gelovigen tijdens de vrijdaggebeden in Teheran die werden uitgezonden op de staats televisie, zei Khamenei ook dat Iran hoe dan ook zijn kernprogramma zou voortzetten en waarschuwde ervoor dat om het even welke militaire aanval door de V.S., Iran alleen maar sterker zou maken.

Het bankroet van de Verenigde Naties

Wanneer Israël twintig Joodse huizen wil bouwen in Jeruzalem regent het resoluties en veroordelingen van de Veiligheidsraad. Het Kwartet, waar ook Rusland deel van uitmaakt, staat onmiddellijk klaar om gezanten te sturen naar Israël om de regering aan te manen zich te schikken naar haar wensen. Tijdens de Gaza-oorlog nu drie jaar geleden kende de verontwaardiging van de wereldopinie geen grenzen omtrent de verdedigingsactie van Israël om een einde te maken aan het terroristengeweld vanuit Gaza jegens de Joodse staat. Waar zijn ze allemaal gebleven die mensenrechtenorganisaties van toen? Waar zijn die 70.000 Brusselse betogers heen die toen opkwamen in solidariteit met de Gazanen en tegen de Israëlische interventie manifesteerden? China en Rusland blokkeren al bijna een jaar elke VN-resolutie tegen het geweld van Syrië.

Duizenden doden verder, een onbekend veelvoud van de slachtoffertol in Gaza 2008-2009, lijkt het thans voor iedereen duidelijk dat de VN enkel nog dient als machtsinstrument jegens de Joodse staat Israël. Maar wat er in haar buurlanden zoals Syrië gebeurt, laat de wereld steenkoud. Niet Syrië, de trouwe bondgenoot van China en Rusland in het M-O, moet hangen, maar Israël is het doelwit van de VN. China en Rusland, precies die twee landen die het nooit erg nauw hebben genomen met de mensenrechten en ook nooit of te nimmer door eender welke VN-resolutie werden veroordeeld, houden de hand boven het moordende regime van Syrisch president Assad. Een regelrechte schande! Laat ons de VN opdoeken. Het is welletjes geweest.

Time to delegitimise the UN

door Melanie Phillips
[bron http://phillipsblog.dailymail.co.uk]

Naar verluidt werden dan 200 mensen in Syrië gemassacreerd in een recente reeks van wreedheden in dat land waar reeds duizenden mensen zijn afgeslacht alwaar president Bashar al-Assad zich meedogenloos aan de macht vastklampt. Maar toch slagen de Verenigde Naties er maar niet in om te handelen:

Een poging van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties om het geweld in Syrië te beëindigen stortte na een veto van Rusland en China bitter in elkaar, enkele uren nadat het Syrische leger de verwoeste stad Homs aanviel in wat de oppositieleiders als de bloedigste overheidsaanslag beschreven in de 11-maand oude opstand.

De Veiligheidsraad stemde met 13 tegen 2 ten gunste van een resolutie die een vredesplan voor Syrië steunt van de Arabische Liga, maar de maatregel werd geblokkeerd door Rusland en China, die zich verzetten tegen wat zij zien als een potentiële schending van de soevereiniteit van Syrië.

De Secretaris-generaal van de Verenigde Naties, volgens zijn woordvoerder, “betreurde diep” deze mislukking:

De woordvoerder noemde de mislukking van de resolutie een “teleurstelling”, eraan toevoegende dat “dit de rol van de Verenigde Naties en de internationale gemeenschap ondermijnt.”

“Ondermijnt de rol van de V.N.”? Nee. Wat dit veto doet is in plaats daarvan op de grimmigste manier het uiterste intrinsieke faillissement van de V.N. aantonen. Want Rusland houdt het regime van Assad in feite verder in stand door het van wapens te voorzien die worden gebruikt om de bevolking van Syrië af te slachten. En toch, door zijn lidmaatschap van de Veiligheidsraad van de V.N., is Rusland in staat een gebaar blokkeren om dat bloedvergieten te beëindigen.

Dit komt er op neer als aan de vos de controle van het kippenhok te geven. Maar dit is geen aberratie. Het idee dat de Verenigde Naties een eerlijke bemiddelaar beweren te zijn in het trachten om vrede en rechtvaardigheid te brengen in de wereld, ondanks zovelen van zijn leden tirannieën zijn, of dat het gemachtigd is om een oordeel te vellen telkens de mensenrechten worden geschonden, wanneer landen zoals China, Cuba of Saudi-Arabië in de Raad van de Mensenrechten zetelen, is een ziekelijke grap. En toch worden de V.N. beschouwd als zoveel gezag hebbende dat geen land nog ten oorlog kan trekken zonder zijn toestemming.

Het resultaat is dat tirannie en massamoord een vrije pas krijgen, omdat de wreedheden die de Verenigde Naties verondersteld worden te verhinderen, toegestaan worden te bestaan door regimes die binnenin invloed of vetomacht over de V.N. zèlf hebben. De klaarblijkelijke ontzetting over en de veroordeling van het Russische/Chinese veto door de V.S. en andere westerse landen is slecht gespeelde diepe schijnheiligheid.

De Verenigde Naties hebben al lang zichzelf getoond als een groteske en Orwelliaanse parodie van een emotieloze scheidsrechter van de wereldvrede, de internationale wetten en rechten van de mens. Toch blijven de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en de rest het een legitimiteit toedichten die het niet bezit, aldus zich ervan verzekerend dat de verdorven regimes van de V.N. niet enkel ongestraft blijven maar kunnen doorgaan met de bescherming van slachtoffers van tirannie te ontwrichten.

Het debacle over de resolutie van Syrië toont aan dat het tijd is om de Verenigde Naties te delegitimiseren – een nobel idee dat lang geleden geëxplodeerd is in het gezicht van de beschaafde wereld, die het verondersteld wordt om te beschermen.

(plaatje “WTF? Straks Pino ook in burkina?“
door Eric Vanhoutum http://fotoneuqs.wordpress.com)

Dragen boerka is bewuste stellingname tegen de samenleving

door Asher Ben Avraham
bron: http://asherbenavraham.wordpress.com
(eerder verschenen op VK Opinie, 2 februari 2012)

Door het dragen van een boerka kunnen vrouwen niet normaal deelnemen aan de samenleving. Dat past niet bij modern participerend burgerschap. Daarom moet de boerka verboden worden.

Het kabinet-Rutte heeft een boerkaverbod aangekondigd. Hiermee is een discussie losgebarsten of een dergelijke ingrijpende maatregel in de Nederlandse samenleving wel op zijn plaats is. De critici van het verbod beschouwen het boerkaverbod vooral als een aantasting van de (godsdienst)vrijheid van vrouwen en als een symbolisch staaltje islam-bashing. Anderen zetten vraagtekens bij het argument van de regering dat de openbare orde gebaat is bij een verbod op het dragen van gezichtsbedekkende kleding.

Maar je kan nog een laag dieper gaan. Dan kom je op het terrein van de filosofie en gaat het over opvattingen over de rol van de mens in de maatschappij. Want wat is de maatschappij eigenlijk? Kort gezegd is de maatschappij wat mensen in een land met elkaar hebben opgebouwd. De maatschappij is het samenleven van mensen, ofwel de samenleving.

Mensen zijn immers geen eenlingen. Mensen hebben elkaar nodig en gaan met elkaar om. Tegelijkertijd streven ze naar vrijheid: bijvoorbeeld om dat te doen wat zij denken dat goed is voor henzelf en hun naasten. In het westerse democratische model wordt grotendeels vrijgelaten hoe mensen daarin een evenwicht bereiken. De overheid probeert via wetgeving asociaal gedrag te begrenzen om zo een basisniveau van ‘omgaan met elkaar’ te bewerkstelligen.

De wet stelt bijvoorbeeld regels om gewelddadigheid tussen mensen in woord en daad tegen te gaan, de integriteit van het menselijk lichaam te waarborgen, het persoonlijk bezit te beschermen en overlast voor de medemens te beperken. Dit alles met het oogmerk om de omgang van mensen met elkaar enigszins soepel te laten verlopen. In de wet worden gedragsnormen vastgelegd die de olie moeten zijn in het sociale raderwerk van de samenleving.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Tegen de samenleving
De overheid bemoeit zich dus met het sociale gedrag van mensen en heeft daar volgens mij ook alle recht toe. Sinds jaar en dag streven achtereenvolgende kabinetten – van welke signatuur dan ook – naar een samenleving waarin burgers actief participeren. Ik meen dat het dragen van een boerka de gewenste actieve participatie in de weg staat. Het dragen van een boerka is immers een bewuste stellingname tegen de samenleving.

De individuele vrouw die een boerka draagt sluit zich af van de buitenwereld door zich onherkenbaar te maken voor de ander. Een boerka bedekt het gehele lichaam. Een boerka verstopt de mens. De unieke individualiteit wordt ontkend. De boodschap die bovendien met het dragen van een boerka wordt afgegeven is: ‘Ik wil niet meedoen aan het maatschappelijk verkeer tussen mensen. Ik wil niet op gelijkwaardig niveau communiceren met de medemens. Men mag mij niet zien. Ik sta buiten jullie samenleving. Het is jullie samenleving, niet de mijne.’

Het is voor de draagster van een boerka vrijwel onmogelijk om aan het arbeidsproces deel te nemen. Het normale sociale verkeer wordt er ernstig door bemoeilijkt. Gewoon boodschappen doen is er niet bij in een boerka. Met het dragen van een boerka bereik je geen succesvolle deelname aan de Nederlandse samenleving. En geen maatschappelijke participatie betekent feitelijk achterstelling van de vrouwen in kwestie.

Beetje boerka
De vraag is vervolgens: is een verbod noodzakelijk? Enerzijds vind ik het ongewenst om de boerka in het straatbeeld als voldongen feit te accepteren. Dat betekent het capituleren voor een mens- en vrouwbeeld dat haaks staat op dat van de moderne, actief participerende burger. Anderzijds gaat een radicaal verbod misschien toch te ver omdat de overheid zich te zeer mengt in de persoonlijke levenssfeer.

Het is jammer dat er zo weinig zit tussen verbieden en toestaan. Een tussenvorm, een boerkaverbod gecombineerd met een vergunningen- en ontheffingsstelsel, is natuurlijk niet te handhaven. Het blijft dus een keuze tussen uitersten. En omdat de participerende, communicerende en zich niet verstoppende burger mij zo lief is, kies ik voor het verbod. Een (beetje) boerka werkt namelijk niet.

Kiekjes uit Nederland in een zeer nabije toekomst

Oei? Wie werd hier per ongeluk tegelijk met het huisvuil op straat gezet?

Reizen in 2de klasse is voor moslima’s in Afghanistan Nederland heel gewoon…

Jullie is jodenvolk

door Loor [bron: http://www.frontaalnaakt.nl]

Tegenwoordig noemt men antisemitisme heel politiek correct ‘antizionisme’. De antizionist is niet tegen joden in het algemeen – dat dit in godsnaam duidelijk moge zijn – maar plaatst graag en veelvuldig hysterische vraagtekens bij het bestaansrecht van de staat Israël. En dit terwijl hij vaak de ontstaansgeschiedenis van deze staat niet kent en zich er ook niet in wenst te verdiepen. Het NOS Journaal en de licht antizionistische programma’s Netwerk en NOVA informeren de antizionist voldoende over wat hij weten moet over die verfoeilijke Israëli’s, die zo onrechtmatig ‘Palestina’ bezet houden.

Behalve het regelmatig moeten aanschouwen van de spuuglelijke tronies van de überantizionisten Gretta Duisenberg en Anja Meulenbelt in de media (met wie de gemiddelde Netwerk-antizionist overigens niet geassocieerd wenst te worden), kom ik de huis, tuin & keuken antizionist op de meest onverwachte plekken tegen: op het werk, in de kroeg en zelfs binnen mijn kennissenkring. Sterker nog: ik had eens een uiterst serieuze relatie met een antizionist in schaapskleren. Pijnlijk, daar ik kind ben van een joodse vader.

Dat ik mijn huis en bed heb gedeeld met een antizionist is natuurlijk voer voor psychologen, maar ik mag u vast meedelen dat het vooral leerzaam en interessant was en dat ik geheel onbeschadigd uit de strijd ben gekomen.

Wat mij het meest stoorde aan mijn liefhebbende antizionist, was zijn gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’, zodra het over Israël en de joden in het algemeen ging. “Jullie moeten nodig eens uit jullie slachtofferrol stappen”, kwaakte hij vaak. Wanneer ik hem met dit dringende verzoek doorverwees naar mijn vader, die dankzij zijn moedige onderduikouders de Holocaust heeft overleefd en nog veelvuldig wordt geplaagd door de meest vreselijke angstdromen, werd de hele discussie snel en laf weggemurmeld. Tegen mij kon hij dergelijke opmerkingen maken, meende hij – zonder joodse moeder ben ik tenslotte officieel niet-joods. Keer op keer wees ik hem dan op het onterechte gebruik van ‘jullie’, als hij weer eens leegliep over de eigenlijk nimmer deugende jood.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Tegen het eind van onze verknipte relatie bezocht ik, samen met mijn antizionist, de van oorsprong joodse wijk Le Marais in het mooie Parijs. Daar ontdekte ik, behalve een flink aantal andere authentieke joodse winkeltjes en restaurants, een kosjere supermarkt waarin de tijd ruim zestig jaar leek stil te hebben gestaan. De eigenaar bracht vanachter zijn kassa de meest prachtige Hebreeuwse liederen ten gehore en binnen een paar seconden werd ik teruggevoerd naar een tijd die ik slechts ken van de verhalen van mijn vader en grootouders.

Ontroerd en nieuwsgierig stapte ik de winkel binnen, met de antizionist mokkend in mijn kielzog. Na velerlei intrigerende en kosjere etenswaar in mijn handen te hebben gehouden, mompelde mijn ongeduldig geworden antizionist dat hij het zwaar overdreven zou vinden als dergelijke (joodse) speciaalzaken in deze tijd nog in het Nederlandse straatbeeld zouden voorkomen. Toen ik hem vroeg naar het bestaansrecht van onze favoriete Indonesische speciaalzaak – ‘ons tokootje’ – merkte hij op dat deze dan misschien ook maar moest verdwijnen. Je bent als antizionist consequent of niet.

Een paar dagen later, op een zaterdag en tevens oudejaarsdag, brachten we weer een bezoek aan de historische straatjes van Le Marais. Terwijl de meeste joodse winkeltjes gesloten waren wegens de sabbat, was een uiterst populaire joodse delicatessenzaak tot onze verrassing wél open. Hongerig geworden deden we ons tegoed aan de heerlijkste broodjes. De antzionist liet het zich goed smaken en hield zowaar even zijn bevooroordeelde mond. Totdat zijn maag na een paar uur weer leeg was. ,, Waarom was die broodjestent vandaag gewoon open? Zie je wel dat ze eigenlijk heel hypocriet zijn door op zaterdag hun winkel te openen”, bralde hij bij aanvang van een romantisch bedoeld oudejaarsdiner.

‘Ze’. Alsof hij mijn joodse afkomst volledig ontkende en alsof hij tegen een niet-joodse buitenstaander sprak, tegenover wie hij die schijnheilige en op geld beluste joden plompverloren en stigmatiserend mocht samenvatten in de aanduiding ‘ze’.

‘Ze’ schoot die avond definitief in mijn verkeerde keelgat. Knarsend wensten we elkaar een gelukkig nieuwjaar en een week later was het uit. Voorgoed. Wegens het bovenstaande behoort hij na een relatie van twee jaar niet tot de ex-vriendjes met wie ik graag een goed contact wens te behouden.

Het gebruik van ‘ze’ en ‘jullie’ door niet-joden getuigt misschien niet direct van antisemitisme, maar het impliceert wel een grote afstand van de jood en al zijn doen en laten.

Zo las ik laatst op een weblog de volgende reactie van iemand op een artikel over antisemitisme:

“Dat moet je joden wel nageven, als ze vervelend zijn ze ‘echt’ vervelend: Hedy d’Ancona met haar opgezwollen drankhoofd, Cohen, Ed van Thijn &nog een stuk of wat multicultibevorderende socialisten. Als ze goed zijn zijn ze ook ‘echt’ goed: Lou reed, Dylan Philip Roth, Cohen etc. Extreem volk. Ik mag het wel.”

Degene die deze reactie plaatste, deed dit waarschijnlijk met de beste bedoelingen, maar bewijst hiermee, zoals zovelen, een uiterst stigmatiserende en simplistische kijk te hebben op zijn joodse medemens en dat hij deze het liefst in de hokjes ‘goed’ en ‘slecht’ stopt.

Genuanceerdheid is slechts weinigen gegeven, ook als het over andere groepen gaat. En ook ik betrap mezelf regelmatig op enige ongenuanceerdheid, als het gaat om het in hokjes plaatsen van anderen. Laten we trachten die genuanceerdheid zoveel mogelijk te bereiken en te behouden, voor ogen houdende dat ieder mens uniek is en het nimmer verdient in een hokje geplaatst te worden.

Loor (1967) verwondert zich in toenemende mate over het gebrek aan zelfspot en zelfbewustzijn bij haar medemens. Deze column is eerder gepubliceerd op Het Vrije Volk. Weblog van Loor: http://loorschrijft.blogspot.com/

Interview met van Agt, “triomfantelijk en parmantig”

door Jom Jom [http://www.jomjom.nl]

In een artikel getiteld ‘Er staat een ramp te gebeuren in Gaza, en de wereld kijkt toe! ’ spreekt [oud-premier van Nederland CDA'er] Dries van Agt zijn bezorgdheid uit over de situatie in Gaza. Uit alles blijkt dat de man ontzettend begaan is met het lot van de Gaza bevolking en al het onrecht wat de Palestijnse bevolking wordt aangedaan is te wijten aan de starre en onmenselijke houding van Israël.

Je kunt het zo gek niet bedenken of de verantwoording ligt bij Israël, tekort aan water, vervuiling van het water, kinderen worden zonder pardon door hun buik geschoten, recht door de darmen heen. Kinderen die met stoma’s rond lopen en stomazakjes die bijna op zijn, uiteraard te wijten aan de Israëlische blokkade. Auto’s, koeien, schapen,geiten,alles stroomt de Gaza binnen via de tunnels maar stomazakjes vormen schijnbaar een probleem.

Zichtbaar aangedaan doet van Agt zijn verhaal en weet hij tijdens het interview een sprekend beeld te schetsen van zijn visie op het Israël/Palestina conflict. Hij vertelt over zijn bezoek aan Gaza samen met zijn kornuiten van de stichting Rights Forum en de ontmoeting met Ismail Haniyeh.

Van Agt en zijn kornuiten zetten zich in voor een rechtvaardig Midden-Oosten beleid van de Nederlandse regering en de Europese Unie. In onderstaande video een korte blik (1’33″-1’44″) op een bezorgde en aangedane van Agt, tijdens zijn ontmoeting met Ismail Haniyeh.

Videoclip: pleidooi om banden tussen het Westen en de terreurgroep Hamas nauwer aan te halen

Een militaire rechtbank van Hamas heeft afgelopen donderdag 2 februari ’12 een 27-jarige inwoner van Gaza ter dood door ophanging veroordeeld. Hij werd schuldig bevonden aan hoogverraad en samenzwering tot moord, volgens een verklaring van het Hamas ministerie van Binnenlandse Zaken. Het bericht, zonder verder details vrij te geven, vermeldt dat het vonnis werd uitgesproken op basis van de Palestijnse Revolutionare Strafwet. Dit is reeds de derde keer dit jaar dat de doodstraf werd uitgesproken in Gaza.

Volgens een bericht van het Palestijnse Centrum voor de Mensenrechten [Palestinian Center for Human Rights - PCHR] is het totale aantal doodvonnissen dat werd uitgesproken door de Palestijnse Nationale Autoriteit [Palestinian National Authority  - PNA] gestegen tot 124 sinds 1994, waarvan 25 werden uitgesproken op de West Bank en 99 in de Gazastrook. Van die laatsten werden er sinds 2007 in de Gazastrook 38 maal doodvonnis geveld over Palestijnse Gazanen.

De PCHR merkt hierbij op dat de Revolutionaire Strafwet uit 1979 van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie [PLO] ongrondwettelijk is wanneer die wordt uitgesproken door de PNA, omdat die niet werd opgesteld noch goedgekeurd werd door de wettige regering. Sinds 1995 heeft de PCHR bij herhaling opgeroepen tot de verwerping van deze illegale Strafwet omdat deze een schending is van de internationale standaarden van een eerlijke rechtspraak.

Ophanging door de beulen van Hamas is uiteraard nog altijd iets ‘humaner’ dan toen de Hamasterroristen tijdens het Israëlische offensief in Gaza, winter 2008-2009, hun Palestijnse opponenten van Al Fatah [partij van Abbas] levend vanaf de daken naar beneden gooiden, op verdenking van collaboratie met de Zionistische Entiteit [Israël] of toen ze hun botten en benen braken met ijzeren staven in het voorjaar van 2007 in de aanloop van de gewelddadige machtsovername van Hamas op Al Fatah in juli 2007.

Met dank aan Challah Hu Akbar van Israellycool voor de hint.

Anja Meulenbelt op haar weblog op 2 februari 2012:

“In Gaza, die grote openluchtgevangenis waar nu 1,75 miljoen mensen opeengepakt leven en er (op een paar uitzonderingen na) niet uit mogen [..] Alsof je zo het gevoel van vrijheid, van kunnen vliegen, terug kunt veroveren op je gevangenschap.“

Eh, een “openluchtgevangenis”? Haha! Da’s een goeie! Bij wijze van repliek enkele foto’s van een bar in Gaza Stad bekend als “Free Time“. Wanneer we deze cel binnen gaan zien we allemaal geboeide en in ketenen gewikkelde arme Palestijnse mannen en vrouwen die met de bajonet gedwongen worden om thee en vruchtensapjes te drinken. Op het onderste plaatje kan je zelfs zien hoe Palestijnse vrouwen gedwongen worden om te lachen, ondanks al de honger, kommer en kwel. Verdorie Anja, die bar moet je de volgende keer, wanneer je je vrienden van Hamas weer gaat bezoeken, zeker eens aandoen! [foto's: Skyscraper City: Gaza]

PS Anja: “1,75 miljoen mensen opeengepakt leven“? De bevolkingsdichtheid van pakweg, New York, Londen, Hong Kong en zelfs onze eigenste hoofdstad Brussel, ligt nog altijd hoger dan in Gaza. En toch noemen wij dat nog altijd geen dicht opeengepakte massa mensen die leven in een openluchtgevangenis… En ook maken we dan geen vergelijking met het Getto van Warschau in 1943. Maar je zou de zedenpolitie en terroristen van Hamas inderdaad wel kunnen vergelijken met de Nazi’s. Want alcohol is not done by Hamas. Je zal je Martini-on-the-rocks elders moeten drinken.

PS2 Anja: en Gaza “niet uit mogen”? Klopt ook: terroristen van Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad mogen Israël niet binnenkomen. Maar gewone burgers krijgen wel gezondheidszorg in de Israëlische klinieken en zo kunnen zij bijvoorbeeld hun vrienden en familie wel opzoeken met de feestdagen. Ook zakenmensen en Gazaanse bouwvakkers mogen Israël binnen. Maar helaas voor jouw vrienden: geen terroristen en zelfmoordbomdebielen. Misschien houdt dat wel verband met die 12000 raketten en mortiergranaten die Hamas en Co tot op vandaag afschieten op willekeurige burgerdoelwitten en Joodse gemeenschappen in Zuid-Israël? Dat zou kunnen…

Jammer genoeg houdt Egypte, dat de zuidelijke grens van Gaza bewaakt met haar land, de doorgang ter hoogte van Rafah nagenoeg altijd gesloten. Via Egypte “mogen de Palestijnen Gaza niet uit.” Dat doen ze om de wapensmokkel tegen te gaan en de terroristen van Hamas en Co buiten te houden. Tiens? Was je dat soms vergeten te vermelden?

Het nieuws van de week komt uit Egypte: Bij rellen na een voetbalwedstijd in de Egyptische havenstad Port Said [woensdag 1 februari '12] zijn meer dan 70 mensen om het leven omgekomen. Er vielen ook honderden gewonden. Supporters van het thuisteam, al-Masri, bestormden na het fluitsignaal het veld na een 3-1 zege op al-Ahly, een topteam uit Caïro. Ze vielen spelers en fans van al-Ahly aan. Daarbij werden onder meer stenen, flessen en vuurwerk gegooid. De vijandelijkheden zetten zich ook buiten het stadion voort. [bron: http://www.knack.be/]

“America and Israel Are Responsible for Port Said Soccer Bloodbath!”

Intussen kennen ze in Egypte al de daders die achter dit bloedbad – zeg maar gerust ‘complot’ – zouden zitten: “Het is de schuld van Israël!” en “Het is de schuld van Amerika!“. Dat klopt natuurlijk als een bus. Dat de appelen en peren in mijn achtertuin dit jaar wat kleiner zijn uitgevallen dan verleden jaar, is namelijk ook de schuld van de Joden. Zelfs die -12 graden temperatuur die momenteel alles bevriest rondom mijn huis en tuin, daar zitten ook de Zionisten achter. Dat is namelijk een gevolg van de ‘opwarming’ van de aarde die ook – alweer – door de Joden wordt veroorzaakt. Maar dat wist u allemaal al wel.

Dus, leg de schuld van al wat er misgaat, waarover u misnoegd bent of waar geen directe verklaring voor bestaat, allemaal maar eenduidig bij de Joden en Israël. Die zijn dat toch gewend… al 2000 jaar lang. Onze akkers zijn bezaaid met hun stoffelijke resten na de vele genocides in wisselende tijden en eeuwen, in alle landen en in alle werelddelen. Want wie schuld heeft moet boeten…  Ja toch?

Luister maar wat het Egyptische parlementslid Mustafa Bakri zei over wie dat bloedbad veroorzaakte tijdens de voetbalmatch in het Egyptische parlement, beschuldiging die werd uitgezonden op de TV zender Sawt Al-Sha’b TV op 2 februari 2012 [bron http://www.memri.org]:

“Ons land gaat een staat van anarchie in. Deze anarchie wordt veroorzaakt door Amerika, Israël en het vorige regime. Kijk naar wat er in het Nieuwe Midden-Oosten gebeurt. Spreek niet over al die kleine details. Wat in Port Said gebeurde is een voortzetting van wat er gebeurde in Muhammad Mahmoudstraat, in de al-Qasr al-Aynistraat, dwars over de regering heen, doorheen Maspero en kijk wat er tijdens de voetbalmatch tegen Tunesië gebeurde. Zij zijn allemaal met elkaar verbonden. Het is een poging om dit land ten gronde te richten.”

L’imposture turque

Martine Gozlan

boekrecensie Erik Willaert
bron: http://www.liberales.be

Turks premier Recip Erdogan:
“Met de democratie is het zoals de bus, eens ter bestemming, stapt men er uit.“

Is het Turkse model waar de Arabische revolutionairen naar verwijzen een leugen? Is een gematigd islamisme een pure fictie? In haar net verschenen voortreffelijke essay ontmaskert Martine Gozlan het huidig Turkse regiment en legt zij de vinger op de lopende her-islamisering van het land. Het Turkije van de onderdrukte Koerden, de vervolgde Alevieten, de gesluierde vrouwen en de geïntimideerde opponenten, dat Turkije aarzelt ook niet om vandaag de Europese Unie en zijn leden af te dreigen. Heeft minister Davutoglu onlangs immers niet de Europese landen beschuldigend van steun aan de Koerdische opstandelingen? Heeft de AKP het onderzoek naar energiebronnen door EU-lid Cyprus niet veroordeeld? En heeft Turkije niet gedreigd met het bevriezen van de diplomatieke betrekkingen met Europa indien Cyprus, zoals bepaald in de verdragen, volgend jaar de Unie zal voorzitten?

De frontale aanval van de AKP tegen Israël, de uitwijzing door Turkije van de ambassadeur van Israël en de stopzetting van de strategische samenwerking met dat land duiden erop dat Erdogan nu de Arabische straat opvrijt en zich wil positioneren als model voor de zogezegd ‘gematigde’ islamisten (Moslimbroeders in Egypte, CNT in Libië, Ennahda in Tunesië, PJD in Marokko). Het voorliggend essay heeft het alleen over feiten maar die zijn dan ook bijzonder veelzeggend. Het Turkse model dat in deze dagen van ‘Arabische lente’- what’s in a name – zo bejubeld wordt en islam, democratie en secularisme met elkaar zou verzoenen, het model waar Turkije geleid door premier Recep Tayyip Erdogan, leider van de moslimpartij AKP sinds 2002 mee experimenteert, is volgens de auteur een grote zwendel, een illusie gestoeld op drie hersenschimmen.

Ja, er is daadwerkelijk bedrog wanneer men ons wil doen geloven dat het Turkije van Erdogan een model is van democratie. De aanslagen op de persvrijheid en het lot van de religieuze minderheden zoals de Alawieten, goed voor twintig percent van bevolking, moeten niet onderdoen voor autoritarisme à la Ben Ali of Moebarak. Neen, het Turkije van Erdogan is zeker geen seculier model. Of sluier of leefgewoonten, dank zij Erdogan’s mediakanalen, wint het islamisme voortdurend veld in alle domeinen van de samenleving. Alles spreekt ervoor dat Erdogan zijn vroegere verklaringen niet vergeten heeft: ‘De minaretten zijn onze bajonetten en de koepels van de moskeeën onze helmen!’.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Na negen jaar aan de macht is zijn doel nog steeds het Turkse volk zover te brengen dat het zelf ‘zachtjesaan’ de toepassing van de sharia zal vragen. En tot slot, neen, het Turkije van Erdogan is geen geopolitiek model wanneer het zijn relaties gaat ontwikkelen met de Arabische en Iranese wereld en het anti-Amerikaans en pro-Chavez Zuid-Amerika Maar nu zijn het spijtig genoeg precies de betrekkingen met Israël en de VS waaraan Turkije in de Arabische diplomatie, zijn prestige en statuut van benijde en opgevrijde bemiddelaar dankt. Men stelt dat het model van Ennahda, de Tunesische moslimpartij de AKP van Erdogan zou zijn en dat het daar om gematigd islamisme gaat.

Martine Gozlan, gelooft niets van deze gematigdheid: ‘ik geloof absoluut niet in gematigd islamisme omdat islamisme op zich al een overmaat is want het maakt zich schuldig aan een hold-up op een godsdienst. Hier is het de hold-up van de godsdienst door de politiek’. En verder: ‘Premier Erdogan is erin geslaagd om de media onder strenge controle te plaatsen. Meer dan zestig journalisten zitten in de gevangenis, zonder de arrestaties van intellectuelen te rekenen. Het grootste deel van de Turkse persgroepen zijn overigens in handen van zijn zonen en zijn schoonzoon’. Gozlan stelt in Turkije ook de opmars vast van het obscurantisme. Steeds meer vrouwen dragen de hoofddoek of worden daartoe aangespoord, kunstgalerijen worden aangevallen en antidarwinistische theorieën kunnen nu rekenen op een groeiend succes. Voor de auteur staat het buiten kijf dat: ‘van het ene naar het andere amendement (van de grondwet), Turkije stappen zet op de weg van de herinbezitneming van de grondwettelijke ruimte door de goddelijke wetten’.

Erdogan heeft Atatürk verslagen: dat is de belangrijkste les van de laatste jaren. Op het ogenblik dat het toetredingsproces tot de Europese Unie lijkt stilgevallen – wat de autoritaire premier niet bovenmatig schijnt te storen – beginnen, anders dan de voor de regeringen, de ogen van pers zich langzaam te openen voor het werkelijk nieuwe Turkije van Erdogan, Güll en Davotoglu. Wij die dit nu weten, mogen ons niet meer laten strikken door dit soort leiders die het quasi openlijk toegegeven doel nastreven van een hard en meedogenloos islamisme dat totaal indruist tegen het ideaal van rechtvaardigheid en democratie dat alle volkeren met recht nastreven. Nu geen ‘Wir haben es nicht gewusst’ meer, na dit alarmsignaal dat Erdogan zelf bevestigd met zijn verklaring dat: ‘Met de democratie is het zoals de bus, eens ter bestemming, stapt men er uit.’

Daar is Gretta weer, onze schaamteloze antisemiet

(op de achtergrond op dit plaatje met Yasser Arafat komt nog net het hoofdje van die andere antisemiet en Israëlbasher Anja Meulenbelt piepen)

Stop de Bezetting meldt het zelf:
Gretta Duisenberg werkt nauw samen met de Moslimbroederschap

door Carel Brendel [http://www.carelbrendel.nl]

Sensationeel nieuws op de website van Stop de Bezetting. Daar werd gisteren in een bericht het volgende gemeld: Voorzitter Gretta Duisenberg van Stop de Bezetting (prominent voorvechtster van de Palestijnse zaak) werkt nauw samen met leiders van de Moslim Broederschap in Nederland. Met andere woorden: Gretta geeft het nu zelf toe op haar eigen site:

An earlier post discussed the invitation to the march that was posted on a far-left website. As noted in that post, six of the twelve individuals listed as sponsoring/endorsing the initiative are either leaders in or closely tied to the Global Brotherhood: Gretta Duisenberg, Chair Foundation “Stop the Occupation”, Board member Free Gaza Movement, Netherlands (widow of former European Bank president; works closely with Muslim Brotherhood leaders in the Netherlands) [bron: http://www.stopdebezetting.com]

In het artikel staan nog meer zaken die tot dusver aan de achterban van Stop de Bezetting werden onthouden. De organisatie van de hulpvloten voor Gaza (in 2010 en 2011) is nauw verbonden met de internationale Moslim Broederschap. Tenslotte: Zes van de twaalf ondertekenaars van een Europese steunverklaring voor de Global March to Jerusalem – een voor 30 maart geplande wereldwijde demonstratie tegen de Israëlische bezetting van Jeruzalem – zijn leiders van of nauw verbonden met de Moslimbroeders.

Het bericht is afkomstig van de Global Muslim Brotherhood Daily Report, een Amerikaanse website, die het nieuws rond deze tak van de politieke islam op de voet volgt. De organisatie van de mars op Jeruzalem kwam onlangs bijeen in Istanbul. Of Duisenberg hierbij aanwezig was, is nog onbekend. Wel woonde ze eerdere bijeenkomsten in Rome en Beiroet bij.

Heeft een webmaster van Stop de Bezetting weer eens niet opgelet? Eerder nam de actiegroep van Gretta Duisenberg, Marcel van Dam, Thomas Lepeltak en Marjan Berk klakkeloos een antisemitisch getint epistel over met beweringen over de veronderstelde macht van de Joden in de Nederlandse media. Na de nodige publiciteit en een klacht van journalist Bas Paternotte bij het Meldpunt Discriminatie Internet werd het stukje verwijderd. Webmaster Inez moest het veld ruimen.

Overigens. Het door Stop de Bezetting overgenomen bericht klopt. Zo stond Duisenberg begin 2010 samen met de Hamas-fondsenwerver Amin Abou Rashed aan het hoofd van een Nederlands hulpkonvooi naar Gaza. Bij die gelegenheid bezocht het tweetal nog de Nederlandse ambassade in Cairo. De bemoeienissen van Abou Rashed met de laatste Gazavloot waren voor Nederlandse journalisten vorig jaar aanleiding om zich niet in te schepen op de Nederlands/Italiaanse boot.

Het openhartige inkijkje in de politieke achtergrond van de mars op Jeruzalem komt op een ongelukkig moment. Duisenberg stuurde deze week nog een oproep rond aan Nederlandse actiegroepen om mee te doen aan haar initiatief. Bij Stop de Bezetting kunnen eventuele deelnemers aan de Global March to Jerusalem nu nalezen met wie ze nog meer in zee gaan.

Leiders Hamas vluchten uit Syrische hoofdstad Damascus

door Eduard Cousin [http://www.elsevier.nl/]

De leiding van de Palestijnse terreurbeweging Hamas heeft de Syrische hoofdstad Damascus verlaten. Aanleiding is het aanhoudende geweld in het Arabische land. Dat meldt een vooraanstaand lid van de radicale islamitische organisatie vrijdag. De leider van Hamas, Khalid Meshaal, is naar Qatar uitgeweken. De tweede man binnen de organisatie, Musa Abu Marsuk, verblijft in Caïro.

Jordanië
Een groot deel van de andere bestuursleden bevindt zich in Jordanië. In het hoofdkwartier van Hamas in Damascus zijn geen leiders meer aanwezig. Jordanië zette in 1999 nog alle Hamasleiders het land uit. Het land wil de in 1994 gesloten vrede met buurland Israël niet laten verstoren door de anti-Israëlische organisatie. De naar Jordanië gevluchte Hamasleiders mogen dan ook niet politiek actief zijn.

Bloedig
Koning Abdullah II van Jordanië is bang voor de invloed van Hamas op de Jordaanse Palestijnen. Bijna de helft van de 6,5 miljoen Jordaniërs zijn van Palestijnse afkomst. Hamas was altijd welkom in Syrië, dat officieel in oorlog verkeert met Israël. Het regime van president Bashar al-Assad staat echter onder aanhoudende druk. Afgelopen week behoorde tot een van de bloedigste sinds het begin van de opstand in maart 2011.

Most Arabs proud to be Israeli

door Ryan Jones
door Israel Today [http://israeltoday.nl/]

Uit een enquête blijkt, dat meer dan de helft van de Israëlische Arabieren er trots op zijn burgers te zijn van de Joodse staat, en de meesten willen zelfs de IDF sterker maken. Deze resultaten verschillen wel sterk van de lasterlijke berichten in de media over de Israëlische ‘apartheid’.

Als je alleen maar zou luisteren naar de belangrijke media en Israël’s vele tegenstanders, zou je kunnen denken dat de Joodse staat een afschuwelijke plaats is voor Arabieren om te wonen en ze er worden onderdrukt, en dat Arabieren niets liever willen dan Israël vervangen door hun eigen Palestijnse staat.

Maar als je de moeite neemt om naar de Arabieren zelf te luisteren (wat de media liever vermijden), komt er een geheel ander beeld naar voren. Volgens de onlangs gehouden Democracy Index 2011 enquête van het Israel Democracy Institute, zijn bijna 53 procent van de Israëlische Arabieren er ‘trots op Israëli’s te zijn’. Slechts 28,3 procent antwoordde, ‘helemaal niet trots’ te zijn om een Israëli te zijn.

Deze cijfers geven een heel ander beeld dan al die kritiek, dat Israël een een apartheidsstaat zou zijn die de Arabische bevolking discrimineert en onderdrukt.

Alexander Yakobson, die opinie-artikelen schrijft voor de linkse Israëlische krant Ha’aretz, zei dat hij eens aan een groep Britse journalisten vroeg of 45 procent van de katholieken in Noord-Ierland al dan niet bereid zou zijn om te zeggen dat ze ‘er trots op zijn dat ze Brits zijn’. (In het jaar dat Yakobson zijn onderzoek uitvoerde zei 45 procent van de Arabieren, dat ze er trots op waren een Israëli te zijn). Yakobson vertelde dat een van de journalisten hem zei: ‘Ik geloof niet dat 45 katholieken in Noord-Ierland bereid zijn om dit te zeggen, laat staan ​​45 procent”

Het was misschien nog verrassender, dat in de 2011 Democracy Index de grootste groep Israëlische Arabieren (45 procent) geloven dat het ‘belangrijk of zeer belangrijk’ is om de militaire macht van Israël te vergroten. Slechts 29 procent dacht het tegenovergestelde. Dat zijn interessante cijfers, afkomstig is van een bevolking die het slachtoffer zou zijn van het Israëlische ‘bezettingsleger’.

Helaas zijn de enige Israëlische Arabieren die de pers halen, degenen die de Joodse staat aanvallen met beschuldigingen van mensenrechtenschendingen.

The 10 Most Educated Countries in the World

bron: Wall Street Journal

De afgelopen 50 jaren is het aantal afgestudeerden aan de universiteiten in de ontwikkelingslanden met bijna 200 procent toegenomen. De Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) heeft een rapport gepubliceerd ‘Education at a Glance 2011‘, waarin wordt aangetoond dat, terwijl het onderwijs over de hele linie is verbeterd, het niet overal in gelijke mate verbeterde; sommige landen behaalden veel betere resultaten dan anderen. Zich baserend op dit rapport heeft de Wall Street Journal een Toptien opgemaakt van 10 ontwikkelde landen met de meest opgeleide bevolking ter wereld.

Marwan Barghouti behaalde in maart 2010 een doctoraatstitel in Israëlische gevangenschap

Het mag u misschien verbazen, maar Israël scoort hier opnieuw hoge ogen. Op Canada na blijkt dat Israël het meeste en hoogst aantal opgeleide inwoners per land heeft. En voor de Israëlbashers onder u: de 1,3 miljoen Israëlische Arabieren, nakomelingen van zij die niet gevlucht zijn toen de Israëlische staat in mei 1948 werd opgericht, genieten in gelijke mate van dit haast perfecte onderwijssysteem van Israël.

Zelfs gestrafte Pal-Arabische terroristen kunnen in de Israëlische gevangenissen via de Open Universiteit van Israël een opleiding volgen. Bekendste voorbeeld is wellicht terroristenleider Marwan Barghouti, het brein achter vele aanslagen en aanstichter van de Tweede Intifada, in 2002 opgepakt en veroordeeld tot vijf keer levenslange gevangenisstraf, behaalde in 2010 in gevangenschap een doctoraatstitel. De 5 1/2 jaar lang gegijzelde Israëlische soldaat Gilad Shalit, die in oktober 2011 werd geruild voor 1027 terroristen, heeft in de kerkers van Hamas in Gaza die luxestatus niet gekregen…

Wat mij persoonlijk nog het meest verbaast is, ondanks het feit dat Israël al 63 jaar wordt belaagd door de Arabische landen, honderden terroristische aanslagen en permanente beschietingen met mortiergranaten en raketten vanuit Gaza, de Joodse staat toch deze bijzonder hoge graad van ontwikkeling en onderwijs heeft kunnen bereiken. Sommigen noemen dat Het Mirakel van Israël. Ik heb er persoonlijk geen zinnige verklaring voor, maar de veerkracht van het Joodse volk onder bijzonder zware omstandigheden is ronduit verbluffend!

De Top Tien luidt als volgt (tussen haakjes opleidings graad in procenten):

1. Canada (50%)
2. Israël (45%)
3. Japan (44%)
4. Verenigde Staten (41%)
5. Nieuw-Zeeland (40%)
6. Zuid-Korea (39%)
7. Noorwegen (37%)
8. Verenigde Koninkrijk (37%)
9. Australië (37%)
10. Finland (37%)

2. Israel
> Procent van de bevolking met een hogere opleidingsgraad: 45%
> Avg. annual growth rate (1999 – 2009): N/A
> GDP per capita: $28,596 (12th lowest)
> Pop. change (2000 – 2009): 19.02% (the highest)

Although there is no data on the percentage of Israeli citizens with postsecondary education dating back to 1999, the numbers going back to 2002 show that growth is slowing dramatically compared to other countries. In fact, in 2006, 46% of adults ages 25 to 64 had a tertiary education. In 2007 this number fell to 44%. Only 78% of funds spent on educational institutions in Israel are public funds. The country is also only one of three — the other two being Ireland and Sweden — where expenditure on educational institutions as a proportion of GDP decreased from 2000 to 2008. Israel also had the largest increase in overall population, approximately 19% from 2000 to 2009.

Lees hier meer: “The 10 Most Educated Countries in the World” in The Wall Street Journal

Afb. hieronder: Palestijnse Arabieren studeren aan de Universiteit van Ariel in het ‘bezette’ Samaria [op de West Bank]

Met dank aan A. W. voor de hint.

‘Keiharde’ ontvangst door Hamas van Ban Ki-moon in Gaza

Boze protesters sloegen met stokken en gooiden met schoenen en stenen toen Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, via de noordelijk gelegen Erez grenspost vanuit Israël de Gazastrook binnenreed. Uiteraard was dit helemaal geen ‘spontaan volksprotest’ maar was de hele toestand georkestreerd door  Hamas, want anders is dergelijk protest een onmogelijke zaak in de militair-religieuze dictatuur van Gaza.

Ban Ki-moon was de dag voordien op bezoek bij premier Netanjahoe, bezoek aan de ‘Zionistische bezettende entiteit’ dat hem blijkbaar kwalijk werd genomen door Hamas, die hem prompt beschuldigden van een dubbelzinnige houding ten aanzien van Israël.

Zoals bekend wil Hamas Israël vernietigen en vervangen door een Islamistisch kalifaat. ‘Praten’ en ‘onderhandelen’ over vrede met Joden en met de Israëlische regering staat voor Hamas gelijk aan verraad van de Palestijnse zaak. En dat is precies de boodschap die Hamas met dit protest aan Ban Ki-moon wilde afleveren.

Ban Ki-moon is op rondreis om te trachten het afgesprongen vredesproces weer op gang te trekken. De ontvangst van de VN-secretaris met stenen door Hamas gisteren bewijst dat de VN-secretaris nog veel werk voor de boeg heeft. Gezellig thee drinken tussen Hamas en een Israëlisch kabinet zit er voorlopig niet in zolang Hamas de dienst uitmaakt in de Gazastrook.

Met dank aan Herman Nieman voor de hint.