Voor het eerst in tien jaren werd een uitgebreide studie gepubliceerd over religieuze kwesties onder de Joden van Israël. Hieruit blijkt onder meer dat 70 procent van de Israëliërs geloven dat zij behoren tot het ‘Uitverkoren Volk‘. Persoonlijk, na tien jaar studie van Jodenvervolging doorheen de eeuwen waarvan mijn drie laatste studiejaren nagenoeg enkel het Israëlisch-Palestijns conflict betreffen, èn het doordeweekse antisemitisme, de huidige virulente Jodenhaat en Israëlhaat in acht genomen, zou ik eerder gewagen van het “Meest Gehate of Verguisde Volk“ in en door de wereld[bevolking]. En als ik daar een percentage op moet kleven, lijkt me dat zelfs nog een stuk hoger te liggen dan wat de Joodse Israëliërs zèlf geloven te zijn.

Dat die haat onterecht, disproportioneel en totaal ongegrond is, weet zelfs mijn kat. Joden zijn een volk als een ander. Wellicht, gedreven door de haat die hen al zoveel eeuwen omringt en die bijwijlen tot vervolging en genocide leidde, dat veel Joden hogere ambities koesteren en het onderste uit hun eigen kan pieren om boven Jan Modaal uit te pieken. Hierdoor bereiken zij proportioneel gezien èn bewezen ook hogere posities op alle terreinen in de maatschappij. Je zou verwachten dat dit de Jodenhaat heeft doen afnemen. Integendeel: nog meer haat, afgunst en nijd zijn hun deel. Toen ik hier een artikel publiceerde over een Israëlische wetenschapster die enkele jaren terug de Nobelprijs voor Chemie in de wacht sleepte, oogstte ik ziekelijke commentaren in de trant van “En hoeveel heeft die Jood voor die prijs betaald?”

Oeroude Jodenhaat verslindt en verblindt alles en iedereen en sluit elke dialoog met en de assimilatie van de Jood bij voorbaat uit. Net dezelfde conclusies die Theodore Herzl, de grondlegger van de Zionistische Judenstaat, trok nadat hij als journalist op het einde van de 19de eeuw in Parijs de Affaire Dreyfuss  had opgevolgd. Overigens is het de Affaire Dreyfuss die ook van mij een Zionist heeft gemaakt in tegenstelling tot wat velen denken dat de studie van de Holocaust in WOII mij daartoe bracht. Neen dus, het was Theodore Herzl zèlf die mij post mortem daarvan overtuigde. Een waarachtig wijze man en een groot ziener van het hoogste kaliber!

Procenten Joden die bevestigend antwoordden op de volgende vragen:

Geloof in God: 80%
Joden het Uitverkoren Volk: 70%
Een Jood die geboden niet volgt bedreigt eigenheid v/h Joodse Volk: 37%
Burgerlijk huwelijk: 48%
Openbaar leven in overeenstemming met Joodse religieuze traditie: 61%
Steun voor Joodse studies op seculiere openbare scholen: 71%
Steun voor open houden van café ‘s en restaurants op de Sabbat: 68%
Steun voor het houden van sportevenementen op de Sabbat: 64%

In verband met het conflict tussen de Joodse wet en de democratische principes:

20% kiest er altijd voor om de Joodse wet te volgen
44% verkiest altijd de democratie
36% kiest soms het ene dan weer het andere

Hoe omschrijft u zelf uw identiteit?

51% Joods
41% Israëlisch
4% Mijn etnische groep (Ashkenazisch, Sefardisch)
4% Mijn religiositeit (religieus, seculier)

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Terloops: Ik – Brabosh – ben geen Jood maar een actieve atheïst en humanist. Ik ben een hardleerse Zionist en gedreven pro-Israël activist. Iedereen die de democratie genegen is heeft volgens mij de verdomde plicht om voortdurend en verbaal op te komen voor het bestaansrecht van Israël [in het Midden-Oosten]. Ik geloof niet in een Godsbestaan. Er is helemaal geen leven na de dood, ik zou het niet eens willen. Alles speelt in het hier en nu en daarna is het definitief afgelopen en ik vind dat niet eens erg. Ik kies vrank en vrij voor de seculiere staat waarin een duidelijke scheiding der machten bestaat (Kerk/Moskee/Synagoge versus de Staat). Ik sta onvoorwaardelijk achter de vrijheid van godsdienst en vrije beleving van elke religie, op voorwaarde dat die de vrije beleving van de andere religie(s) niet hindert of verbiedt.

Moest ik een Jood zijn en in Israël wonen dan zou ik mezelf fier en erg trots een (seculiere) Israëli heten. Maar wie ben ik en waar haal ik het recht vandaan om zoiets allemaal tegen het Joodse Volk in Israël te zeggen? Laat ze dat maar voor zichzelf uitmaken. Per slot van rekening zijn dat mijn zakens niet. Mijn ‘job’ als activist houdt op aan de grenzen van de Joodse staat. Wat daar binnenin gebeurt beslissen de Joden zèlf. Na 2000 jaar vervolging hebben ze het verdiend om dat land - dat historisch altijd van hen is geweest – autonoom te besturen zonder inspraak van eender wie of door deze of gene natie of religieuze entiteit.

Religieuze Joden bereiden Sukkot voor

Survey: Record number of Israeli Jews believe in God

door Nir Hasson
bron: Haaretz

Een volle 80 procent van de Israëlische Joden gelooft dat er een God bestaat – het hoogste cijfer dat ooit door het onderzoek van Guttman-Avi Chai werd gevonden sinds dit overzicht van Israëlisch-Joodse geloven twee decennia geleden is aangevat. Het recentste overzicht van “Beliefs, Observance and Values among Israeli Jews” [klik hier voor het rapport in PDF-formaat] werd uitgevoerd in 2009 maar de resultaten werden pas afgelopen donderdag 26 januari 2012 vrijgegeven, nadat een gedetailleerde analyse werd voltooid. De twee vorige onderzoeken dateren van 1991 en 1999.

De studie toont ook aan dat 70 percent van de ondervraagden gelooft dat de Joden “Het Uitverkoren Volk” zijn, 65 procent geloven in de Torah en mitzvot (godsdienstige geboden en verboden) die door God werden gegeven, en 56 procent gelooft in een leven na de dood.

Overall, the survey found an increase in attachment to Jewish religion and tradition from 1999 to 2009, following a decrease from 1991 to 1999, which was the decade of mass immigration from the former Soviet Union. Among other things, it found that less than half of Israeli Jews think that, in a clash between Jewish law and democracy, democratic values should always prevail.

The study, conducted by the Israel Democracy Institute’s Guttman Center for Surveys and the Avi Chai Foundation, is based on interviews with 2,803 Israeli Jews. It found that only 46 percent of Israeli Jews now define themselves as secular, down from 52 percent in 1999, while 22 percent define themselves as either Orthodox or ultra-Orthodox, up from 16 percent in 1999. The remaining 32 percent term themselves traditional, virtually unchanged from 1999.

This change in self-identification was also reflected in the proportion of those subscribing to traditional Jewish beliefs. For instance, 55 percent said they believe in the coming of the Messiah, up from 45 percent in 1999 but similar to 53 percent in 1991, while 37 percent said that “a Jew who does not observe the religious precepts endangers the entire Jewish people,” up from 30 percent in 1999 but again similar to the 1991 figure of 35 percent.

The study’s authors cited two reasons for the rise in religiosity. One is that immigrants from the former Soviet Union, who contributed to the drop in religiosity from 1991 to 1999, have now assimilated into Israeli society. Various studies have found that this process of assimilation has resulted in Soviet immigrants becoming more traditional. The second reason is the demographic change caused by the higher Orthodox and ultra-Orthodox birthrates.

The survey found that, even when individuals were asked about how their own attitudes had changed over the previous decade, the number of those that said they felt more religious and were more careful about observing the Sabbath and kashrut was higher than the number of those who said they had become more secular. The rise in religiosity was also reflected in attitudes toward other issues. For instance, only 44 percent said that if Jewish law and democratic values clashed, the latter should always be preferred, while 20 percent said Jewish law should always be preferred and 36 percent said “sometimes one and sometimes the other.”

The study also found an upswing in religious practice. For instance, 85 percent of respondents said that “celebrating the Jewish holidays as prescribed by religious tradition” was “important” or “very important,” up from 63 percent in 1999, while 70 percent said they “always” or “frequently” refrained from eating hametz (leavened bread ) on Passover, up from 67 percent in 1999.

Fully 61 percent of respondents said the state should “ensure that public life is conducted according to Jewish religious tradition,” up dramatically from 44 percent in 1991. But respondents also insisted on preserving their freedom of choice. For instance, between 58 and 68 percent said that shopping centers, public transportation, sporting events, cafes, restaurants and movie theaters should be allowed to operate on Shabbat (exact figures ranged from 58 percent for shopping centers to 68 percent for cafes, restaurants and movie theaters ).

Moreover, 51 percent responded “yes,” “absolutely yes” or “perhaps yes” when asked if they favored the introduction of civil marriage in Israel. Those in the first two categories, at 48 percent, were down from 54 percent in 1999 but up from 39 percent in 1991

Met dank aan IMRA (Independent Media Review Analysis) voor de hint.

Beware the humanitarian racist

Humanitaire racisten zeggen dat niet-blanken niét verantwoordelijk kunnen gesteld worden voor hun daden

door Manfred Gerstenfeld

bron: Ynet News

Onder de racisten, verbergen de humanitaire het beste hun boosaardig gedrag. Vandaar dat hun racisme vaak ongemerkt blijft zodat zij kunnen beweren dat zij evenwichtige en fatsoenlijke mensen zijn. Een ander type racist, een ‘krapuleuze gemenerd‘ dan, laat zich gemakkelijk herkennen. Hij kan bijvoorbeeld de oude uitspraken van kolonialisten aanhalen dat Afrikanen net zoals kinderen zijn, achterlijk of zelfs niet-menselijk zijn. Dergelijke racisten geloven dat dit soort mensen niet voor hun daden verantwoordelijk kunnen gehouden worden en als inferieur moeten worden beschouwd.

De basisprincipes van humanitaire racisten zijn zeer gelijkaardig aan die van het krapuleuze type. Zij zullen bijvoorbeeld beweren dat de meeste eigentijdse problemen van Afrikaanse staten voortvloeien uit de koloniale periode, zelfs als deze landen al decennialang onafhankelijk zijn. Dit betekent in feite dat Afrikanen niet voor hun daden verantwoordelijk kunnen zijn. De wereldvisie van de humanitaire racist is net zo vervormd als die van de krapuleuze racist. Het wordt niet uitdrukkelijk zo gezegd, maar slechts impliciet door hem of haar zo verwoord.

De conclusie van de humanitaire racist verschilt echter van die van de krapuleuze racist. Hij of zij is immers van mening dat, omdat de niet-blanken of zwakkeren niet voor hun daden verantwoordelijk kunnen worden gehouden, men zoveel mogelijk van hen zou moeten wegkijken, zelfs als zij grote misdaden begaan. Gelukkig genoeg krijgen die krapuleuze racisten hun artikelen en geschriften niet meer gepubliceerd in de gangbare mediakanalen, maar de humanitaire racisten worden jammer genoeg door hen verwelkomd.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Het aan de kaak stellen van humanitaire racisten wordt veronachtzaamd in de strijd tegen de de-legitimisering van Israël, alhoewel die van essentieel belang is. Het succes van het Palestijnse verhaal en zijn vele leugens die in de Westerse wereld circuleren, is voor een groot deel toe te schrijven aan zijn voortdurende promotie door humanitaire racisten. Zij stellen de Palestijnen enkel en alleen als slachtoffers voor, die zo weinig mogelijk verwijzen naar hun grootste misdaden die zij hebben gedaan of hebben gesteund. Op die manier zijn de humanitaire racisten de feitelijke verdedigers of bondgenoten van Palestijnse terroristen en bevorderen zij aldus moord en volkerenmoord.

Eén voorbeeld in juli 2010 was de zeer beperkte internationale publiciteit die het rouwbeklag kreeg, dat Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit, overmaakte aan de familie van Abu Daoud naar aanleiding van diens overlijden [lees hier op Brabosh.com]. Abbas had het volgende te zeggen over het brein achter de massacre op Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van München in 1972:

“De overledene was één van de vooraanstaande leiders van de Al Fatah beweging en leefde een leven dat vervuld was van strijd, toegewijde inspanning en het enorme offer dat de overledene op vele gebieden bracht omwille van het gewettigde probleem van zijn volk. Wat een prachtige broeder, metgezel, geharde en koppige, onvermoeide strijder.”

Een zondebok vinden

De wereldvisie van de humanitaire racist belichaamt veel andere vervormingen. Zo bijvoorbeeld, aangezien de Arabieren niet voor hun misdadige handelingen kunnen verantwoordelijk worden gehouden, moeten anderen dat in hun plaats worden. De humanitaire racist moet aldus naar zondebokken zoeken. Dat is waarom Israël soms van de misdaden wordt beschuldigd die door de Palestijnen werden bedreven.

Een andere vervorming van de waarheid die deel uitmaakt van de wereldvisie van de humanitaire racist is de ontkenning van het bestaan van racisme onder gekleurde mensen zèlf. Er zijn nochtans veel feiten bekend over het extreme racisme dat wijdverspreid leeft onder bijvoorbeeld de Moslims. Ter illustratie hoe dergelijk racisme wordt genegeerd, komt dit uit de mond van Ayaan Hirsi Ali, het vroegere Nederlandse Parlementslid van Somalische oorsprong:

“Ik studeerde een jaar lang voor maatschappelijk werkster in Nederland. Onze leraren leerden ons om op een verschillende wijze naar de immigrant en de vreemdeling te kijken. Zij dachten dat het racisme een fenomeen was dat enkel leeft onder blanken. Mijn familie in Somalië echter, voedde me op als een raciste en vertelde me dat wij Moslims erg superieur waren ten opzichte van de christelijke Kenianen. Mijn moeder denkt dat zij half-apen zijn.”

Echter, het overgrote deel van de Israëliërs zijn geen humanitaire racisten. Zij vinden dat de Palestijnen terecht verantwoordelijk zijn voor hun misdadige handelingen, net zoals ieder ander menselijk wezen dat ook is.

Een eenvoudige test

Ik heb een eenvoudige test ontwikkeld om de humanitaire racisten te herkennen onder hen die Israël de-legitimiseren. Men moet deze extreme critici van Israël enkel een paar vragen stellen en/of hun verklaringen en publicaties onderzoeken.

De eerste vraag luidt: “Kunt u mij aantonen waar en hoe dikwijls u het wezenlijke percentage heeft bekend gemaakt van het aantal Moslims in de wereld die de zelfmoordbomaanslagen of de genocidale wereldvisie van Osama bin Laden onderschrijven?”

De tweede vraag: “Uw regering is verplicht om, in het kader van de volkerenmoordovereenkomst van de Verenigde Naties, de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad voor een internationaal gerechtshof te brengen, omdat hij de Staat Israël met volkerenmoord bedreigt. Hoe vaak heeft u uw regering verzocht om dat te doen?“

De derde vraag luidt: “Waar en hoe dikwijls heeft u de diepgewortelde moorddadige wereldvisie openlijk aangeklaagd waarmee de Palestijnse maatschappij, de Palestijnse Autoriteit en Hamas doordrongen is?”

Als men vindt dat deze critici van Israël hebben gezwegen of maar weinig op om het even welk over deze kwesties hebben gezegd (of geschreven), kunnen zij openlijk als humanitaire racisten “bestempeld” worden. Men kan deze humanitaire racismetest eveneens toepassen op politici, kerkleiders, journalisten, academici, alsmede op Joodse en Israëlische critici van de Joodse staat.

Deze eenvoudige test zal ook de vele humanitaire racisten onthullen die werken voor buitenlandse en Israëlische mensenrechtenorganisaties. De Europese Unie subsidieert verscheidene van deze gekende organisaties. Door dat te doen is de EU een verdediger van het racisme geworden. Het Humanitaire racisme is één van de vele aspecten die in Israël zullen moeten onderzocht worden om de nieuwe stroom van misdaden te begrijpen die zich manifesteren in de Europese maatschappijen en binnen de Europese Unie zèlf.

Met dank aan Tiki S. voor de hint. Dr. Manfred Gerstenfeld heeft een twintigtal boeken gepubliceerd. Dr. Manfred Gerstenfeld is de voorzitter van het Jerusalem Center for Public Affairs. Zijn boek “Behind the Humanitarian Mask: The Nordic Countries, Israel and the Jews,” (256 blz., sep. 2008) staat volledig online op het internet en kan u hier gratis downloaden en inkijken (PDF formaat).

“Dank u wel Europa! Dank u wel, naïeve stoemmeriken! Maar meer is altijd beter! Ikke veel onkosten hebbe. Ikke nog heel veel raketten en mortiergranaten nodig om Israël te bestoken en onze terroristen hebben zonet weer loonopslag geëist. Maak uw zakken leeg en geven maar!”

Ashton, UNRWA chief sign $72M Palestinian aid agreement

bron: Ynet News

De EU en UNRWA hebben een nieuwe overeenkomst afgesloten die een belangrijke som geld voor de Palestijnse vluchtelingen opzij legt. “Dit vertegenwoordigt onze permanente verplichting aan de vluchtelingen van Palestina,” zei het nieuwsagentschap van Ashton. De vertegenwoordiger voor BuZa van de Europese Unie, Catherine Ashton en de Commissaris-generaal van de UNRWA [United Nations Relief and Works Agency], Filippo Grandi, ondertekenden een  financieringsovereenkomst met een waarde van 72 miljoen dollar ten voordele van het fonds van het VN-vluchtelingenagentschap.

Sprekend tijdens de ondertekeningsceremonie in het UNRWA Centrum voor Beroepsopleiding in Gaza Stad, drukte Grandi zijn dankbaarheid uit jegens de Europese Unie voor zijn vaste steun aan de Palestijnse hulporganisatie van de UNRWA: “Het concrete, wezenlijke effect van deze bijdrage is nog meer significant, vermits dit gebeurt op een tijdstip waarop miljoenen in het gebied verzoeken om een beter leven en meer kansen.”

De Hoge Vertegenwoordiger van de EU, Catherine Ashton, zei tijdens haar bezoek dat de “voortdurende steun van de EU aan de UNRWA een essentieel element vormen in de strategie van de EU is om vrede en stabiliteit in het gebied te brengen. De bijdrage van 72 miljoen dollar die wij vandaag ondertekenen, vertegenwoordigt onze aan de gang zijnde verplichting aan de vluchtelingen van Palestina.”

En voegde eraan toe: “Het zal het algemeen fonds van de UNRWA steunen, de belangrijkste motor die de organisatie draaiende houdt en al zijn essentiële diensten verleent. Ik ben ten zeerste verheugd dat wij dit vandaag in Gaza kunnen aankondigen en brengen hulde aan het belangrijke werk van de UNRWA dat zij doen voor de bevolking van Gaza”.

Hoge Vertegenwoordiger Ashton en UNRWA Commissaris-Generaal Grandi hadden ook een ontmoeting met de jeugdleiders van het Opleidingscentrum van Gaza, een unieke kans om van mening te wisselen en kwesties van wederzijds belang m.b.t. de jeugdgemeenschap te bespreken, alvorens zij zich begaven naar de zakelijke en burgerlijke leiders van de Atfaluna organisatie voor Dove Kinderen, een geregistreerde Palestijnse NGO in Gaza Stad die wordt ondersteund door de Europese Unie.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

PM: World has not internalized Holocaust lessons

bron: The Jerusalem Post

Israëlisch Premier Benjamin Netanjahoe zei dinsdag j.l. dat de wereld werkelijk niks geleerd heeft uit de Holocaust. “Vraag het aan de Cambodjanen, vraag het aan de Rwandezen, vraag het de Soedanezen,” zei hij, eraan toevoegend dat er een doorlopende slachting aan de gang is in Syrië door de regering van Assad tegen de protesteerders.

De premier, die de Knesset [Israëlisch parlement] toesprak enkele dagen vóór de Internationale Dag van de Herinnering van de Holocaust van 27 januari, redeneerde dat het Joodse volk zijn lot niet in de handen van de internationale gemeenschap mag leggen.

Netanjahoe stelde de retorische vraag: “Hoe reageert de wereld vandaag op de vele oproepen tot volkerenmoord tegen de Joden?”

“Zeventig jaar na Shoah, roept Iran op om ons van de kaart te vegen, roept Hezbollah om onze uitroeiing, zoals velen in Hamas… De Moefti van Jeruzalem [Sjeik Muhammad Hussein] heeft voorbije zondag uitgeroepen dat de Joden moeten vermoord worden waar ze zich maar bevinden… weergalmend zijn voorganger Haj Aamin Al Husseini die actief Hitler en Eichman hielp,” zei hij. “Ik hoor de internationale gemeenschap dit niet veroordelen. Ik hoor hen wel de bouw van woningen op de West Bank veroordelen. Maar ik hoor hen niet deze opruiing tot [Joden]haat veroordelen,” zei Netanjahoe.

Netanjahoe verklaarde dat één van de primaire rollen van de Verenigde Naties is om volkerenmoord te verhinderen en landen zoals China, India en Zuid-Korea moet weren als landen die weigeren om robuuste sancties tegen Teheran te steunen. “Het Iraanse regime roept op en ijvert voor het wegvegen van Israël van de kaart. Zijn proxies Hezbollah en Hamas hebben meer dan 12.000 raketten op ons afgevuurd. Zowel wij, alsmede de internationale gemeenschap, moeten ons de lessen van de Holocaust eigen maken en actief tegen deze bedreiging ageren.”

Oppositieleider Tzipi Livni (Kadima), die onmiddellijk nà Netanjahoe het woord voerde, zei dat Israël trots is op de overlevenden van de Holocaust. “Wij zijn een sterke natie,” zei ze. “De Jodenster die op de borst van de Joden tijdens de Holocaust werd gespeld, prijkt thans op de Israëlische F-16 straaljagers die over Auschwitz hebben gevlogen.”

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Christenen voelen zich thuis in Israël

door Tom Struick van Bemmelen
bron: Likoed Nederland http://likud.nl/

De Miss Earth verkiezingen in Manilla, de hoofdstad van de Filippijnen. Er is ook een Israëlische schoonheidskoningin… In december 2011 is dat de knappe 22-jarige Huda Naccache. Huda woont in de Noord-Israëlische havenstad Haifa waar ze geografie en archeologie studeert aan de universiteit. Ze is dus niet alleen mooi, maar ook nog slim! En christelijk!

Iets wat in Israel allesbehalve bijzonder is; christelijke- en islamitische Arabieren participeren volop in de Israëlische samenleving. Zo heeft de geboorteplaats van Huda, Nazareth, al jarenlang een christelijk-Arabische burgemeester: Ramiz Jaraisy. Nazareth is bovendien de vestigingsplaats van de Arabische glossy Lilac, dat vol staat met artikelen over mode, carrière en gezondheid, en dat net als het Katholiek Nieuwsblad wordt geleid door een knappe rooms-katholieke vrouw: Yara Mashour. In september 2011 stond Huda Naccache op de cover van Lilac.

Een christelijke plaatsgenote van Huda, de aantrekkelijke korporaal Eleanor Joseph, was de eerste Arabische vrouwelijke paracommando in het Israëlische leger. Zij besloot het Israëlische leger in te gaan nadat in 2006 de door Iran gesteunde radicaal-islamitische terreurorganisatie Hezbollah duizenden rakketen vanuit Libanon op Israel afvuurde. Raketten die ook in de wijk in Haifa neerkwamen waar Eleanor woonde, en daar christelijke slachtoffers maakten. Om hen en andere Joodse- en islamitische Israëliërs te beschermen meldde de dappere Eleanor zich daarom vrijwillig voor het Israëlische leger. Ook in het Israëlische leger participeren christenen en moslims dus volop.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Haifa is ook de plaats waar de rooms-katholieke Salim Joubran, die sinds 2003 rechter is in het hoogste rechtscollege van Israel, vandaan komt. En die – als christelijk-Israëlische Arabier – in november 2011 de Joodse ex-president Moshe Katzav tot zeven jaar cel veroordeelde wegens verkrachting. “Iedere vrouw heeft het recht op vrijheid, en te beslissen over wat er wel of niet met haar lichaam gebeurt”, zo stelde Joubran in het arrest.

Probeer dat – als christen – anno 2012 maar eens in Egypte te zeggen waar de Moslimbroederschap tijdens de laatste verkiezingen bijna 50% van alle stemmen kreeg, waar 83% van de vrouwen lijdt onder sexuele intimidatie en waar meer dan 90% van alle meisjes op een afschuwelijke wijze wordt besneden.

Ondanks al deze feiten vond Joris van Voorst tot Voorst, directeur van Kerk in Nood, het weer eens nodig Israel weg te zetten als een land waar christenen het eigenlijk heel erg slecht hebben. In KN2 wurmt hij zich in allemaal bochten om aan te tonen dat het aantal christenen in Israel afneemt, terwijl alle statistieken laten zien dat Israel juist het enige land in het Midden-Oosten is waar het aantal christenen toeneemt.

Daarom even de feiten. In 1948, het jaar waarin Israel werd gesticht, was het aantal Arabische christenen in Israel ongeveer 30.000. Anno 2012 is dit aantal verviervoudigd naar ruwweg 120.000. Daarnaast is er – zoals recent beschreven in een KN artikel van Martin Janssen – een grote instroom van christelijke (met name Filippijnse) gastarbeiders, Russische christenen en christelijke Afrikaanse asielzoekers. Kortom, het aantal christenen in Israel neemt alleen maar toe!

Alle christelijke Israëlische staatsburgers hebben – anders dan in islamitisch Iran, Turkije, Libië, Marokko, Jemen, Gaza, China, Vietnam en Noord-Korea – het recht om te stemmen, in het parlement te zitten, hun kinderen een christelijke opvoeding te geven, en kerken te bouwen. Zo werd onlangs nog een nieuwe Oosters-orthodoxe kerk geopend in het Noord-Israëlische stadje Sakhnin. Dit terwijl in islamitisch Irak, Nigeria en Egypte de ene na de andere kerk in brand wordt gestoken, en in Saoedi-Arabië niet eens kerken mogen worden gebouwd.

De Arabische Israëlische Huda Naccache droomde ervan om Miss Earth te worden. Dat werd ze helaas niet. Olga Alava uit Ecuador mocht zich na een spannende race uiteindelijk de winnaar noemen.

Toch was Huda ook een klein beetje winnaar. Zij was namelijk samen met de christelijke Nathaly Farraj uit Libanon het enige Arabische meisje uit het Midden-Oosten dat zich überhaupt kandidaat mocht stellen voor deze Miss verkiezing van haar regering. Alle andere Arabische landen hadden geen vertegenwoordigster naar Manilla gestuurd. Het is maar één ding, dat echter laat zien dat de Arabische ‘Lente’ nog lang niet die verlichting heeft gebracht waar de reguliere westerse media al het hele jaar zo vreselijk enthousiast over schrijft. En waar christenen daarom massaal uit weg vluchten, van Nigeria tot Irak en van de Palestijnse gebieden tot Egypte.

Israel blijft, in tegenstelling tot wat Joris van Voorst tot Voorst, Dries van Agt en Gretta Duisenberg beweren, tot nu toe dan ook het enige land in het Midden-Oosten waar christenen, vrouwen en andere minderheden zonder bang te zijn voor buitensporige geweldsreacties kunnen zijn wie ze willen zijn.

Opinie artikel van Likoed Nederland in het Katholiek Nieuwsblad, 27 januari 2012. Met dank aan Herman Nieman voor de hint. Lees ook op Brabosh.com: Israëlisch Apartheidsregime vaardigt Arabische Huda Naccache af naar Miss Earth 2011 van 27 november 2011.

‘Arabische toekomst zal horrorfilm zijn naar Bollywood-snit’

door Hala Naoum Nehme
bron: De Volkskrant

Arabische leiders vormen een weerspiegeling van hun volkeren, en iedere leider, gekozen of zelf benoemd, zal een dictator zijn. Dat stelt politicologe Hala Naoum Nehme.

Toen ruim een jaar geleden de Tunesische president Ben Ali zichzelf genoodzaakt zag te vluchten na hevige rellen in Tunis, was de ‘Arabische Lente’ geboren. Wereldwijd leidden de volksopstanden tot grote vreugde. Eindelijk bevrijdden Arabieren zichzelf en bewezen ze het ongelijk van de ‘Arabische uitzondering’. Zorgen over islamistische partijen waren onnodig. Hun intenties deugen en de gewenste sharia zou weinig voorstellen.

De eigenaardige bloemen die de Lente heeft doen opbloeien, zoals maagdelijkheidstesten, legertanks die christelijke demonstranten doodrijden en sekseapartheid, zouden voorspelbare moeilijkheden zijn op weg naar een betere toekomst. En belangrijker: Arabieren eisten vrijheid en democratie en geen ‘Iraanse toestanden’. Daarbij wordt vergeten dat het in Iran in 1979 ook seculiere communisten en socialisten waren die begonnen te protesteren tegen de sjah. Zal de Arabische wereld vrijer en democratischer zijn zonder haar dictators? George Orwell zei eens: ‘wie het verleden meester is, zal de toekomst meester zijn’. Het relevante verleden gaat grotendeels over de islam die in dit diepreligieuze werelddeel identiteitsvormend is. De nostalgie naar het tijdperk van de ‘ware islam’ is vooral na 9/11 sterker geworden. Ze gold als compensatie voor het gevoel van malaise en vernedering dat het wereldwijde debat over de aanslagen veroorzaakte.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Grote winnaars
Die nostalgie heeft zich na de volksopstanden vertaald in verkiezingsuitslagen waarbij partijen die de ware islam vertegenwoordigen de grote winnaars werden. In Egypte kregen islamisten en salafisten 70 procent van de stemmen. De demonstranten hadden waarschijnlijk een moderne samenleving voor ogen waarin iedereen vrij is om te denken. Maar theologisch is ‘vrij denken’ uitgesloten. Eén van de belangrijkste polemieken uit de islamitische geschiedenis is het debat in de 9de eeuw tussen de volgers van Ibn Hanbal en de Mutazilieten. Dat debat ging over de aard van de Koran en de verhouding van rede, wetenschap en filosofie tot de islam. Waar komt dé waarheid vandaan? En wat is de rol van de rede bij de interpretatie van de islam? Is de Koran het letterlijke woord van God dat eeuwig en onveranderlijk is en geen interpretatie behoeft (zoals Ibn Hanbal vond) of dient men Gods woord vooral vanuit de menselijke rede en historische context te begrijpen?

Voor Ibn Hanbal, één van de vier belangrijkste imams en de inspirator van de wahhabieten, zijn de Koran en de soenna de oorsprong van alle wetgeving. ‘Aardse’ regels zijn verboden omdat alleen God de beste wetgever kan zijn. Het debat werd uiteindelijk gewonnen door de Hanbali’s; het rationalisme werd sindsdien taboe verklaard. Dit had belangrijke implicaties. Nog in 1995 kreeg de Egyptische denker Nasr Abu Zayd, op aandringen van Al-Azhar, het belangrijkste theologische centrum van de islam, de doodstraf opgelegd vanwege zijn voorstel Koranteksten te interpreteren in relatie tot hun historische context.

Verbrand
De verhouding van de islam tot invloeden uit andere culturen was al vóór het Hanbali-Muatizilidebat moeizaam. In 641 bij de verovering van Alexandrië werden tientallen bibliotheken vernietigd waaronder de centrale bibliotheek van Alexandrië die volgens historici één van de belangrijkste boekenverzameling ooit bezat. Khalifa Omar beval destijds: ‘Als de waarheden in deze boeken van de Grieken botsen met de islamitische waarheden dan dienen ze verbrand te worden. En als ze niet botsen dan zijn ze nutteloos.’ De boeken werden aan 4.000 lokale badhuizen geschonken die daar zes maanden op bleven branden.

De geslotenheid en ‘complete desinteresse’, in de woorden van islamkenner Bernard Lewis, duurt helaas nog voort. The Economist constateerde onlangs dat verwachtingen dat de islam zich net zo zal ontwikkelen als het liberale christendom, opdat religieuze teksten gerelativeerd kunnen worden, illusionair zijn. Fundamentele veranderingen ten opzichte van cultuur, wetenschap en filosofie zijn nog altijd niet te bespeuren. Volgens VN-statistieken werden tussen 1980 en 1985 in de hele Arabische wereld (22 landen) slechts 4,4 buitenlandse boeken vertaald per miljoen inwoners. In Hongarije was dat 519 boeken en in Spanje 920. De strenge staatscensuur heeft hieraan bijgedragen, maar de algemene desinteresse in lezen, kennis en andere culturen nog sterker.

Eigen wil
De Syrische denker Al-Kawakibi wees in de 19de eeuw al op de noodzaak een eigen wil te ontwikkelen. Die eigen wil is er amper. En als ze er is, dan neigt ze ertoe andermans ontwikkeling en kansen te hinderen. Zo wordt de verlammende positie van Arabische vrouwen niet alleen veroorzaakt door een autoritaire dictator maar vooral door een autoritaire imam, vader, broer of echtgenoot die heilig geloven dat de vrouw is geboren om van haar ouderlijk huis via dat van haar echtgenoot naar het graf te gaan.

Ook de hoge ongeletterdheidsgraad is grotendeels te danken aan achterlijke ouderlijke prioriteiten. Waarom anders is de ongeletterdheid onder Arabische vrouwen veel groter dan onder mannen? Tweederde van de 65 miljoen ongeletterde volwassenen is vrouw.

Een ander belangrijk punt betreft de uitingsvrijheid. Salman Rushdie, Naguib Mahfouz, Nasr Abu Zayd en vele anderen zijn gecriminaliseerd door invloedrijke islamitische gidsinstellingen die de volksopstanden hebben overleefd en zich nu als morele leiders opwerpen. De zoektocht naar de oorzaken voor deze achterstand heeft vele verklaringen opgeleverd. Midden-Oostendeskundige Robert Fisk schreef dat het het ontbrekende eenheids- en verantwoordelijkheidsgevoel is waardoor, bijvoorbeeld, de huizen van Arabieren schoon zijn, maar hun straten vies.

Barbaren
Denkers als de Tunesisch-Franse jurist Lafif Lakhdar gaan verder en wijzen naar het religieuze erfgoed dat Arabieren tot ‘barbaren’ maakt: stenigen, ledematen amputeren, zweepslagen, vrouwen achterstellen et cetera. ‘In de islamitische geschiedenis kon alleen de dood een einde maken aan een regeerperiode. Waarom heet dat nu dictatuur, terwijl men destijds trots van een islamitische gouden tijd sprak?’, aldus Lakhdar.

Sami Baroudi stelt dat Arabieren niet geïnteresseerd zijn in vooruitgang en democratie, maar in het bevrijden van Palestina, het beëindigen van de Amerikaanse hegemonie in de regio en het opbouwen van een islamitische staat die gestoeld is op de sharia. Tot slot het etnische aspect. Eén beproefde aanname in de sociale wetenschappen is dat etnisch-taalkundige fragmentatie slecht is voor de vervulling van democratische aspiraties. Alleen al in Soedan zijn er 572 stammen en 56 etnische groeperingen. De Arabische wereld is een etnisch mozaïek (‘stammen met vlaggen’, zoals de Amerikaanse columnist Thomas L. Friedman het noemde) waar loyaliteiten sektarisch, etnisch, religieus en tribaal zijn georganiseerd, waar geen echt burgerschap bestaat en de meeste staten kunstmatig zijn gecreëerd.

Uiteenvallen
De Arabische Lente zal dit mozaïek uiteen doen vallen met grote geopolitieke gevolgen. De Koerden willen Groot Koerdistan, de christenen moeten naar Libanon (een leuze die Syrische rebellen roepen is: alevieten naar het graf en christenen naar Beiroet), sjiieten naar Iran, Turkije en Saoedi-Arabië zullen zich ontfermen over de soennieten, Zuid-Jemen scheidt zich af, en Irak en Syrië vallen uiteen.

De Arabische toekomst zal een horrorfilm zijn naar Bollywood-snit en met islamistische montage. Zijn de demonstranten bereid hun moeders, zussen en echtgenotes de vrijheid te gunnen die zij opeisen? Is het niet zo dat Arabische leiders hun volkeren weerspiegelen en dat iedere leider, gekozen of zelf benoemd, een dictator zal zijn? Als dit werelddeel een democratie wordt, dan zal het er een zijn zonder democraten.

Met dank aan Herman Nieman voor de hint. Hala Naoum Nehme is politicologe.

Analyse: Gesprek Israël en Palestijnen was nauwelijks serieus

door Richard Donk
bron: Reformatorisch Dagblad

De vredesbesprekingen met Israël zijn voorbij, verklaarde de Palestijnse president Abbas woensdag. De vraag is of er überhaupt van serieus overleg sprake was. Onderhandelaars van Israël en de Palestijnen voerden woensdag voor de vijfde keer „verkennende gesprekken” in de Jordaanse hoofdstad Amman. Na afloop trok de Palestijnse leider Mahmud Abbas de stekker uit het overleg. Volgens hem zit er geen millimeter beweging in de Israëlische standpunten.

Het is allereerst de vraag waarom er „verkennende gesprekken” nodig waren. De partijen kennen na twintig jaar overleg elkaars posities zo langzamerhand wel. Het heropenen van het overleg lijkt eerder een poging goede sier te maken naar het kwartet (de VS, de VN, Rusland en de EU), dat de partijen tot vandaag de tijd had gegeven om hun standpunten met betrekking tot de grenzen van een Palestijnse staat en veiligheidsvraagstukken kenbaar te maken.

Mahmoud Abbas: 'Joden BUITEN! Moslims BINNEN!'

Israël presenteerde deze week een 21 punten tellend document tijdens de gesprekken in Amman. De Palestijnen weigerden dat echter te accepteren, onder het mom dat zij zich geïntimideerd voelden door de onaangekondigde verschijning van een hoge Israëlische officier die het plan moest toelichten. In plaats daarvan herhaalden de Palestijnen hun eis dat Israël een bouwstop afkondigt in de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Die eis blokkeert al twee jaar elk substantieel overleg tussen Israël en de Palestijnen.

Het is overigens de vraag of een bouwstop in de nederzettingen wél beweging in het vastgelopen vredesproces zou brengen. De Israëlische premier Netanyahu kondigde eind 2009 een tien maanden durende bevriezing van de uitbreiding van nederzettingen op de Westoever af. Die maatregel leidde echter niet tot enige vooruitgang. Abbas gaat nu bij de Arabische Liga te rade voor vervolgstappen. De liga, die zich al maanden met grote onrust in de Arabische wereld geconfronteerd ziet, zal de Palestijnen nauwelijks soelaas kunnen bieden.

Dat zal de Palestijnen waarschijnlijk doen besluiten hun pogingen om VN-lidmaatschap te verwerven, te intensiveren. Vroeg of laat zullen zij daarbij op een Amerikaans veto stuiten, zodat ook die weg heilloos lijkt te zijn. Maar wellicht worden er tegen die tijd weer „verkennende gesprekken” aangekondigd.

Islamic Jihad leader calls for “third intifada,” dismantling PA

De Palestijnse Islamitische Jihad, de op Hamas na grootste terroristenbende in Gaza en de terreurgroep die al jarenlang zorgt voor een tapijt aan raketten en mortiergranaten op willekeurige burgerdoelwitten en Joodse gemeenschappen in Zuid-Israël, heeft gisteren een nieuwe oproep gedaan om de Palestijnse Autoriteit te ontmantelen en een ’3de Intifada’ te beginnen tegen de Joodse staat Israël.

Abu Imad Rifai, een andere boef van de Islamitische Jihad

Topman van de Islamitische Jihad, sjeik Khader Habib [afb. hierboven] sprak deze woorden op een festival in solidariteit met een terrorist die in een Israëlische gevangenis zit opgesloten en die onlangs in hongerstaking ging. Habib zei dat de Palestijnse Autoriteit (van Mahmoud Abbas) “een ramp voor ons volk” is en riep op tot een nieuwe Jihad tegen Israël.

Verleden maand werd de Islamitische Jihad uitgenodigd om toe te treden tot de Palestijnse Bevrijdings Organisatie [PLO], de organisatie die de meeste Palestijnse groepen overkoepelt en waarin Al Fatah van Abbas de grootste factie vormt. Die onderhandelingen worden geleid door Abu Imad Rifai (afb. rechts), een andere boef van de Islamitische Jihad.

Bovendien worden er al enkele weken besprekingen gehouden tussen Hamas en de Islamitische Jihad om eenheid en samenwerking, wat Hamas blijkbaar niet lukt met de ‘gematigde’ Al Fatah van Abbas. Terwijl Abbas zit aan te schurken bij Hamas om eenheid en verzoening, zit Hamas op zijn beurt aan te schurken tegen de Islamitische Jihad. Sommigen durven dat een tendens naar meer ‘gematigdheid’ noemen. Begrijpe wie begrijpe kan.

Zoals bekend voorspellen de laatste peilingen voor nieuwe verkiezingen in de PA, zoals aangekondigd door Abbas zouden moeten plaatsvinden in mei 2012, een verpletterende overwinning van Hamas over Al Fatah. De Islamitische Jihad tracht thans zijn terroristenkarretje aan dat van Hamas te hangen om dan na die verkiezingsoverwinning samen de lakens uit te delen, zowel in Gaza als in Judea & Samaria [ook gekend als de West Bank]. Vandaar dat zowel de Islamitische Jihad als de Hamas elkaar trachten te overtroeven in boute uitspraken jegens Abbas en zijn PA en vanzelfsprekend ook tegen Israël.

Sjeik Khader Habib zei dat de Palestijnse Autoriteit een “Zionistische bezetter is van ons politieke systeem”, hiermee natuurlijk bedoelende dat toetreden tot de PLO zal betekenen dat die wordt vervangen door een Islamistische versie. Echter, volgens een aantal idioten zou die toetreding van de I.J. tot de PLO betekenen dat de Islamitische Jihad meer ‘gematigder’ wordt. Wel ja, net alsof je een krokodil zou kunnen aanleren om voortaan op sla en tomaat te overleven. Je kan dat altijd proberen, maar verbaas je er dan ook niet over dat die uitgehongerde krokodil plots uithaalt en een arm of been van je lijf rukt…

Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.

Herdenking bevrijding van KZ-Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger
27 januari 1945 – 2012

Israëlisch minister Edelstein op de Internationale Holocaust Herdenkings Ceremonie van de EU

door Elad Benari [bron: Arutz-7]

De Israëlische Minister voor Informatie en Diaspora Yuli Edelstein hield afgelopen dinsdag 24 januari een opmerkelijke toespraak op de International Holocaust Remembrance Day in het Europees Parlement en zei dat Israël ervoor zal zorgen dat een andere Holocaust nooit meer opnieuw zal gebeuren.

Vermeldend de Wannsee Conferentie van 24 januari, 1942, waarin 15 nazi-ambtenaren het lot van miljoenen Europese Joden verzegelden, herinnerde Edelstein eraan dat zelfs vóór deze conferentie, er andere conferenties plaatsvonden die er alleen op gericht waren om manieren te bedenken om de Joden te elimineren.

“Er was de Conferentie van Evian, waar 31 Westerse landen debatteerden over het lot van de Joodse vluchtelingen van Duitsland en Oostenrijk,” zei hij. “Ondanks de pleidooien van Joodse organisaties en de aanwezigheid van de internationale pers, bereikte de conferentie niets. De grote westerse democratieën maakten symbolische gebaren. De meesten zeiden dat ze al meer dan genoeg Joden hadden.

“Er was de Conferentie van München, waar, in een futiele zoektocht naar een denkbeeldige vrede, twee belangrijke Westerse democratieën aan Hitler nieuwe instrumenten leverden voor toekomstige agressie,” voegde hij eraan toe. “In de waanzin van vernedering en versnippering van Tsjecho-Slowakije werd geen enkele aandacht gegeven aan het lot van de honderdduizenden Joden van dit land, geen waarborgen werden gevraagd.”

“Er was de St. James Conference in Londen. In mei 1939 keurde Groot-Brittannië het Witboek goed, beknotte de Joodse immigratie naar Palestina en sloot de deur naar de laatste echte optie op redding. Hij zei dat vandaag “het doel van de antisemieten hetzelfde is – om de gemeenschappelijke menselijkheid van de Jood te ontkennen, om hem uit te sluiten, hem tot zondebok te maken. 70 jaar geleden werkte dit perfect.”

Hij beklemtoonde vervolgens: “Vandaag, wanneer voor de 70ste keer de sneeuw valt over de killing fields van Europa, waar elke tuin, elke weide, waar elke geploegde voor met de asse van mijn volk wordt bemest, kom ik hier in naam van mijn regering, van de onafhankelijke Joodse natie, onze vrienden verzekeren, om een belofte aan onze vijanden te maken en hen waarschuwen voor hun onverschilligheid: Wanneer wij zeggen ‘Nooit meer opnieuw’ dan menen wij dat ook. Wij zullen niet met ingehouden adem en ijdele hoop wachten op een andere conferentie. Wij zullen niet om medeleven en sympathie bedelen. Wij zullen niet gewend worden gemaakt om te moeten leven met de constante dreiging van een andere Holocaust.”

“Wij hopen dat dit uur nooit komt,” zei Edelstein. “Wij hopen dat de beschaafde wereld de bloedige lessen van lijmen en zalven [appeasement] heeft geleerd. Wij hopen dat de morele meerderheid van het mensdom, die boven de egoïstische berekeningen staat van winst en verlies, zal toenemen en boven de kleine politiek staat en lafheid gemaskeerd als voorzichtigheid verwerpt. Wij hopen dat om het even welke dreiging voor de beschaving zal verslagen worden door de kracht van universele morele woede en constante druk en niet door bommen en bloedvergieten. Vandaag, nu wij hier zijn samengekomen om de miljoenen slachtoffers van het nazi barbarisme en om aan de onverschilligheid van de wereld te herinneren, vraag ik u om ons te helpen om deze hoop levend te houden en waar te maken.”

“Laten wij allen – Joden en niet-Joden – eensgezind samen opstaan tegen de tirannie en het barbarisme, laten we hen vernietigen alvorens zij opzwellen van macht, die door de rijkdom van hun land en het bloed van hun slachtoffers wordt gevoed. Ontzeg hen, met de woorden van Winston Churchill, deze ‘lights of perverted science’ waarmee zij van plan zijn om een nieuwe Donkere Tijd – eerst op hun eigen gevangen volkeren en dan op de rest van de wereld – los te laten. Laat ons tegen hen zeggen: vanuit deze plaats – herinneren wij ons. Wij blijven waakzaam. Wij zijn vastbesloten. Wij zijn verenigd. Wij zeggen samen tegen hen: nooit meer opnieuw.”

Op de International Holocaust Remembrance Day Ceremony in het Europees Parlement, die georganiseerd werd door het European Jewish Congress [EJC], werden ook enkele opvallende persoonlijkheden gelauwerd. Zo had Dr. Moshe Kantor, de president van het EJC, de eer en het genoegen om de ‘Medal of Tolerance’ uit te reiken aan de Belgische Andrée Geulen [°1921, Brussel] die tijdens de Tweede Wereldoorlog duizenden Joodse kinderen het leven redde. Op dat ogenblik was zij nauwelijks 20 jaar oud. Of hoe soms door de inzet van één enkele dappere persoon het verschil kan worden gemaakt tussen leven en dood van velen… Denk maar bijvoorbeeld aan de Zweedse diplomaat Raul Wallenberg.

Egypte glijdt de Arabische winter in

door Tom Struick van Bemmelen [Likoed.nl]
bron: Eindhovens Dagblad

Met de Moslimbroederschap aan de macht kan de democratie in Egypte snel weer voorbij zijn.

Een breed aanvaard principe in een democratie is dat antidemocratische- en racistische partijen en terroristische organisaties niet mogen meedoen aan verkiezingen. Dit omdat anders een democratisch bestel zijn eigen vernietiging mogelijk maakt.

Het meest bekende voorbeeld van zo een democratische zelfvernietiging is uiteraard de Duitse verkiezingsuitslag van 1933, toen de nazi’s meer dan 30% van alle stemmen kregen. Kort na deze verkiezingen begonnen zij alle democratische instituties af te breken en te vervangen door het Führer principe, met alle vreselijke gevolgen van dien.

Extremisten stoppen

Ter bescherming van de democratie zijn in Nederland mede daarom in 1998 de Centrumpartij verboden en in Israel in 1994 de racistische Kach partij (die overigens maar 1 zetel had behaald). Dit voor de democratie essentiële principe wordt gehanteerd van Noord-Ierland tot Oost-Europa, echter jammer genoeg niet in het Midden-Oosten.

Zo deed de Palestijnse terreurbeweging Hamas in 2006 mee aan de Palestijnse verkiezingen, die ze verpletterend won. Hamas is echter alles behalve democratisch en wilde de macht dan ook niet delen met anderen. Daarom pleegde Hamas in2007 inde Gazastrook een staatsgreep waarbij meer dan 150 aanhangers van de oppositie werden gedood. Hamas gooide tijdens deze staatsgreep PLO-leden levend van flatgebouwen nadat ze hun handen met touwen had vastgebonden, zo is op filmpjes op Youtube te zien.

Sindsdien zijn er in Gaza geen verkiezingen meer geweest, en is het niet te verwachten dat die er binnenkort wel komen. Wel worden minderheden als christenen en homo’s in Gaza door Hamas meedogenloos onderdrukt, en worden vrouwen in hun vrijheid zwaar beperkt onder de ingevoerde islamitische sharia-wetgeving.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Moslim-fundamentalisme

De Moslimbroederschap in Egypte is een zusterbeweging van de radicaal-islamitische terreurorganisatie Hamas. Net als Hamas wil ook deze broederschap de maatschappij inrichten volgens de sharia-wetgeving. Volgens het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg is “de sharia niet verenigbaar met de fundamentele principes van de democratie”. Waaruit blijkt dat gematigde islamitische partijen niet bestaan, zo stelt ook Nadia Ait Zai, vrouwenrechtenactiviste en hoogleraar aan de Rechtsfaculteit van de Universiteit van Algiers: “Elke vorm van islamisme wil de sharia, in plaats van de grondwet”.

De zo prille democratie in Egypte kan dus snel voorbij zijn, want de fundamentalistische partijen wonnen tijdens de Egyptisch verkiezingen twee weken terug ruim 60% van de stemmen.

Egypte glijdt dus af naar een fundamenteel-islamitische staat. Iets dat is trouwens al enige tijd zichtbaar is. Zo kwamen in januari 2011 bij de zelfmoordaanslag op een kerk in Alexandrië meer dan 20 onschuldige christenen om. In oktober werden tientallen demonstrerende Kopten gedood, doordat ze met pantserwagens werden overreden. En vorige maand werd tijdens een massaal bezochte verkiezingsbijeenkomst van de Moslimbroederschap in Cairo opgeroepen alle Joden te vermoorden, Duizenden radicale moslims riepen: “Tel Aviv, Tel Aviv, de dag des oordeels is gekomen” en “op een dag zullen wij alle joden vermoorden”.

Vrouwen, christenen en andere minderheidsgroepen

Gezien bovenstaande is het bijna ongelofelijk dat Midden-Oosten deskundigen als Bertus Hendriks, die jarenlang voorzitter was van de extreem-linkse organisatie ‘Nederland Palestina Komitee’ (NPK), continue bij de publieke omroep blijven beweren dat er sprake is van een fantastische Arabische ‘lente’, veroorzaakt door Facebook-jongeren. Maar wat kunnen die nu betekenen in een land met 40% analfabeten? Hun seculiere liberale partij kreeg dan ook maar enkele procenten van de stemmen.

Lara Logan, een knappe blonde journaliste van het Amerikaanse Tv-station CBS, wist afgelopen februari al beter, nadat zij door meer dan 300 islamitische mannen op gruwelijke wijze werd verkracht en aangerand op het Tahrirplein in Cairo. Terwijl omstanders foto’s stonden te nemen met hun mobiele telefoon…

Voor vrouwen, christenen en andere minderheidsgroepen in Egypte is er dus allesbehalve een periode aangebroken die getypeerd kan worden als een Arabische lente. Gezien de recente overwinning door de fundamentalisten is er eerder sprake van een Arabische winter. Met hen aan het bewind, kan dit wel eens uitmonden in een hele lange ijstijd.

Met dank aan Herman Nieman voor de hint.

IN DARKNESS official trailer in HD!

De Poolse film In Darkness van filmdirecteur Agnieszka Holland, is gebaseerd op een waar verhaal. Leopold Socha, een loodgieter en gewiekste dief in Lvov, een door de nazi’s bezette stad in Polen, ontmoet op een dag een groep Joden die trachten te ontkomen aan de liquidatie van het getto. Hij verbergt hen voor veel geld in het labyrint van ondergrondse gangen, rioolbuizen en -leidingen van de stad erboven.

Wat aanvankelijk begint als een directe en cynische handel verandert in iets totaal onverwacht, als een onwaarschijnlijke alliantie tussen Socha en de Joden wanneer de sinistere onderneming steeds dieper doordringt in het geweten van Socha.  De film vertelt tegelijk het buitengewone verhaal van de overleving van deze mannen, vrouwen en kinderen die een zekere dood trachten te vermijden tijdens veertien maanden steeds toenemend en intens gevaar.

Recensie op NJ.com: ‘In Darkness’ review: A Holocaust film of shadows and fog

Herdenking bevrijding van KZ-Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger

27 januari 1945 – 2012

Anus Mundi

Gevangene nummer 290 overleefde vijf jaar Auschwitz

door Wieslaw Kielar

bron: Uitgeverij A.W. Sijthoff; Alphen aan de Rijn; 1980

Anus Mundi is het ongelooflijke verhaal van een man die vijf jaar Auschwitz overleefde. Van het begin tot het eind heeft hij de geschiedenis van het concentratiekamp Auschwitz meegemaakt. Van de aanvankelijk zeldzame executies tot de moorden op grote schaal in de gaskamers. Wieslaw Kielar functioneerde in het kamp als verpleger, lijkendrager, schrijver bij een arbeidscommando, voorman en blokoudste.

Mensen op laatstgenoemde posten hebben hun macht vaak zwaar misbruikt. Maar Kielar behoorde tot de uitzonderingen. Zijn medegevangenen getuigden later dat hij moedig en listig genoeg is geweest om zich te onttrekken aan welke collaboratie met de SS-ers dan ook.

Vele jaren na de oorlog  vond hij de innerlijke distantie om zijn herinneringen op te schrijven. Nu behoort zijn boek tot een van de meest indrukwekkende verslagen over het terreur-mechanisme van een Duits vernietigingskamp. De auteur heeft alles opgeschreven wat hij in Auschwitz beleefd en gezien heeft, zonder zichzelf daarbij te sparen. Door de oprechtheid en de genuanceerdheid van het schrijverschap van Kielar is Anus Mundi een document humain van de eerste orde.

Hieronder volgt een fragment over het dagelijkse leven van Wieslaw Kielar in het kamp Auschwitz. Wieslaw is net toegekomen. Al op de derde dag van zijn gevangenschap is het prijs. En we zijn nog maar in het begin (mei 1940) van de lugubere geschiedenis van Auschwitz. Het 2de kamp – Birkenau (Auschwitz II) – op 3 km afstand van het basiskamp (Auschwitz I), moest nog gebouwd worden…

Anus mundi

de Aars van de Wereld

Het is al de derde dag in het kamp. Drie sneetjes brood, drie etensnappen ‘Avo’-soep, drie stukjes spek, enige blauwe plekken, tientallen schoppen, duizenden vernederingen. Maar ik ben niet gewond en ik leef. En ik wil leven.

Juist vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven iemand zien sterven.

Ik had nooit kunnen denken dat het zo lang zou duren. Maar misschien was de jood bijzonder taai. Hoewel hij er niet naar uitzag, dat oude, vermagerde en bijziende kereltje. Hij lag, steunend tegen de muur van het blok, in de hitte van de juni-zon. De huid van zijn naakte schedel was op enige plaatsen gescheurd. Hele zwermen vliegen kleefden op het met zand vermengde bloed. De diep ingevallen ogen met de paars-zwarte omrandingen lagen door de oogleden toegedekt. Soms deed hij ze omhoog, maar naar het scheen, vergde dat veel te veel inspanning. De zwarte gesprongen lippen, verschroeid van de dorst, bewogen zich krampachtig. ‘Water, water,’ rochelde hij. De kapo’s gingen in een nauwe kring om hem heen staan. Toen ze weggingen, gaf de oude jood geen teken van leven meer.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

We hadden een bijzonder veelzijdig dagprogramma. Daarvoor zorgden onze kapo’s en de SS-ers wel. Zij overtroffen elkaar in het bedenken van steeds weer nieuwe folteringen. Je zou kunnen denken heel onschuldige. De hele dag door deden we aan ‘sport’: huppen, rollen, dansen, diepe kniebuigingen.

Als het om huppen ging, betekende dat tientallen meters over het plein en terug. Als het om rollen ging, dan daar waar het meeste stof lag. Dansen was ter ontspanning opdat het vrolijker zou worden. De diepe kniebuigingen gingen op het bevel ‘een, twee, drie’ tot volledige stand en dan weer terug tot de diepe kniebuiging.

Van vermoeidheid trilden je benen als een slappe pudding. Je door de zon gezwollen geschoren hoofd was zwaar als lood. De dorst verschroeide je ingewanden. Viel daar iemand flauw? … Hij werd naar het gebouw toegebracht. Daar werd hij wel door de kapo weer bijgebracht. Het koude water, een flinke trap … en je stond al weer in het gelid.

‘Pijpmans’ begeleidde ons de hele tijd. Hij stond met gespreide benen in de schaduw van een enkele boom en rookte zijn pijp of floot een aria als hij zijn pijp wegdeed. Soms wenkte hij iemand met zijn vinger om dichterbij te komen. Dan volgde er een solo-optreden. Niet te lang omdat de juni-zon ‘Pijpmans’ moe maakte. Hij riep de gevangene bij zich. Kom hier! … Kom hier! … Zo is het genoeg! … Wat ben je van je beroep?’ vroeg hij onschuldig. ’0, nog op school? Mooi zo!’ sprak hij lovend. Dan sloeg hij plotseling uit alle macht tegen je tanden. ‘Donder op, Pools stuk vuil.’

Daar nam hij met een vermoeide beweging zijn pet af, droogde met een zakdoekje grondig de door het zweet nat geworden voering, zette dan zijn pet voorzichtig weer op en floot heel kalm de zojuist onderbroken melodie ten einde. ‘Pijpmans’ had meer fantasie en was, zoals het een SS-officier betaamde, deftiger dan een onderofficier; gelukkig kwam hij tamelijk zelden. Zijn idee was het gisteren geweest om zoiets als een godsdienstige voorstelling te geven. Moeiteloos zocht hij een Jood uit, beval hem op een reusachtig vat, dat met de bodem naar boven gekeerd bij het gebouw stond, te klimmen en gebeden op te zeggen. De Jood zong luid en boog daarbij overeenkomstig de ritus, iets dat de SS-ers en de kapo’s onnoemelijk veel plezier deed. Ze schaterden het uit, waardoor wij een adempauze hadden. Maar daarmee was de voorstelling niet afgelopen. Plagge, dat was die met het pijpje, herinnerde zich dat een van ons priester was.

‘Waar is de pastoor?’

De priester ging naast de jood op het vat te staan en begon te bidden. Eerst zacht, dan met steeds luider en zekerder stem. Het was niet grappig, niet belachelijk meer, en daarom ging men door met de ‘sport’.

Nu oefenden we zonder adempauze. De jood en de priester hupten in de richting van de boom. Kapo nummer 1, Bruno Brodniewicz, hielp ze door ze steeds weer met zijn stok te slaan. Kampleider Mayer (‘Popje’) beval ze in de boom te klimmen, in de schaduw waarvan Plagge zo graag zat. Ze klommen onhandig omhoog: zo gauw een van hen wat hoger kwam, trok de hond van ‘Popje’ hem omlaag. De pret zou nog langer geduurd hebben als de hond er niet genoeg van gekregen had. De Jood en de priester werden bij de boom vandaan getrokken.

Nu kregen wij het bevel om hetzelfde te doen. Door de stokken overtuigd begonnen we omhoog te klimmen. Was me dat een pret! Enige tientallen mensen, door de kapo’s geslagen en geschopt, door de hond weggesleurd, probeerden het zielige boompje te beklimmen. Tenslotte kreeg ook ik het reddende boompje te pakken. Ik stapte boven op iemand die onder de boom lag, hield me met de ene hand aan de stam vast en trok me met de andere omhoog aan een voor mij hangend been.

Het om zich heen zwaaiende been zocht naar een houvast en toen het dat op mijn hoofd gevonden had, drukte het me naar beneden. Ik trok harder. De man viel omlaag. Met een sprong was ik al boven de hoofden van de anderen uit. Nu alleen nog maar hoger. Iemand beneden me trekt al aan mijn been, drukt zijn nagels in mijn blote dij. Hier heb je er een! Met mijn vrije voet schop ik zo hard tegen een hoofd dat het er van dreunt. Ondanks dat boren de onvermoeibare nagels zich steeds dieper in mijn lichaam. Daar komt een hoofd steeds meer naar omhoog, ik hoor al het sissen – ‘Jij, rotzak!’ Dat is Dziunio. Er wordt flink aan mij getrokken, mijn handen zoeken nog houvast aan de boomschors en daar lig ik al beneden. Tientallen voeten trappen op mijn hoofd, mijn rug, mijn handen. Blindelings kruip ik op handen en voeten, ik wil alleen nog maar verder weg van de ‘reddende boom’. De woedende voeten heb ik achter me gelaten. Ik probeer me dus op te richten. Maar voor mij staat de aaneengesloten niet te passeren muur van gestreepte lichamen.

Opnieuw regenen de slagen op me neer. Ik maak rechtsomkeer en stort me als een gek op degenen die zich om de boom verdringen. Ik sla met mijn vuisten, ik bijt, ik krab, ik dring me ertussen. Ik wil alleen maar weg van de stokslagen. Maar ik heb geen kracht meer om me tussen de anderen door te wringen. Dus wijk ik achteruit, draai me weer om, draai als een waanzinnige in een kring rond, en van alle kanten regent het slagen op mij neer. Bam! Mijn hoofd springt uit elkaar, in mijn oren is een gedreun … Met moeite open ik mijn ogen. Ik lig tegen de muur van het gebouw aan. Iemand buigt zich over me heen. Een kapo, een groene driehoek op zijn gestreepte jasje, nummer 2. Zonder stok, een zachte blik in zijn ogen, een klein omhoogstaand neusje, de muts scheef op zijn hoofd. Aha, dat is die goeie kapo – een uit de Arbeidsdienst. .. Kom, kom – hij gebaart tegen mij en de anderen die naast me liggen. Dziunio is er ook bij. Ook zijn andere oog is al blauw. ‘Wees maar niet bang! Goed werk voor jullie! Eten halen,’ zegt Otto goedmoedig.

Hun gehele godsdienst incluis

door Benno Barnard

bron: Knack Magazine

Benno Barnard weet heel zeker dat het Nederland van zijn kindertijd democratischer was dan de huidige Europese Unie.

Vandaag

Onlangs schilderde een bevriend intellectueel het Oostenrijkse volk als volgt af: ‘Aartsconservatief? Dat is een eufemisme. Het is daar nog altijd dezelfde ouwe bruine troep als in de nazitijd.’ Het ontwikkelde gezelschap knikte instemmend. Stil lag het politiek-correcte denken te glanzen op de schoorsteenmantel. Geen vlieg kuchte. Alle atomen dansten hun reidans in volmaakte harmonie. Het betrof immers Europeanen, racisten, slavenhandelaars, kolonialen, erger, christenen!

De scherpe antropologische observatie voerde me terug naar de reisbrieven van Aletta Jacobs (1854-1929), de eerste Nederlandse vrouw die aan een universiteit afstudeerde. Algemeen wordt ze beschouwd als een der grondleggers van de hedendaagse democratie in mijn geboorteland. Arts. Feministe. Lid van de Nieuw-Malthusiaanse Bond – die mij haast vertederende naam betekent dat ze de geboortebeperking was toegedaan en het pessarium voorschreef, dat voordien enkel werd gebruikt tegen het verzakken van de baarmoeder. Onconventioneel getrouwd. Reislustig.

Vanuit Brits-Indië schrijft ze over Hindoes: ‘Deze ruwe, zinnelijke, domme, fanatieke bedrieger-gezichten, die drie keer daags in een stilstaand water een bad nemen om zich van hunne zonden te zuiveren – elke onderdompeling in het vieze slootwater neemt een bedreven zonde weg, – en die dikwijls direct daarna zich rondwentelen in een hoop excrementen van een koe, omdat dat dier heilig is, wekten, met alles wat hen omgeeft, hun geheelen godsdienst incluis, mijn grootsten weerzin op.’ – Wat is nu de betekenis van deze beide citaten, een van honderd jaar geleden, een van vorige week, voor mijn kijk op de emancipatie der volkeren?

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Nog steeds vandaag

Orbán… wat moeten wij van Orbán vinden? Een Pijlkruiser, neonazi, antisemiet, domme Hongaarse boer? Hij heeft tweederde van het electoraat achter zich weten te scharen, maar wekt het ongenoegen van Europa op. De Mayaren hebben zo hun geschiedenis: een militant ruitervolk, dat duizend jaar geleden over de Aziatische steppe aan kwam denderen en nooit helemaal tot bedaren is gekomen. Sterk militaristisch, maar door de afloop van de Eerste Wereldoorlog gefnuikt in hun regionale ambities: het Verdrag van Trianon sneed hun grondgebied in twee ongelijke helften; het kleinste stuk werd de republiek die we nu kennen. Baarlijke antisemieten: al in de jaren twintig werden Joodse studenten aan de Hongaarse universiteiten gediscrimineerd. Ouwe bruine troep, kortom…

Maar wacht, na de volksrepubliek kwam de democratie en als nu twee op de drie Hongaren op een rancuneuze nationalistische boer stemmen, moeten we de volkswil toch respecteren of niet soms? Weliswaar heeft de volkswil gemiddeld genomen evenveel waarde als koeienstront, maar we zijn er meestal in geslaagd het land daarmee vruchtbaar te houden. De democratie is namelijk gebaseerd op een statistische eigenaardigheid: als miljoenen mensen zich uitspreken over zaken waar ze nauwelijks verstand van hebben, is het eindresultaat een keurig burgerlijk gemiddelde, waarmee de specialisten aan de slag kunnen. Hiep hiep hoera, de erfenis van het humanisme heeft ons allen beschaafd – tot het gepeupel iets wil dat de elite niet wil. Dan blijkt het democratische systeem de stabiliteit van een mestoverschot te hebben.

Nog steeds vandaag (een bleek zonnetje)

De Jood Viktor Klemperer erkent in zijn oorlogsdagboeken dat hij – uit woede over de prijs die de Duitsers moesten betalen na Versailles – ooit nog op Hitler heeft gestemd. De Jood György Konrád schrijft over zijn volksgenoten: ‘De Hongaarse neopopulistische en soms neofascistische intelligentsia klampt zich vast aan de romantiek van de nationale staat. Ze bedient zich van dit romantische pathos om elke vorm van kritiek in de kiem te smoren.’ Ik ken Konrád en Hongarije een beetje – ik begrijp zijn angst, zoals uitgedrukt in een Duitse krant (Duitsland is het enige land dat Hongarije voor ons vertaalt).

Maar waarom zou de nationale staat als dusdanig een gevaarlijke romantische illusie zijn, relict van een achterhaalde fase in de gestaag voortwentelende, zich aan de filosofie van Hegel conformerende Geschiedenis? Ik weet heel zeker dat het Nederland van mijn kindertijd – een nationale staat die nog geen bevoegdheden had afgestaan aan een supranationale constructie met de levenskracht van een uit lijken geassembleerd monster – heel wat democratischer was dan de huidige Europese Unie.

Omringd door antisemieten, Jugendstilgebouwen en sombere historische ervaringen, heeft Konrád een nek als een kurkentrekker nodig om te kunnen zien dat het politiek-correcte Europese denken bezig is de nationale staat in de westerse hoofden af te schaffen door hem schaamteloos te associëren met de nazi’s.

Vanavond

In een brief mijmert mijn oude vriend over de Europese beschaving en de Belle Epoque. Op een reclameplaat van ‘Le chat noir ‘ziet hij maandag 16 mei 1898 vermeld staan: ‘Waar liep op precies die dag Stefan Zweig rond en wat deed hij, hoe voelde hij de toekomst aan, totaal onwetend van het feit dat hij zich 44 jaar later in Petropolis uit wanhoop van het leven zou beroven? Was die Belle Époque voor hem de moderniteit? Wat is modern? Komt niet na elk modern een postmodern dat altijd ook vóórmodern is?

Geenszins gelovend dat het verleden beter was en geïnteresseerd in hetgeen de toekomst zal brengen, voel ik mij toch wezenlijk verschillend van mensen die de “moderniteit” superieur achten en meewarig neerkijken op het voorbije, zeker wanneer het kunst of mode betreft. Ik houd het bij Ortega y Gasset die vond dat elke vernieuwing stevig in de traditie dient geworteld te zijn en beschouw net zoals in de hoogdagen van de Burgerij eruditie als een nastrevenswaardig ideaal en vind dat men naast het gesacraliseerde bijzonder geïnteresseerd kan zijn in het nieuwe; alleen weet men daarvan niet of het blijvend zal zijn.

Want is het niet zo dat wie gestalte geeft aan zijn tijdsgeest op dat moment veel bewondering geniet, maar ook snel weer vergeten geraakt omdat hij met zijn te specifieke belichaming van het speciale karakter van een voorbije periode de veranderde tijdsgeest niet meer aanspreekt? Maar wie kan een peil trekken op welke roem zal blijven als men bijvoorbeeld bedenkt dat de niet onverdienstelijke Engelse componist Sir Frederick Delius aan het begin van de twintigste eeuw Mozart toch maar een fanfare-componist noemde en meende dat hij snel vergeten zou zijn? Is de zo geroemde Hugo Claus al niet bijna vergeten?’

In De Standaard van gisterwoensdag 25 januari heeft redacteur Tom Naegels het over de Affaire Muyters. Philippe Muyters is Vlaams minister van Begroting in de Vlaamse regering en kopstuk van de N-VA, de grootste partij van Vlaanderen. Ook Joods Actueel en Brabosh.com (Vlaamse Vrienden van Israël) komen ter sprake in het artikel m.b.t. Bas Luyten die de bewuste emails heeft gelekt. Joods Actueel legde onlangs – en zeer terecht – een klacht neer wegens uitspraken van Bas waarin hij hoofdredacteur Michael Freilich kapittelde met het citaat “Daar komt de Joodse Gestapo aan” als reactie op het feit dat Freilich bekend maakte dat hij zich kandidaat stelde als nieuwe directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding.

Tom Naegels spreekt ronduit van een poging tot politieke afrekening:

Het gaat over die historie met de gelekte e-mails van het kabinet-Muyters natuurlijk, en de wraakneming daarvoor, het bericht dat Bas Luyten op Facebook had gezegd dat ‘Hitler zijn werk beter had afgemaakt’. Toen ik dat las, zat ik zodanig van gêne te kronkelen dat mijn onderburen klaagden over barsten in hun plafond. Ik verklaar me nader, voor u denkt dat ik die uitspraak niet erg vind. Het gaat me om de timing. Het eerste medium dat het verhaal meldde, was Joods actueel, afgelopen maandag. Van daaruit reisde het naar alle websites, ook de onze. Maar Luyten deed zijn uitspraken al in november vorig jaar.

Op 25 november verscheen er op de militant pro-Israëlische website Brabosh een stuk met de titel ‘Ex-N-VA’er Bas Luyten zegt dat “Hitler zijn werk beter had afgemaakt.’ De auteur, Sam Van Rooy, schrijft af en toe voor Joods actueel. Brabosh, de ‘Vrienden van Israel’, is een site waar bij Joods actueel dikwijls naar verwezen wordt. Ze moeten dat verhaal toen al gekend hebben. Is het toeval dat men nu pas publiceert, in de week dat Luyten zichzelf onpopulair had gemaakt als vermoede lekker van N-VA-mails?

‘Toeval niet, en toch vergis je je’, zegt Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods actueel. ‘Er hebben wel meer mensen ons verweten dat we ons voor de kar van de N-VA laten spannen. Maar wij zijn journalisten, daar doen wij niet aan mee. Wij waren inderdaad al langer op de hoogte. Maar in december vorig jaar was Bas Luyten een nobody. Politiek was hij uitgeteld. Op het internet duiken er veel uitspraken van die strekking op, waarom zouden we de zijne aandacht geven? Afgelopen week echter kwam hij veel in de media. Hij kreeg een forum. Toen heb ik gezegd: dit is een gevaarlijk sujet, en de lezers moeten dat weten.’

“Ze moeten dat verhaal toen al gekend hebben. Is het toeval dat men nu pas publiceert?” Ik geef toe dat ik zelf verbaasd opkeek toen Michael Freilich zich plotseling begon te interesseren voor het Geval Bas Luyten. Dat was in november, toen Sam Van Rooy en Brabosh het bewuste verhaal uitbrachten, wel helemaal anders. Op dat ogenblik was Joods Actueel allerminst opgezet met die aanval op de N-VA.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Eén van de oorzaken was het feit dat schepen van de Stad Antwerpen Ludo Van Campenhout, de grote vriend van de locale Joods gemeenschap en ware vriend van Israël, zijn overstap had gemaakt naar de N-VA. Uiteraard volgde de halve Joodse sien Van Campenhout die in feite gewoon zijn postje voor de gemeenteraadsverkiezingen eind dit jaar wilde veilig stellen. En met de Open VLD (de liberalen) die zowat politiek uitgeteld is, zou zijn politieke carrière ten einde zijn. Het klassieke spel van politiek opportunisme waarbij niet de inhoud of het ideaal een rol spelen maar waar het enkel draait om de macht, invloed  en… om de centen is te doen.

Sam Van Rooy raakte intussen op Facebook in de clinch met Bas Luyten. In zijn artikel over die kwestie op Brabosh.com maakte Sam een slordigheid door over Bas Luyten te schrijven als zijnde nog steeds actief in de N-VA. Ik had er toen geen aandacht aan besteed en bracht het zonder meer uit zoals het geschreven werd. Zowel de N-VA top als Michael Freilich haastten zich om ‘die misser’ in het bewuste verhaal aan de kaak te stellen en de politieke plooien spreekwoordelijk weer glad te strijken. We hebben die fout toen wel onmiddellijk hersteld maar het was al te laat. Michael Freilich noemde ons in een email “loosers” nadat en omdat! we die correctie hadden aangebracht. Kritiek op de N-VA was toen niet opportuun voor Freilich.

Brabosh argumenteerde als volgt:

Bas Luyten is jarenlang de coming man geweest was van de rechtse Vlaams-nationalistische N-VA die tegenwoordig met 35 procent de grootste partij is van Vlaanderen. Hij was jarenlang topmedewerker van de N-VA, Algemeen Voorzitter van Jong N-VA, daarna achtereenvolgens ‘Erevoorzitter Jong N-VA’, ‘Persoonlijk medewerker Piet De Bruyn’, ‘Persoonlijk medewerker Kim Geybels’ en ‘Inhoudelijk medewerker Jan Peumans’ enz.. Na zijn eerdere uitspraken via Facebook haastte de top van de N-VA zich bliksemsnel om de plooien glad te strijken, distantieerde zich van deze uitspraken van hun oud-kaderlid en achtte het voldoende door te stellen dat Bas Luyten reeds lang uit de partij werd gezet.

Uiteraard gebeurde dat niét om zijn antisemitisme en Israëlbashen, dat was toen nooit het probleem geweest [!] maar wel omwille van een drugsaffaire toen hij met een N-VA senator Kim Geybels in Thaïland een amoureuze vakantie beleefde. De N-VA senator werd toen eveneens afgedankt. Hoe het mogelijk is dat zo iemand als Bas Luyten met zijn antisemitisch gedachtegoed het zover heeft kunnen schoppen binnen de N-VA om dan uiteindelijk om een totaal andere kwestie te worden ontslagen, zegt genoeg over het anti-Israëlgehalte van de N-VA.

Blijkbaar is ook bij Freilich – na eerst een flinke schop naar Brabosh te hebben gegeven – en nà mijn kritisch artikel over het anti-Israëlgehalte van de N-VA, toch wat beginnen te twijfelen of de overstap van zijn vriend Ludo Van Campenhout naar de anti-Israëlpartij de N-VA wel zo’n goed idee was en begon zich te mengen in het debat rondom Luyten en de N-VA.

Met dit artikel in De Standaard en zijn kandidatuur voor het CGKR komt Freilich zèlf onder vuur te liggen. Getuige een aanval op zijn belangrijkste redacteur Guido Joris deze week die beschuldigd werd van extreem-rechtse Vlaams Nationalistische banden te onderhouden:

Vandaag (25/1)  publiceerde Knack een rechtzetting en bood Walter Pauli zijn excuses aan aan een lid van onze redactie. In Knack van vorige week werd Guido Joris, redacteur binnenland bij Joods Actueel, omschreven als “een bekende figuur in de radicaal-Vlaamse beweging” waar hij “goede contacten onderhoudt”. Deze insinuaties raken natuurlijk kant noch wal. Waarschijnlijk speelde de achternaam Joris, de Knack-journalist parten. Want Marc Joris (geen familie) is lid van het Vlaams Belang. De redactie wenst tevens Flip Voets van de Raad voor Journalistiek te bedanken voor zijn bemiddeling om een rechtzetting te bekomen. [bron: Joods Actueel]

Freilich: 'Je pense donc je suis'

Niet bijster verstandig van Freilich om te verwijzen naar een naamsverwisseling met Guido Joris/Marc Joris. Want ook de bewuste Marc Joris was/is vriend aan huis bij de familie Freilich-Davids. Marc Joris, was destijds als kaderlid van het Vlaams Blok (thans Vlaams Belang) redacteur van het Belgisch-Israëlitisch Weekblad, de directe voorloper van Joods Actueel van zijn grootvader Louis Davids. Davids oogstte daar destijds veel kritiek voor maar negeerde de zaak. Ook Freilich blijft dezelfde fouten maken door Tanguy Veys, Vlaams Volksvertegenwoordiger en kaderlid van het Vlaams Belang, te omarmen als vriend van de Joden en vriend van Israël. De druppel die bij mij persoonlijk de emmer deed overlopen waardoor ik definitief afhaakte van het politiek opportunisme van Joods Actueel.

Freilich lijkt zich in dit alles in een politiek wespennest gegooid te hebben waar hij beter was uit weggebleven. Politieke spelletjes zijn niks voor Freilich. Hij heeft daar gewoon de brains en kwalificaties niet voor en dreigt zich thans hopeloos te verstrikken. In zijn eeuwig opportunisme om steeds maar opnieuw achter eender welke politieker aan te hollen die aan zijn deur voorbij loopt en ontroerd ‘Ik hou van Joden‘ of ‘Ik hou van Israël‘ zegt, zonder vooraf de waarachtigheid van deze of gene na te checken, wordt hij telkens weer bedrogen. Zijn bekende mediageilheid – zowel in Joodse als niet-Joodse kringen noemen ze Freilich spottend “onze VRT-Jood” – dreigt hem nu de das om te doen.

Intussen is alle moeite om zich kandidaat te stellen voor niks geweest en lijken alle kansen om baas te worden van het CGKR verkeken. Het kernkabinet van de regering heeft namelijk dinsdagavond de omstreden CGKR directeur Jozef De Witte herbenoemd als directeur van het (CGKR). Zum Kotzen!

Aan Freilich zou ik willen zeggen: Politiek stinkt! Blijf weg van de politiek en van politiekers. Zij draaien hun kont naar iedereen die met de geldbeurs schudt. Ken uw geschiedenis omtrent de Jodenvervolging in België! Vandaag zijn zij uw vrienden, morgen zijn zij uw vervolgers!

Netanyahu: World Silent on Threats to Destroy Israel

door Gavriel Queenann [bron: Arutz-7]

Premier Benjamin Netanjahoe maakte gisteren tijdens een speciale plenaire vergadering nav de International Holocaust Remembrance Day , van de gelegenheid gebruik om naar de vele verklaringen te verwijzen die het voortbestaan van de staat Israël bedreigen.

“70 jaar na de Holocaust, blijft het in de wereld stil in het zicht van de Iraanse zelf verklaarde intentie om Israël van de kaart te vegen.”

“Een groot deel van de wereld zwijgt wanneer ze geconfronteerd worden met de oproepen van Hezbollah om Israël te vernietigen en negeert hun voortdurende moordende activiteiten. Velen zwijgen wanneer ze de oproepen van Hamas horen om de Joden te vermoorden waar ze zich ook maar bevinden. [..]

Dit zijn dagen wanneer de meeste regeringen in de wereld er het zwijgen toe doen wanneer ze de kreten horen van de Palestijnse moefti ‘s om de Joden te doden waar ze ook zijn. Waar blijft de veroordeling van de Moefti? Niet de Moefti uit het verleden maar van de Moefti van vandaag?

International Holocaust Remembrance Day zou de dag moeten zijn dat de wereld zich achter de woorden schaart ‘nooit meer’. Dit is de dag dat de wereld zich eensgezind zou moeten kanten tegen de massavernietigingswapens die in de handen vallen van duistere regimes, geleid door de Ayatollah en zijn regime in Iran. Ik doe de groeten aan de leiders van de leiders van Europa en prijs hen voor de belangrijke stap tot het nemen van sancties tegen Iran.“

Hij veroordeelde tevens de belangrijkste afnemers van de Iraanse olie die tot dusver geweigerd hebben om zich aan te sluiten bij de sancties tegen Iran en de export van Iraanse olie behoed hebben om in elkaar te stuiken. “Het is belangrijk dat andere landen rondom de wereld zich bij deze actie zullen aansluiten. Ik bedoel China, Japan, India en Zuid-Korea. Slechts een combinatie van verlammende sancties en met een geloofwaardige militaire dreiging op tafel, kunnen Iran dwingen om zijn kernprogramma opnieuw te herzien,” voegde hij eraan toe.

“Wij moeten ons afvragen of wij lessen uit de Holocaust hebben getrokken. Moeten wij deze doodsbedreiging ernstig nemen, of misschien in deze generatie van Joden dat wij het gevaar vóór ons niet zien? Wij kunnen onze hoofden niet in het zand steken. Het Iraanse regime roept openlijk op tot de vernietiging van Israël, plant de vernietiging van Israël en werkt dagelijks om Israël te vernietigen. De les leert dat de wereld in actie moet komen.”

Iran heeft verwezen naar Israël als een “één bom staat”.

Palestijnse Autoriteit en Hamas zijn één pot nat

door Raymond de Roon
bron: De Dagelijkse Standaard

De Palestijnse Autoriteit is minstens zo extremistisch als de terroristische groepering Hamas. Ter illustratie: Twee weken geleden zei de belangrijkste Palestijnse religieuze leider, moefti Muhammed Hussein, dat de moslims de Joden moeten verslaan, en citeerde deze hadith: ‘De Joden zullen zich achter rotsen of bomen verschuilen, maar die rotsen en bomen zullen roepen: o moslim er is een Jood achter mij, kom en dood hem.’ Tijdens de tweede intifada gebruikte de Palestijnse Autoriteit diezelfde hadith om via de staatszender de bevolking ervan te doordringen dat het een islamitische plicht is om Joden te vermoorden.

De moefti distantieerde zich aanvankelijk niet van zijn opmerking, maar voegde eraan toe dat het doel van de Islam is Joden te vermoorden. Nu Netanyahu hier wereldwijd aandacht voor vraagt, verschuilt hij zich achter de hadith.

Dat dit soort oproepen van belangrijke moefti’s niet ongevaarlijk zijn, blijkt uit een onderzoek van het Israel Project; maar liefst 73% van de Palestijnen staat achter deze hadith.

Abbas, leider van de Palestijnse Autoriteit, verklaarde op 23 oktober 2011 tegenover Dream2 TV dat hij de Joodse Staat nooit zal erkennen. Bovendien verheerlijkte hij terrorisme door zich te laten fotograferen met, in ruil voor Gilad Shalit vrijgelaten, terroristen die hij een landkaart van Palestina schonk die héél het land Israël beslaat.

Tevens beloofde de Palestijnse Autoriteit 5 miljoen dollar en huizen aan de vrijgelaten terroristen – met dank aan onze zuurverdiende Nederlandse belastingcenten!

Alles even op een rijtje: de geestelijk leider van de Palestijnse Autoriteit instrueert de bevolking dat het vermoorden van Joden een religieuze plicht is. De ‘gematigde’ Abbas zegt dat hij nooit een Joodse Staat zal erkennen. Vrijgelaten terroristen ontvangen geld, huizen en een kaart waarop Israël verdwenen blijkt. Dan is er slechts één conclusie mogelijk: namelijk dat de verschillen tussen de Palestijnse Autoriteit en Hamas puur cosmetisch zijn.

Raymond de Roon, buitenlandwoordvoerder Partij voor de Vrijheid (partij van Geert Wilders). Met dank aan Ronald voor de hint.

Marina Tskhomaria en Hugo aka Brabosh

°24 januari 1952 – 2012

Let ‘s party!

“Del Mar” door Nera & Felix

Café Del Mar Volume 13 (2006)

Gingrich: “Geen recht op terugkeer van Palestijnse ‘vluchtelingen’” en “de islamitische Sharia moet worden verboden”. In deze videoclip bevraagt de Amerikaanse islamitische journalist Ali Younes de Republikeinse presidentskandidaat Newt Gingrich omtrent zijn uitspraak “De Palestijnen zijn een uitgevonden volk“. Younes: “Wat stelt u voor wat er met hen moet gebeuren? Moeten zij Israëlische staatsburgers worden?” Gingrich antwoordde: “Indien de Hamas en de PLO het bestaansrecht van Israël erkennen en dat ook echt menen en dat ze jacht maken op de terroristen en de aanslagen doen stoppen, ben ik voorstander van vrede met de Palestijnen en voor een onafhankelijke Palestijnse staat.” Hij voegde eraan toe: “In november werden er elf raketten afgevuurd op Israël. Dat is geen vredesproces. Dat is oorlog.”

Republikeins Comité: West Bank hoort bij Israël
Gingrich verwerpt Palestijnse ‘vluchtelingen’

door Xander [bron Xander Nieuws]

Het Republikeinse Nationale Comité heeft vorige week een resolutie aangenomen waarin steun wordt uitgesproken voor ‘een verenigd Israël onder één wet voor alle mensen.’ Omdat tevens ontkend wordt dat Israël een bezettingsmacht is en bevestigd dat de joodse staat het recht op soevereiniteit over heel Israël heeft, wordt de resolutie door velen beschouwd als een afwijzing van een eventuele toekomstige Palestijnse staat in de Israëlische gebieden Judea en Samaria. Ook één van de meest uitgesproken pro-Israël Republikeinse presidentskandidaten, Newt Gingrich, liet zich opnieuw negatief uit over zowel de islam als de Palestijnen.

De resolutie van het Republikeinse Nationale Comité is weliswaar niet bindend, maar laat wel zien dat binnen de Republikeinse partij – en overigens ook onder sommige Democraten – de overtuiging groeit dat de compromisloze eisen die de Palestijnen stellen om weer met Israël over vrede te onderhandelen de oprichting van een Palestijnse staat uitsluiten, omdat zo’n staat een gevaar voor het voortbestaan van Israël zou betekenen.

Israël geen bezetter
‘Leden van dit comité steunen Israël in hun natuurlijke en door God gegeven recht op zelfbestuur en zelfverdediging van hun land, en erkennen dat Israël noch een aanvalsmacht noch een bezetter van andermans land is, en dat vrede in de regio alleen mogelijk is door een verenigd Israël onder één wet voor alle mensen,’ luidt de tekst van de volledige resolutie.

Binnen de Republikeinse partij zelf probeert men de resolutie van het Nationale Comité af te zwakken. Desondanks riep het comité de staten op om wettelijk vast te leggen dat Israël het recht heeft op soevereiniteit over heel zijn grondgebied. Vorig jaar was South Carolina, waar Gingrich de voorverkiezingen heeft gewonnen, de eerste Amerikaanse staat die verklaarde dat het hele land Israël -inclusief Judea en Samaria- tot de joodse staat behoort.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Palestijnse raketten zijn oorlog
Gingrich, die recent internationale ophef veroorzaakte doordat hij stelde dat de Palestijnen ‘een verzonnen volk’ zijn, liet zich opnieuw negatief uit over Israëls aartsvijanden. Tijdens een voor de verkiezingen in South Carolina gehouden persconferentie vroeg moslimjournalist Ali Younes aan Gingrich of de Palestijnen dan maar burgers van Israël moeten worden. ‘Als Hamas en de PLO Israëls bestaansrecht erkennen en dat menen, en als ze terroristen en bomaanslagen stoppen, dan ben ik voor vrede met de Palestijnen en een onafhankelijke Palestijnse staat. Maar nog in november werden er 11 raketten op Israël afgevuurd. Dat is geen vredesproces, dat is oorlog.’

Geen recht op terugkeer
Ook verwierp Gingrich het door de Palestijnen geëiste ‘recht op terugkeer’ van miljoenen nakomelingen van in 1947 en 1948 uit Israël weggetrokken Arabieren. ‘Er bestaat geen natuurlijk recht op terugkeer. Oost Duitsers hebben ook geen recht op terugkeer naar Polen, Grieken hebben geen recht op terugkeer naar Turkije, en Polen en hebben geen recht op terugkeer naar Rusland.’ Arabische analisten wezen erop dat dit betekent dat ook de joden geen recht op terugkeer naar hun Bijbelse land zouden moeten hebben, maar vergaten daarbij dat Gingrich met zijn uitspraken wees op de politieke realiteit waarin Israël drie Arabische uitroeiingsoorlogen heeft overleefd en gewonnen, en de Arabieren desondanks nog steeds massaal weigeren Israël te erkennen.

Verbod op Sharia
Tijdens de persconferentie vroeg Younes aan Gingrich -die door analisten algemeen wordt gezien als de presidentskandidaat met de meeste feiten- en dossierkennis- of hij een islamitische presidentskandidaat zou steunen. ‘Een echt modern iemand die Allah aanbidt zou geen bedreiging zijn,’ antwoordde Gingrich. ‘Maar iemand die behoort tot ieder soort geloof in de Sharia en in wat voor poging dan ook om dit aan de rest van ons op te leggen, zou een dodelijke bedreiging zijn. Daarom ben ik volkomen tegen het gebruik van de Sharia in rechtbanken in de VS en ben ik voorstander van een federale wet die dit voorkomt en stelt dat de Sharia niet gebruikt mag worden.’

De Council on American Islamic Relations (CAIR) -een organisatie waarvan bewezen is dat deze geld inzamelt voor de Palestijnse terreurbeweging Hamas en die de grootste en machtigste islamitische lobbygroep in Amerika is- noemde Gingrich daarom ‘één van Amerika’s ergste promotors van anti-moslim sentimenten.’

Nokia ringtone during concert of classical music

Deze videoclip scoort al maanden hoge ogen op YouTube [hits tot 25.01: 2.156.530]. Plaats van het gebeuren: de Joods-Orthodoxe synagoge van Preslov in Slovakije. Violist Lukáš Kmiť geeft een concert weg en opeens gebeurt het meest voorspelbare en meest vervelende: het overbekende deuntje van een Nokia gsm klinkt door de synagoge en onderbreekt het vioolspel van de solist.

Kijk en luister [op 0'36"] naar de briljante reactie van de violist.

Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.

Hoofddoek is symbool van een vernietigde wereld

door Afshin Ellian
bron: Elsevier.nl

Ze staan op ons dressoir geduldig naast elkaar. Foto’s die een paar decennia geleden in het Midden-Oosten zijn genomen. Op de kleurenfoto zien we een paar vrolijke meiden met wapperende haren in een park in het centrum van Kabul. Je zou ze kunnen verwarren met Britse scholieren.

Op een andere foto zien we een slanke vrouw met een bloemetjesjurk. Het is een zwart-witfoto. Ze doet me denken aan de tweede helft van de jaren zestig in Amerika. Op de foto staat mijn zus - niet in Amerika, maar in Iran.

Gezelligheid
Zij was en is een buitengewoon aardige zus. Haar man was een whiskydrinker. Ze waren voornamelijk bezig met gezelligheid en reizen. Maar een moskee bezoeken? Nee, dat heb ik ze nooit zien doen.

Haar hoofddoek heb ik in deze periode weleens gezien. En ze had een chador. Een zwarte, voor een eventuele begrafenis.

Maar wat gebeurde met haar en met miljoenen andere seculiere vrouwen, het grootste deel van de vrouwen in Perzië? Zij heeft nu een hoofddoek en chadors in alle vormen en maten. Zelfs als zij hier in Europa is, draagt zij een hoofddoek. Zij verricht salaat, het islamitische gebed en is erg bijgelovig geworden. Maar ze is geen fundamentalist, ze heeft niets met het islamitische regime. Eigenlijk verwerpt zij dit regime.

Videoclip: Iran vóór 1979

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Omgetoverd
Hoe is het dan mogelijk dat een normale, seculiere, rationele moslima is omgetoverd tot een bijgelovige, islamitische vrouw?

In de afgelopen drie decennia heeft het islamitische regime van Iran zich ingezet voor de reïslamisering van alle moslims. Er zijn instituten opgericht voor propaganda en opvoeding van burgers.

De oorlog tussen Iran en Irak hielp indertijd bij de reïslamisering van de samenleving: de macht van een geestelijke begint bij de dood. Elke week moesten overal in Iran vele doden worden begraven. Slachtoffers van de oorlog.

Theater
Bij elke begrafenis organiseerden ayatollahs het gebruikelijke religieuze theater: het theater van angst voor de dood en enthousiasme voor Allah.

Geestelijken, van welke religie dan ook, zijn meesters van de dood. Zij menen immers toegang te hebben tot het geheim van de dood en daarvan maken ze gebruik. Zo kunnen ze het volk bang maken voor het Akherat, het hiernamaals. In het geval van de islam is dat niet zo moeilijk, want de Koran barst van bedreigingen aan het adres van zondaars.

Scholen
Ook zijn in alle Iraanse wijken en op scholen reïslamiseringsprogramma’s gelanceerd. Salaat werd overal verplicht: in scholen, fabrieken, legerkazernes, politiebureaus etcetera. Ook zijn verenigingen opgericht die de islamitische propaganda de huizen van burgers in moesten brengen.

De politieke islam kenmerkt zich door de reïslamisering van de samenleving. En dit geldt niet alleen voor het sjiitische Iran. Ook de jihadisten in Afghanistan hebben daar een bijna onomkeerbaar reïslamiseringsproces op gang gebracht. Gewone moslims moeten de islam ineens opnieuw bestuderen om een ‘goede moslim’ te worden.

Joden
In de ogen van de islamisten zijn de moslims besmet door de propaganda van joden, christenen en ongelovigen, en daarom moeten ze opnieuw moslim worden - een échte moslim.

Voor vrouwen betekent dit het in acht nemen van de regels van hijab. De religieuze terreur wordt langzamerhand geïnternaliseerd, waardoor sommige vrouwen zich thuis beginnen te voelen in hun nieuwe uniform: hoofddoek, burqa, sluier, chador etcetera.

En natuurlijk zal talloze keren de hadith van profeet Mohammed worden naverteld, waarin hij zegt dat de meeste bewoners van de hel vrouwen zijn. Zo krijg je vrouwen aan de hijab.

Dode wereld
In Afghanistan is geen Afghaanse vrouw te vinden zonder hoofddoek. Kunt u zich voorstellen dat de foto’s op mijn dressoir naar een dode wereld verwijzen? Ik word er verdrietig van en daarom verzet ik me tegen de verplichte hijab.

Tegelijkertijd weet ik dat deze horror is bedacht om vrouwen te onderdrukken. Onderdrukking is succesvol zodra vrouwen erin geloven. De hoofddoek is daarom voor mij en voor velen het symbool van een door islamisten vernietigde wereld: een proces waarbij mensen worden gedwongen om anders te geloven.

Moskee
Tot slot: ik heb geen moeite met het dragen van een hoofddoek in een moskee. Maar de hijab is niet uitsluitend bedacht voor betreding van een moskee. Altijd en overal moet de hijab in acht worden genomen. Dit heeft het karakter van een hoofddoek veranderd.

De vergelijking tussen een hoofddoek en een keppeltje gaat daarom mank. Dat er ooit een wereld zou ontstaan waarin religieuze moslims zelf de hijab in acht nemen en tegelijkertijd aanvaarden dat er een meerderheid zonder hijab bestaat, daarvan droom ik nog steeds.

Post scriptum
Naar aanleiding van mijn blog (afgelopen vrijdag) over de hoofddoek, kreeg ik een mail van een verontwaardigde moslim:

“Ik kwam tot de conclusie dat u een rasechte zionist bent van Joodse afkomst die zich verbergt achter een Iraanse nationaliteit, om moslims 
tot aan het racistische aspect toe, aan te vallen met uw subjectieve 
opinies.”

Ben ik van Joodse afkomst omdat ik een aantal aspecten van de islam bekritiseer? Zijn Salman Rushdie, Ayaan Hirsi Ali, Irshad Manji, Ibn Warraq en anderen van Joodse afkomst?

De verontwaardigde moslim denkt dat alleen de Joden kritiek op de islam kunnen hebben. De verontwaardigde moslim ziet de eeuwige Jood als de eeuwige vijand. Tot teleurstelling van de verontwaardigde moslim moet ik hier melden dat de meeste Joden die ik ken, geen enkel probleem hebben met de islamitische traditie, omdat de islam op een aanzienlijk aantal punten een lichte versie van het Jodendom is, voor ongeletterden.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.