door Yitzhak Benhorin [http://www.ynetnews.com/]

Het beroemde Amerikaanse Time Magazine heeft zijn hoofdartikel voor de uitgave van 28 mei a.s. gewijd aan Benjamin Netanjahoe, de premier van Israël. Wat meer is, Time heeft op zijn voorpagina een zwart-wit foto gepubliceerd van de premier onder de titel “King Bibi” met als ondertitel “Hij heeft Israël veroverd, maar zal Netanjahoe thans vrede stichten – of oorlog?” [origineel: "King Bibi - He’s conquered Israel, but will Netanyahu now make peace – or war?"]

Achter de hoofdtitel in het artikel “Bibi’s choice” beschrijft de auteur Richard Stengel de onwrikbare politieke figuur van Netanjahoe, schrijvend dat “hij klaar staat om de langs regerende premier van Israël te worden sinds David Ben-Goerion, de stichter van Israël. Hij heeft geen nationale rivaal. Zijn waarderings quota ligt op ruw geschat 50 procent, dat een record is van alle tijden.”

Nochtans, merkt Stengel op, staat de eerste minister voor moeilijke beslissingen in zijn inspanningen om de veiligheid van Israël in de toekomst te verzekeren. “Om een historisch figuur te willen zijn, moet men geschiedenis schrijven. Nu zullen wij te weten komen wat de koning werkelijk gelooft. Is hij een staatsman of een politieker, een bouwer of een generaal, is hij de Israëlische leider die eindelijk vrede kan maken met de Palestijnen of de persoon die een potentieel rampzalige eenzijdige aanval op Iran lanceert?”

In de online blog van het tijdschrift, die het artikel uitvoerig beschrijft, wordt Netanjahoe beschreven als een controversiële eerste minister, van wie zijn recentste daad, de vorming van een brede regeringscoalitie met de Kadimapartij, getuigt van zijn politieke schranderheid. De belangrijkste kwestie waarover de auteur zich zorgen maakt is of de versterkte politieke positie van Netanjahoe hem tot de Israëlische leider zal maken die eindelijk vrede zal sluiten met de Palestijnen. “De vraag luidt of hij een gevangene van die geschiedenis is of een nieuw verhaal kan schrijven”, schrijft Stengel eraan toevoegend dat Netanjahoe “een coalitie regeert die niet zal barsten of in elkaar zal storten wanneer hij onderhandelingen begint”.

Hij zal niet meer over zijn schouder moeten kijken. Hij zal geen verkiezingen moeten houden telkens wanneer er ergens een druppel van een hoed valt. Hij heeft dat vóórdien moeten missen en het geeft hem ruimte om te manoeuvreren en ruimte tot compromis. “Met zijn kogelvrije meerderheid, heeft hij een kans om zichzelf in een historische figuur te veranderen waarnaar hij altijd verlangt heeft om dat te zijn. Hij is, zoals sommige commentatoren hem een bijnaam hebben gegeven, de Koning van Israël geworden”, schrijft Stengel.

Videoclip: The making of King Bibi

Palestijnse gevangenen; de feiten

door Likoed.nl [http://likud.nl/]

Naar aanleiding van de recente hongerstaking blijken er nogal wat misverstanden te bestaan over Palestijnse gevangenen. Daarom hieronder de feiten.

De gevangenen
In Israël zitten ongeveer 4.400 Palestijnen in de gevangenis. Daarvan zijn er 4.100 veroordeeld na een proces en vastgestelde schuld, de meesten voor moord of zeer zware geweldsmisdrijven. Ruim de helft (2.340) is veroordeeld voor terrorisme, en heeft bloed aan de handen, vaak van kinderen. Er is dus geen sprake van ‘politieke gevangenen’, zoals de Palestijnen beweren. Integendeel zelfs, deze Palestijnse gevangenen hebben zich schuldig gemaakt aan opzettelijk geweld tegen burgers, per definitie een oorlogsmisdaad.

Het zijn allemaal zware gevallen, want 1.000 ‘lichtere gevallen’ werden reeds afgelopen oktober vrij gelaten bij de gevangenenruil voor de Israëli Gilad Shalit. Alhoewel, wat is ‘licht’ in het geval van Palestijnse terroristen? Zo kwam toen Ahlam Tamimi vrij, die de zelfmoordaanslag op een Israëlische pizzeria organiseerde waarbij 16 burgers omkwamen (onder wie 8 kinderen).

Een van de leiders van de hongerstaking is Muhanned Sharrim, een Hamas terrorist die vast zit voor zijn aandeel in de moord op 29 Israëli’s bij een aanslag op een hotel in de badplaats Netanja. Van de 1.600 hongerstakers zijn er ongeveer 1.000 lid van de twee belangrijkste Palestijnse terreurorganisaties Hamas en Islamitische Jihad.

De hongerstaking
Ten tijde van de gijzeling van de Israëlische soldaat Gilad Shalit, die van 2006 tot 2011 illegaal gevangen werd gehouden door de radicaalislamitische terreurorganisatie Hamas, zijn een aantal privileges van Palestijnse gevangenen ingetrokken. Dit betrof onder meer het inperken van het aantal te ontvangen Tv-zenders (nu nog 10, waaronder 4 Arabische) en het niet meer toestaan van universitaire studies.

Korporaal Gilad Shalit

Deze inperking werd gedaan uit protest tegen de onmenselijke behandeling van de gegijzelde Gilad Shalit, die zelf vijf jaar lang helemaal geen bezoek ontving – zelfs niet van het Rode Kruis. Dat is een flagrante schending van de rechten van gevangenen volgens de Geneefse Conventies.

Ondanks bovenstaande inperking van de privileges worden de Palestijnse gevangenen wel beter behandeld dan de minimumeisen uit die Geneefse Conventies.

Na de vrijlating van Gilad Shalit willen de Palestijnse gevangenen hun oude privileges , zoals het dagelijks ontvangen van kranten en het bekijken van BBC2, weer terug. De Israëlische autoriteiten weigeren dit.

Preventieve hechtenis en eenzame opsluiting
Preventieve hechtenis (administratieve detentie) bestaat in veel landen, ook in andere Westerse democratieën zoals Australië, Engeland en de Verenigde Staten Het Israëlische systeem is gebaseerd op een Britse wet van 1945.

Het doel van administratieve detentie is om aanslagen te voorkomen van personen van wie het bekend is dat zij terroristische aanslagen willen plegen. Het is dus een preventieve maatregel, geen strafmaatregel. Dit is toegestaan onder de Vierde Geneefse Conventie, artikel 78. De Nederlandse regering bevestigt dit: “Op basis van het internationaal recht is detentie om dwingende redenen van veiligheid, zonder dat dit samenhangt met een strafrechtelijk proces, geoorloofd als een uitzonderlijke maatregel.”

Het betreft dus personen over wie informatie bestaat die aangeeft dat zij van plan waren terreurdaden te plegen. De informatie wordt beoordeeld door een rechtbank, blijft echter vertrouwelijk vanwege het risico voor informanten. In tegenstelling tot de indruk die wordt gewekt, heeft de administratieve detentie slechts betrekking op een klein deel van de Palestijnse gevangenen (300 personen oftewel slechts 6%).

Daarnaast zijn er enkele gevangenen (19, minder dan een half procent) die eenzame opsluiting hebben. Deze terroristen worden als dermate gevaarlijk beschouwd, dat gevreesd wordt dat zonder eenzame opsluiting zij zich ook vanuit de gevangenis bezig zullen houden met het organiseren van terroristische aanslagen. Zoals bijvoorbeeld Abdullah Barghouti (plaatje hierboven). Dit Hamas kopstuk organiseerde zelfmoordaanslagen. Hierdoor werden 66 Israëlische burgers vermoord. Wat zegt hij daar nu over? “Ik ben verdrietig omdat het er maar 66 zijn.”

Commotie
De indruk wordt soms gewekt dat Israël Palestijnse gevangenen zomaar vastzet, gevangenen die niets op hun geweten zouden hebben. Dit alles is dus volkomen onjuist. Net als in Australië en Engeland word je ook in Israel pas in de gevangenis gezet nadat je misdaden hebt gepleegd, in meerderheid mensen die zware terroristische aanslagen hebben gepleegd of van plan waren dat te doen. En net als in Engeland en Australië worden dit soort terroristen ook in Israël – terecht – niet vrijgelaten. Muhanned Sharrim, die zoals gezegd verantwoordelijk is voor de dood van meer dan 25 onschuldige mannen, vrouwen en kinderen, moet zijn verdiende straf dan ook gewoon uitzitten, hongerstakend of niet.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Knesset, 2 juni 2010. Tumult in het Israëlische parlement wanneer de Israëlisch-Arabische Hanin Zoabi (rechts), volksvertegenwoordiger voor de Arabische Baladpartij van Israël, weer opduikt in de Knesset en haar thuisland Israël ‘een terroristenstaat’ noemde. Dat gebeurde nauwelijks één dag na haar deelname aan het Free Gaza Flotilla toen zij samen met de Turkse IHH terroristen op de Mavi Marmara trachtte de legale Israëlische blokkade te doorbreken. “De staat van binnenuit veroveren, gebruik makend van de Israëlische democratie”, heet zoiets voor Hanin Zoabi.  [Foto: David Vaaknin/AP bron]

Opmerking: voor praktisch nut heb ik heden alle artikelen over de financiële knoeiboel en corruptie binnen de Palestijnse Autoriteit (Gaza/Hamas en op de West Bank/Al Fatah) samen in één nieuwe rubriek ondergebracht: “Pallygate” - http://brabosh.com/category/pallygate/ (thans 24 artikelen).

Ramallah, woensdag 16 mei 2012. President van de PA Mahmoud Abbas stelt zijn nieuw gevormde kabinet voor. Het nieuwe kabinet telt 25 leden. Vergelijk bv. met Nederland dat slechts 12 ministers heeft op een bevolking van 16,7 miljoen inwoners. In dit PA  kabinet zetelen zes vrouwen, het grootste aantal ooit in een PA regering. Zeven ministers werden vervangen. Premier van de PA blijft Salam Fayyad. De portefeuille van Minister van Financiën die sinds 2007 door Fayyad werd beheerd, gaat thans naar Nabil Qassis. De laatste parlementsverkiezingen dateren van januari 2006 die zowel in Gaza als op de West Bank gewonnen werden door Hamas. De wettelijke regeringstermijn wordt hiermee al anderhalfjaar overschreden, maar niemand - behalve Hamas - neemt daar aanstoot aan. Hamas stelde zijn veto tegen Fayyad, en door zijn herbenoeming lijkt de breuk met Hamas definitief. In het Westen kijkt men gewillig de andere kant op. Ze zijn het al lang gewend dat binnen de PA toch iedereen doet wat hij wilt [op kosten van de EU en de VS...]


Ex-Arafat adviser: PA funded Arab Israeli parties

door Khaled Abu Toameh [J-Post]

Muhammad Rashid (plaatje rechts), de voormalige economische adviseur van wijlen Yasser Arafat die door de Palestijnse Autoriteit wordt opgespoord voor het verduisteren van honderden miljoenen dollars, onthulde gisteren (17 mei ’12) dat de Palestijnse Autoriteit financiële steun verleende aan de Arabische partijen die deelnamen aan de algemene verkiezingen in Israël. Hij eiste ook een onderzoek naar de bron van inkomsten van Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit.

Rashid, die momenteel in Londen verblijft, zei dat Abbas “miljoenen dollars ontfutselde uit de kassa van de Palestijnse Autoriteit en de particuliere sector onder het voorwendsel om de Arabische partijen te helpen tijdens de Israëlische verkiezingen.” Beter bekend als Khaled Salam, noemde Rashid niet de Israëlische partijen die financiële steun van Abbas hadden ontvangen.

Zijn onthulling kwam er tijdens een gesprek op Al-Arabiya TV, eigendom van Saoedi-Arabiërs. Rashid stak de draak met het besluit dat de PA eerder deze week nam om hem door Interpol te laten arresteren en voor het gerecht te brengen op beschuldiging van verduistering en fraude, feiten die hij naar verluidt zou gepleegd hebben toen hij als financieel topadviseur voor Arafat werkte.

Rashid, van oorsprong een Koerd uit Irak, zei dat hij bereid was om ondervraagd te worden maar enkel op voorwaarde dat hij voor een onafhankelijke onderzoekscommissie zou verschijnen die niet onder de controle van Abbas valt. De Anti-Corruptie Commissie van de Palestijnse Autoriteit, die het arrestatiebevel tegen hem uitvaardigde, is zelf uiterst corrupt, vertelde Rashid.

Hij wees erop dat twee ministers in het nieuwe kabinet van premier Salam Fayyad van betrokkenheid in corruptieschandalen worden beschuldigd, maar de commissie trof geen maatregelen tegen hen. De vroegere adviseur, die als één van de rijkste Palestijnen in de wereld wordt beschouwd, lanceerde een vernietigende aanval op Abbas, die hem en zijn twee zonen, zakenlieden, verantwoordelijk houdt voor de corruptie.

“Toen Mahmoud Abbas terugkeerde van de Palestijnse gebieden [na het ondertekenen van de Oslo Akkoorden in 1993], gaf ik hem 25.000 dollars op verzoek van de recente voorzitter Yasser Arafat”, beweert Rashid. “Vandaag, bezitten hij en zijn zonen paleizen en eigendommen die geschat worden op 15 miljoen Jordaanse dinars [ongeveer 21 miljoen dollar] in Palestina, Jordanië, Tunesië en in andere plaatsen”. Rashid zei dat de timing van het arrestatiebevel tegen hem verbonden is met een reeks gesprekken die hij weggaf aan Al-Arabiya en aan de vrees van de PA dat hij diverse corruptieschandalen zou onthullen.

Rafik Natsheh, hoofd van de commissie op de West Bank, ontkende de beschuldigingen van Rashid, zeggende dat hij al lang gezocht werd nog voor zijn optreden op de televisie. Natsheh voegde eraan toe dat de PA eerder Rashid voor ondervraging had opgeroepen, maar dat hij weigerde daar op in te gaan. Hij zei dat Rashid zal berecht worden, persoonlijk of in absentia, voor zijn rol in de diefstal van openbare fondsen.

Instemmend met het besluit van de PA om achter Rashid aan te gaan, vroegen verscheidene Palestijnse politieke analisten zich af of andere hogere ambtenaren ook van corruptie zouden beschuldigd worden. Nabil Batrawi, een politiek analist stelde terecht:

“De vraag luidt, hoeveel Muhammad Rashids hebben wij in de Palestijnse arena? Waar zijn al die anderen die zich verrijkten in de openbare sector? Waar zijn al die makelaars in onroerend goed gebleven die geld accepteerden van investeerders die naar Palestina wilden komen? Waar zijn ze allemaal gebleven die steekpenningen op zak staken en investeerders afpersten?“

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

In België geen woord in de pers te lezen, niks op het VRT journaal omtrent het bezoek aan het EU parlement van gouverneur Gershon Mesika van de Israëlische provincies Judea & Samaria. De Belgische pers bericht alleen maar als er een afgevaardigde van Hamas, Hezbollah of van de Palestijnse Autoriteit opdaagt. Dat zijn graag geziene gasten in ons land. Die worden steevast met de grootste égards ontvangen. Daar wordt de rode loper voor uit gerold. Dan komt het wel op de voorpagina’s. Ik moet het andermaal in de Israëlische pers lezen of ik had er weer niks van geweten.

Waar zijn ze in België toch allemaal zo bang voor? Om de andere zijde van het verhaal te kennen over het Israëlisch-Arabisch conflict? Doodzwijgen, negeren van de andere waarheid, brengt dat de vrede soms dichterbij? Willen ze wel vrede of… willen ze enkel Israël op de knieën dwingen om toe te geven aan de eisen van de Arabische Liga waarin de Palestijnse Autoriteit slechts een figurantenrol speelt?

Gouverneur Gershon Mesika waakt over de Israëlische belangen in de ‘betwiste’ gebieden op de West Bank en in ‘Oost’-Jeruzalem

Shomron Council Head Makes Historic Speech at EU Parliament

door Uzi Baruch [Arutz-7]

Gershon Mesika, de gouverneur van de Regionale Raad van Shomron, was deze week een eregast op een officiële vergadering van het Europees Parlement te Brussel. Mesika is de eerste leider van de nederzettingen onderneming in Judea en Samaria om als eregast op een officieel evenement in het Europees Parlement deel te nemen.

De conferentie kadert in een wederzijds evenement toen vier maanden geleden Fiorello Provera, de vice-voorzitter van het Buitenland Comié van het Europees Parlement, een bezoek bracht aan de Israëlische provincie Samara in de ‘betwiste’ gebieden op de West Bank. Tijdens die reis, keek Provera vanop de heuvels van Samaria uit over Tel Aviv en de luchthaven van Ben Gurion, bezocht steden en werd een vriend van de Joodse inwoners van Judea en Samaria.

Samen met Mesika, werd de conferentie ook bijgewoond door zijn adviseur Yossi Dagan en door David Ha’ivri, de directeur van de Coördinatie Raad van Shomron (Samaria). Mesika richtte zich tot de leden van het Parlement van de EU als volgt:

“Zij die in Europa aandringen tot de oprichting van een Palestijnse staat, snijden met deze betekenis van hun daden diep in het hart van het land en vormen een existentiële bedreiging voor Israël. Als wij gaan, zal de terreur in onze plaats komen.“

Hij riep de leden van het Europees Parlement op om op te houden met linkse organisaties te subsidiëren [zoals bv de marxistische DeWereldMorgen.be in België; Brabosh] die werken aan het ondermijnen van het wettelijke bestaansrecht van Israël:

“Dit zijn radicale organisaties met een minimale aanhang onder het publiek die hun uiterste best doen om de wereld op te zetten tegen Israël, gebruik makend van in elkaar geflanste beschuldigingen. [..]

Het is toch een vreemde zaak dat, op een tijdstip waarop sommige Europese landen op het punt staan in elkaar te storten en hun sterkere zusterlanden gedwongen worden om hun geld terzijde te leggen om hen te redden, sommige overheidsambtenaren zich blijkbaar fit genoeg voelen om miljarden euro ‘s in Europa aan hun activiteiten te besteden. Er bestaat geen enkele logische verklaring voor dit gedrag.“

Aan het eind van zijn toespraak verklaarde Gershon Mesika waarom de Europese landen de nederzettingen in Judea en Samaria zouden moeten steunen en versterken:

“De Europese landen moeten begrijpen dat zonder de Staat Israël er geen houden meer is aan het Islamistische getij dat oprukt en Europa dreigt te overspoelen en dat zonder Judea en Samaria de Staat Israël niet levensvatbaar is“.

De toespraak werd onthaald op applaus en steun van de leden van het Europees Parlement, van wie dozijnen onder hen Samaria en de Regionale Raad Samaria hebben bezocht en bereisd. Het bezoek van Mesika aan Europa en de vergaderingen die hij met ambtenaren heeft gehouden resulteerde dat veel meer Europeanen blijk gaven van hun interesse om de komende maanden naar het gebied af te reizen en ter plaatse de feiten in ogenschouw zullen nemen.

De ‘betwiste’ gebieden

Zoals op het kaartje te zien is, zijn de gebieden in Judea & Samaria (Westoever) ingedeeld in drie soorten ‘area’s': Area A: onder volledige controle van de Palestijnse Autoriteit; Area B: onder gedeelde controle van de PA met Israël; Area C: alles wat blauw gekleurd is, onder volledige controle van Israël. Wie daar ergens nog een Palestijnse staat wil creëren zal veel fantasie moeten opbrengen.

Op dit moment bestaan er 121 Joodse ‘nederzettingen’ op de Westelijke Jordaanoever. Er zijn ook 102 voorposten, maar deze worden ook door de Israëlische regering als illegaal beschouwd. In Oost-Jeruzalem het oosten van de Israëlische hoofdstad Jeruzalem, dat in juni 1967 door Israël werd herenigd met het westelijke deel van de stad, leven 190.000 à 230.000 Joden tussen ca 400.000 Arabieren. Ondanks de boycot en de bouwstop nam de bevolking in Judea & Samaria in 2010 met 15.000 mensen toe ofte 4,5 procent, een lichte terugval in vergelijking met 5,8 procent groei in 2009.

In Judea & Samaria (op de West Bank) wonen 327.800 Joden in ‘nederzettingen’ (telling december 2010). In het totaal leven er ongeveer 650.000 Joodse Israëliërs voorbij de Groene Lijn. Hun aantal zou inmiddels (2012) tot 700.000 zijn aangegroeid. Als de groei zich in het huidige tempo zou blijven doorzetten, zou tegen het midden van 2018 de Israëlische bevolking in Judea & Samaria het half miljoen kunnen overschrijden. De drie grootste nederzettingen zijn: Beitar Illit, Modi’in Illit en Ma’ale Adumim. [Bron: Cidi.nl]

Peking, 8 augustus 2008. Op de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking draagt Michael Kolganov, Israël 's olympisch kampioen kano/kayak varen, de vlag van zijn land voor het Israëlische team. Israël won tijdens deze Games zeven medailles: 1 gouden, 1 zilveren en 5 bronzen. In Londen zal tijdens de opening op 27 juli a.s. de vlag worden gedragen door Lee Korzits, kampioene in windsurfen. België behaalde in Peking twee medailles: 1 gouden en 1 zilveren en Nederland haalde er 16 binnen: 7 gouden, 5 zilveren en 4 bronzen.

PA sports chair: Oust Israel from Olympic c’tees

door Khaled Abu Toameh

Israël zou van Olympische comités en bonden moeten worden uitgesloten, zegt Jibril Rajoub, de voorzitter van de Palestijnse Voetbal Associatie, “tot dat Israël de internationale akkoorden implementeert”. De Olympische regel “nooit politiek te mengen met de Spelen” komt hier andermaal onder druk.

Palestijns team in Peking

Rajoub zei dat hij persoonlijk bereid was om de anti-Israël campagne te leiden, maar enkel op voorwaarde dat hij hiervoor de steun krijgt van de Arabische landen. Hij keerde zich ook sterk tegen om het even welke vorm van normalisatie met Israël, in het bijzonder op het gebied van sporten. “De term ‘normalisatie’ bestaat niet in het Palestijnse woordenboek van de sport”, benadrukte Rajoub tijdens een seminarie in Ramallah.

Hij voegde eraan toe dat de sporten in de Palestijnse gebieden “één van de methodes van verzet” tegen Israël zijn. Rajoub nodigde ook Arabische vertegenwoordigers van de media en atleten uit om de Palestijnse gebieden te bezoeken, stellend dat dit geen vorm van normalisatie met Israël was. “De jeugdsector in Palestina is de brandstof voor het bevrijdingsproject,” zei Rajoub. Hij benadrukte ook de rol van de jeugd in het handhaven van een “permanente staat van confrontatie” met Israël.

Rajoub, die 17 jaar in een Israëlische gevangenis doorbracht, stichtte en leidde de zeer gevreesde Preventieve Veiligheidsdienst op de West Bank onmiddellijk nadat de Palestijnse Autoriteit in 1994 werd opgericht. Terwijl hij daar in functie was, stond Rajoub bekend voor zijn nauwe en warme banden met vertegenwoordigers van de Israëlische veiligheidsdiensten, iets wat hem vele vijanden onder Palestijnen opleverde, vooral dan bij Hamas.

Rajoub werd ook beschouwd als een “gematigde” leider en een kampioen in het onderhouden van contacten met Israëliërs, in het bijzonder met vertegenwoordigers van Israëlische linkse partijen en groepen. Op een bepaald ogenblik werd hij ook genoemd als de potentiële opvolger van Yasser Arafat.

Meer over de Olympische Spelen op Brabosh.com:

• Honderdjarige Joodse Dinah Gould draagt Olympische vlam mee naar Londen [Cidi.nl]
  http://brabosh.com/2012/05/12/pqpct-hri-2/

• 40 jaar geleden: Massacre op Olympische Spelen München – herdenkingspetitie [Giulio Meotti]
  http://brabosh.com/2012/05/07/pqpct-hgf-2/

• Volgens Olympisch Comité liggen Palestina en Israël op twee verschillende continenten
  http://brabosh.com/2012/05/02/pqpct-hzd/

• Saoedi-Arabië verbiedt vrouwen deel te nemen aan Olympische Spelen
  http://brabosh.com/2012/02/21/pqpct-g65/

Arutz-7 bericht vandaag dat Dan Shapiro, de Amerikaanse ambassadeur in Israël, heeft gezegd dat de militaire plannen voor een mogelijke aanval op Iran “volledig beschikbaar” klaar liggen. Een militaire aanval behoort nog steeds tot de lijst van opties om een halt toe te roepen aan de nog steeds toenemende Iraanse capaciteit om atoomwapens te produceren.

Dan Shapiro

Het bericht van Dan Shapiro werd meteen overgenomen doorheen de hele Arabische wereld dat de VS (en Israël) een militaire operatie als allerlaatste redmiddel beschouwen.

Dinsdag 15 mei zei Shapiro dat “het uitoefenen van diplomatieke druk om de kwestie op te lossen, te verkiezen is boven het aanwenden van militaire kracht. Maar dat betekent niet dat we daar niet klaar voor zijn [om die te gebruiken]“.

De onderhandelingen met Iran, die vorige maand werden opgestart in de Turkse hoofdstad Istanboel, worden normaliter hervat op 23 mei aanstaande.

Ayatollah Khamenei tegen oud premier Spanje: Iran wil oorlog met Israël en VS

Iraanse opperleider gaf streven naar kernwapens al in 2001 toe – Vladimir Putin: ‘Geen zorgen, Israël zal Iran aanpakken’

door Xander [http://xandernieuws.punt.nl/]

De Spaanse oud premier José Maria Aznar is één van de weinige Westerse leiders die ooit de Iraanse opperleider Ayatollah Khamenei heeft ontmoet. Volgens Aznar bleek tijdens het gesprek in het jaar 2001 dat Khamenei zich behalve door zijn islamitische geloof ook laat leiden door nationalistische gevoelens, ‘meer dan ik me had kunnen voorstellen’. De voormalige premier bevestigt -net als in 2006- de meest bange vermoedens over Iran: het land werkt inderdaad doelbewust toe naar een door Khamenei ‘onvermijdelijk’ genoemde militaire confrontatie met Israël en Amerika, en is vast van plan deze oorlog te winnen en “Israël in brand te steken“.

De ontmoeting tussen Aznar en Khamenei vond in oktober 2001 plaats. De Ayatollah maakte de Spaanse premier duidelijk dat Israël ‘een historische kanker en ongerijmdheid is die gedoemd is de verdwijnen.’ Om dit te bereiken wil Iran op alle gebieden voorop lopen, vooral technologisch en wetenschappelijk. Khamenei sprak openlijk over het Iraanse streven naar totale onafhankelijkheid, reden waarom het land zelf kernwapens wil ontwikkelen in plaats van deze te kopen van Pakistan of Noord Korea.

Volgens Aznar zei Khamenei letterlijk dat het nodig is “om de dreiging van Israël te elimineren”. De Ayatollah onderstreepte dat Iran een militaire confrontatie met Israël en Amerika daarom onvermijdelijk acht en dat Iran er dan ook alles aan zal doen om deze oorlog te winnen “totdat Israël en de Verenigde Staten totaal zijn vernietigd”.

Poetin: Geen zorgen, Israël zal Iran aanpakken
Aznar had ook wat te vertellen over een gesprek met de toenmalige premier en huidige president van Rusland, Vladimir Poetin. Toen Aznar zijn bezwaren uitte tegen de destijds aanstaande verkoop van geavanceerde Russische S-300 luchtafweerraketten aan Iran, antwoordde Putin: ‘Maak je maar geen zorgen. We kunnen Iran alles verkopen, want Israël zal ze toch aanpakken.’

Oorlogsvoorbereidingen gaan verder
De oorlogsvoorbereidingen in het Midden Oosten gaan ondertussen onverminderd verder. Gisteren berichtten we over de grootste gezamenlijke Israëlische special forces oefening in de Middellandse Zee ooit. Als antwoord op de dreigementen van Hassan Nasrallah, de leider van het door Iran aangestuurde terreurleger in Libanon, dat zijn beweging nu doelen in heel Israël kan raken, liet de Israëlische luchtmacht volgens de Beirut Daily Star enkele schijnaanvallen uitvoeren boven het zuiden van Libanon. Israël heeft geen commentaar op het bericht gegeven.

Iran is op dit moment bezig met de zoveelste grootschalige militaire oefening waarbij Iran het offensief opent met het droppen van grote aantallen troepen achter de vijandelijke linies. Het laat zien dat Iran vast van plan is om meer te doen dan zich alleen maar verdedigen als er een Israëlische en/of Amerikaanse aanval komt, en waarschijnlijk de tegenaanval zal openen op Saudi Arabië en de andere Arabische Golfstaten, die onderdak bieden aan een almaar groter wordende Amerikaanse strijdmacht.

Vladimir Putin (R) regen José Maria Aznar:
“Maak je toch geen zorgen, Israël zal wel afrekenen met Iran“.

What YOU Can Do TODAY to Defend Israel

Alle dagen van de week, wanneer wij moeten vaststellen dat Israël constant wordt belaagd, vragen wij ons met z’n allen af wat wij kunnen doen om ons geliefde land te steunen. In het bijzonder voor zij die losgemaakt leven door de afstand tot de Joodse Staat, in alle uithoeken van de wereldbol, is het zoveel moeilijker om op te komen voor de verdediging van Israël.

Echter, door de kracht en de macht van het Internet, wordt ons de kans gegeven om weerstand te bieden tegen de voortdurende demoralisering van Israël. Shop-a-Fada (bewust Israëlisch winkelen ipv Intifada) is enkel hoe het klinkt; een creatieve en dynamische inspanning om wereldwijd Israëlische producten te kopen en tegenover de vijanden van Israël voor eens en voor altijd bewijzen dat de Joodse staat een standvastige internationale steun geniet.

Gecoördineerd door een nooit geziene demonstratie van eenheid van meer dan 100 van de belangrijkste fabrikanten van Israël die samen meer dan 8.000 producten aanbieden, zal elke aankoop die tijdens deze speciale campagne wordt gedaan, de economie van Israël helpen in deze tijden van opperste belang.

Dit jaar wanneer wij allen de 64ste verjaardag vieren van de onafhankelijkheid van Israël, zullen wij allen in staat zijn om onze echte kleuren – blauwe en wit – te tonen en eens en voor altijd zeggen: Am Yisrael Chai – Het Volk van Israël Leeft!

Klik hier om meer dan 8000 van Israël’s beste producten te bekijken en aan te kopen.

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.

Na 64 jaar is bestaan Israël nog omstreden

bron: Friesch Dagblad [http://www.frieschdagblad.nl/]

Het was gisteren [15 mei'12] een onrustige dag in Israël en in de Palestijnse gebieden. Palestijnen en Arabische Israëli’s gingen de straat op om te demonstreren vanwege de herdenking van de stichting van de staat Israël in 1948, gisteren precies 64 jaar geleden.

Ook in Arabische landen werd stil gestaan bij wat de Palestijnen de nakba (de ramp) noemen. De stichting van de staat Israël wordt door de Arabieren beschouwd als het ergste wat hun in de afgelopen decennia is overkomen.

Dat zij daar zo over denken komt mede doordat de Arabische dictators in het verleden de in hun ogen Israëlische bezetting van Palestijns gebied misbruikten als welkome bliksemafleider van de eigen binnenlandse problemen. De onderdrukking, het gebrek aan democratie, het nepotisme en andere misstanden waren minder belangrijk dan de verdrijving van de joden.

De haat tegen Israël verenigde de Arabieren.

De Arabische bevolkingen hebben de boodschap lang geslikt dat mede door de strijd met Israël de Arabische wereld politiek en economisch niet tot ontwikkeling kon komen. Tot begin vorig jaar. Met de Arabische Lente werd afgerekend met de oude heersers. Inmiddels weten we dat die omwenteling niet in alle gevallen meer vrijheid en democratie voor de Arabieren heeft opgeleverd. Ook de verhouding met Israël is er niet op vooruitgegaan.

Fundamentalistische moslims beschouwen de joodse staat in de islamitische regio als een wezensvreemd element. Alle andersdenkenden hebben het sowieso moeilijker gekregen met de opkomst van de radicale islam. Die heeft meer ruimte gekregen sinds de Arabische Lente waardoor de dictaturen de islamisten niet meer onder de duim houden. Christenen in Egypte worden onderdrukt.

In Syrië vrezen christenen en andere minderheden, zoals de alawieten, voor hun lot als het regime van Assad valt. De hoofdstroom van de moslims, de soennieten, staan in veel Arabische landen op gespannen voet met andere richtingen binnen de islam. Niet alleen in Syrië maar nu ook in Libanon uit zich dat in geweld.

Dat alle minderheden het moeilijker hebben gekregen, stelt de vijandige houding jegens Israël in een ander licht. Vaak wordt gezegd dat Israël zelf de oorzaak is van de spanningen met de Arabische wereld, maar het lijkt er meer op dat die haat jegens Israël verband houdt met islamitische intolerantie.

Zo had Israël met de vorige seculiere regimes in Turkije en Iran goede betrekkingen. Na de islamitische Iraanse revolutie in 1979 en het aantreden van een streng-islamitisch bewind in Turkije zijn de betrekkingen met die landen bergafwaarts gegaan.

Natuurlijk maakt Israël, zoals elk ander land, fouten. Maar Israëls reputatie is slechter dan het verdient. Die slechte naam die Israël heeft, is ook een gevolg van het feit dat het Westen extreem gevoelig is voor hetgeen de joodse staat verkeerd doet. Zo kan het bestaan dat de Duitse schrijver Günther Grass niet een gedicht schrijft over het bloedvergieten in Syrië of over de wens van Iran om Israël te vernietigen, maar over het gevaar dat Israël zou betekenen voor de wereldvrede.

Gezien de vijandigheid die Israël ontmoet, is het niet vreemd dat Israël het idee heeft alleen in de wereld te staan en daarnaar ook af en toe handelt.

Het gemeentebestuur van Tel Aviv presenteerde dinsdag 15 mei ’12 een publicitaire stunt om de Gay Pride Day (optocht van holebi ‘s) van volgende maand in de stad te promoten. Als deel van die campagne werd in het centrum van de Witte Stad Tel Aviv op de bekende Rothschild Boulevard nabij het Habima nationaal theater een zebrapad geschilderd in de kleuren van de regenboog. [bron: Haaretz]

Een en ander was duidelijk geïnspireerd op de cover van de album ‘Abbey Road’ van The Beatles uit 1969 (afbeelding rechts). De volgende Gay Pride Parade heeft binnen drie weken plaats in Tel Aviv met name op vrijdag 8 juni 2012. Voor alle info: hier klikken en ook op Facebook.

Op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 25 september 2007 in New York, maakte de Iraanse president Ahmadinejad zich onsterfelijk belachelijk toen hij doodleuk verklaarde : “Wij hebben geen homoseksuelen in Iran”. Dat klopt, de man had gelijk. Hij heeft ze nagenoeg allemaal laten vermoorden en ophangen, tenminste toch diegenen die hij heeft kunnen laten opsporen. Volgens mensenrechtenorganisaties zijn er in Iran sinds de ayatollahs in 1979 aan de macht kwamen, meer dan 4.000 homo’s en lesbiennes om het leven gebracht.

In Hamastan, de islamistische enclave Gaza in het zuiden van Israël en ook in de Palestijnse Autoriteit op de West Bank is het helaas  niet veel beter gesteld met de mensenrechten van vrouwen en holebi ‘s.

Populairste Gay Cities in de wereld

Wat een verademing toch weer met Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten. In Israël hebben holebi’s al sinds 1988 gelijke rechten. Sinds 1994 kunnen holebi’s legaal samenwonen en een samenlevingscontract afsluiten, sinds 1998 worden holebi-optochten [Gay Pride Parades] gehouden zowel in Tel Aviv als in Jeruzalem en sinds 2005 mogen holebikoppels kinderen adopteren. Homo’s vervullen ook hun legerdienst en kunnen zelfs zetelen als rechter. Echter, in de landen van het Midden-Oosten worden holebi ‘s zwaar vervolgd en zelfs vermoord.

Videoclip: Impressie van Gay Pride Parade van 2010 in Tel Aviv

En dan was er op dinsdag 15 mei 2012 ook nog de herdenking van de mythische “Nakba”, de zogenaamde catastrofe van de Palestijnen ten gevolge van de oprichting van de staat Israël op 14 mei 1948, een mythe waar alleen Israëlbashers aandacht aan besteden.

De Nakba en de fraude met de Palestijnse vluchtelingen

Er wordt beweerd dat 4,7 miljoen nazaten van de in 1948 gevluchte Arabieren ‘terug naar huis’ zouden willen gaan. In werkelijkheid zouden er, wanneer de algemene internationale bepalingen van de UNHCR ook zouden toegepast worden op de ‘Palestijnse’ vluchtelingen van 1947-1949, er anno 2010 amper 200.000 authentieke vluchtelingen meer over blijven. Om die inkrimping van het aantal vluchtelingen op papier tegen te gaan werd door de [door de Arabieren en moslims gecontroleerde] Verenigde Naties naast de reguliere VN-vluchtelingenorganisatie de UNHCR, een aparte organisatie opgericht, met name de UNRWA enkel en alleen bestemd voor de groep Palestijnse vluchtelingen.

Eén van de objectieven van de UNRWA is ooit de Terugkeer van de Arabische vluchtelingen naar het grondgebied van Israël mogelijk te maken. Het ‘Recht op Terugkeer’ (niét enkel voor de gevluchte Arabieren alleen, maar in het bijzonder voor hun nazaten die nog nooit een voet in het land hebben gezet) heeft als enige doel om op demografische wijze de Joodse entiteit te elimineren. Door een speciale bepaling van de Verenigde Naties werd een overtal aan Arabieren ['vluchtelingen' genoemd] gecreëerd door het Palestijnse vluchtelingenschap ‘erfbaar’ te maken. De enige groep vluchtelingen in de wereld waarvoor dat werd ‘uitgevonden’.

De Rotskoepel in 1877, bemerk het verval wegens gebrek aan interesse. De  moslimwereld werd pas wakker toen de Joden de wederopbouw van het Heilig Land aanvatten

Tot dat het bewuste ogenblik van Terugkeer is aangebroken en de Joodse meerderheid kan worden gebroken in het Land van Israël, onderhoudt de internationale gemeenschap op eigen kosten miljoenen Palestijnse vluchtelingen en hun aantal neemt nog steeds toe. Dat zou nooit lukken als de reguliere bepalingen van de UNHCR, die voor alle andere vluchtelingen gelden over de gehele wereld, ook op de ‘Palestijnen’ zouden toegepast worden. Bovendien besteedt de UNRWA die enkel Palestijnen bedruipt, meer geld en middelen aan de Palestijnen vergeleken met de reguliere VN-vluchtelingenorganisatie de UNHCR dat doet aan alle andere vluchtelingen van de wereld sàmen [!] Niemand die zich daar vragen bij stelt. Vreemde zaak wel.

Ben-Dror Yemini: “De Palestijnen voeren de titel van “vluchtelingen” voor reeds meer dan zes decennia. Zij zijn erin geslaagd om voor zichzelf een uniek historisch verhaal creëren. Deze mythe zwelt nog steeds aan is, dus moet ze worden doorprikt en de echte feiten worden gepresenteerd: vóór de eerste Aliyah was de Palestijnse bevolking erg dunnetjes, werden honderdduizenden Joden uit de Arabische landen verdreven en bestaat er in de hele wereld geen precedent voor het Recht op Terugkeer.

De Nakba – het verhaal van de Palestijnse vluchtelingen – is het grootste succesverhaal in de geschiedenis van de moderne tijd – maar dat succes is een complete fraude. Er bestaat in de wereld geen enkele andere groep ‘vluchtelingen’ die een dergelijke brede, wereldwijde dekking krijgt. Er gaat geen week voorbij zonder een conferentie, een zoveelste conferentie, over de over de ellendige toestand van de Palestijnen. Er is geen enkele campus in het Westen die geen talloze evenementen, conferenties en publicaties besteed, elk jaar of elke maand aan de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen. Zij zijn de ultieme slachtoffers.

Een miljoen calamiteiten en onrecht en verdrijving en een bevolkingswissel en daden van genocide en slachtingen en oorlogen zijn de wereld overkomen, sinds de Arabieren, onder wie de Palestijnen, Israël de vernietigingsoorlog verklaarden – maar de Nakba van de Palestijnen beslaat het overgrote deel van de ruimte. Een bezoeker van een andere planeet zou kunnen denken dat dit het grootste onrecht is dat er in het hele universum bestaat sinds de Tweede Wereldoorlog. Dus is het het beste om deze leugen te weerleggen. Het is het beste om de werkelijke feiten te presenteren. Het beste is om de fraude bloot te leggen.”

[hier verder lezen]

Jeruzalem 1893. Joden bidden op de begraafplaats op de Olijfberg. Op de achtergrond de ommuurde Oude Stad met de Rotskoepel (Moskee van Omar)

Terwijl BDS (boycot Israël wereldbeweging) alle dagen onverminderd blijft inbeuken op de Israëlische samenleving als zijnde een ‘Apartheidstaat’ waar alle dagen mensenrechten worden geschonden en tegelijk onverschillig blijft voor de èchte ellende in de omringende Arabische moslimstaten, werken in Israël vrouwen organisaties van alle origines en geloofsovertuigingen naarstig verder aan de opbouw van de samenleving waar het goed leven is voor iedereen in het bijzonder voor de vrouwen.

Harness technology for social change

Volgend op gelijkaardige kampen, van Djakarta en Santiago tot Bangkok en Vilnius, was “TechCamp Tel Aviv”, het achtste in de rij van het vlaggeschipproject van staatsecretaris Hilary Clinton’s “Civil Society 2.0″ initiatief dat gehouden werd in Kfar Maccabiah, en dat Israëlisch Arabische en Joodse samenlevingsorganisaties samenbracht onder het thema van meer macht voor vrouwen met de nadruk op onderwijs en ondernemerschap.

Georganiseerd in samenwerking met Appleseeds Academie, een Israëlische NGO die sociale verandering en gelijke kansen door technologie bevordert, gaf het tweedaagse interactieve evenement de deelnemers de kans kennis te maken met een waaier goedkope, makkelijk toe te passen technologieën die hen behulpzaam kunnen zijn bij het creëren van nieuwe wegen van communicatie, gemeenschaps- en netwerk opbouwtechnieken, hefboomtoepassingen voor mobiele toepassingen, en het aanmoedigen van kant-en-klaaroplossingen voor de gemeenschappelijke problemen waarmee vrouwen in de maatschappij van vandaag worden geconfronteerd.

De ambassadeur Daniel Shapiro, de staatssecretaris Clinton via een videoboodschap en haar naaste adviseur voor innovatie Alex Ross, verwelkomden de deelnemers op het evenement aldus: “U zult alvast kunnen raden hebben dat dit Tech Camp veel meer is dan alleen maar een conferentie; het is voor ons een gelegenheid om te onderzoeken hoe technologie verandering in onze maatschappij kan teweeg brengen”.

Hieronder enkele plaatjes van TechCamp Tel Aviv, meer plaatjes kan u hier vinden.

Meer dan 10.000 Syrische burgers werden het voorbije jaar afgeslacht door regeringsgetrouwe troepen van president Bashar Al Assad. “Waar zijn al die mensenrechtenbewegingen, massale protesten van vredesactivisten, boycotacties van vet gesubsidieerde NGO’s  gebleven”, vraagt u? Eh, sorry hoor maar die hebben het allemaal veel te druk met Israëlbashen…

‘Israeli prison 5-star hotel compared to Syria jail’

naar een artikel van Roi Kais [Ynet]

Een Turkse journalist vergeleek zijn ervaringen in Israëlische en Syrische gevangenissen nadat hij onlangs vrijkwam uit een Syrische gevangenis waarin hij ruim twee maanden zat opgesloten. Adem Özköse keerde maandag jongstleden terug naar Turkije en deed zijn verhaal.

Adem Özköse met Hamas

Adem Özköse is geen onbekende voor de terroristen in Gaza en in andere landen zoals met de Taliban in Afghanistan. Hij heeft nauwe banden met de Turkse IHH die het Free Gaza Flotilla kaapte in mei 2010. Özköse zat aan boord van de ms Mavi Marmara dat geënterd werd door het IDF. Hij is verantwoordelijk voor de talloze  misleidende foto’s die gretig aftrek vonden bij westerse nieuwsagentschappen.

Aldus werd hij samen met andere activisten na afloop van het flotilla debacle in juni 2010 voor korte tijd geïnterneerd in een Israëlische gevangenis. Aan de hand van die ervaringen en zijn twee maanden opsluiting in Syrië, was hij goed geplaatst om erover te verhalen.

“Vergeleken met Syrië, zijn de Israëlische gevangenissen vijfsterrenhotels,” zei hij. “In de gevangenis van Syrië moest ik op de grond slapen en nu en dan hoorde ik mensen gillen van de pijn of over hun eigen tragische situatie“, vertelde hij.

De Turkse journalist zei dat hij als verdachte van spionage geblinddoekt werd ondervraagd. “Tijdens die ondervragingen vervloekten ze de hele tijd door de Turkse leiders, noemde hen collaborateurs met de VS en beschuldigde hen van verraad jegens Syrië”, zei hij.

Adem Özköse in Gaza

Volgens de Arabische media werd Özköse samen met mede-journalist Hamid Coskun begin maart 2012 ontvoerd nadat zij het grondgebied van Syrië waren binnen getrokken om er de Syrische opstand te verslaan. Zij werden vastgehouden door regeringsgetrouwen van Assad die hen willekeurig oppakten. Later werden de twee per helikopter overgebracht naar een gevangenis in Damascus.

Een dag voordat zij werden vrijgelaten kregen Özköse en Coskun bezoek van een hoge Iraanse ambtenaar. Volgens Özköse, werden overgedragen aan de Iraniërs op de luchthaven en overgevlogen naar Teheran en uiteindelijk naar Turkije terug gevlogen met een privé straalvliegtuig. Blijkbaar hebben de goede relaties van Özköse met Hamas en met de Islamitische Jihad, die zoals algemeen bekend is beiden gesponsord worden door Iran, zijn vrijlating bespoedigd.

Een belangrijke ambtenaar op de Iraanse ambassade in Ankara bevestigde dat Iran de rol van bemiddelaar in deze kwestie had gespeeld. Intussen meldde de Syrische oppositie over de vrijlating van van twee Iraniërs. Echter de Iraanse ambtenaar benadrukte dat de twee gevallen niets met elkaar te maken hadden.

Adem Özköse op bezoek bij de Taliban in Afghanistan. Hij schreef er later een artikel over: “De Taliban heeft de harten veroverd van het Afghaanse volk“.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

“Dat is geen swastika”, zegt Michaloliakos “maar een oud Grieks motief ‘meandros’ genoemd”. Woordvoerder Theodoros Koudounas van de partij die zich ‘volksnationalisten’ heten, benadrukt dat het grote beeld van een arend dat op zijn bureel pronkt niets te maken heeft met de arend van het Derde Rijk. “Veel landen hebben arenden, Amerika, Polen, Rusland. De arend is een mooie vogel.” Elke gelijkenis met bestaande symbolen uit het verleden is louter ‘toeval‘, beweren de Griekse ‘volksnationalisten’. 

‘Toevallig‘ zijn de Griekse Joden de laatste jaren opnieuw een doelwit geworden. Zo werd in de nacht van 18/19 april 2011, aan het begin van het Joodse Paasfeest (Pesach), ingebroken in de synagoge op het Griekse eiland Korfoe/Corfu. Religieuze boeken, documenten en Torah rollen werden opgestapeld en in brand gestoken. Twee andere synagogen werden datzelfde jaar eveneens platgebrand. Antisemitische graffiti op muren, scholen, begraafplaatsen enz. zijn weer in heel Griekenland te zien.

Aan de vooravond van WOII leefden er 76.000 Joden in Griekenland. Ongeveer 10.000 van hen overleefden de Holocaust. Tegenwoordig leven er ongeveer 5.000 Joden in Griekenland op 11 miljoen inwoners ofte 0,045 procent van de bevolking. Voor sommigen is dit aantal blijkbaar nog veel te hoog.

Neonazi in Grieks parlement
“Auschwitz, gaskamers en ovens waren leugens”

door Günther Brants [bron: HLN]

De leider van de Griekse neonazistische partij Chryssi Avghi (Gouden Dageraad), die door de verkiezingen van 6 mei in het parlement is geraakt, heeft tijdens een televisiegesprek het bestaan van de gaskamers ontkend. “Auschwitz, welk Auschwitz? Ik ben er nooit geweest. Wat is er gebeurd? Bent u er geweest?”, vroeg partijleider Nikos Mihaloliakos zich af in een uitzending zondagavond op de commerciële zender Méga. “Er waren geen ovens, geen gaskamers, dat is een leugen”, voegde hij eraan toe. Hij zei ook dat “hij vele boeken heeft gelezen waarin het cijfer van zes miljoen door de nazi’s uitgeroeide joden” in twijfel wordt getrokken.

Het is de eerste keer sinds zijn verkiezingssucces dat Mihaloliakos een openlijk negationistisch discours houdt. Chryssi Avghi kreeg 6,9 procent van de stemmen (21 afgevaardigden) door in te spelen op de woede van de Grieken tegen de strenge, door Europa besparingsmaatregelen en hun xenofobe reacties. Hun leider, die in de Griekse media soms de Führer wordt genoemd, herhaalde dat Hitler “een grote historische figuur van de twintigste eeuw” was.

De woordvoerder van de aftredende regering, Pantelis Kapsis, heeft deze uitlatingen “onvoorwaardelijk” veroordeeld. “Ze vervormen de geschiedenis en zijn een brutale inbreuk op de herinnering aan miljoenen slachtoffers van de holocaust”. Kapsis herinnerde eraan dat onder de slachtoffers tienduizenden Griekse joden waren, van een Griekse bevolkingsgroep die voor 95 procent werd uitgeroeid door de nazi’s. Pas onlangs werd dat in de schoolboeken geschiedenis opgenomen.

Hun palmares mag er best wezen: hooliganisme, vandalisme, aanvallen van mensen, binnendringen in een synagoge en als pronkstuk een onvervalste bomaanslag. Daarbovenop beschikt deze partij over knokploegen die de straten optrekken om buitenlanders af te ranselen. Chryssi Avghi beloofde haar kiezers ook om immigranten het land uit te zetten en mijnen te plaatsen bij de grenzen tussen Griekenland en aartsrivaal Turkije. Een vergelijking met Hitler’s NSDAP is dan gemakkelijk gemaakt. [bron]

Met dank aan Katrien A. voor de hint.

Blijkbaar zijn nogal wat Antwerpse Joden terecht ontzet door de vlagverbranding van ultra-orthodoxe Joden van de Satmarsekte. Inderdaad, je zal het maar meemaken dat een gedreven pro-Israëlactivist zoals Brabosh, dergelijke Joden als buren heeft. Heden kreeg ik een brief toegezonden van ene Joodse meneer, Zevi Grunfeld, uiteraard een pseudoniem, maar naam en adres wel bekend bij Brabosh.com. Ik geef hem graag een forum om zijn verontwaardiging te uiten.

Geachte bestuursleden van de Machsike Hadas,

Hoogst waarschijnlijk bent U op de hoogte van het uiterst schandalige incident dat zich heeft plaatsgevonden op Lag Baomer in de Satmar school aan de Van Leriusstraat.

Hiermede mijn uitdrukkelijke verzoek om in jullie hoedanigheid al het nodige te doen, opdat ernstige maatregelen zouden getroffen worden tegenover een bepaalde individu uit de Joodse gemeenschap van Antwerpen waarvan zijn gedrag overeenstemt met dat van de ergste collaborateurs en Kapo’s uit de Jaren ‘40.

Je mag natuurlijk een mening hebben en zelfs tegen de Israëlische staat zijn, maar in de Joodse godsdienst is er geen plaats voor haat. De Joodse godsdienst leert ons dat wij steeds moeten streven naar naastenliefde en verzoening, niet naar dit soort hatelijkheden.

Het verbranden van de Israëlische vlag is de dag van vandaag een uiterst populaire “minhag” bij bepaalde niet-joden die zo hun anti-Joodse gevoelens op een politiek correcter… manier in het openbaar willen uiten.

Maar deze Jodenhaters maken echter totaal geen onderscheid tussen religieuze en niet-religieuze, zionistische- en minder zionistische Joden bij het plannen van hun terreur acties. Ter herinnering o.a. de aanslag op joodse kinderen van de Aguda in de Lamorinièrestraat die helemaal niet zionistisch georiënteerd zijn of het incident vorige week op de luchthaven van Charleroi op een bus met meisjes van de Jesode Hatora.

Het verbranden van de vlag van de staat Israël door een magid shiur van een Yeshiva Ketana voor zijn leerlingen is een uiterst onnozel en verwerpelijk gedrag en kan om begrijpbare redenen niet ongestraft blijven.

Op Lag Baomer wordt het heengaan van 24.000 talmidei chachamim van Rabbi Akiva herdacht die zijn omgekomen als straf voor Sinat Chinam. Wat een fameuze “pedagogische” les dus om aan al deze kinderen juist op die dag “gratuite” haat aan te leren. Wat zou een volgende stap kunnen zijn voor deze magid shiur… de naïviteit van onschuldige joodse kinderen met payes misbruiken om hen aan te zetten tot juichen en dansen wanneer er joodse slachtoffers vallen in Israël als gevolg van een aanslag of oorlog ???

Het spreekt voor zich dat zo’n verwerpelijk incident zoveel mogelijk binnenskamers moet worden gehouden opdat antisemieten hiermee geen verkeerde boodschap zouden krijgen voor rechtvaardiging van hun acties.

Maar de verantwoordelijken van de Orthodoxe Machsike Hadas gemeente van Antwerpen zouden wel een duidelijk signaal moeten durven geven op de voorpagina in komende Shabat BeShabato en Lema’an Teida waarbij ze het Satmar-incident met de strengst mogelijke bewoordingen afkeuren. Dit naar analogie met het kapittel in de shemona esrei “Velamalchinim al tiheye tikva”.

Het vredig en rustig samenleven tussen religieuze en niet-religieuze Joden is een eigenschap dat de Antwerpse Joodse gemeenschap sinds vele generaties siert.

Dit evenwicht moet in het algemeen belang gevrijwaard worden !!!

Met vriendelijke groeten,

Zevi Grunfeld

Antwerpen

Ah ja, die luidschreeuwende anti-Israëlmeute die maar blijft door wauwelen over onmenselijke toestanden voor die honderden Palestijnse terroristen die opgesloten zitten in Israëlische gevangenen en in hongerstaking zijn (waren?). Het houdt maar niet op. Steekhoudende argumenten hebben ze niet en bewijzen nog minder. Alhoewel ‘bewijzen’? Als die er niet zijn kan je ze toch meteen uit je mouw toveren? Ik heb maar enkele minuten googlewerk nodig en ik haal alles boven wat je maar wil zien. Ik zal het graag voor je ‘duiden’ en van ondertiteling voorzien en een bronvermelding toevoegen die (in de meeste gevallen) totaal ontbreekt. In het kort de definitie van Pallywood toegelicht, de leugenmachine van Al Fatah en Hamas waar het Westen zijn beeldmateriaal en artikels uit distilleert.

Een plaatje (hierboven) dat al weken circuleert op het internet, voornamelijk via de sociale media Facebook, is dat van een zogenaamde Palestijnse hongerstaker in de gevangenis. In werkelijkheid gaat het hier om Ezzedine Rouissi, een Marokkaanse student die gegrepen werd door de Marokkaanse autoriteiten nadat hij had deelgenomen aan een studentenprotest om de leefomstandigheden op de Universiteit aan te klagen. Hij werd in de gevangenis zwaar mishandeld en gefolterd en begon uit wanhoop tegen zijn behandeling een hongerstaking die maar liefst 132 dagen aansleepte. Uiteindelijk werd hij op 1 mei jongstleden weer op vrije voeten gesteld.

Hierboven twee plaatjes van Ezzedine getrokken tussen vrienden en familie, kort nadat de ‘Palestijnse hongerstakende gevangene’ Marokkaanse student op vrije voeten werd gesteld. Wie goed toekijkt (klik op het beeld) ziet dat hij de traditionele kefijeh (Arafatsjaaltje) om zijn nek draagt met een afbeelding van de Rostkoepel, uit solidariteit met het Palestijnse volk [bron].

Voor wie het nog altijd niet geloofd dat het leugens zijn kan het artikel hier lezen en hieronder zijn de videobeelden bekijken omtrent het echte verhaal.

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint: “Latest Blood Libel: The Hunger Games Edition”

Echter, voor sommige mensen, kan het in de fik steken van de vlaggen van de Grote en de Kleine Satan schadelijk zijn voor de gezondheid. Dat ondervond afgelopen zondag 13 mei 2012 een Pakistaanse sjiitische demonstrant tijdens een anti-Israëloptocht in solidariteit met het Palestijnse volk in Karachi, Pakistan.

Terwijl hij de vlaggen overgoot met benzine struikelde de islamistische nitwit over de vlag van de Kleine Satan en duikelde voorover naar de brandende vlag van de Grote Satan. De demonstratie nav de Nakba Dag, werd hem bijna fataal. Mede-omstanders konden de idioot van dienst slechts ternauwernood redden van levend te verbranden.

Moraal van het verhaal: wie met vuur speelt in de buurt van Israël en/of de VS kan maar beter op voorhand een brandvrij pak dragen. Want de wind die het vuur aanwakkert kan voor je het weet al gauw in de omgekeerde richting slaan. [foto 's: Rizwan Tabassum/AFP/GettyImages en Fareed Khan/AP]

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.

Waar ik al voor vreesde is dus gebeurd: André Gantman volgt zijn vriend, gewezen drinkebroer Ludo Van Campenhout naar de anti-Israëlpartij N-VA. Een euforisch Joods Actueel berichtte dit vandaag op zijn blog: “Het is thans officieel, André Gantman, voormalig openVLD politicus, heeft een zitje gekregen in de raad van bestuur van de Vlaamse Opera. Vorige week werd over deze aanstelling reeds gespeculeerd door de krant De Morgen. Gantman kreeg de plaats van de N-VA, die een bestuurder kon selecteren”.

André Gantman

Zoals door opeenvolgende opiniepeilingen wordt bevestigd, stevent de vlaams-nationalistische N-VA af op een spetterende verkiezingsoverwinning tijdens de aanstaande provincie- en gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2012. Het zinkende liberale schip van de Open-VLD (en van andere partijen zoals het Vlaams Belang) doet blijkbaar vele mandatarissen uitwijken naar andere partijen.

Ik voelde het onweer al aankomen toen ik enkele dagen terug een boze email kreeg van André Gantman omtrent enkele artikels die ik over de overstap (lees: bocht van 180 graden) naar de N-VA van zijn vriend Ludo Van Campenhout op deze blog plaatste:

“Ik heb wat gelezen ivm de publicatie mbt. Ludo Van Campenhout waar ik geen commentaar op zal geven omdat het om persoonlijke aantijgingen gaat die Brabosh niet waardig is. Maar ik wens te reageren op een commentaarmanipulatie onder een foto van B.De Wever en F.De Winter naast elkaar zittend in het Vlaams Parlement. Uit jouw commentaar kan worden afgeleid dat beide heren om reden van politieke eensgezindheid naast elkaar zitting hebben genomen terwijl de plaatsen in het halfrond door de dienst Protocol van deze instelling worden bepaald.”

Ik begreep eerst niet waarover hij het had, hoezo ‘commentaarmanipulatie’? Het ging over dit:

Bart De Wever en Filip De Winter, zij aan zij in het Vlaams Parlement

Wel ja, de dienst Protocol van het Vlaams Parlement bepaalt inderdaad wie naast elkaar moet zitten in het Vlaams Parlement. (Dat ik daar nou niet zélf op gekomen was, zeg?!) Daar kan je als verkozene niet onderuit. Maar als straks Ludo Van Campenhout en André Gantman ook tussen en naast Vlaams Belangers en de Israëlbashers van de N-VA zitten, dan is dat niét omdat ze daartoe verplicht worden maar omdat dit hun eigen persoonlijke en vrijwillige keuze is. Ze zijn bovendien niet eens democratisch verkozen door het volk maar boutweg “aangesteld” door de N-VA, met als het ware hun broek van de vorige politieke partij nog om hun lendenen. Niet uit politieke overtuiging, maar omwille van een positie of bestuursfunctie die alzo binnen hun bereik kwam.

Beide vrienden zullen hun oogkleppen hard nodig hebben. Met de blik op oneindig hun hand opstekend naar het Judasgeld en tegelijk hard wegkijkend van het anti-Israëlschorem dat hen omringt. Zonder blikken of blozen de harde valuta accepteren die hen door de nieuwe mecenas van het moment, de N-VA, met gulle hand wordt aangereikt, dàt moet je toch maar kunnen. Echter, hoe je dan nog eer en aanzien kan halen door onder de vlag te willen varen van een partij die van Israëlbashen een tweede sport heeft gemaakt, dat zal hen worst wezen. Geld en aanzien rinkelt harder dan gezond verstand en geweten. Liever een Keizer zonder Kleren zijn, dan vanop de zijlijn de vuisten ballen.

Een vriend van Bart De Wever
André Gantman heette zich in juni 2011 “een vriend van Bart De Wever”. De kans dat hij, of zijn andere vriend Ludo Van Campenhout, het verschil kan maken binnen de N-VA voor de Zaak van Israël is nulkommanul. Daarvoor is hun positie in de partijhiërarchie van de N-VA te marginaal om de besluitvorming van de partijlijn te kunnen beïnvloeden. Wie zich daar nog illusies om maakt is eraan voor de moeite (en zijn of haar kiesstem). Tenslotte stemmen kiezers op kandidaten de facto voor de partijlijn of standpunt van de partij en niét voor die van hun kandidaat van voorkeur. Iemand zal dat hen toch ooit eens duidelijk moeten maken.

“Uit ervaring weet ik dat het politiek bedrijf keihard is en niet is weggelegd voor kerstekindkinderen“, schreef Gantman verleden jaar op de blog van Joods Actueel. Wel, beste André, laat mij maar een kerstekind wezen, weliswaar met een lege portemonnee maar dan wel één met een zuiver geweten. Ik hoop van harte dat het u goed gaat als nieuwe bestuurder in de Raad van de Vlaamse Opera. Maar ik hoop dat u geen genoegen neemt met koorzanger te worden in dat politieke etablissement van de N-VA, maar af en toe van op het podium keihard uw ongenoegen uitschreeuwt wanneer een of andere N-VA partijgenoot de grootste onnozeliteiten uitkraamt.

Zoals bijvoorbeeld  Jan Dhaene onnozel bazelde: “Het antisemitisme is mede de schuld van Israël”, of ex-NVA’r Bas Luyten (uit de partij gezet niét omwille van zijn opinies maar voor een stomme drugsaffaire): “Hitler had zijn werk beter afgemaakt.” of de vriend van André himselves, Bart De Wever: “Niet alleen Patrick Janssens en andere partijen misbruiken de Holocaust, ook de joodse gemeenschap en Israël doen dat. Natuurlijk hebben zij het recht om de Holocaust te herdenken, maar we mogen toch ook onze ogen niet sluiten voor hun bezetting van de Palestijnse gebieden. Daar gebruiken ze technieken die me aan dat duistere verleden doen terugdenken, in plaats van dat ze er lessen uit trekken.”

De laatste kreet van de wegzinkende Egyptische beschaving zal ongeveer klinken zoals deze slogan op het Tahrirplein van Caïro van 22 augustus 2011: “Wij willen geen gasexport. Wij willen jullie vergassen” of zoals het op 25 november 2011 klonk op een massabijeenkomst van de moslimbroeders: “Dood alle Joden!”. In Israël blijven ze zoals al 64 jaar lang het geval is op hun hoede en luidt het laconieke antwoord: “Pfft zeg… niks dat we nog niet gehoord hebben. Vertel eens iets nieuws zeg?”. [cartoon van Ronny Gordon - JPost]

Israël terecht ijskoud over Arabische lente

door Bas Belder
bron: http://www.refdag.nl/

In Israël heeft men weinig goede woorden voor de Arabische lente, signaleert drs. Bas Belder. Terecht, want de gevaren voor en haat tegen Israël in de Arabische wereld nemen zienderogen toe.

„Hoe houd je het buiten uit als het dik 20 graden vriest?” Deze tegenvraag stelde een Israëlische professor mij toen ik onlangs telefonisch informeerde hoe hij de Arabische lente beoordeelde. „Alleen als je een poolbeer bent. Dan kun je makkelijk min 20 doorstaan. Welnu, Israël is een poolbeer in de regio. Het heeft slechts een paar ijskoude vredesverdragen met Egypte en Jordanië (nog) in handen. Wij hebben echter wel veel penibeler situaties meegemaakt dan de huidige catastrofe in de Arabische wereld.”

Catastrofe in én voor de Arabische wereld. Deze Israëlische zienswijze staat haaks op de nog altijd in Europa volgehouden visie op de Arabische lente. Het valt blijkbaar niet mee de eigen virtuele realiteit van het Midden-Oosten (met dank aan Facebook en Twitter) in te moeten ruilen voor de politieke realiteit van de regio, de aaneenrijging van klinkende islamistische stembussuccessen.

Een nuchtere Israëlische waarnemer somde tegen mij vorige week in Tel Aviv vier essentiële condities op voor een samengaan van islamisme en democratie: geen nationale wetgeving op basis van de sharia (islamitisch recht); volledige en onbeperkte gelijkheid voor alle religieuze minderheden; volledige en onbeperkte gelijkheid voor vrouwen; ondubbelzinnige aanvaarding van de vrijheid van het woord, van mening en van godsdienst. Mijn Israëlische gesprekspartners zijn in elk geval somber (Arabische herfst) tot zeer somber (Arabische winter) gestemd over de democratische vooruitzichten in de Arabische landen.

Weinig weerklank
Deze sterk gereserveerde Israëlische houding tegenover de uitwerkingen van de Arabische lente deel ik geheel. Eerlijk gezegd stoort het mij behoorlijk dat in Europa de grote bezorgdheid in Israël over de machtsverschuivingen en machtsstrijd in het Midden-Oosten niet veel meer weerklank vindt. Een militaire briefing aan de Israëlisch-Libanese grens twee weken geleden drukte een delegatie van het Europees Parlement nog eens met de neus op de uitermate kwetsbare veiligheidspositie van de Joodse staat. Immer dienen de Israëlische strijdkrachten op hun hoede te zijn voor de infiltratiepogingen (kidnapping!) van Hezbollah.

Terwijl Israël zich realistisch en verstandig opstelt tegenover de ”Arabellie”, dat wil zeggen op uiterst terughoudende wijze, wenst het land vanzelfsprekend op alles voorbereid te zijn. Daartoe behoren ook preventieve maatregelen zoals het nadrukkelijk ondersteunen van de Jordaanse autoriteiten. En dat kan heel concreet met projecten voor water en brandstof. Het parool is duidelijk: voorkom dat de Jordaanse moslimbroeders in de voetsporen treden van hun Egyptische geestverwanten.

Een punt waarop politici en media in Europa zich opvallend vaak in stilzwijgen hullen, is de nauwe connectie tussen de Arabische lente en het opvlammen van de haat jegens Joden en de staat Israël. In het recent verschenen rapport ”Antisemitism Worldwide 2011” concludeert dr. Esther Web-man dat voor- en tegenstanders van de Arabische lente elkaar bij voorkeur op antisemitische wijze zwart maken. De bekende reflex in de regio. Want zelfonderzoek naar eigen politiek en maatschappelijk falen is immers te pijnlijk. Geef daarom de Joden, geef Israël eenvoudigweg de schuld!

Matzes
Ter illustratie een voorbeeld ontleend aan het huidige Syrische strijdtoneel. Het regime van president Bashar al-Assad schildert zijn tegenstander, het Vrije Syrische Leger, af als „een strijdmacht van ezels, in dienst van de Mossad.” De Syrische revolutionairen brandmerken op hun beurt Assad en diens getrouwen als ”Alawi Joden” die met opzet een bloedbad aanrichten onder de eigen bevolking om zo de Joden van bloed te kunnen voorzien voor hun matzes…

Of neem Egypte. Plichtsgetrouw meldden de media telkens weer de aanhoudende terreuraanslagen op de gaspijplijn tussen Egypte en Israël/Jordanië. Zo ook onlangs de uiteindelijke opzegging van het contract over de gasleveranties. Veel minder bekend raakte de slogan die op 22 augustus in Egypte de ronde deed: ”Wij willen geen gasexport. Wij willen jullie vergassen”. Voeg daaraan toe een massabijeenkomst van de moslimbroeders op 25 november met spandoeken als ”Dood alle Joden!”

Op het voortwoekerende Arabisch antisemitisme dient een krachtig Europees tegengeluid te klinken. Zeker wanneer dat nota bene gebeurt onder de misleidende dekmantel van de Arabische lente.

Arabische lente? Tegen de achtergrond van het islamistische getij in het Midden-Oosten spreek ik liever van Arabische achteruitgang, die ik zeker betreur, zoals ik dat ook opmerk bij mijn Israëlische vrienden en gesprekspartners.

Bas Belder is lid van het Europees Parlement voor de SGP, de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP). Dit artikel is een samenvatting van zijn bijdrage van donderdag 10 mei 2012 aan de SGP-conferentie ”Oog voor Israël”.

Als ze bereid zouden zijn om hun haat jegens en ophitsing tot geweld jegens de Joodse staat wat zouden willen te temperen, ben ik ervan overtuigd dat Israël voor hun volgende Gazaans festival – een 6de editie van Palfest – graag hun mooiste zaal en accommodatie ter beschikking zouden stellen in Jeruzalem of Tel Aviv.

Tot grote spijt voor wie het benijdt, blijft Israël de enige democratie in het Midden-Oosten waar vrije meningsuiting hoog in het vaandel staat, zelfs voor hen die de Jodenstaat niet bijster genegen zijn.

Arabs testify about Hamas’ repressive rule

Vorige week had een literair festival plaats in Gaza maar dat werd zoals verwacht vrij snel afgebroken door de veiligheidspolitie van Hamas. De deelnemers aan het 5de Palfest [Palestine Festival of Literature] besloten dan maar om uit te wijken naar Caïro. Hier maakten de Arabische schrijvers handig gebruik om voluit het repressieve regime van Hamas te veroordelen en iedereen te vertellen wat een hellekrocht Gaza onder Hamasbestuur wel geworden is. Alsof wij dat al niet lang wisten.

In het bewuste artikel doet Mohammed Saad uiteraard aan gebruikelijke Israëlbashing, maar door dit te doen geeft hij het statement van Arabische en Palestijnse intellectuelen alleen maar meer gewicht mee, met name dat Gazanen heel wat beter verdienen dan bezet en onderdrukt te worden door Hamas:

“De sluitingsceremonie van het vijfde Festival van Palestina voor de Literatuur (aka Palfest) werd overschaduwd door politiek toen schrijvers, die terugkeerden van een reis aan de Gazastrook, getuigenis aflegden van de situatie aldaar en tegenover het publiek hun indrukken omtrent het “repressieve regime” van Hamas beschreven.

De meeste schrijvers die Gaza bezochten hadden slechts één unanieme mening ten aanzien van de culturele activiteiten in Gaza: “zeer slecht”. Zij zeggen dat het doel [van Hamas] klaarblijkelijk is om het Palestijnse karakter en cultuur uit te vagen, die de wereld grote denkers en dichters schonk zoals Mahmoud Darwish en Edward Said.

Professor Sahar El-Mougy, eerst in Gaza dan maar in Caïro

Professor in Engelse Literatuur Sahar El-Mougy (afbeelding rechts) zei dat er [in Gaza] een betreurenswaardige sfeer hangt van culturele honger. Er zijn zelfs geen bioscopen, bibliotheken, of winkels die boeken over kunst, filosofie of literatuur verkopen. De enige beschikbare boeken zijn die handelen over de Islamitische Sharia (Islamitische wetgeving) en Fiqh (het denken).

“Er is een samenzwering tegen het Palestijnse karakter om zijn schoonheid te vernietigen. Hamas wist de Palestijnse cultuur om die te vervangen door een extremistische versie van de Islam. Zij staan het zelfs mannen en geen vrouwen niet toe om zich in dezelfde ruimte te bevinden”, wierp El-Mougy op.

“Maar door dit alles, en ondanks de veiligheid- en inlichtingenpolitie die wij overal in Gaza tegenkwamen, zijn de studenten die wij ontmoetten begeesterd door het verzet – niet tegen Israël deze keer, maar tegen de repressieve praktijken van Hamas.”

“Toen wij begonnen met workshops op te zetten voor jonge meisjes in de scholen, schreven zij eerst over het verzet tegen Israël,” vertelde El-Mougy, “Maar toen wij hen toonden dat je met schrijven ook je innerlijke gevoelens kunt uitdrukken, waren de resultaten prachtig. De meisjes begonnen zich te realiseren dat schrijven ook over jezelf gaat”.

El-Mougy zegt dat Hamas, de verzetsbeweging tegen de bezetting, zélf een beweging van repressie is geworden. “Hamas bevindt zich tussen Palestijnen en het leven”.

Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.

Brabosh.com / VVvI sinds 31 januari 2009 onafgebroken in de Top Tien

WordPress Nederlandstalige blogs (Nederland en Vlaanderen samen)

(hieronder stand op zondag 13 mei 2012)

In het dagblad De Standaard reageerde Mia Doornaert op de in diezelfde krant geuite visie van René Los, militant

Racisme en antisemitisme in België

door Mia Doornaert
bron: De Standaard

De strijd [tegen het racisme en antisemitisme] is nog helemaal niet gestreden. Dat kunnen vele Belgen die er wat donker uitzien en vele allochtonen nog elke dag merken. Ze moeten niet altijd scheldwoorden en agressief discriminerend gedrag incasseren. Er zijn vooral de bijna dagelijkse speldenprikken van een vaak onbewuste neerbuigendheid. Een Brusselse kennis die een welgestelde wisselagent is, wordt in zijn stadhuis vaak automatisch met “tu” aangesproken. Volgens hem komt dat doordat hij donker krulhaar heeft en er sterk “mediterraan” uitziet. Want als dan, uit de vragen naar het beroep, de woonplaats blijkt welk een solide burger hij is, wordt hij plotseling “vous”.

Mia Doornaert

De strijd tegen dat dagdagelijkse racisme [en het antisemitisme] begint bij de opvoeding. En die strijd kan niet gewonnen worden zonder een ongenadige handhaving van de principes van de Verlichting. Het eerste daarvan is dat elke mens een individu is en als individu benaderd wordt, niet als ongedifferentieerd lid van een groep, als “vrouw” of “Arabier” of “Jood”, of “neger” of “homo” of wat dan ook.

Daarom is het onbegrijpelijk dat mensen als René Los, groene militant in Antwerpen, of Jan Dhaene, Europees parlementslid en recentelijk van Groen! naar de SP.A overgelopen (thans N-VA), het collectieve ideeëndelict lijken in te voeren, en daarmee racisme tegen een bepaalde bevolkingsgroep lijken te verschonen.

“Het samenleven van de Joodse gemeenschap en moslimgemeenschap in Antwerpen”, schrijft Los (DS 19 april) “zou er wel bij varen mocht de Joodse gemeenschap zich duidelijker distantiëren van de Israëlische politiek“. In klare tekst betekent dat: de antisemitische scheldpartijen en gewelddaden van moslims tegen joden zijn eigenlijk de schuld van de Joodse slachtoffers want die houden er foute ideeën op na. Die stelling van de Arabisch-Europese Liga treedt Dhaene bij. “Het antisemitisme is mede de schuld van Israël” schrijft hij (DS 21 april).

Zei het arrest tegen het Vlaams Blok/Belang niet dat ‘een bepaalde groep stigmatiseren’ racistisch is ? Hallo, hallo, luistert er iemand bij het Centrum voor gelijke kansen? Hoe zou de reactie zijn als iemand zei dat de Arabieren hier zelf racisme tegen henzelf uitlokken omdat die ‘gemeenschap’ niet openlijk en duidelijk afstand neemt van het middeleeuws obscurantisme van Osama bin Laden en zijn cohorten, van de moslimterroristen die van Marokko tot Thailand moordende aanslagen plegen en met hun bloedig geweld nu blijkbaar ook de verkiezingen in Europese landen willen bepalen, van het Arabisch islamitisch regime dat in Soedan met een genocidaire etnische zuivering tegen zwarte stammen bezig is, enzovoort.

Het vreedzaam samenleven van alle groepen in onze samenleving, heren Los en Dhaene, vereist dat iedereen in onze maatschappij de democratische spelregels aanvaardt. Dat betekent dat men nooit een gehele groep tot zondebok maakt. Dat betekent dat men politieke tegenstanders met woorden bestrijdt, niet met racistische scheldwoorden en zeker niet met geweld tegen hun persoon of bezittingen.

Wij hebben niet eeuwen en eeuwen tegen tirannie en willekeur gestreden om nu de prooi te worden van welke vigilantes ook. Suggereren dat zoiets niet geldt voor de verhouding tussen ‘de Joodse gemeenschap’ en de ‘moslimgemeenschap’ getuigt van een dubbel racisme. Ten eerste roept het excuses in voor de oude en blijkbaar onuitroeibare kwaal van de Jodenhaat. Maar vooral geeft het de indruk dat de democratische spelregels te veel gevraagd zijn van de ‘moslimgemeenschap’.