Categorie archief: Vredesproces

Broedertwist in Gaza, voorjaar 2007. Hamaspolitie en militanten van Al Fatah (Mahmoud Abbas) met elkaar verwikkeld in een vreedzame dialoog omtrent het al dan niet aanwenden van geweldloos protest tegen de Zionistische bezetter. Het debat liep echter een beetje uit de hand. Balans van deze twist tussen ‘gematigde’ Palestijnen onderling: 616 doden, 1.500 gewonden en duizenden vluchtelingen, voor het juiste begrip: allemaal Palestijnen dus… Beide terroristische groepen wezen eensgezind Israël aan als de aanstichter van deze Palestijnse broedertwist. Toch iets waar deze nijvere discipelen van de islamistische geweldscultuur het eens over raakten. Sinds 6 februari 2012 zouden ze zich met elkaar verzoend hebben, maar helemaal zeker is dat niet. Maar goed, zolang ze enkel op mekaar inhakken, vallen er geen Joodse slachtoffers te betreuren. Zo heeft alles uiteindelijk ook een positieve kant.

Non-Violent Protests No Substitute for Palestinian Will to Make Peace

door Jonathan S. Tobin
bron: http://www.commentarymagazine.com

In de vrije rubriek van dinsdag 21.02.’12 in The New York Times, verdedigt de Palestijnse parlementariër Mustafa Barghouti zijn argument dat wat zijn volk moet doen is het terrorisme afzweren en zij hun inspanningen beter zouden concentreren in het bevorderen van vreedzame protesten tegen Israël. Barghouti gelooft in het beperkte succes van een hongerstaking door een Palestijn die door Israël wordt gevangengenomen [cfr Khader Adnan], de aangewezen manier is om geweldloze demonstraties te stimuleren die de Joodse staat in verlegenheid moeten brengen en aldus de weg zullen banen voor een onafhankelijke Palestijnse staat.

Dit is iets waar aanhangers van de Palestijnen al lang van dromen omdat hun obsessie voor het geweld, dat zo kenmerkend is voor de Arabische nationalistische beweging, steeds moeilijk te verdedigen is geweest. Israëliërs zouden ook het verlaten van het terrorisme toejuichen zelfs als dat de internationale status van de Palestijnen zou opvoeren. Maar het idee dat een nieuwe ronde van vreedzame protesten tegen Israël om het even wat te maken heeft met de bevordering van vrede of de verwezenlijking van een onafhankelijke Palestijnse staat, is zuivere fictie.

Dat komt omdat de Palestijnen hun toevlucht naar de terreur of aan geweldloze demonstraties of protesten of van eender welke aard, helemaal niet nodig hebben om die doelstellingen te bereiken. Het enige wat zij moeten doen is hun leiders laten onderhandelen met Israël en bereid te zijn om de legitimiteit van een Joodse staat te erkennen, ongeacht hoe zijn grenzen worden getrokken. Jammer genoeg is dat nu net het enige ding wat geen enkele Palestijnse leider of activist zoals Barghouti bereid lijkt te willen doen.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht →

Plaatje: De tweestatenoplossing volgens Mahmoud Abbas…

Hoe volgens Abbas die Palestijnse staat er moet uitzien, toont hij hier samen met Saeb Erekat, toponderhandelaar voor de PA in het vredesproces. Op 27 april 2009 in Ramallah, voor de camera’s van de verzamelde internationale pers, onthulde hij toen breed grijnzend een ingelijste kaart van zijn Palestina. Bemerk bovenaan de benaming in het Engels ‘Palestine’, dus in geen geval Israël, want de Joodse staat wordt hier volkomen opgeslokt door de Palestijnse staat en verdwijnt letterlijk van de map. En voor wie het niet meteen begreep voegde Abbas eraan toe: “I say this clearly: I do not accept the Jewish State, call it what you will”.

Terwijl de halve wereldbol, Europa, de Amerikanen en de rest van het Kwartet zich achter een tweestatenoplossing scharen om het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen, heeft ‘president’ Mahmoud Abbas van de PA die voor eigen volk al lang ondergespit. De Palestijnen willen nu eenmaal geen Palestina dat zij-aan-zij in vrede en veiligheid naast Israël bestaat want dat impliceert de erkenning van de Joodse staat. In werkelijkheid en in het Arabisch voor eigen volk, ijvert Abbas voor de 1-staatoplossing en dan hoort Israël niet thuis in dat plaatje. Wat hij in het Engels tegenover het Westen verklaart is gewoon mist spuien, onderwijl steeds de handen geopend omhoog houdende om de tonnen Westerse dollars en euro’s binnen te rijven.

Abbas is no moderate

door Dan Calic [Ynet]

In plaats van het vredesproces te bevorderen, doodt de Palestijnse leider het vredesproces

Eerder deze week (zondag 12 februari 2012), verklaarde de Palestijnse leider Mahmoud Abbas opnieuw dat hij Israël niet als Joodse staat zal erkennen. Terwijl er al veel inkt is gevloeid over wat Abbas allemaal weigert te accepteren, zou het nuttig kunnen zijn om eens de andere kant van de medaille te bekijken om aldus te weten te komen wat hij wel wilt goedkeuren.

Een praktisch uitgangspunt voor wat Abbas en zijn factie Al Fatah kunnen goedkeuren is hun handvest. Daarin worden hun doelstellingen en principes opgesomd. Sommige voorbeelden luiden: “Zich verzetten tegen om het even welke politieke oplossing als een alternatief om de Zionistische bezetting van Palestina te vernietigen” en verder: “deze strijd zal niet ophouden tenzij de Zionistische staat wordt vernietigd en Palestina volledig wordt bevrijd.”

Abbas, enkel in het Arabisch: 'Joden BUITEN! Moslims BINNEN!'

Ondertussen is er nergens in dat handvest iets te vinden over een wens naar vrede en coëxistentie met de Joodse staat Israël. Het komt er simpelweg niet in voor.

We weten dat volgens Abbas het bestaansrecht van Israël onaanvaardbaar is. Wij weten ook dat volgens het handvest van zijn partij het enige ding dat aanvaardbaar is, de “gewapende revolutie” is, en de “volledige bevrijding van Palestina” (of met andere woorden, de vernietiging van Israël.) En toch horen wij telkens opnieuw en opnieuw dat naar mijnheer Abbas als “gematigd” wordt verwezen. Wil er misschien iemand verklaren hoe om het even welke van de hier genoemde citaten uit de grondwet van Al Fatah als “gematigd” zijn te kwalificeren?

Verder worden de meningen van mijnheer Abbas versterkt door de Palestijnse publieke opinie. Een recente opiniepeiling die gezamenlijk werd uitgevoerd door de Amerikaanse statisticus Stanley Greenberg en het Palestinian Center for Public Opinion, toont aan dat 61 procent van de Palestijnen twee staten voor twee volkeren verwerpen. Voorts zou 66% van Palestijnen een tweestatenoplossing enkel goedkeuren als dat enkel de eerste fase zou inhouden in de vervanging van Israël door één Palestijnse staat.

Het propageren van de dood

Ironisch ook is dat Abbas, na het verwerpen van Israël als Joodse staat, doorgaat met van Israël te eisen dat het de bouw bevriest in de nederzettingen als pre-conditie voor het hervatten van de vredesonderhandelingen. Hij heeft diezelfde eis in het verleden al eens gesteld. Een feit is dat, hoewel Israël voordien al eens een bouwstop van 10 maanden heeft gehandhaafd, Abbas bleef weigeren om op te dagen aan de onderhandelingstafel voor de vrede.

Bovendien, wat voor zin heeft het om een bouwstop in te stellen als basisvoorwaarde om de onderhandelingen te hervatten, als wij reeds weten dat hij nooit Israël als Joodse staat zal erkennen? Het is zoals het proberen om een olielek in een motor te stoppen die diep in een modderpoel is weggezakt. Het houdt totaal geen steek en leidt helemaal nergens naar.

Het volgende mag een duidelijke voor de hand liggende conclusie zijn, maar de tijd is gekomen om officieel te verklaren dat de tweestatenoplossing dood en begraven is. Nochtans, zou Israël of Netanjahoe hiervoor niet verantwoordelijk moeten worden gehouden. Telkens wanneer Abbas Israël als Joodse staat verwerpt steekt hij in feite telkens weer een lijkrede af over de tweestatenoplossing.

Aldus, kunnen wij met recht besluiten dat Abbas en de Palestijnen geen bevorderaars van de vrede zijn. Zij zijn de bevorderaars van de dood – de dood van de tweestatenoplossing en de dood van Israël.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Doha, Qatar, 6 februari 2012. Mahmoud Abbas (links), de ‘gematigde’ leider van Al Fatah en chef van de Palestijnse Autoriteit en Khaled Meshaal (rechts), de ‘iets minder gematigde’ leider van de Islamistische terreurorganisatie Hamas, hebben onder bemiddeling van de Qatarse Emir Sjeik Hamad bin Khalifa al-Thani (midden) zonet een eenheidsovereenkomst ondertekend. De volledige tekst van die bewuste Doha Declaration kan u hier inkijken.

Op 18 februari a.s. komen de twee terroristenleiders opnieuw samen in Caïro om een gemeenschappelijke verklaring af te leggen en hun nieuwe eenheidsregering voor te stellen. In de herfst (dus niet in mei a.s.) zouden er dan verkiezingen worden gehouden in de PA. Abbas wordt wellicht premier maar zou zich naar verluidt spoedig terugtrekken uit de PA. Aldus zou de Palestijnse broedertwist formeel voorbij zijn, maar dat zullen beide terroristen in maatpak aan de grond nog moeten waarmaken. 

Deze eenheidsovereenkomst tussen Hamas en Al Fatah betekent meteen ook formeel het einde van het vredesproces met Israël. Premier van Israël Benjamin Netanjahoe reageerde meteen:

“Hamas is een terroristische organisatie die Israël wil vernietigen en gesteund wordt door Iran. Ik heb in het verleden dikwijls gezegd dat de Palestijnse Autoriteit moest kiezen tussen een pact met Hamas of vrede met Israël. Hamas en vrede gaan niet samen.”

The Peace Process is Formally Buried

door Jonathan S. Tobin

bron: Commentary Magazine

In een ceremonie die rechtstreeks werd uitgezonden over het hele Midden-Oosten, werd het Israelisch-Palestijnse vredesproces formeel begraven. De gebeurtenis, die het eenheidspact tussen de Fatah Partij en zijn rivaal Hamas formaliseerde, markeerde de vorming van een nieuwe regering van de Palestijnse Autoriteit waarin beide facties de macht zouden delen. Huidig president van de PA, Mahmoud Abbas, zal ook de rol van eersteminister vervullen, waarmee Salam Fayyad opzij wordt geschoven, de pro-vrede en ontwikkelingstechnocraat die het vertrouwen van het Westen voor zijn inspanningen had verdiend om de Palestijnse economie op te bouwen en de rechtsstaat af te dwingen. Maar de rol van Fayyad in de PA is thans blijkbaar uitgespeeld, onder het voorwendsel dat ook Abbas voor vrede en ontwikkeling zou zijn.

Er zullen wel die apologeten voor de Palestijnen zijn die zullen zeggen dat een eenheid onder de Palestijnen noodzakelijk is voor de vrede en zelfs zullen beweren dat dit betekent dat Hamas voortaan het geweld afzweert. Maar zij zullen oftewel liegen of zichzelf voor de gek houden. Het doel van Hamas is onveranderd de vernietiging van Israël, net zoals moet worden opgemerkt, dit eveneens het geval is bij hun vroegere vijanden van Al Fatah. Door het pact te ondertekenen en het thans tot een werkelijkheid te maken, heeft Abbas alle doelstellingen en voorstellen van de Oslo Akkoorden versnipperd, die met zoveel hoop op het gazon voor het Witte Huis in september 1993 werden ondertekend.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht →