Categorie archief: Vredesonderhandelingen
Israëlbashers lopen systematisch weg van elk debat dat naar Vrede leidt [video]
Walking Away From Dialogue: SJP Avoids Dialogue Towards Peace
Op de extreemlinkse anti-Israëlische Belgische weblog De Wereld Morgen.be (de opvolger van de ter ziele gegane Belgische afdeling Indymedia.be) worden sinds kort kritische reacties toegelaten, maar of dit de dialoog in de hand werkt is een andere kwestie.
Dirk Adriaensens (DWM): 'Ik stop de discussie hier en nu'
Zo publiceerde Dirk Adriaensens een artikel “Verslag Internationale Conferentie in Qatar ter verdediging van Jeruzalem” [lees hier]. Reacties volgden en korte tijd later beëindigde Dirk zijn deelname aan het debat als volgt: “Ik stop de discussie hier en nu. Ze heeft toch geen enkele zin.” en ook het veelzeggende: “De zionistische lobby aan het werk. Doe maar rustig verder. Mooie vertoning…..” Dat was het dan.
Als je vrede wil bereiken in het Arabisch-Israëlisch conflict, moet je bereid zijn om in debat te treden met elkaar, tenminste toch als je dat doel op een vredevolle en geweldloze wijze wenst te bereiken. Echter, wie de dialoog uit de weg gaat geeft zijn ware intenties bloot en stemt in met het geven van een forum aan diegenen die wèl een voorkeur geven aan een gewelddadige oplossing van het conflict.
Walking Away From Dialogue: SJP Avoids Dialogue Towards Peace
Een voorbeeld hoe linkse en andere anders ge-orienteerden het debat omzeilen is in deze videoclip te zien. De video levert het zichtbare bewijs hoe enggeestig de anti-Israëlische meute wel is. Het debat vond plaats op 29 februari 2012 aan de Universiteit van Los Angeles in de VS. Twee soldaten van het IDF (Israëlische Leger) houden een reeks voordrachten in de Verenigde Staten, die gesponsord worden door Stand With Us. “Education Is the Road to Peace” (Opvoeding is het Pad naar de Vrede), luidt het motto van deze bekende organisatie, maar blijkbaar denkt niet iedereen daar zo over.
Tijdens deze bewuste voordracht was ook een omvangrijke groep van de “Students for Justice in Palestine” aanwezig. Kort nadat de Israëlische soldaten hun inleiding gaven en aan hun presentatie wilden beginnen, stond de hele groep pro-Palestijnse studenten rechtop en kleefden demonstratief hun mond dicht met een tape. Wellicht als futiel bewijs dat ze niet zouden gehoord worden en moeten zwijgen. Ondanks het herhaalde aandringen van moderators en de Israëliërs om te blijven zitten, hun vragen te stellen en alzo in dialoog te treden met diegenen die ze haten en demoniseren, verliet de bende van de SJP stilzwijgend de zaal.
Jammer voor de velen die geen plaatsen meer konden bemachtigen omdat de SJP zowat eenderde van de zitplaatsen had ingenomen, precies om te beletten dat de Israëlische kant van het verhaal van het conflict met Arabieren en Palestijnen aan vele geïnteresseerden bekend zou raken en het publiek zou uitnodigen tot een normaal debat met woord en tegenwoord.
De waarheid is dat zij hiermee impliciet te kennen geven dat Israël geen bestaansrecht heeft. Debat is niet aan hen besteed, net zomin als aan Dirk Adriaensens en zijn vrienden op De Wereld Morgen.be. Eh? Wat zei Dirk hierboven ook al weer? De ‘Zionistische Lobby is hier weer aan het werk’? Over welke Lobby heeft ‘onzen Dirk’ het dan? O ja, ik weet het weer, lees dit nog maar een keer op Brabosh: België betaalt 168.690 euro per jaar aan extreemlinkse Dewereldmorgen.be. Israëlbashen loont goed. En Brabosh.com zèlf dan? Dat zogenaamde lid van de Zionistische Lobby? Die ontvangt geen rooie duit, noch van de Belgische staat, noch van Joden en/of van Zionisten en noch van Israël.
Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.
Gezocht: Palestijnse partners die echt over vrede met Israël willen onderhandelen
The Palestinians: Who Are The Real Peace Partners?
door Khaled Abu Toameh
De reactie van veel Israëli’s en Palestijnen op “The Palestine Papers” die openbaar werden gemaakt door Al-Jazeera is uit de uitgelekte documenten zou blijken dat er een partner is aan de Palestijnse kant. Deze Israëli’s en Palestijnen betogen dat de verregaande concessies die de leiders van de Palestijnse Autoriteit zouden hebben gemaakt tegenover Israël – althans volgens The Palestine Papers – duidelijk aangeven dat Mahmoud Abbas, Saeb Erekat, Ahmed Qurei en Salam Fayyad echte partners [voor de vrede] zouden zijn.
Het feit dat de Palestijnse Autoriteit bereid is om concessies te doen en Israël te helpen bij het verpletteren van Hamas, is al lang publiek geheim voor de meeste Palestijnen. De eerste vraag echter, die we ons moeten stellen is niet de vraag of Abbas en zijn medestanders partners zijn [voor de vrede], maar de vraag of de leiders van de Palestijnse Autoriteit uberhaupt wel iets kunnen bijdragen [aan de vrede]. De andere vraag die moet worden gesteld is of Abbas en zijn onderhandelaars zelfs over het mandaat beschikken om Israël eender welke concessies aan te bieden.
Het is geen geheim dat de meeste van de Arabische regeringen hun kiezers niet vertegenwoordigen, althans met betrekking tot het sluiten van vrede met Israël. Als de Arabische leiders meer ‘gematigd’ lijken dan hun volk in hun opvattingen omtrent het vredesproces in het Midden-Oosten, dan is dat omdat deze leiders de westerlingen enkel vertellen wat ze willen horen. Zelfs indien de Palestijnse Autoriteit geen echte partner voor de vrede is, hoe zit het dan met de Palestijnen?
De twee gezichten van Mahmoud Abbas (nom de guerre Abu Mazen). Het maakt niks uit hoe duur het maatpak wel is, de terrorist schuilt altijd net onder het oppervlak [cartoon van Ronny Gordon]
Heeft iemand al ooit eens ooit gedacht om Abbas en Erekat te vragen wat de Palestijnen in vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook, Libanon, Syrië en Jordanië denken over hun bereidheid om Israël grote toegevingen aan te bieden? De Al-Jazeera openbaringen hebben het Palestijnse leiderschap ernstig in verlegenheid gebracht op de Westelijke Jordaanoever, hoofdzakelijk omdat ze laten zien dat Abbas en zijn onderhandelaars hun mensen één ding vertellen en aan de Israëli’s en Amerikanen iets heel anders.
Abbas en zijn onderhandelaars beloofden de Palestijnen voortdurend dat er op geen enkele wijze concessies zouden gedaan worden over fundamentele kwesties zoals Jeruzalem en vluchtelingen. Maar, zoals de Palestijnse Papers hebben aangetoond, zeggen ze in hun boodschap aan de Israëli’s, Amerikanen en Europeanen precies het tegenovergestelde. Nu, in het zog van de Al-Jazeera openbaringen,proberen de Palestijnse Autoriteit leiders om zich te distantiëren van deze uitspraken. Thans zullen Abbas en zijn onderhandelaars tegenover hun volk moeten bewijzen dat ze geen ‘verraders’ zijn die de boel uitverkochten aan Israël.
Toegegeven, Abbas en zijn ploeg zijn partners om tot een vredesakkoord te komen met Israël. En ja, ze kunnen zelfs bereid zijn, indien we de documenten moeten geloven, om het grootste deel van Oost-Jeruzalem op te geven en af te zien van het “recht op terugkeer” voor de Palestijnse vluchtelingen. Abbas en de leiders van de Palestijnse Autoriteit hebben zelfs lange tijd samen de uitvoering van het veiligheidsbeleid gecoördineerd met Israël.
De Palestijnse Autoriteit heeft begrijpelijkerwijs en misschien terecht, sommige Israëli’s en veel van haar aanhangers in het Westen ervan overtuigd dat het een partner is voor de vrede. Uitspraken toegeschreven aan Abbas, Erekat en Qurei laten zien dat zij zeggen van wat velen in Israël en in het Westen willen horen. Als er iets is dat duidelijk is geworden uit de sensationele onthullingen van Al-Jazeera, dan is het dat de Arabische regimes nog steeds bang zijn om hun volk de waarheid te vertellen.
Het is leuk om Erekat en Qurei te horen spreken over het geven aan Israël van het grootste deel van Oost-Jeruzalem: met dergelijke standpunten kunnen zij omschreven worden als ware vrede partners. Maar de vraag die moet worden gesteld is niet of Abbas en Erekat echte partners voor de vrede zijn, maar de vraag of de meerderheid van de Palestijnen bereid zou zijn om vergaande concessies zoals die worden aangeboden door de Palestijnse Autoriteit te accepteren.
Bronnen: Hudson New York: The Palestinians: Who Are The Real Peace Partners? door Khaled Abu Toameh van 28 januari 2011
PA-onderhandelaars wilden het grootste deel van Jeruzalem aan Israël schenken
Beschamend gesjacher om Jeruzalem, najaar 2008. De hoofdrolspelers van toen (van L. naar R.): Israëlisch Minister voor Buitenlandse Zaken Tzipi Livni, PA-toponderhandelaar Saeb Erekat; premier Ehud Olmert, PA president Mahmoud Abbas en helemaal rechts PA-onderhandelaar Abu Alaa (Ahmed Qurei)
Sjacheren om Jeruzalem
door Elad Benari
(aangevuld en licht bewerkt door Brabosh.com)
Voor wat het waard is [..], uit geheime documenten die werden uitgelekt naar de TV-zender Al Jazeera en voorbije zondag werden bekend gemaakt, hebben onderhandelaars van de Palestijnse Autoriteit aan Israël verteld dat het het grootste deel van Jeruzalem kon “behouden”.
In feite een bizarre redenering want Jeruzalem is niet enkel “deel van” Israël maar al 3000 jaar lang de hoofdstad van de Joodse staat. In feite is het weer het omgekeerde verhaal en houdt het PA-voorstel in feite de annexatie in van bepaalde delen van Jeruzalem door de Arabieren en dat is niks nieuws onder de zon.
De uitgelekte documenten, die door sommige mediakanalen al werden omgedoopt als “The Palestine Papers” (De Palestina Documenten), zijn in feiten de minuten van een ontmoeting in 2008 tussen ambtenaren van de Palestijnse Autoriteit, de Verenigde Staten en Israël. Volgens de documenten suggereert de Palestijnse Autoriteit dat Israël al de Joodse wijken in Oost-Jeruzalem zou mogen annexeren met uitzondering van de Har Homa wijk.
Opmerking: De naam ‘Palestijnse Autoriteit’ is de voorlopige werknaam van de toekomstige staat Palestina, als die er ooit zou komen wat nog steeds erg onwaarschijnlijk en ongewenst is, en ‘Oost’-Jeruzalem is niets anders dan de naam die door de Arabieren werd gegeven aan Jeruzalem toen het de 3000-jaar oude Joodse hoofdstad veroverde tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949. West-Jeruzalem is van recente datum en werd pas vanaf de 2de helft van de 19de eeuw opgetrokken buiten de stadsmuren van Jeruzalem. Israël heeft tijdens de Zesdaagse Oorlog Jeruzalem heroverd en herenigde het westelijke deel van de stad – dat het al in 1948 had teruggenomen – weerom bij het oorspronkelijke Jeruzalem uit de oudheid dat 19 jaar lang geïslamiseerd en Judenfrei werd gehouden door de Arabische bezetters.
Het voorstel werd blijkbaar gedaan door de onderhandelaar van de Palestijnse Autoriteit Abu Ala (nom de guerre van Ahmed Qureia) in een vergadering die werd gehouden en bijgewoond werd door de voormalige Amerikaanse staatssecretaris Condoleezza Rice, de Israëlische minister voor Buitenlandse Zaken Tzipi Livni en Saeb Eerekat, de toponderhandelaar voor de Palestijnse Autoriteit.
Abu Ala wordt in het bewuste document aangehaald als zou hij gezegd hebben dat: “Dit is de eerste keer in de geschiedenis dat we dergelijk voorstel maken,” en voegde eraan toe dat de PA een toegeving van die aard had geweigerd te maken tijdens de vredesonderhandelingen toen die werden geleid door de voormalige PA-leider Yasser Arafat in 2000.
De Har Homa wijk in Jeruzalem. Eeuwenlang was het een kale rots waar niks groeide. Nu er een mooie stad oprijst willen de Arabieren zich deze rotsberg toe-eigenen, liefst mèt al die mooie gebouwen, straten, parkjes en bomen erbij of wat dacht u?
Al-Jazeera meldde dat de gebieden die in Jeruzalem werden aangeboden, gebieden waren waar Joodse gemeenschappen zich hadden gevestigd, waaronder de French Hill, Ramat Alon en Gilo, evenals het Joodse Kwartier en een deel van het Armeense Kwartier in de Oude Stad van Jeruzalem. De Arabische TV-zender maakte ook duidelijk dat Israël niets in ruil werd gevraagd voor wat een “historische concessie” werd aangeduid.
Al-Jazeera zei dat het nog andere documenten in bezit heeft die het binnenkort zal publiceren. Het zendstation voerde aan dat uit aanvullende documenten blijkt dat de Arabieren ook bereid waren om andere grote concessies te maken over de kwestie van “het recht op terugkeer”. Kennelijk hebben ze de “terugkeer” aangeboden naar het Israëlische grondgebied van slechts 100.000 van die Arabieren die gevlucht zijn na de oprichting van de Joodse staat Israël in 1948 en hun nakomelingen, die nu in aantal tot bijna vijf miljoen zijn toegenomen. Dit werd reeds in het verleden bekend gemaakt.
Abu Alaa: Jeruzalem is van ons. Ik wil jullie graag een stuk geven, maar daar moet je opnieuw voor betalen
De documenten die afgelopen zondag uitlekten zouden deel uitmaken van zo’n 1600 documenten met betrekking tot het vredesproces in het Midden-Oosten, waarvan Al-Jazeera zei dat ze die [documenten] de afgelopen maanden had verkregen uit een verscheidenheid aan bronnen. De krant The Guardian in Groot-Brittannië heeft blijkbaar ook toegang gehad tot die documenten en zei dat het de meeste van hen had gecontroleerd [op hun authenticiteit].
Erekat verwierp de documenten kort nadat ze waren vrijgegeven en vertelde Al-Jazeera dat het “een hoop leugens” zijn. The Associated Press meldde dat de Palestijnse Autoriteit ontkent dat de documenten echt zijn en beweert in feite dat sommigen van hen werden gefabriceerd. Tzipi Livni, thans oppositieleider en in die tijd minister van Buitenlandse Zaken, gaf zondag een verklaring uit waarin ze zei dat ze de discretie zal bewaren omtrent de onderhandelingen van toen, zodat zij een in de toekomst nog een kans krijgen om te worden verder gezet, uiteraard reeds lonkend naar haar verhoopte premierschap.
“In ieder geval zijn wij niet van plan om elke intern PA-document of interpretatie te erkennen, of ze nu correct zijn of niet inbegrepen deze verslagen,” maakte het kantoor van Livni bekend in een verklaring en voegde toe: “Livni is van mening dat een overeenkomst die het geschil kan beëindigen duidelijk in het belang van Israël is en enkel kan bereikt worden door middel van voortzetting van de onderhandelingen. Ze zal blijven bewijzen dat door middel van een goed beleid, de belangen van Israël kunnen worden bewaard tijdens onderhandelingen.”
Het kantoor van de toenmalige premier Ehud Olmert zei in een reactie op het uitlekken van de documenten, dat deze documenten “vele onnauwkeurigheden bevatten. Omwille van de gevoelige materie zullen we daar nu niet op reageren.” Zoals bekend voerde premier Olmert in het najaar van 2008 in het geheim vredesonderhandelingen met de Palestijnse Autoriteit waarbij hij verregaande toegevingen deed die zelfs nog verder gingen dan die Ehud Barak in 2000 had gedaan. Helaas voor de oud-premier heeft Mahmoud Abbas nooit gereageerd op zijn vredesvoorstellen.
Ook de terreurgroep Hamas die met ijzeren hand de Gazastrook bestuurd, heeft intussen op de inhoud van de uitgelekte documenten gereageerd en vertelde aan de pers dat de documenten de rol onthullen die de Palestijnse Autoriteit destijds speelde in “een poging om de Palestijnse zaak te liquideren”, zoals de organisatie werd geciteerd door het persagentschap Reuters.
De uitgelekte documenten volgen kort op een interview dat eerder op zaterdag werd gegeven door PA voorzitter Mahmoud Abbas tegenover Al-Jazeera. In dat interview beweerde Abbas “dat hij met Olmert had afgesproken dat Jeruzalem niet zou worden verdeeld. De twee leiders zouden overeen zijn gekomen,” vertelde Abbas, “dat Jeruzalem zou blijven openstaan voor alle religies en twee gemeenschappen zouden hebben zie zij aan zij naast elkaar zouden bestaan, een Joodse en een Arabische.”
Abbas gebruikte het interview om premier Benjamin Netanjahoe op te roepen om deze afspraken van toen te gebruiken als uitgangsbasis voor de vernieuwing van de onderhandelingen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël. De reden voor de ommekeer van Abbas was onduidelijk, maar kan te maken hebben met een poging om de indruk te wijzigen dat de PA de schuld draagt voor de bevriezing van de onderhandelingen.
De terugkeer van Tzipi Livni? Oh nee...
Bronnen: Arutz Sheva: Leaked Documents: PA Gave Israel Most of Jerusalem door Elad Benari van 24 januari 2011
Druk op Europese Unie om Palestina te erkennen neemt toe
Gaza, 18 maart 2010. Catherine Ashton, EU-minister van Buitenlandse Zaken op bezoek in het hoofdkwartier van de UNRWA (United Nations Relief and Works Agency), de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties. Ashton onderstreepte nogmaals de eis van het Kwartet om een 2-statenoplossing af te dwingen van Israël. Een oplossing die door geen enkel Arabisch land – inclusief de Palestijnen – wordt gewenst maar door hen wel wordt aangemoedigd als een tussenfase op weg naar de volledige annexatie van de Joodse staat bij de moslimwereld.
Eergisteren, maandag 13 december 2010, hebben de vertegenwoordigers van de landen van de Europese Unie andermaal hun bereidheid getoond om een soevereine Palestijnse staat te erkennen “ter zijner tijd”. Echter, de vergadering stopte plotseling kort in het zicht van een regelrechte erkenning.
De druk op de Europese Unie om een Palestijnse staat te erkennen is toegenomen, met name nadat de laatste pogingen van de Verenigde Staten om Israël een nieuwe bouwstop op te leggen van Joodse huizen in Jeruzalem en in Judea & Samaria zijn mislukt.
De Palestijnse president Mahmoud Abbas heeft afgelopen maandag Catherine Ashton, de EU-minister van Buitenlandse Zaken, aangespoord om “een stap in de richting te zetten van de feitelijke erkenning van de staat Palestina op basis van de grenzen van 1967,” zo vertelde toponderhandelaar voor de PA Saeb Erekat aan het AFP, waarmee hij verwees naar het land dat tussen 1948 en 1967 bezet werd gehouden door Jordanië.
[Brabosh.com: Die vermelding klopt niet helemaal. Judea & Samaria werden niet enkel door Jordanië illegaal bezet maar bovendien ook korte tijd later geannexeerd bij het Jordaanse Koninkrijk. Die annexatie werd slechts erkend door 2 landen, met name door Groot-Brittannië en door haar toenmalig Brits dominion Pakistan dat pas in 1956 onafhankelijk zal worden. De Gazastrook werd over diezelfde periode juridisch gezien eveneens illegaal bezet en dat door Egypte. Al die tijd - 19 jaar lang - werd de toegang tot al deze door de Arabieren bezette en geannexeerde gebieden verboden voor Joden.]
Iemand zal die mensen ooit moeten vertellen dat er niet en nooit “terug naar huis” zal worden gegaan. Dat is een leugen, niet realistisch en dat zal ook nooit plaatsvinden. Hoe meer jaren er verstrijken hoe groter de sleutels worden en de Mythe van de Nakba recht evenredig blijft aanzwellen. Er wordt beweerd dat 4,7 miljoen nazaten van de in 1948 gevluchte Arabieren ‘terug naar huis’ willen. In werkelijkheid zouden er, wanneer de algemene internationale bepalingen van de UNHCR zouden worden toegepast op de ‘Palestijnse’ vluchtelingen, slechts 200.000 authentieke vluchtelingen in aanmerking komen voor een eventuele ‘terugkeer’. Naar wat of naar waar die dan moeten ‘terugkeren’ kan niemand zeggen. De afgelopen 63 jaren werd alles herop gebouwd. Niets is nog wat het was in 1948..
Zeven miljoen Palestijnse vluchtelingen “terug naar huis”?
Ondanks de druk [die Amerikanen en Arabieren hebben gezet] en na lange onderhandelingen, hebben de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie al bij al een relatief milde verklaring uitgegeven zonder ultimatums te stellen. In de verklaring drukt de Europese Unie haar “spijt” uit over de afwijzing door Israël om nieuwe constructies te bevriezen, zij beschrijft de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria als “illegaal” en als een “obstakel voor vrede.” De verklaring onderstreept ook de EU-steun voor een “onderhandelde oplossing” tussen de twee betrokken partijen “binnen de 12 maanden die door het Kwartet worden vooropgesteld” geleid door internationale bemiddelaars.
Markos Kyprianou, Minister van Buitenlandse Zaken van Cyprus, zei dat de erkenning van een Palestijnse staat “altijd op tafel heeft gelegen maar in dit stadium nog te vroeg komt.” De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Guido Westerwelle voegde eraan toe dat het van vitaal belang was om maatregelen te treffen die de vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit in gevaar zouden kunnen brengen met inbegrip van wat hij noemde het “voorkomen van het nemen van eenzijdige maatregelen”
Ten aanzien van de zogenaamde “pre-1967 grenzen” (met name dus het land dat door Jordanië werd bezet en geannexeerd tussen 1948 en 1967), zullen de landen van de Europese Unie geen grenswijzigingen goedkeuren – ook niet met betrekking tot Jeruzalem – anders dan door beide partijen in overleg en akkoord werden overeengekomen.
Ten slotte wordt in de verklaring geëist dat er een manier moet worden gevonden om de status van Jeruzalem “als de toekomstige hoofdstad van twee staten” op te lossen en vraagt om een rechtvaardige oplossing van het vluchtelingenprobleem. De Arabieren eisen van Israël dat het miljoenen Arabieren, die zouden afstammen van mensen die zijn gevlucht tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog, moeten laten “terugkeren” naar de steden waar eens hun grootouders en overgrootouders zouden gewoond hebben.
[Brabosh.com: Volgens toponderhandelaar Saeb Erekat zouden dat er nu meer dan zeven miljoen zijn. De VN houdt het bij 4,7 miljoen Palestijnen maar wanneer morgen of volgend jaar de Arabische en de moslimwereld de VN commanderen dat het er 10 of 50 miljoen zijn, zullen het er ook 10 of 50 miljoen worden. Zo gaat dat binnen de VN.]
Zuid-Amerikaanse landen erkennen Palestina, wie kijkt daar nog van op?
Zuid-Amerika erkent “Palestina”
Die EU-verklaring volgt na de aankondigingen van vorige week door een aantal Zuid-Amerikaanse landen dat ze een Palestijnse staat erkennen ofg dat zouden willen doen in de nabije toekomst. Brazilië deed dat het eerst, met president Luiz Inacio Lula da Silva die een brief aan Abbas zond waarin hij schreef dat Brazilië “Palestina” erkent en hoopt dat de erkenning zal helpen leiden tot twee staten, Israël en Palestina, “die in vrede en veiligheid zullen bestaan.”
[Brabosh.com: Brazilië, het ideale land dat onderdak bood aan gevluchte nazi's die er nog lang en gelukkig leefden, vrij van vervolging. Zoals bijvoorbeeld de beruchte dokter Jozef Mengele, kamparts in KZ-Auschwitz-Birkenau, die pas op 7 februari 1979 stierf tijdens een zwempartijtje met vrienden nabij Sao Paulo.]
Korte tijd later volgde Argentinië het voorbeeld van Brazilië met de aankondiging dat het een Palestijnse staat erkent en “Palestina” uitroept als “een vrije en onafhankelijke staat binnen de grenzen van 1967″, een aankondiging die volgens Argentinië haar frustratie weerspiegelt over de trage voortgang van de vredesbesprekingen met Israël. Tevens werd gemeld dat Uruguay, Bolivia en Ecuador misschien ook soortgelijke aankondigingen zullen maken. Intussen gaat Iran gaat in het Z-Amerikaanse Venezuela middellange afstandsraketten plaatsen die de VS kunnen bereiken. Jawadde.
[Brabosh.com: Argentinië is eveneens een bekende thuishaven voor nazi's die kort na het einde van WOII nazi-Duitsland ontvluchtten zoals bijvoorbeeld Adolf Eichmann, de Organisator van de Endlösung. Eichmann werd later, in tegenstelling tot Dr. Mengele, wèl opgespoord en op 11 mei 1960 opgepakt door de Mossad en naar Israël gebracht om er terecht te staan voor het organiseren van de massamoord op de Joden. Aan het einde van zijn proces in Jeruzalem werd hij op 15 december 1961 ter dood veroordeeld en op 31 mei 1962 opgehangen in de gevangenis van Ramleh.]
Europese erkenning binnen een jaar?
Ondertussen heeft op maandag de Duitse regering ontkend dat Duitsland een resolutie zou hebben voorgesteld dat de EU een onafhankelijke Palestijnse zou erkennen binnen een jaar als er geen vredesakkoord is bereikt tegen die tijd. Stefan Bredohl, de woordvoerder van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken, noemde de inhoud van het verslag dat verscheen in de Israëlische krant Ma’ariv “volledig ongegrond”.
Tegelijk verwierp Steffen Seibert, woordvoerdster van de Duitse bondskanselier Angela Merkel, een gerucht waarin de Duitse staatssecretaris van Eckhart von Klaeden beweerde dat ditzelfde bericht van het vermeende initiatief door de kanselier was medegedeeld aan de Israëlische premier Netanjahoe. Seibert noemde het artikel “gewoon onwaar.”
Bronnen: Arutz Sheva: EU Affirms Readiness to Recognize a Palestinian State door Elad Benari van 15 december 2010;
Abbas eist de ‘terugkeer’ van meer dan 7 miljoen Palestijnen naar Israël
De partijdige rol van de Verenigde Naties in de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen wordt overduidelijk geïllustreerd door deze inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp AIDA van de UNRWA in Bethlehem, Judea. Bemerk de auto links met ‘U N’ en de blauwe VN-vlag in de mast links naast de poort. De poort heeft de vorm van een sleutelgat met een grote sleutel er bovenop, symbool van de Palestijnse “terugkeer naar Israël”.
De Verenigde Naties houden met dit soort tekenen actief de mythe in stand dat de opvang van Palestijnse vluchtelingen in de kampen maar tijdelijk is en liegen de vluchtelingen al 62 jaar voor dat ze ooit zullen mogen “terugkeren naar huis”. Maar dat zal nooit gebeuren, nog in geen duizend jaar. Dat weet iedereen die van dichtbij in deze kwestie is betrokken. Iemand zal die vluchtelingen ooit de waarheid moeten vertellen. Wie ooit de Palestijnse vluchtelingenkwestie wil oplossen mag eerst beginnen met deze poort af te breken, want anders komt het nooit goed.
Saed Erekat, de toponderhandelaar voor de vrede namens de Palestijnse Autoriteit, schreef in een artikel dat afgelopen vrijdag 10 december 2010 verscheen in The London Guardian:
“Het feit dat Israël de verantwoordelijkheid draagt voor de creatie van de vluchtelingen staat buiten kijf… Vandaag zijn de Palestijnse vluchtelingen wereldwijd met meer dan 7 miljoen mensen, of zowat 70 procent van de gehele Palestijnse bevolking. Indien geen rekening wordt gehouden met hun legitieme wettelijke rechten zoals die zijn vastgelegd in het internationaal recht, hun terechte klachten na zo een langer periode van ontworteling en hun aspiraties om terug te keren naar hun thuisland, zal een ondertekend vredesakkoord met Israël volledig onhoudbaar zijn.”
Daar waar de Verenigde Naties via de UNRWA het nog steeds officieel bij 4,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen houdt, zijn het er voor Abbas, Erekat en de rest van zijn criminele bende al lang meer dan 7 miljoen Palestijnen. Maar, “mag het misschien ietskes meer zijn Mister Abbas?” Waarom er geen nul aan toevoegen? 70 miljoen lijkt mij een mooi rond cijfer. In feite gaat het hier om nazaten van vluchtelingen. Van de oorspronkelijke “vluchters” die volgens het normale internationale recht in aanmerking zouden komen voor ene vluchtelingenstatus blijven er ‘maar’ 200.000 meer over die ooit één voet op Israëlische grond hebben gezet.
Maar zoals iedereen weet werd voor de Palestijnse vluchtelingen een apart statuut geschapen, met name van de erfbaarheid van het vluchtelingenschap. Geen enkel ander volk geniet van die status. Ook werd voor geen enkel ander volk door de Verenigde Naties ooit een aparte vluchtelingenorganisatie opgericht: de UNRWA. Door en voor de Palestijnen. Met meer dan 30.000 te werk gestelde Palestijnen, is de UNRWA één van de grootste werkgevers in de Palestijnse Autoriteit. Alléén dat al is een goede reden waarom de UNRWA al decennialang in leven wordt gehouden. Geen enkele andere vluchtelingenorganisatie heeft het ooit zolang volgehouden.
Hieronder volgt een artikel van Xander: Palestijnen eisen recht op terugkeer voor 7 miljoen ‘vluchtelingen’ – Regering Obama voert druk op Israël weer op van heden 13 december 2010. [bron]
Nu het directe vredesoverleg met Israël wederom op niets is uitgelopen schroeven de Palestijnen hun toch al absurde eisen naar nog krankzinnigere hoogtes op. Volgens de Palestijnse hoofdonderhandelaar Saeb Erekat zouden er in 1948 maar liefst 7 miljoen Palestijnen zijn ‘gevlucht’ – 10 tot 15 x zoveel als het werkelijke aantal, nog even los van het feit dat er van ‘vluchtelingen’ nauwelijks sprake was omdat het leeuwendeel van deze mensen vrijwillig uit Israël vertrok, in afwachting van de door de Arabische landen beloofde vernietiging van de zojuist opgerichte Joodse staat.
De Palestijnen lijken te denken dat ze handig gebruik kunnen maken van de problemen in de Westerse wereld om zo hun doelstellingen versneld verwezenlijkt te krijgen. De Amerikaanse president Obama zit na de historische nederlaag bij de Congresverkiezingen in grote politieke problemen en de Europese Unie vecht op leven en dood voor het voortbestaan van de eurozone. Minstens vijf Westerse landen staan op de rand van de economische afgrond en de Palestijnen ruiken hun kans om dit uit te buiten.
Palestijnen willen dat Joodse staat zelfmoord pleegt
Saeb Erekat presenteerde dus het cijfer van 7 miljoen Palestijnse vluchtelingen als ‘feit’, natuurlijk zonder te vermelden dat de paar honderdduizend waar het werkelijk om gaat vooral vertrokken vanwege het feit dat het net wedergeboren Israël werd aangevallen door zeven Arabische legers, en zéker zonder de 800.000 Joodse vluchtelingen te noemen die uit deze Arabische landen werden verdreven en van wie al hun bezittingen werden afgepakt.
In Israël vinden bij alle massamedia Erekats waanzinnige beweringen het vermelden niet waard, vooral omdat dit opnieuw ondubbelzinnig zou aantonen dat de Palestijnen -die door de overwegend linkse media over het algemeen vol begrip worden bejegend- in geen enkel opzicht van plan zijn om serieus over vrede te praten en ook maar enige concessies te doen, iets dat ze al 20 jaar nog niet éénmaal gedaan hebben. Het zou tevens duidelijk maken dat Israël zelfmoord zou plegen als de regering in Jeruzalem op deze eisen zou ingaan, iets dat om die reden daarom nooit en te nimmer zal gebeuren.
Erekat wil dus niets minder dan dat Israël zichzelf verdrinkt in een vloedgolf van Palestijnse vluchtelingen. Daarbij proberen de Palestijnen de Europese Unie aan hun kant te krijgen, maar die bevindt zich in te zwaar weer om ook maar iets meer te doen dan het geven van slechts morele steun zoals verklaren over een jaar mogelijk akkoord te gaan met de éénzijdige erkenning van een Palestijnse staat binnen de grenzen van voor 1967, iets dat Brazilië en Argentinië reeds gedaan hebben en Uruguay ook zal gaan doen. Juist de steunbetuigingen van Europese officials voor een nieuwe bouwstop op de Westelijke Jordaanoever zijn er de oorzaak van dat de Palestijnen hun eisen tot volstrekt onrealistische hoogtes hebben opgevoerd.
Druk van regering Obama op Israël neemt toe
De Amerikanen hebben inmiddels moeten toegeven dat het ze niet gelukt is om beide partijen weer aan de onderhandelingstafel te krijgen en hebben voor de verandering George Mitchell, de afgevaardige voor het Midden Oosten, maar weer eens naar Israël gestuurd. Netanyahu verklaarde blij te zijn dat de VS zich eindelijk realiseert dat er niet over een bouwstop moet worden gepraat, maar over de belangrijkste kwesties zoals het vluchtelingenprobleem, Jeruzalem en de toekomstige grenzen van een Palestijnse staat. Er schuilt echter een voor Israël levensgevaarlijk addertje onder het gras: de regering Obama lijkt namelijk aan te geven mogelijk deels akkoord te gaan met de eis op terugkeer van mogelijk miljoenen Palestijnse vluchtelingen (2), die nog altijd het staatsburgerschap van de Arabische landen waar ze al tientallen jaren in verblijven wordt geweigerd.
Palestijnen: geen compromis over vluchtelingen
De Palestijnse Authoriteit heeft reeds aangegeven geen enkel compromis te willen sluiten ten aanzien van dit vermeende ‘recht op terugkeer’, en als de VS en Israël dit toch eisen, de Palestijnen zich tot de pro-Arabische VN zullen keren om éénzijdige erkenning voor hun eigen staat af te dwingen. Zoals we al vaker schreven is dat altijd al het uiteindelijke doel van de Palestijnen geweest omdat ze zo geen enkele concessie aan Israël hoeven doen, geen officieel vrede hoeven sluiten en hun doel, de uiteindelijke vernietiging van de Joodse staat, kunnen blijven nastreven.
De huidige ontwikkelingen waarbij Israël en de Palestijnen steeds verder tegenover elkaar komen te staan lijken in 2011 onvermijdelijk te gaan leiden tot een diplomatiek fiasco met mogelijk uiterst gevaarlijke gevolgen als de VN met steun van de EU en mogelijk ook de VS inderdaad Israël dwingt met de oprichting van een Palestijnse staat onder Palestijnse voorwaarden akkoord te gaan. Geen enkele Israëlische regering zal dit accepteren, zodat een nieuw gewelddadig conflict dat toegespitst zal zijn op het schijnbaar onoplosbare vraagstuk van de status van Jeruzalem vrijwel een zekerheid zal zijn.
De 3 x NEEN van Khartoem uit 1967: geen erkenning, geen onderhandelingen en nooit vrede met Israël
Jeruzalem, 11 juni 1967. De Zesdaagse Oorlog is voorbij. Israëlische soldaten hebben de Tempelberg op de Arabieren heroverd. Op de achtergrond de islamitische Rotskoepel
Mahmoud Abbas (Fatah) en Khaled Meshaal (Hamas) en hun horde haveloze “Palestijnse” vluchtelingen zijn in werkelijkheid slechts poppetjes aan een touwtje die achter de schermen worden gemanipuleerd door de Arabische Liga en de Moslimwereld in de eeuwige strijd om de vernietiging van Israël. De Palestijnen zijn het middel; Israël vernietigen het ultieme doel.
Vredesonderhandelingen zijn slechts schijn en maken deel uit van een langdurige uitputtingsslag in de islamisering van het Midden-Oosten. Wie vrede in het M-O nastreeft kan beter beginnen bij de Arabische Liga en de Moslimwereld. Palestijnen hebben niks te vragen, geen eisen te stellen en helemaal niks te vertellen en dat is niet de schuld van Israël.
Het Arabisch/islamitische cordon sanitaire rondom Israël
De vrede onderhandelen met Palestijnen heeft maar zoveel zin op voorwaarde dat de resultaten van de onderhandelingen tegelijk worden geparafeerd en gesteund in woord en daad door de Arabische Liga [=de Arabieren, 22 naties] en door de Conferentie van de Islamitische Organisatie [=de moslimwereld met 57 aangesloten landen].
Het feit dat de Palestijnse onderhandelaars tijdens het vredesproces voortdurend op en af naar Caïro [en andere Arabische hoofdsteden] reizen voor overleg, hopende op de juiste instructies te krijgen hoe het nu verder moet met Israëliërs en Amerikanen, is veelzeggend. Ook de Palestijnen beseffen dat zonder het fiat van het grootste deel van de Arabieren en de moslims er de facto geen akkoord bestaat net zomin als er ooit een Palestijnse staat zou kunnen bestaan zonder hun fiat.
Waarom er dan steeds onderhandeld wordt met de Palestijnen ipv rechtstreeks met Arabieren en moslims, begrijpt geen zinnig mens. Onderhandelen met tussenpersonen [de Palestijnen] waarvan dan achteraf telkens weer blijkt dat elders toestemming moet gevraagd worden omdat zij [de Palestijnen] dan toch niet autonoom mogen noch kunnen beslissen, ligt het toch voor de hand dat onderhandelen met Abbas volstrekt nutteloos is en verloren tijd.
Arabieren en moslims kiezen duidelijk voor een uitputtingsslag in de hoop dat Israël ooit zal toegeven, haar eigen staat zal ontbinden en de Joden zal oppakken en afvoeren uit het Midden-Oosten, verdwenen, net alsof de Joden er nooit bestaan hebben. Enkel Egypte heeft het gewaagd het veto van de Arabische en moslimwereld te doorbreken [nadat het land de Jom Kippoer oorlog in 1973 had verloren] waarna Egypte prompt uit de Liga en het OIC werd gegooid. Ook Jordanië zal later die stap zetten en er eveneens voor gestraft worden.
Op 1 september 1967 werd er door de Arabische en de moslimwereld in Khartoem in Soedan een “cordon sanitaire” rondom Israël opgericht, dat tot vandaag stand houdt [op Egypte en Jordanië na]. Dat cordon staat algemeen bekend als de Resoluties van Khartoem, kort gezegd: de 3 grote NEEN ‘s van Khartoem:
- NEEN aan de erkenning van het bestaansrecht van Israël;
- NEEN aan onderhandelingen met Israël;
- NEEN aan vrede met Israël.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Bodemloze Jodenhaat oorzaak van het mislukken van elke kans op vrede
'Vanwaar komt al die haat', vroeg een lezer. Vraag dat aan deze man op de foto: 'Dat Allah een paddestoelwolk (van een atoombom) boven Israël mag brengen'
The Palestinians: What Is Really Destroying the Chance for Peace
door Khaled Abu Toameh
Het is triest en weerzinwekkend om te zien hoeveel Arabieren zich hebben verblijd over de grote bosbranden in Noord-Israël, en het een ‘goddelijke straf’ noemden voor Israëli’s en die wensten dat de brand verder zou uitbreiden tot alle Joden werden vernietigen. Lees op deze blog: Euforie in Gaza om het doodbranden van 40 Israëliërs op de Carmelberg
De boodschappen van haat zijn het resultaat van decennia opruiing tegen Israël en Joden in de Arabische media en in de moskeeën in de hele Arabische en islamitische wereld. De opmerkingen dienen als een herinnering dat veel mensen in de Arabische en islamitische landen nog steeds niet in het reine zijn gekomen met het recht van Israël om te bestaan in dit deel van de wereld. Erger nog, in veel van de nabeschouwingen blijkt dat veel Arabieren en moslims een nieuwe holocaust welkom zouden heten.
Deze reacties werden geplaatst op websites van de belangrijkste Arabische media, zoals de populaire Al-Jazeera en Al-Arabiya TV-netwerken en de krant Asharq Al-Awsat in Saoedi’s eigendom. Wat nog meer verontrustend is is dat deze weerzinwekkende commentaren verschenen op websites die niet noodzakelijkerwijs in verband worden gebracht met de radicale islam.
Al-Arabiya en Asharq Al-Awsat zijn eigendom van leden van de Saoedische koninklijke familie, die, ironisch genoeg, vaak het doelwit is geweest van moslim-fundamentalistische groeperingen zoals Al-Qaeda. De overgrote meerderheid van nabeschouwingen die de afgelopen dagen verschenen op de websites van deze drie krachtige media-organisaties, laten zien hoeveel Arabieren en moslims blijven dromen over de vernietiging van Israël.
Het klopt dat sommige lezers en kijkers niet hebben mee gedaan met de feestvierders die zich verblijden dat het vuur meer dan 40 mensen heeft gedood en honderdduizenden bomen vernietigd. Sommige betuigden zelfs hun medeleven met Israël en sommigen hebben zelfs andere Arabieren en moslims bekritiseerd die verheugd waren over de brand. Maar deze ‘positieve’ reacties zijn slechts de afspiegeling van de mening van een kleine minderheid. Zo bijvoorbeeld bleken van de 123 reacties op een van de websites, minder dan 15 rationeel te zijn.
De hatelijke boodschappen [postings] waren niet enkel afkomstig uit Arabische en islamitische landen en uit de door de Palestijnse Autoriteit gecontroleerde gebieden, maar ook uit Arabieren die wonen in Noord-Amerika, Australië, Zweden en Europa. Ahmed Abdallah uit Australië schreef de volgende commentaar op de website van Al-Jazeera: “O God, hoe vrijgevig bent u! Geluk brengen naar het hart van elke Palestijnse moeder die haar zoon heeft verloren of wiens zoon in de gevangenis zit.“
Een ander bericht vanuit Berlijn, Duitsland, van een lezer die zich voorstelde als Sarrawi leverde de volgende commentaar: “Dank God en 1.000 x gefeliciteerd [voor de dood van 42 Israëli's]. O God, geef er ons nog meer!” Uit het Verenigd Koninkrijk schreef ene Zuheir Dabbagh: “Dank God, we brengen de moslims het goede nieuws dat het land weer bevrijd is van 40 criminelen.“
Arabieren die instemden om Israël te helpen bij het blussen van het vuur kwam zelf ook onder vuur te liggen. Het leiderschap van de Palestijnse Autoriteit en van de Egyptische en Jordaanse regeringen werden aan de kaak gesteld ‘verraders’ voor het sturen van brandweerlieden naar Israël. Wat ons ook ook zorgen baart omtrent de duizenden reacties, is dat veel Arabieren en moslims Israël ‘s oproep voor internationale hulp voor het blussen van de brand, zien als een teken van zwakte.
Veel van degenen die hun vreugde over de brand uitdrukten, hebben er bij Iran, Hezbollah en Hamas op aangedrongen om deze “gouden kans” te grijpen en te trachten Israël voor eens en altijd te elimineren. Anderen schreven dat als Israël niet kan omgaan met een brand, er geen reden is om te geloven dat het een oorlog zou kunnen winnen. [Die hebben blijkbaar last van een kort geheugen, want de Arabische en moslimwereld heeft al zeven aanvalsoorlogen op een rij verloren van Israël.]
Er is een goede reden om te geloven dat de anti-Israëlische en anti-Joodse houding die uit deze opmerkingen blijkt, de opvattingen weergeven van veel Arabieren en moslims. Met houdingen zoals deze, is het moeilijk om te zien hoe ooit echte vrede kan worden bereikt in het Midden-Oosten in de nabije toekomst. Tenzij dit aanzetten tot Jodenhaat stopt, zijn de vooruitzichten op vooruitgang in het ‘vredesproces’ tussen Israëli’s en Arabieren net zo somber als altijd.
Bronnen: Hudson New York: The Palestinians: What Is Really Destroying the Chance for Peace door Khaled Abu Toameh van 7 december 2010
Waarom Israël een schurkenstaat wordt genoemd… [Gabriel Latner]
Gaza, 18 mei 2009. Lauren Booth met haar mobieltje in de hand, proeft hier de smaak van luxe in een oorlogszone in het befaamde Al-Deira Hotel van Gaza City. Niets is wat het lijkt en zeker niet als er de vermelding bijstaat: “volgens Palestijnse bronnen…”
De prestigieuze debatclub van de Britse Universiteit van Cambridge hield op 21 oktober 2010 een debat met als thema “Israël is een schurkenstaat”. Dit debat kwam er op voorstel van Lauren Booth, een extremistische tegenstandster van Israël die werkt voor een Iraanse TV zender in Teheran en die zich onlangs bekeerde tot de islam. Ze kreeg bekendheid toen ze een paar jaar geleden met de Boats for Free Gaza voet aan land zette in Gaza. Haar verslag leverde haar de prijs van de Oneerlijkste Reporter van het Jaar 2008 op.
De andere deelnemers aan het debat aan de Universiteit waren Mark McDonald, de oprichter van de Labor Friends of Palestine en Gabriel Latner, een 19-jarige onbekende student van de Universiteit uit Toronto die door het toeval werd uitgeloot om deel te nemen namens de studentenvereniging. Latner besloot een pro-Israël betoog te houden. Tot ieders verbazing werd de toespraak van deze piepjonge student de verrassing van de avond, toespraak die volgens de krant The Irish Independent “de meest briljante gedurfde verdediging maakte van Israël sinds Mozes de Rode Zee scheidde” [the most brilliantly audacious defence of Israel since Moses parted the Red Sea].
Why Israel is a rogue state …
door Gabriel Latner
Dit is een oorlog van idealen en de andere sprekers hier vanavond zijn terecht, idealisten. Ik ben dat niet. Ik ben een realist. Ik ben hier om te winnen. Ik heb slechts één enkel doel vanavond – met name dat tenminste een meerderheid mij hun “Aye” [instemming] geeft. Ik wordt geconfronteerd met een unieke uitdaging – de meesten van u, zo niet allen, hebben reeds in gedachten hun besluit genomen.
