Categorie archief: Tunesië
Betoging in Tunesië: ‘Vecht tegen de Joden, ga naar het Paradijs’
Tunisia rally: “Fight the Jews, enter Paradise”
“Vecht tegen de Joden”, klinkt het overal in de landen van het Midden-Oosten, dus niet: “Vecht tegen de Israëliërs” of “Vecht tegen de Zionisten”. Dat onderscheid maken enkel Westerse linkse opiniemakers en andere nuttige idioten die beweren te strijden voor de Palestijnse zaak maar in werkelijkheid enkel Israël en zijn Joodse volk in het vizier hebben. In het M-O is “De Jood” de vijand. Punt. Net zoals dat ook het geval was in nazi-Duitsland.
In het M-O wordt niet om de pot gedraaid. Daar hoor je nooit zoiets zeggen als “We hebben niks tegen de Joden op zich, want“, zeggen ze dan… “onze strijd gaat tegen Israël dat de Palestijnen mishandeld en etnisch zuivert“. Pure onzin dus. In het M-O lachen ze zich dan ook terecht een kriek met die onnozele linkse Israëlbashers.
In Tunesië heeft een jaar geleden de Arabische Lente toegeslagen gevolgd door het aftreden van het regime van Tunesisch president Zine al-Abdine Ben Ali op 14 januari 2011. En net zoals elders bracht dit de islamisten aan de macht en werd een nieuw doelwit gezocht en gevonden: de Joden, alweer… of wat dacht u?
Een gewelddadig vervolg liet niet lang op zich wachten. Op 1 februari 2011 werd een synagoge in brand gestoken in Gabes, een stad in het zuiden van Tunesië. Korte tijd later werd de Grote Synagoge van Tunis [ook gekend als de Beit Mordekhai Synagoge] aangevallen onder de kreten ‘Allahua Akbar!’ en het zingen van de genocidale islamitische dodenzang: “Khaybar, Khaybar, o Joden, het leger van Mohammed zal terugkomen!“
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Hamaspremier Haniyeh in Tunis: Wij zullen nooit onze wapens neerleggen!
Luchthaven Tunis-Carthago, 5 januari 2012: Hamaspremier Ismail Haiyeh net toegekomen in Tunesië wordt als een held binnengehaald.
Haniyeh: “We will not lay down our arms”
[bron: Agence France-Presse - AFP]
Premier Ismail Haniyeh van Hamas is al enkele weken bezig aan zijn eerste officiële regionale reis sinds de gewelddadige machtsovername van de Gazastrook door Hamas in het voorjaar van 2007. Eerder was hij op bezoek in Soedan waar hij herhaalde dat zijn organisatie Israël nooit zal erkennen en nooit Jeruzalem zal opgeven. Hij riep tevens op om een ‘Jeruzalem Leger’ op de been te brengen, een leger van Arabische naties dat Jeruzalem op de Joden zal veroveren.
In Tunesië heeft een jaar geleden de Arabische Lente toegeslagen gevolgd door het aftreden van het regime van Tunesisch president Zine al-Abdine Ben Ali op 14 januari 2011. En net zoals elders bracht dit de islamisten aan de macht en werd een nieuw doelwit gezocht en gevonden: de Joden, alweer… of wat dacht u? Op 1 februari 2011 werd een synagoge in brand gestoken in Gabes, een stad in het zuiden van Tunesië. Korte tijd later werd de Grote Synagoge van Tunis [ook gekend als de Beit Mordekhai Synagoge] aangevallen onder de kreten ‘Allahua Akbar!’ en het zingen van de genocidale islamitische dodenzang: “Khaybar, Khaybar, o Joden, het leger van Mohammed zal terugkomen!“
Eerder was premier Ismail Haniyeh al op bezoek in Egypte en Turkije en afgelopen donderdag 5 januari ’12 is hij dan toegekomen in Tunesië waar hem zoals voorspeld een warm onthaal wachtte. Hij werd er hartelijk verwelkomd door de Tunesische premier Hamadi Jebali en de leider van de Islamistische politieke partij Ennahda Rached Ghanouchi. Gisteren zondag 8 januari hield hij een toespraak in een stadion waar hij uitbundig werd verwelkomd door zowat 5.000 mannen, vrouwen en kinderen die zwaaiden met Palestijnse, Tunesische en Hamasvlaggen.
Het AFP berichtte hierover als volgt:
De eerste minister van de door Hamas bestuurde Gazastrook beloofde op zondag “moeilijke dagen” voor Israël en op een grote bijeenkomst spoorde hij de revolutionairen van de Arabische Lente aan om voor een onafhankelijk Palestina te vechten.
Ismail Haniyeh ontving groot applaus van de menigte van zowat 5.000 mannen, vrouwen en kinderen die zich hadden verzameld in een stadion zwaaiend met Palestijnse, Tunesische en Hamasvlaggen.
“Wij beloven u dat wij geen één enkel deel van Palestina zullen afstaan, wij zullen nooit Jeruzalem afgeven, wij zullen blijven vechten en wij zullen onze wapens niet neerleggen,” zei hij en spoorde “de mensen van de revolutie om te vechten tegen het leger van al-Quds” zoals Jeruzalem in het Arabisch wordt genoemd.
“Aan Tunesië zeggen wij: “Het is vandaag aan ons om het nieuwe Midden-Oosten op te bouwen.”
Haniyeh benadrukte: “Wij zullen Israël niet erkennen,” waarop de massa zong “Dood aan Israël”, “De Tunesische revolutie steunt Palestina,” en ook “Het leger van Mohammed is terug”.
Sommigen veegden hun voeten af op de Joodse Davidster.
Het bezoek van Haniyeh zit de vertegenwoordigers van de Palestijnse Autoriteit van voorzitter Mahmoud Abbas niet erg lekker, zoals een bron vertelde aan het AFP: “De Palestijnen zijn woedend.”
Joden in Tunesië vroegen eerder op zondag aan de regering om maatregelen te treffen om een herhaling van het zingen van antisemitische slogans te vermijden tijdens het bezoek van de leider Hamas.
Islamistische activisten die Haniyeh verwelkomden, zongen naar verluidt slogans zoals “Doodt de Joden, het is onze plicht,” samen met anti-Israëlische en pro-Palestijnse oproepen.
Elder of Ziyon, nooit verlegen om een pittige sarcastische commentaar:
“Ik ben er zeker van dat wanneer zij “Dood aan Israël” roepen, zij dit enkel metaforisch bedoelen, zoiets als “Jihad” en “Intifada” en “verzet”. Niks om je zorgen over te maken.”
[Orig.: I'm sure when they say "death to Israel" they mean it metaphorically, like "jihad" and "intifada" and "resistance." Nothing to worry about here.]
De Moslim Broederschap en de anti-Israëlsmaak van de Arabische Lente
De zwaarden zijn geslepen, het staal is afgekoeld, de vijanden geliquideerd, gevangengezet of gevlucht naar het buitenland. Israël staat weer overal in de Arabische wereld bovenaan de agenda, dankzij de Moslim Broederschap en haar bedenkelijke rol in de Arabisch Lente. De Moslim Broederschap belooft plechtig om – geheel conform de shariawetten – nauwgezet zorg te dragen over de zeden en gewoonten van de bevolking. En tegelijk ook – en bij voorkeur graag met hetzelfde zwaard in één enkele houw – over niet-moslims, Joden en Christenen en andere dhimmies zoals u en ik. Is dat niet lief?
De anti-Israël smaak van de Arabische lente & Moslimbroederschap eist van VS: Laat Israël vallen
door Israel Today
Toen de Arabische massa’s in opstand begonnen te komen tegen dictatoriale regimes en democratische hervormingen eisten, verwelkomden de Westerse leiders de beweging omdat die zou leiden tot een liberaler en opener Midden-Oosten zonder conflicten. Veel westerse functionarissen, vooral die in Washington, waren er zeker van dat de zogenaamde ‘Arabische lente’ de vooruitzichten op vreedzame betrekkingen tussen Israël en zijn Arabische buren zou verbeteren.
Maar toen islamitische groeperingen de meeste van die revoluties effectief kaapten, werden die vooruitzichten aanzienlijk slechter. In Tunesië, het land waar het allemaal begon, besloot de nieuw ingestelde Hoge Commissie voor Politieke Hervormingen en Democratische Overgang afgelopen vrijdag dat vrede met Israël in feite verboden wordt. Een officieel overheidsdocument, aangehaald door persbureau AFP, verklaart dat het nieuwe Tunesië democratisch is, dat zijn taal Arabisch is, zijn religie is de Islam, en dat het “elke vorm van normalisering met de Zionistische staat” verwerpt.
In Egypte wordt de situatie waarschijnlijk vergelijkbaar. De gevolgen zijn echter veel ernstiger, omdat dit land al een vredesakkoord met Israël heeft. Volgens de plannen gaan de Egyptenaren in september naar de stembus voor de eerste parlementsverkiezingen sinds de verdrijving van de voormalige dictator Hosni Mubarak. Maar de enige georganiseerde en breed gesteunde politieke macht in Egypte is op dit moment de Moslimbroederschap. En omdat er zo weinig tijd is voor de verkiezingen, is er geen kans dat een andere groep opstaat en een meerderheid in het parlement verkrijgt.
Dat betekent dat het bijna zeker is dat de Moslimbroederschap de controle krijgt over het Egyptische parlement, of door een absolute meerderheid of via kleinere gelieerde politieke fracties. En dat zal niet veel goeds voor de Israël-Egypte vredesverdrag. Al met al blijkt de Arabische lente een nogal koud seizoen voor Israël te zijn. Het blijkt dat die “deskundigen” in Washington en Europa niet zo veel weten als ze zouden willen. Egyptes groeiende Islamitische macht bedank de regering-Obama voor de uitgestrekte vredeshand, maar stelt als voorwaarde voor herstel van betrekkingen het beëindigen van de Israëlisch-Amerikaanse relatie
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton maakte dit weekeinde de wens van de regering-Obama bekend, om de banden met de Egyptische Moslimbroederschap te herstellen. De Broederschap reageerde deze week door Clinton te bedanken, en zijn eerste eis te stellen aan zijn nieuwe Amerikaanse vrienden: stop met de steun aan het “zionistische regime”. In een antwoord per e-mail, geciteerd door persbureau Bloomberg, gaf woordvoerder Mahmoud Ghozlan van de Moslimbroederschap aan dat als Amerika vaste betrekkingen met de groep wil, het moet “stoppen met het ondersteunen van corrupte en tirannieke regimes, het steunen van de zionistische bezetting en het gebruiken van een dubbele moraal.”
Het is belangrijk te weten dat wanneer de Moslimbroederschap spreekt over de ‘zionistische bezetting’ het niet alleen de Israëlische aanwezigheid in Judea en Samaria, de zogenaamde “Westbank”, bedoelt. De Moslimbroederschap ziet geheel Israël als een kankergezwel dat moet worden uitgeroeid. De groep de terugkeer van Egypte naar de staat van oorlog met Israël, en wil dat gehele regio een Islamitisch kalifaat wordt. De voormalige Egyptische president Anwar Sadat werd vermoord door de Moslimbroederschap omdat hij vrede sloot met Israël. De Moslimbroederschap is tegenwoordig de best georganiseerde politieke macht in Egypte, wat de verwachting wekt dat hij controle over de overheid verkrijgt wanneer Egyptenaren in september naar de stembus gaan.
door Israel Today.nl –> klik hier en hier
De “Arabische Lente” ontluikt in de Egyptische hoofdstad Caïro. Tijdens het Vrijdaggebed van 13 mei 2011 drummen de massa’s weer spontaan samen op het Tahrirplein. Kwestie van de juiste teneur aan te houden en de laatste twijfels weg te nemen omtrent hun ware bedoelingen, wordt door de volksmassa spontaan een Joodse Davidster in brand gestoken. Elders op het plein worden Israëlische vlaggen verbrand. In het Midden-Oosten zijn dat namelijk synoniemen. Daar maakt men nooit het onderscheid tussen Zionisten, Joden, Israëliërs of Israëlieten. Voor moslims en Arabieren zijn dat allemaal Joden en Joden moeten vernietigd, verjaagd en/of in slavenstatus (dhimmitude) worden gebracht. Dat is al duizenden jaren zo het geval. Alleen in het Westen - voor wat dat waard is – maakt men wel eens het verschil tussen Joden en Israël. Maar da’s flauwe zever. Israël is gewoon een andere naam voor antisemitisme en Jodenhaat. Wie kritiek op Israël heeft, bedoelt in feite de Joden.
Grote synagoge van Tunis aangevallen [video]
Deze video, van een betoging van Tunesiërs die protesteren buiten de Grote Synagoge van Tunis, werd blijkbaar overgeslagen door de media. Ik heb er toch niks over gehoord. Wat snel duidelijk wordt uit de beelden is dat Joden zich nog moeilijk ‘veilig’ kunnen noemen, in Tunesië, als dat al ooit het geval was…
In de schokkende, beangstigende videobeelden zie je een meute westerse, moderne ogende moslims de Grote Synagoge van Tunis [ook gekend als de Beit Mordekhai Synagoge] aanvallen onder de kreten ‘Allahua Akbar!’ en het zingen van de genocidale islamitische dodenzang: “Khaybar, Khaybar, o Joden, het leger van Mohammed zal terugkomen!“
Volgens islamitische geschriften roeide Mohammed in 628 in Khaybar een hele Joodse stam uit. Ja, u heeft het goed gehoord: hetzelfde ophitsende Arabische lied toen de Free Gaza Flotilla eind mei 2010 onder leiding van het grootste schip van de vloot, de Mavi Marmara, koers zette naar de kust van Gaza om Hamas een hart onder de riem te steken. Zoals bekend verliep op 31 mei ’10 voor de Turkse terreurgroep van de IHH op de Marmara een en ander niet helemaal zoals verwacht.
Sinds het regime van Tunesisch president Zine al-Abdine Ben Ali op 14 januari 2011 op de klippen liep, staat het land in rep en roer. En als er wat in brand moet gestoken worden en mensen in elkaar moeten worden geslagen, waarom dan niet altijd eerst bij de locale Joodse gemeenschap beginnen? Zo gaat het toch al eeuwen? Zo gezegd zo gedaan. Op 1 februari 2011 werd een synagoge in brand gestoken in Gabes, een stad in het zuiden van Tunesië. Sinds 14 januari zijn er naar verluidt 147 personen gedood.
In 1948 woonden er nog ongeveer 110.000 Joden in Tunesïe. Sinds de oprichting van de Israëlische staat in 1948 worden zij permanent vervolgd wat tot een grote uittocht leidde begin jaren 1950. Op dit ogenblik wordt de Joodse gemeenschap in Tunesië al naargelang de bronnen op 700 tot 1.600 leden geschat waarvan het grootste deel op het Tunesische eiland Djerba woont. Meer over de geschiedenis van de Joden van Tunesië op JVL: The Virtual Jewish History Tour Tunisia
De Grote Synagoge van Tunis ook gekend als de Beit Mordekhai Synagoge
Bronnen: Elder of Zyon: Video: Tunisian march on synagogue van 14 februari 2011; Atlas Shruggs: Video of the Attack against the Great Synagogue of Tunis van 14 februari 2011;
Hoezo Moebarak een dictator, wat krijgen we nu?!
Sharm El Sheikh, Egypte, 23 oktober 2008. Israëlisch president Shimon Peres (links) en de Egyptische president Moebarak (rechts) discuteren het vredesvoorstel van koning Abdoellah van Saoedi-Arabië. Een zoveelste maat voor niets.
Surprise, Suprise: Mubarak is a dictator
door Amnon Rubinstein
Wat we uit dit alles moeten leren is dat we helemaal niets weten van wat er werkelijk gebeurt in niet-democratische regimes.
De revolutionaire gebeurtenissen in Tunesië en Egypte dalen op de ‘internationale gemeenschap’ neer als donder en bliksem. De twee impopulaire regimes, hoewel ondemocratisch, waren niet enkel berucht om hun brutale repressie. Integendeel, Tunesië was bekend als een mild pro-westers regime waarin zowel polygamie alsmede de hoofddoek verboden werden.
Egypte werd eveneens beschouwd als een milde autocratie en president Hosni Moebarak werd beschouwd als een gematigde, naar vredezoekende pro-westerse stoere jongen. Voorzeker, waren er klachten van NGO’s over schending van de mensenrechten, maar in vergelijking met de permanente anti-Israëlische barrage, waren dit maar twitterberichtjes.
Tunesië, sinds 17 december 2010 tot op vandaag staat het land in rep en roer
Zowel Tunesië en Egypte zijn verkozen leden van het grote circus dat bekend staat als de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. In haar verslagen, tezamen met wat milde kritiek, complimenteerde de VN-commissie beide regeringen: Tunesië werd geprezen voor het bouwen van “een juridisch en grondwettelijk kader ter bevordering en bescherming van de mensenrechten,” en Egypte werd geprezen voor initiatieven “genomen in de afgelopen jaren ten aanzien van de mensenrechten, in het bijzonder voor het oprichten van afdelingen voor de mensenrechten binnen de ministeries van Justitie en Buitenlandse Zaken.”
Deze passages lezende, mag het best iemand vergeven worden te mogen denken dat de massademonstraties van de voorbije dagen beter gehouden werden in Genève aan de zetel van de Mensenrechtencommissie van de VN. En onnodig te zeggen, dat we niets in de wereld gezien of gelezen hebben in de media dat ons voorbereidde op de verschrikkelijke straatbeelden en beschuldigingen jegens het regime die uit elkaar spatten op onze tv-schermen; het idee dat Moebarak een dictator is kwam als een schok over op het westerse publiek.
Leven met de stank die opstijgt uit de ruïnes van Obama’s Midden-Oostenpolitiek
Wat we uit dit alles moeten leren is dat we helemaal niets weten van wat er werkelijk gebeurt in niet-democratische regimes. Net zoals in de jaren 1930 toen Westerse journalisten een rondleiding kregen doorheen de Oekraïne en helemaal de massale dood door honger rondom hen niet opmerkten, salaagt de hedendaagse media er niet in om te doorgronden wat er werkelijk schuilt onder een ogenschijnlijk milde, niet-democratie.
De wereld van het nieuws en de rapporten van NGO’s geven een vertekend beeld. Het heeft de neiging om enkel in open samenlevingen fouten te vinden en wordt misleid door repressieve regimes waar geen vrije media of onafhankelijke rechtbanken bestaan. Aldus ontstond een paradox: Hoe democratischer en opener een land is [naar de buitenwereld toe], des te meer zal het blootgesteld worden aan beschuldigingen van schendingen van de mensenrechten.
Dit geldt zowel voor Egypte als voor Tunesië. Beide regimes waren niet anders dan andere repressieve regimes in het Midden-Oosten: natuurlijk zijn hun misbruiken mild in vergelijking met de brutaliteiten in Iran en Syrië. Sterker nog, omdat beide landen werden onderworpen aan westerse invloed en druk, konden ze geen gebruik maken van de ongebreidelde brutaliteit waarmee het regime in Teheran in 2009 afrekende met haar pro-democratische tegenstanders.
De waarheid is nog moeilijker te verteren: Er is geen substituut voor democratie, zelfs geen afgezwakt. Maar in het Midden-Oosten kunnen vrije verkiezingen – een essentieel onderdeel van de democratie – leiden tot een islamitisch regime van het Iraanse type, dat elk teken van ware democratie in de kiem smoort. We zullen nog lang moeten wachten vooraleer we ooit een omkering van deze trend zullen krijgen.
Een demonstrant, en nog wel een vrouw met verplichte hoofddoek, verrast de Iraanse president Ahmadinejad op haar opgestoken middenvinger, wanneer hij op 26 juni 2009 kort na zijn ‘herverkiezing’ met zijn gemotoriseerde bende zijn overwinningsronde doet in de straten van Teheran. Hoe het verder met deze dappere vrouw is afgelopen, is niet bekend. Een foto om in te lijsten en die nu al een klassieker is, rechtstreeks uit Iran. Hier kwam helemaal geen fotoshop aan te pas, alhoewel… 
Bronnen: The Jerusalem Post: Surprise, Suprise: Mubarak is a dictator door Amnon Rubinstein van 1 februari 2011; The writer is a professor of law at the Interdisciplinary Center Herzliya, a former minister of education and Knesset member, and the recipient of the 2006 Israel Prize in Law (www.amnonrubinstein.org).
