Categorie archief: Spanje
Pilar Rahola over de historische plicht van niet-Joden te vechten tegen Jodenhaat en op te komen voor Israël
Pilar Rahola: Als niet-Jood heb ik de historische verantwoordelijkheid om te vechten tegen Jodenhaat en tegenwoordig dus tegen de haat tegen hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de plicht van de Joden, het is de plicht van de niet-Joden
Pilar Rahola is een Spaanse politicus, journaliste en activiste. Ze is een hartstochtelijk verdedigster van de Verenigde Staten en Israël en een onvermoeibare strijdster tegen het antisemitisme. En dat als linkse progressieveling, een zeldzaamheid in haar soort. Haar artikelen werden gepubliceerd in Spanje en in enkele van de belangrijkste kranten in Latijns-Amerika. Ze is draagster van de belangrijkste onderscheidingen van Joodse organisaties. Haar toespraken zijn in verschillende talen overal op het internet terug te vinden. Deze vertaling is van de hand van Wim Jongman, het origineel vind u hier: Portal of Ideas: Pilar Rahola van 3 november 2009. Een andere prima vertaling van de hand van Martien Pennings kan u vinden op de blog van Joost Niemöller getiteld als Links en toch pro-Israël waaruit ik hier en daar correcties heb geleend. Om de website te bezoeken van Pilar Rahola kan u dat doen door hier te klikken. Sommige van haar artikelen werden in het Engels vertaald. Met dank aan Jook E. voor de tip.
Niet-Joden hebben een historische plicht
Waarom zien we geen demonstraties tegen islamitische dictaturen in Londen, Parijs, Barcelona? Of demonstraties tegen de Burmese dictatuur? Waarom zijn er geen demonstraties tegen de slavernij van miljoenen vrouwen die leven zonder enige wettelijke bescherming? Waarom zijn er geen demonstraties tegen het gebruik van kinderen als menselijke bommen waar sprake is van strijd met de islam? Waarom is er geen leiding ter ondersteuning van de slachtoffers van de islamitische dictatuur in Soedan? Waarom is er nooit enige verontwaardiging tegen de terreurdaden begaan tegen Israël? Waarom is er geen protest van de Europese links tegen islamitisch fanatisme? Waarom verdedigen ze niet het recht van Israël om te bestaan? Waarom verwarren ze ondersteuning van de Palestijnse zaak met de verdediging van het Palestijnse terrorisme? Een ten slotte, de miljoen dollar-vraag: waarom is de linkerzijde in Europa en over de hele wereld zo geobsedeerd met de twee solide democratieën, als de Verenigde Staten en Israël, en niet met de ergste dictaturen op de planeet? De twee solide democratieën, die hebben geleden onder de bloedigste aanslagen van terrorisme, en de linkerzijde kan het niets schelen.
Slogan van Al-Awda, een internationale linkse organisatie, die ijvert voor de vernietiging van Israël en de stichting van een Palestina zonder Joden
En dan, het concept van vrijheid. In elke pro-Palestijns Europese forum hoor ik de linksen vurig schreeuwen: “We willen de vrijheid voor het volk!” Niet waar. Ze zijn nooit bezig geweest met vrijheid voor de bevolking van Syrië, Jemen, Iran, Soedan, of andere naties. En ze zijn er nooit mee bezig geweest toen Hamas de vrijheid voor de Palestijnen vernietigde. Ze zijn alleen bezig met behulp van het concept van de Palestijnse vrijheid als een wapen tegen de Israëlische vrijheid. Een daaruit voortvloeiende gevolg van deze ideologische pathologieën is de manipulatie van de pers.
De internationale pers heeft grote schade aangericht met de rapportage over de kwestie van het Israëlisch-Palestijnse kwestie. Over dit onderwerp informeren ze ons niet, propaganda bedrijven ze. Bij de rapportage over Israël vergeet de meerderheid van de journalisten de ethische code. En ja, een Israëlische daad van zelfverdediging wordt beschreven als een bloedbad en een eventuele confrontatie als genocide. Zoveel domme dingen hebben ze geschreven over Israël, dat er geen beschuldigingen meer zijn over gebleven tegen hen. Tegelijkertijd is er nog nooit een drukke bespreking geweest tegen de Syrische en Iraanse inmenging in de verspreiding van het geweld tegen Israël, de indoctrinatie van kinderen en de corruptie van de Palestijnen. En als er wordt gerapporteerd over slachtoffers, wordt elk Palestijnse slachtoffer gerapporteerd als een tragedie en elke Israëlische slachtoffer wordt gecamoufleerd, verborgen of met minachting erover gerapporteerd.
En dan links in Spanje. Talrijk zijn de voorbeelden van anti-Amerikanisme en de anti-Israëlische sentimenten. Zo heeft een van de linkse partijen in Spanje zojuist een van haar leden uit de partij gezet vanwege een door hem opgezette pro-Israël website. Ik citeer uit het excommunicatie-document: “Onze vrienden zijn de mensen van Iran, Libië en Venezuela, onderdrukt door het imperialisme, en niet een nazi-staat als Israël.”
In een ander voorbeeld, veranderde de socialistische burgemeester van Campozuelos Shoah Dag, ter herdenking van de slachtoffers van de holocaust, in de Palestijnse Nakba Dag, die om oprichting van de staat Israël rouwt, daarmee aangevende de minachting voor de zes miljoen vermoorde Europese joden in de Holocaust. Of in mijn geboortestad Barcelona, daar heeft de gemeenteraad besloten ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de oprichting van de Staat Israël, een week van solidariteit te houden met het Palestijnse volk. Zo nodigde men Leila Khaled uit, een bekende terrorist uit de jaren ‘70 en de huidige leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, een terroristische organisatie aldus beschreven door de Europese Unie, die het gebruik van bommen tegen Israël bevordert. En zo verder en verder.
Deze politiek correcte manier van denken heeft zelfs de toespraken van president Zapatero vervuild. Zijn buitenlands beleid valt binnen die van het de krankzinnige links, en over kwesties van het Midden-Oosten is hij ondubbelzinnig pro-Arabisch. Ik kan u verzekeren dat in particuliere, Zapatero plaatsen op Israël de schuld voor het conflict in het Midden-Oosten, en het beleid van minister van Buitenlandse Zaken Moratinos weerspiegelen dit. Het feit dat Zapatero gekozen voor een kafiah in het midden van het Libanon-conflict slijtage is geen toeval, het is een symbool.
Spanje heeft geleden onder de ergste terroristische aanslag in Europa en het is een doelwit van elke islamitische terroristische organisatie. Zoals ik eerder schreef, zij doden ons met mobiele telefoons gekoppeld aan satellieten die zijn verbonden met de Middeleeuwen. En toch is Spaans links het felst anti-Israëlisch van de hele wereld. En dan zegt links dat het anti Israëlisch is vanwege solidariteit. Dit is de waanzin die ik aan de kaak wil stellen in deze conferentie.
Conclusie
Ik ben niet Joods. Ideologisch ben ik links en van beroep journalist. Waarom ben ik niet net zo anti Israëlisch als mijn collega’s? Omdat ik als niet-Jood de historische verantwoordelijkheid heb om te vechten tegen Joden-haat en tegenwoordig dus tegen de haat tegen hun historische thuisland, Israël. Bestrijding van antisemitisme is niet de plicht van de Joden, het is de plicht van de niet-Joden. Als journalist is het mijn plicht om te zoeken naar de waarheid achter de vooroordelen, leugens en manipulaties. De waarheid over Israël wordt niet verteld.
Als iemand van links die houdt van de vooruitgang, ben ik verplicht om vrijheid te verdedigen, cultuur, burgerlijk-beschaafde vorming voor kinderen, vreedzaam samenleven en de wetten die door de Tafelen van het Verbond zijn gemaakt tot universele principes. En dat zijn beginselen die door het islamitisch fundamentalisme systematisch worden vernietigd. Dat wil zeggen dat ik als niet-Jood, journalist en politiek links persoon, een drievoudige morele plicht heb tegenover Israël, want als Israël wordt vernietigd, zullen vrijheid, moderniteit en cultuur ook worden vernietigd.
De strijd van Israël, zelfs als de wereld het niet wil accepteren, is de strijd van de wereld.
José María Aznar: Het einde van Israël betekent het einde van ons allemaal
In het volgende artikel dat gepubliceerd werd in de Britse krant The Times van 17 juni 2010, houdt de voormalige eerste minister van Spanje (1996-2004) José María Aznar een sprankelend betoog voor het behoud van het bestaansrecht van de Israëlische staat. Aznar profiteert van de gelegenheid om zijn nieuwe organisatie Friends of Israel Initiative voor te stellen, die samengesteld is uit voornamelijk niet-Joodse Europeanen en Amerikanen. Voorzitter Aznar verdient een warm applaus voor het opkomen voor Israël en voor het verdedigen van wat juist en rechtvaardig is.
Doelstellingen van Friends of Israel Initiative:
a) To combat the deligitimization of the State of Israel at home, abroad and inside the institutions of the international community.
- b) To publicly show our solidarity with Israel’s democratic institutions – the legitimate expression of the Jewish people’s millennial aspiration to live in peace and freedom in its national homeland.
- c) To support Israel’s inalienable right to secure borders unmolested by terrorists or tyrannical regimes so that its citizens can continue living with the same guarantees that our own societies enjoy.
- d) To consistently and firmly oppose the prospect of a nuclear armed Iran.
- e) To work to ensure that Israel is fully accepted as a normal Western country, an essential and indivisible part of the Western world to which we belong.
- f) To reaffirm the value of the religious, moral, and cultural Judeo-Christian heritage as the main source of the liberal and democratic Western societies.
José María Aznar mocht op 27 mei 2010 in Genève uit de handen van de Heer Hillel Neuer, voorzitter van UN Watch, de Guardian of Freedom Award in ontvangst nemen als beloning voor zijn “Leadership on the World Stage”.
Een van de allereerste foto's van Jeruzalem. Deze uit 1844 van Jiro De Franje. Op de voorgrond de Klaagmuur en de Marokkaanse wijk. In het midden de toen duidelijk in verval geraakte Rotskoepel (Moskee van Omar) en rechts ervan de Ghawanima minaret van de Al Aqsa moskee
If Israel goes down, we all go down
Woede over Gaza is een afleiding. We mogen nooit vergeten dat voor het Westen Israël onze beste bondgenoot is in een turbulente regio
door José María Aznar
Opkomen voor Israël is in Europa thans al veel te lang uit de mode. In de nasleep van het recente incident in de Middellandse Zee aan boord van een schip vol anti-Israëlische activisten, kan men zich nog moeilijk een meer onpopulaire zaak voorstellen dan deze. In een ideale wereld, zou de aanval door Israëlische commando’s op de Mavi Marmara nooit de dood van negen mensen en vele gewonden hebben veroorzaakt. In een ideale wereld, zouden de soldaten vredevol welkom aan boord zijn geheten. In een ideale wereld is er geen sprake dat, laat staan een recente bondgenoot van Israël zoals Turkije, een flottielje zou gesponsord en georganiseerd hebben waarvan het enige doel was Israël in een onmogelijke situatie te brengen: de verscheurende keuze te moeten maken tussen het opgeven van haar veiligheidsbeleid en de zeeblokkade, of het risico nemen zich de woede van de wereld op de hals te halen.
Voormalig premier van Spanje Jose Maria Aznar
In onze omgang met Israël, moeten we de rode mist van de woede wegblazen, die maar al te vaak ons oordeel vertroebelt. Een redelijke en evenwichtige aanpak moet de volgende realiteiten inkapselen: ten eerste, de staat Israël werd opgericht door een besluit van de VN. Haar legitimiteit staat daarom niet ter discussie. Israël is een natie met diepgewortelde democratische instellingen. Het is een dynamische en open samenleving die herhaaldelijk heeft uitgeblonken op het gebied van cultuur, wetenschap en technologie.
In de tweede plaats is Israël, als gevolg van haar wortels, geschiedenis en waarden, een volwaardige westerse natie. Sterker nog, het is een normale westerse natie, maar geconfronteerd met een abnormale omstandigheden.
Uniek in het Westen, is het de enige democratie waarvan sinds haar oprichting het bestaan in twijfel wordt getrokken. In eerste instantie werd het aangevallen door haar buren met conventionele oorlogswapens. Dan werd het geconfronteerd met het terrorisme dat culmineerde in een golf van zelfmoordaanslagen. Thans, op aandringen van radicale islamisten en hun sympathisanten, kijkt het aan tegen een campagne van delegitimisering door het internationaal recht en diplomatie.
Tweeënzestig jaar na haar oprichting vecht Israël nog steeds voor haar voortbestaan. Gestraft met een rakettenregen uit het noorden en het zuiden, bedreigd met vernietiging door Iran dat zich tot doel heeft gesteld nucleaire wapens te verwerven en onder druk gezet door vriend en vijand, krijgt Israël, zo lijkt het wel, nooit een moment rust. Al jaren is het Westen gefocust op het vredesproces tussen Israëli’s en Palestijnen. Maar wanneer Israël vandaag in gevaar is en de hele wereld afglijdt in de richting van een verontrustend problematische toekomst, is dat niet te wijten aan het gebrek aan begrip tussen de partijen over hoe dit conflict op te lossen. De parameters van een eventuele toekomstige vredesakkoord zijn duidelijk, hoe moeilijk het ook lijkt voor beide partijen om de laatste hindernis voor een schikking te nemen.
De echte bedreigingen voor de stabiliteit in de regio, zijn echter te vinden in de opkomst van de radicale islam, die de vernieling door Israël aanziet als de vervulling van haar religieuze bestemming, gelijktijdig in het geval van Iran, als uiting van haar ambities voor regionale hegemonie. Beide fenomenen zijn bedreigingen die niet enkel Israël beïnvloeden maar ook wijder uitreiken naar het Westen en de wereld in het algemeen. De kern van het probleem ligt in de dubbelzinnige en vaak verkeerde wijze waarop veel Westerse landen nu reageren op deze situatie. Het is gemakkelijk om Israël de schuld te geven voor alle ellende in het Midden-Oosten. Sommige handelen en praten alsof een nieuwe verstandhouding met de islamitische wereld alleen maar kan worden bereikt als we bereid zijn om de Joodse staat op het altaar te offeren. Dat zou dwaasheid zijn.
Israël zit in de eerste verdedigingslinie in een turbulente omgeving die constant gevaar loopt uit te monden in chaos en in een regio die van vitaal belang is voor onze energie zekerheid vanwege onze grote afhankelijkheid voor olie van het Midden-Oosten, een regio die in de frontlijn ligt in de de strijd tegen het extremisme. Als het met Israël slecht gaat, gaat het met ons allemaal slecht. Het verdedigen van het bestaansrecht van Israël in vrede en binnen veilige grenzen, vereist een zekere mate van morele en strategische duidelijkheid die dikwijls lijkt te zijn verdwenen in Europa. De Verenigde Staten tonen verontrustende tekenen dat zij in dezelfde richting afstevenen.
Het Westen gaat door een periode van verwarring over hoe de toekomst van de wereld er moet uitzien. Voor een groot deel wordt deze verwarring veroorzaakt door een soort masochistische twijfel over onze eigen identiteit; door de regel van de politieke correctheid; door een multiculturalisme dat ons op onze knieën dwingt voor anderen en door een secularisme dat, ironie van de ironieën, ons heeft blind gemaakt, zelfs wanneer we worden geconfronteerd met jihadi’s die ons de meest fanatieke incarnatie van hun geloof opdringen. Israël aan haar lot overlaten, op dit moment van alle momenten, zou slechts dienen ter illustratie van hoe diep we wel zijn gezonken en hoe ons onverbiddelijke dieptepunt thans verschijnt.
Dit kan niet worden toegestaan te gebeuren. Gemotiveerd door de noodzaak om onze eigen westerse waarden weer op te bouwen, onze diepe bezorgdheid uitdrukkende over de golf van agressie tegen Israël, en er zich van bewust zijnde dat de kracht van Israël onze kracht is en Israël ‘s zwakte onze zwakheid is, heb ik besloten om een nieuw initiatief te promoten – Friends of Israel Initiative – en dat met de hulp van enkele vooraanstaande mensen, waaronder David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (de voormalige president van Peru), Marcello Pera (filosoof en voormalig voorzitter van de Italiaanse senaat), Fiamma Nirenstein (Italiaans schrijver en politicus), de financier Robert Agostinelli en de katholieke intellectueel George Weigel. Het is niet onze bedoeling om een specifiek beleid of een bepaalde Israëlische regering te verdedigen. De sponsors van dit initiatief zijn het zeker niet altijd eens met de besluiten die in Jeruzalem worden genomen.
Wij zijn democraten en wij geloven in diversiteit. Wat ons echter bindt, is onze onverzettelijke steun aan het bestaansrecht van Israël en het recht om zich te verdedigen. Voor de westerse landen die de legitimiteit van Israël in vraag stellen, voor hen die binnen de internationale organisaties spelletjes spelen met de vitale veiligheidsbelangen van Israël, voor hen die diegenen trachten te sussen die zich kanten tegen de westerse waarden eerder dan kordaat op te komen om deze waarden te verdedigen, maken aldus niet enkel een ernstige morele fout, maar een strategische fout van de eerste orde. Israël is een fundamenteel onderdeel van het Westen. Het Westen is wat het is dankzij de Joods-christelijke wortels. Als het Joodse element van die wortels wordt gekeerd en Israël verloren gaat, dan zijn wij ook verloren. Of we dat nu leuk vinden of niet, ons lot is onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bronnen: One Jerusalem.org: Former Spanish President Stands Up For Israel van 17 juni 2010; José María Aznar was premier van Spanje tussen 1996 en 2004
