Categorie archief: Religieuze kwesties
Joodse Commedia dell’arte in Jeruzalem ‘Het onzedige Joodse meisje’ lokt volle zalen
Teheran, 11 december 2006 op de Holocaustconferentie voor negationisten. De Iraanse president en rabiate antisemiet en negationist Mahmoud Ahmadinejad en de Joodse rabbijn Moshe Ayre Friedman van Neturei Karta geven elkaar vol overgave de Judaskus.
Waar zijn we toch mee bezig?
Ja, ze bestaan: Joden die Israël bekritiseren, zelfs delegitimeren en zijn bestaansrecht ontkennen, Joden die het voor de Palestijnen en zelfs voor Hamas opnemen, die de Holocaust-ontkenningsconferentie van Ahmadinejad bezochten en de dictator de hand schudden, Israëlische Joden die oproepen hun eigen land en universiteiten te boycotten, die zeggen dat de Joden teveel met de Holocaust bezig zijn en die misbruiken om hun misdaden goed te praten.
Jeruzalem, 31 dec. 2011, Ballet der Ultra-Orthodoxe Dwaze Joden
En… last but not least… een Joodse Commedia dell’arte die op dit ogenblik volle zalen trekt: ultra-orthodoxe Joden die andere [orthodoxe] Joden publiek pesten, bespugen, uitschelden en met stenen bekogelen omdat ze ‘niet Joods genoeg’ zouden zijn. Het zou eigenlijk om te lachen moeten zijn, ware het niet om te huilen. Charly Chaplin zou er een zoveelste slapstick film van kunnen draaien. En de vijanden van de Joden en van Israël? Die rollebollen in het gras het uitproestend van de pret om zoveel Joods gekrakeel om… niets.
Gelukkig ben ik geen Jood en hoef ik niemand meer of minder ‘Joods’ te vinden. Wat mij betreft mag iedereen Jood zijn die zich Joods wil noemen. No problemo. “Als het kind maar een naam heeft“, zeggen wij schertsend in Antwerpen. Vergeet ook nooit dat het tenslotte de antisemieten zèlf zijn die voor zich uitmaken wie [een 'goede' of een 'echte'] Jood is en dus een kopje kleiner moet worden gemaakt. Zoals bijvoorbeeld de beruchte definitie van Rijksmaarschalk Hermann Goering, aanstichter van de Holocaust tijdens WOII, het helder en niet mis te begrijpen uitdrukte: “Wie Jood is bepaal ik!” Volgens die definitie van Goering zou IK zelfs een Jood worden genoemd en in aanmerking komen voor deportatie en vernietiging. U weze gewaarschuwd!
Tot slot: op de keper beschouwd en zoals Afshin Ellian het hieronder ook uitdrukt: in vergelijking met al die beestigheden die dagelijks in de omringende islamistische landen door ‘baardmannen’ elke minuut van elke dag – het héle jaar door – worden gepleegd, is al die binnen- en buitenlandse aandacht voor dat 8-jarig Israëlisch meisje misplaatst en vreselijk hypocriet!
Lees ook op Brabosh.com: Het Oslo-syndroom: Joden tegen het zionisme.
De acht-jarige Naama Margolese met haar moeder Hadassah in hun huis in het stadje Beit Shemesh, 25 december 2011. Bespuugd en bespot door ultra-orthodoxe Joden wegens onzedig gekleed en dus niet Joods genoeg. Dan toch maar de volgende keer overwegen om een burqa te dragen?
Aandacht voor Israëlisch meisje is hypocriet
door Afshin Ellian
bron: Elsevier.nl http://www.elsevier.nl/
Ahmadinedjad en de ultraorthodoxe joden zijn het eens: de staat Israël heeft geen bestaansrecht Ahmadinedjad en de ultraorthodoxe joden zijn het eens: de staat Israël heeft geen bestaansrecht
We moeten ultraorthodoxe joden niet verwarren met gewone orthodoxe joden. De ultra’s vormen een aparte categorie in Israël – sommigen ontkennen zelfs het bestaansrecht van de staat Israël.
In New York kan de Iraanse president Mahmoud Ahmadinedjad geregeld rekenen op een feestelijke ontvangst door een aparte groep ultra’s. Ze zijn het eens met Ahmadinedjad: Israël moet van de kaart worden geveegd. Het levert altijd sexy plaatjes op: Ahmadinedjad lachend naast een ultraorthodoxe jood.
Voor dit soort religieuze fanaten staat niet het welzijn van joden en de joodse staat, maar hun religieuze fanatisme centraal. Het zijn gekken die denken dat het bestaan van de staat Israël de komst van de Messias verhindert.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
Gescheiden bussen? Religieuze Apartheid op basis van sekse? Dry Bones heeft een oplossing [cartoon]
De laatste tijd is er in Israël nogal wat commotie gerezen omtrent de ultra-orthodoxe Joden die een vorm van Apartheid tussen mannen en vrouwen onderling willen handhaven en soms hardhandig hun eisen tot deze segregatie op basis van het geslacht willen afdwingen van de andere Joden. Maar geen nood, cartoonist Dry Bones, bijnaam van de Israëlische tekenaar Yaakov Kirschen, heeft al een oplossing in petto: waarom de vrouwen altijd laten opdraaien voor het feit dat (veel) mannen blijkbaar hun driften en lusten niet onder controle kunnen houden? Laat ons gewoon die seksueel gefrustreerde mannen een blinddoek voorbinden en klaar is Kees. 
Bij het plaatje. Geen grap! Ultra-Orthodoxe Joden – Bratslav Chasidim – hier op 7 september 2010 op Ben Goerion luchthaven, op weg van Tel Aviv, klaar om in te schepen en naar de Oekraïne te vliegen en er het Graf van Rabbijn Nachman te bezoeken. Om zich te behoeden voor de wellustige blikken en vormen van vrouwen die het niet zo nauw nemen met chassidische wetten en regels, hebben deze mannen met een sluier hun ogen afgedekt. Het kan natuurlijk ook zijn dat hun penis op hun voorhoofd groeit, maar dat is niet helemaal zeker. We zouden onder hun rokken moeten kijken om dat te weten te komen. In elk geval een verstandige oplossing van die mannen, als je ‘t mij vraagt!
Uiteraard is er ook nog een andere ‘oplossing’ mogelijk voor Joodse fundamentalisten èn tegelijk ook voor al die miljoenen islamisten die de sharia willen invoeren in eigen land en ver daarbuiten. Denk bv maar aan Sharia4Belgium.
Deze zomer, 11 juli 2011, werd Catherine Kieu Becker (48 jaar) uit Californië achter de tralies gezet omdat ze de penis van haar echtgenoot had afgesneden met een keukenmes en in de vuilbak gegooid, waarna ze de hulpdiensten telefoneerde. Op het eerste gezicht een nogal drastische ingreep. Iets gelijkaardigs gebeurde op 23 juni 1993 toen Lorena Bobbitt, nadat ze eerst door haar man verkracht werd, in het holst van de nacht de penis van haar man afsneed, in de auto stapte en wegreed om een eindje verder het raampje naar beneden te draaien en het ding, de bron van haar ellende, door het raampje in een wei kieperde.
Hitsige mannen weze bij deze dan ook gewaarschuwd voor… de vrouwen! En inderdaad “size doesn’t matter…“. Shop! shop! en weg met dat ding, nog net goed genoeg om er kattevoer van te draaien. 
Opperrabbijn Israël: Vrouwen hoeven niet achter in de bus te zitten
VIDEO – Egged autobus met ultra orthodoxe vrouwen op de voorbanken naast de mannen op weg naar Beit Shemesh. [Lees ook dit artikel van Missing Peace]
“Natuurlijk schrijft de joodse wet geen scheiding der geslachten voor, net zo min als de Koran een boerka voorschrijft. Het zijn achterlijke denkbeelden van sexistische mannen die hun vieze gedachten willen bestrijden door de objecten daarvan te dwingen zich te verstoppen in een ondergeschikte positie, in plaats van zelfcontrole te oefenen. Misschien moeten ze eens bij de boedhisten in de leer gaan?” [dixit Wouter Brassé bron]
Opperrabbijn Israël: Vrouwen hoeven niet achter in de bus te zitten
door Emma van der Wateren
[bron: Trouw.nl]
De Joodse wet schrijft segregatie tussen mannen en vrouwen niet voor. De gesegregeerde buslijnen in voornamelijk ultraorthodoxe Jeruzalemse wijken, waar de vrouwen achterin zitten en instappen, en de mannen voorin, zijn dus niet nodig. Dat zei de Israëlische opperrabbijn Shlomo Amar vandaag.
Hillary Clinton, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, had dit weekend volgens Israëlische media geschokt gereageerd op de gesegregeerde buslijnen. Ze zou zich zorgen maken over de Israëlische democratie.
Hillary Clinton, mèt hoofddoek, in Lahore, Pakistan 29.10.2009
In een radio-interview bekritiseerde Amar deze relatief nieuwe en zeer controversiële segregatie. Hij zei dat mensen dit doen voor zichzelf, maar dat de Joodse wet het niet voorschrijft. Ook het dragen van de allesbedekkende kledij door vrouwen is volgens Amar niet verplicht.
Clinton zou volgens de rabbijn niet alle informatie hebben over de situatie in Israël. ‘Als ze de juiste mensen leerde kennen, zou ze weten dat Israël vrouwen respecteert en hen in echte koninginnen en prinsessen verandert’, aldus Amar.
Met zijn uitlatingen is Amar de meest vooraanstaande religieuze figuur die zich mengt in het debat. Sommige streng-gelovige joden, die minder dan een tiende uitmaken van de Israëlische bevolking, willen hun gebruiken opdringen aan de rest van de samenleving. Ze houden de geslachten graag gescheiden.
Inmiddels zijn er bijna 70 gesegregeerde buslijnen operationeel, die de heren de blik op het andere geslacht ontnemen en hun daardoor behoeden voor mogelijk onreine gedachten. In de ultraorthodoxe wijk Mea Sjeariem werden vrouwen in enkele buurten tijdens het Loofhuttenfeest gedwongen aan de andere kant van de weg te lopen, afgeschermd door een hoge omheining. Ook besloten enkele winkels seksescheiding toe te passen door voor beide geslachten aparte uren in te stellen.
In Jeruzalem vernielen ultraorthodoxe joden regelmatig afbeeldingen van vrouwen – door te ze van muren te trekken, de vrouwelijke gezichten af te dekken met graffiti of door er leuzen als ‘illegaal’ op te schrijven. De streng-gelovigen willen met hun acties voorkomen dat de gebruiken van de seculiere meerderheid in Israël hun gemeenschap verstoort.
Over de ‘Kulturkampf’ tussen vrome en seculiere Joden in de staat Israël
“Sinds de oprichting van de staat in 1948 wordt Israël verscheurd door een diepgaand conflict tussen vromen en seculieren over de joodse identiteit van het land. Deze zogenaamde ‘Kulturkampf‘ heeft min of meer de vorm van een burgeroorlog aangenomen. Het gaat daarbij onder meer om het orthodoxe alleenrecht op zaken zoals het sluiten en ontbinden van huwelijken, het begraven en het uitvoeren van bekeringen, zaken die uiteindelijk voor een verregaande mate van ontwrichting van de Israëlische samenleving kunnen zorgen.
Veel seculiere Israëliërs proberen tegen elke prijs te voorkomen dat Israël in plaats van een ‘normale’ democratie een reactionaire theocratie zal worden waarin een absolute minderheid onevenredig veel invloed op het dagelijkse leven en de politiek kan uitoefenen. De polarisatie die hiervan het gevolg is, is in Israël zelf nadrukkelijk merkbaar in het leven van alledag, maar heeft in het buitenland nog nauwelijks de aandacht gekregen die de ernst ervan rechtvaardigt.” [Els van Diggele in haar boek uit 2000 "Een volk dat alleen woont."]
Een volk dat alleen woont
door Els van Diggele [bron]
De strijd om de Joodse identiteit van de staat Israël
De verhouding tussen vrome en seculiere joden in een historisch perspectief
De meest ingrijpende verandering in de joodse geschiedenis heeft plaatsgevonden in het spirituele leven van het volk. Het heeft zich ontwikkeld van een geloofsgemeenschap in een pluralistische gemeenschap tot de onafhankelijke joodse staat Israël. Tijdens deze ontwikkeling (die begon tijdens de Haskala) veroorzaakten de joden die de naleving van de joodse wet verzuimden een crisis in de orthodoxie doordat ze tegelijkertijd verkondigden dat ze zich niet van het joodse volk wilden distantiëren. Deze seculiere joden, die vóór de Haskala nauwelijks bestonden, vormden voor de orthodoxe jood een contradictio in terminis.
In de joodse gemeenschappen in de diaspora, waar geen ‘joodse’ overheid was om de problemen tussen joden onderling op te lossen, verzoende de orthodoxie zich tot op zekere hoogte met het pluralisme. In Palestina werd de dialoog tussen de vrome en seculiere joden onmogelijk gemaakt door de oude jisjoev. die zich terugtrok in een spirituele wereld uit angst voor vernieuwing. De spanningen escaleerden pas echt in de jonge staat Israël, toen tradities moesten worden ingepast in de voor de joden nieuwe realiteit van de joodse soevereine staat.
Eén van de taken van de politiek van die staat, waaraan de vromen wilden deelnemen uit angst anders hun vrome leven in de moderne samenleving niet te kunnen voortzetten, was juist het oplossen van het godsdienstprobleem, dat sinds het bestaan van de staat Israël dan ook altijd op de politieke agenda heeft gestaan. (Abramov merkte in dit verband op dat het jodendom het enige slachtoffer is van de verstrengeling van de godsdienst en de staat. Het jodendom is er volgens hem vanwege de politieke bemoeienis niet aan toegekomen zich te ontwikkelen tot een creatieve kracht in het spirituele leven van de joodse staat.)
De tolerantie en de intellectuele discussies uit de diaspora leken in Israël geheel te zijn verdwenen. De laatste jaren worden er in Israël weliswaar congressen georganiseerd die als doel hebben de vromen en de seculieren nader tot elkaar te brengen, maar dat er hier sprake is van een werkelijke toenadering en van wederzijds begrip kan niet worden gezegd.
Israël is een buitengewoon versnipperde en daardoor complexe maatschappij geworden, waarin traditionele gelovige en moderne niet-gelovige joden, vaak uit verschillende landen van herkomst, het met elkaar eens moeten worden over de joodse identiteit en over de joodse inhoud van de staat. Het is inmiddels duidelijk dat de eerder genoemde gemeenschappelijke factoren van weleer de kloven die er in de loop der jaren zijn ontstaan tussen de verschillende groepen joden onderling, niet kunnen dichten.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Dr. Manfred Gerstenfeld schreef open brief aan 2de Kamer over ritueel slachten [in NL.]
Dr. Manfred Gerstenfeld schreef een open brief aan de Tweede Kamer over het rituele slachten. Vandaag wordt er ook een petitie aangeboden, volgende week het grote debat. [bron]
13 juni 2011
Geachte lid van de Tweede Kamer,
In deze open brief wend ik mij tot U in verband met mijn kritiek op het wetsvoorstel van het Tweede Kamerlid Thieme om onbedwelmd religieus slachten te verbieden en vraag uw aandacht voor de volgende punten:
1) Wat het dierenwelzijn betreft is er een groot verschil tussen kosjer en hallal slachten. Dit betreft de uniformiteit van certificering van de slachter, de tijdsduur van opleiding en het toezicht op de slachter alsmede de voorgeschreven methodes van slachten. Er is ook een zeer groot verschil — meer dan honderdmaal — in de omvang van de toepassing van beide slachtmethodes in Nederland. Het gezamenlijk behandelen van deze twee slachtwijzen is structureel misleidend. Hieronder bespreek ik uitsluitend kosjer slachten.
2) De bewijslast dat kosjer slachten slechter voor dierenwelzijn is dan het slachten na verdoving berust volkomen bij de indieners van het wetsvoorstel. De omgekeerde conceptie dat de Joodse gemeenschap eerst zou moeten bewijzen dat het bestaande kosjer slachten niet slechter is dan het huidige reguliere bedwelmd slachten past slechts in een niet-democratisch staatsbestel.
3) Centrale elementen in het betoog van mevrouw Thieme zijn:
a) Een via YouTube verspreide video van de Nicolaas G. Pierson Foundation (het wetenschappelijk bureau van de PvdD) over de wreedheid van het religieus slachten.
b) Wetenschappelijke rapporten, waarbij die van de Animal Sciences Groep van Wageningen UR centraal staan.
c) Een verklaring van de Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde over ritueel slachten.
Bovendien beweert de Partij voor de Dieren dat belangrijke groepen van Joodse rabbijnen verdoving voor kosjer slachten toestaan en beroept zich daarbij op de Rabbinical Assembly van de conservatieve beweging in de Verenigde Staten.
4) Prof. Joe Regenstein van de Cornell Universiteit in de Verenigde Staten is een vooraanstaand internationaal expert op het gebied van de reguliere en religieuze slacht van dieren. Hij heeft de belangrijkste beweringen van de Partij voor de Dieren onderzocht en daarover een rapport gepubliceerd.[1]
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Syrische dichter Adonis roept op tot scheiding van staat en religie [video]
KLIK op het plaatje om de videoclip te bekijken
Het is niet al nieuws over moord en doodslag dat ons dezer dagen bereikt vanuit Syrië. Sommige Syriërs hebben onder al die islamistische onverdraagzame rotzooi die dagelijks over hun hoofden wordt uitgestort, genoeg gezond verstand overgehouden om tot wijze inzichten te komen. Zo iemand is de Syrische dichter Adonis [°1930], pseudoniem van Ali Ahmad Sa’id. Wat mij betreft mag hij gerust beloond worden met de Gouden Beker van de Arabische Lente, hij verdient het.
Adonis kan zich gespiegeld hebben aan één van zijn voorouders, een andere befaamde Syrische dichter Abu L Ala Al-Ma’arri die leefde van 973 tot 1057 in het dorpje Ma’arrat an-Nu’mân, in de buurt van de Noord-Syrische stad Aleppo. Van hem komt het volgende citaat: “Er wonen twee soorten mensen op aarde: De enen hebben het verstand, maar geen religie en de anderen hebben wel de religie, maar niet het verstand.” Het wordt hier misschien wat zwart-wit voorgesteld, maar de kern van waarheid die eruit galmt, valt niet te ontkennen.
Adonis wordt hier geïnterviewed op Al Arabiya TV (Dubai/Saoedi-Arabië) uitgezonden op 20 april 2011. Transcriptie van MEMRI TV en vertaald naar het Nederlands door Brabosh.com.
Separation of State and Religion
Interviewer: “Waarom werden wij Arabieren altijd buiten de evolutie van de geschiedenis gehouden? Wat we ook deden, we hebben enkel totalitaire regimes aan de macht geholpen. Waarom zijn we afwezig gebleven in om het even welk proces van beschaving, met uitzondering dan van een paar individuen – denkers en wetenschappers, bannelingen die in het buitenland wonen? Wat is de oorzaak van dit alles?”
Adonis: “Ik denk niet dat er iemand zal betwisten dat wij Arabieren er niet zijn ingeslaagd om een staat te stichten in de werkelijke legale en menselijke zin van het woord – een beschaafde staat en een beschaafde maatschappij – in de afgelopen vijftien eeuwen. Geen enkele politieke of sociale wetenschapper heeft ooit naar de oorzaak gezocht waarom een volk zoals de Arabieren, die een grote beschaving hebben gesticht, er niet zijn ingeslaagd om het ontstaan van een beschaafde staat en een beschaafde maatschappij mogelijk te maken. Dat is een vraag…”
Interviewer: “En wat is het antwoord”
Adonis: “Mijn persoonlijk antwoord?”
Interviewer: “Religie?”
Adonis: “Niet de religie op zich en uit zichzelf. Ik heb niets tegen religie als de relatie tussen het individuele en het geestelijke…”
Interviewer: “U heeft het nu over de uitbuiting van de religie…”
“Religie is een existentialistische behoefte, die het verdient om gerespecteerd te worden. Nochtans, wanneer religie wordt omgekeerd naar een ideologie, wanneer het politiek wordt uitgebuit en wordt omgevormd naar een [hulp]middel in de sociaalpolitieke strijd – geloof ik dat daar de oorzaak ligt. Daarom moet religie, als ideologisch en politiek perspectief, volledig van de maatschappij en van de staat worden gescheiden. De religie zou moeten bestaan voor het heil van het organiseren van de relatie tussen het individuele en het spirituele, of God zoals u wil.
“De maatschappij echter, is er voor haar menselijke bewoners en moet bestuurd worden door de wet. De maatschappij moet bestuurd worden door de wet en niet door een goddelijke inspiratie. Zolang wij dat niet kunnen verwezenlijken, denk ik niet dat wij ooit een democratie kunnen vestigen. Wij praten heel veel over democratie, maar dit is onmogelijk, omdat alle ideologieën de democratie ontkennen, zeker wanneer een ideologie geënt wordt op religie.”
Religieuze ideologie ontkent de democratie op twee niveaus: op het theoretisch politiek niveau en op het niveau van geloof. Op het niveau van geloof, kan de “andere” enkel bestaan als een ongelovige. Zolang het religieuze perspectief het overwicht behoudt in de maatschappij, in zijn instellingen, zijn cultuur, zijn wet en zijn wetgeving, zolang zullen wij niet in staat zijn om een democratie te bereiken of een beschaafde maatschappij op te bouwen.[…]
In de afgelopen vijftig jaar hebben de Arabieren toch minstens opgeroepen tot revolutie, voor hervormingen, voor vooruitgang, voor de bevrijding van het kolonialisme enzovoort, maar de uitkomst van deze vijftig jaar bestaat uit, zoals we allen weten, catastrofes en regressies op alle niveaus. In naam van de eenheid werden we in stukken verscheurd, in naam van de vrijheid werden onze landen omgevormd in gevangenissen en in naam van het collectivisme en het Pan-Arabisme werden wij de armoede en de dakloosheid ingedreven.“
[…]
De seculiere overval op religieuze minderheden
Antwerpen, Joodse student vertrekt naar zijn yeshiva – Joodse school (foto: Dan Zollmann)
De seculiere overval op religieuze minderheden
door Asher Ben Avraham
De Haagse Lente is een feit. In april 2011 hebben de seculiere partijen in de Tweede Kamer een monsterverbond gesloten. Een coalitie met het doel om Jodendom en Islam hun plaats te wijzen. Er is een politieke meerderheid in de Tweede Kamer voor een verbod op onverdoofd slachten. Het moet volgens de seculiere partijen afgelopen zijn met de halalslacht en de sjechita.
De linkse en rechtse seculiere partijen hebben elkaar gevonden in een al jaren sluimerend heet hangijzer: de begrenzing tussen Kerk en Staat. De herijking van deze relatie staat nu – toch vrij onverwacht – hoog op de politieke agenda. Er moet blijkbaar op dit terrein een daad worden gesteld vinden alle partijen, behalve de christelijke. Die daad is het verbieden van wat als uitwas van de georganiseerde religie wordt gezien.
Een ding is zeker: het christendom is geen doelwit van het seculiere monsterverbond. Het christendom is al eeuwenlang verankerd in de Nederlandse samenleving en wordt door seculiere politici niet gezien als bedreiging. Voor de mainstream binnen protestantisme en katholicisme komt de religie neer op algemene maatschappelijke betrokkenheid vanuit Bijbelse inspiratie. Het christendom aanpakken om de grenzen tussen Kerk en Staat op te schuiven? Nee, zo ver gaat de seculiere bevlogenheid niet. Er zijn makkelijker prooien denkbaar.
Die prooien zijn al in huis: enkele duizenden orthodoxe Joden en een veel grotere groep traditionele Moslims. Al met al duidelijk identificeerbare religieuze minderheden met enkele opvallende gebruiken. Die relatief kleine groeperingen kunnen in de ogen van seculiere politici makkelijk worden aangepakt zonder al te grote politieke en maatschappelijke schade.
Het denken dat ten grondslag ligt aan het seculiere monsterverbond is arrogant en in essentie minachtend tegenover religie. Het beschouwt religie als een wonderlijk en primitief tijdverdrijf. Een bezigheid van mensen die geloven in sprookjes. Godsdienst als maladie imaginaire. Zolang de godsdienst binnen de muren van het Godshuis en gezin blijft, is er geen probleem voor de seculiere politicus. Maar godsdienst blijft een verzonnen verhaal. En op verhaaltjes bouwen we geen samenleving, vindt de seculiere politicus.
Snel verder lezen klikken op –>> Lees de rest van dit bericht
Verbod op ritueel slachten is een aantasting van de godsdienstvrijheid
door Rosanne Hertzberger
Het militante atheïsme is in opkomst.
Een Kamermeerderheid kan zich nu zelfs beter inleven in een kip dan in een gelovige.
Een nieuw hoogtepunt in de obsessie voor dierenwelzijn is bereikt. Een meerderheid in de Kamer steunt een wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren voor een verbod op onverdoofd slachten. Voortaan moeten orthodoxe joden en moslims het vlees, alsof het illegaal vuurwerk is, maar in België gaan halen. Waar ik het eerder pertinent oneens was met Bolkestein toen hij zei dat religieuze joden maar beter konden emigreren, begrijp ik hem nu beter. Het zijn alleen niet de Marokkaanse plaaggeesten van Nieuw-West die het religieus Joodse leven bedreigen. Nee, het grootste gevaar komt uit Den Haag.
D66, GroenLinks, SP, PvdA, PVV, ze gaan allemaal volgende week voor stemmen. Stuk voor stuk zullen de partijen beargumenteren dat godsdienstvrijheid een gigantisch goed is, een fundamenteel recht in een vrije samenleving. Maaaarrrr. Dat gigantische goed legt het af tegen het nog gigantischer goed van dierenwelzijn. SP-kamerlid Henk van Gerven licht toe dat volgens hem godsdienstvrijheid het lijden van een levend wezen niet rechtvaardigt. Let wel, dat Henk zin heeft in een lekker biefstukje rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat bontkraagjes in de mode zijn rechtvaardigt het lijden van een levend wezen. Dat een topkok graag foie gras aan zijn klanten wil serveren rechtvaardigt zelfs ernstig lijden van een levend wezen. Dus terwijl lekkere trek het lijden van een levend wezen rechtvaardigt, rechtvaardigt godsdienst helemaal niets. Lijdt religieus slachtvee meer? Misschien. Misschien niet. Maar zelfs als dat zo is dan is het extra leed maar een fractie van het leed dat wij Nederlanders bij elkaar veroorzaken, niet uit overtuiging, maar gewoon omdat we van kroketjes houden, of kipnuggets. Dit is een gevecht in de marge, over details. Een keus tussen dood door verhanging of de guillotine.
Waar zijn de D66’ers die vooraan stonden om Wilders’ rechten te verdedigen?
Je kunt je afvragen waarom de Partij van de Dieren een strijd kiest, waarbij gevochten moet worden tegen een fundamentele vrijheid. Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken, of de foie gras van de menukaarten afkrijgen? Antwoord: omdat het helemaal niet zo moeilijk vechten is tegen godsdienstvrijheid. In een land dat massaal Masterchef en Topchef kijkt, waar de nieuwe superhelden Alain Ducasse, Sergio Herman en Jonnie Boer heten, bestaat aanzienlijk minder draagvlak voor een verbod op foie gras, dan een verbod op onverdoofd slachten. Het lijkt er sterk op alsof het wetsvoorstel niet ondanks maar dankzij de religieuze tegenstand een succes is geworden. Aan alle kanten van het politieke spectrum verschijnt steeds meer militant atheïsme. Je ziet het in nieuwe politieke aversie tegen hoofddoekjes, boerka’s en besnijdenis. Liberale kamerleden als Jeanine Hennis die ineens willen bepalen wat moslima’s wel en niet aan mogen naar hun werk bij de gemeente. En op internet zijn de voortekenen te zien van de opmars van een agressiever, fanatieker soort atheïsme. Filmpjes waarin de schrijver van het boek Hoe komen we van religie af? religie met Hitler vergelijkt (Hitler had ook goede kanten) krijgen 40.000 instemmende reacties. De tiradestegen die achterlijke moslimhonden van agressieve atheïst Pat Condell genieten mateloze aanhang. Het zijn mensen die met succes betogen dat religie de grootste aanstichter van kwaad en geweld in de wereld is. Dat we pas gelukkig kunnen zijn als alle gelovigen ook overtuigd raken van die ene Wetenschappelijke Waarheid. Ik vind ze levensgevaarlijk en ze krijgen een steeds grotere rol.
Begrijp me niet verkeerd. Ik geef niets om koosjer geslacht vlees. Het fanatisme komt me vreemd voor: waarom zou je zo hechten aan die ene zinsnede in de Thora waaruit geconcludeerd wordt dat een verdoving niet is toegestaan? Waarom interpreteer je daar niet gewoon een beetje omheen als dat alles zo ontzettend veel makkelijker maakt?
Waarom niet eerst aan de bontjasjes van de fashion victims trekken?
Maar dat is precies godsdienstvrijheid. Het idee dat je zonder dat je het kunt begrijpen toch rekening houdt met de religieuze praktijken van je bevolking. Dat je elke burger de vrijheid gunt een eigen waarheid erop na te houden en het leven volgens die waarheid in te richten, hoe onlogisch, irrationeel, of ronduit dom je die waarheid ook vindt. Ik vind die vrijheid dusdanig belangrijk dat er in mijn ogen een verdomd goede reden nodig is om die in te perken. Inbreuk op de vrijheid van anderen bijvoorbeeld, vrouwenrechten, het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Het vermoeden van een fractie meer pijn tijdens de slacht van dieren komt niet eens in de buurt.
Dit was het decennium van de clash tussen de grondrechten. Hoe vaak hebben we wel niet gedebatteerd over de vrijheid van meningsuiting en wie wat in welke context mag zeggen, waar die vrijheid begint en waar die eindigt en wanneer een rechter die enorme stap mag zetten om hem in te perken. Het waren telkens vooral de progressievelingen, aanhangers van D66 en co, die vooraanstonden om Wilders’ rechten te verdedigen. Zijn meningen vonden ze afschuwelijk, maar juist wanneer afschuwelijke dingen gezegd werden, moest die vrijheid van meningsuiting het hardst verdedigd worden.
Waar zijn de mensen die dat destijds zeiden? Waarom zijn ze nu niet bereid om een vrijheid te verdedigen nu het lelijk wordt, nu het schuurt, nu we over leegbloedend slachtvee moeten praten in een tijd dat dierenwelzijn meer en meer in de mode raakt? Juist nu moet de godsdienstvrijheid het hardst verdedigd worden. Als elke gelovige alleen maar in stilte achter de voordeur, of nee, compleet onzichtbaar gelooft, is er ook geen godsdienstvrijheid nodig.
Ik vrees dat deze nieuwe wet een makkelijke overwinning was. Dat er zoveel onderhuidse weerzin tegen de godsdienstige medemens bestaat, dat het de liefde voor de dieren hier en daar overtreft. En nu geen atheïst meer bereid lijkt om de godsdienstvrijheid te verdedigen, lijkt het me een kwestie van tijd voordat artikel 6 wordt ingeruild voor het absolute en ononderhandelbare recht op een fantastisch leven van de kip. Een recht dat alleen geschonden mag worden als een atheïst lekkere trek krijgt.
Bron: NRC next: Verbod op ritueel slachten is een aantasting van de godsdienstvrijheid door Rosanne Hertzberger van 12 apriil 2011; met dank aan Arnold Italiaander voor de hint
