Categorie archief: Palestijnse Autoriteit / PLO

Waarom het vredesproces moest mislukken: omdat onderhandelen met terroristen niet werkt

unabbas

Palestijnen willen geen vrede – zij willen Israël
Het enige wat de Palestijnse leiders doen is om het even welk vredesproces zolang mogelijk rekken totdat een vredesakkoord in het verschiet lijkt te komen… om vervolgens om het een of ander knullig excuus of op de valreep een onredelijke eis op tafel te gooien waar Israël zich meteen geen raad weet, om er dan abruusk mee op te houden. De schuld voor hun falen om [een zoveelste fase van] het vredesproces succesvol af te ronden wordt vervolgens steevast en eenzijdig bij Israël gelegd.

Voorbeelden zijn legio, zoals bijvoorbeeld tijdens de vergevorderde onderhandelingen tussen Barak, Arafat en Clinton in 2001 in Camp David, toen Arafat opeens achter de coulissen verdween en de tweede intifada opstartte. Of in een andere vergevorderde onderhandelingsronde tussen Mahmoud Abbas en Ehud Olmert eind 2008 en Abbas ineens afhaakte en nooit meer antwoordde op de nooit geziene verregaande voorstellen van de toenmalige Israëlische premier.

Deelnemen aan dat proces dient dan ook louter om de internationale gemeenschap zand in de ogen te strooien, ondermeer door in het Engels een ‘gematigde’ pose op te houden, zodat het geld met bakken onverminderd blijft binnenstromen waarmee zij in het Arabisch hun terreur en haatprop tegen de Joodse staat helpen bekostigen.

Abu Mazen, nom de guerre van de 80-jarige Palestijnse leider Mahmoud Abbas, draagt elke maand miljoenen dollars en euros over aan de terreurorganisaties Hamas en Islamitische Jihad in de Gazastrook. Die gelden zijn afkomstig van de internationale gemeenschap, voornamelijk van de Verenigde Staten en van de 28 lidstaten van de Europese Unie, want de Arabische landen zèlf houden nauwgezet de knip op hun portemonnee van zodra ze vernemen… dat het voor de Palestijnen is bestemd.

Miljoenen dollars en euros die officieel bestemd zijn om de hoogste nood van de Gazaanse bevolking te lenigen. Echter, Hamas bouwt daar in Gaza geen scholen of huizen mee, boort geen waterputten en legt ook geen nieuwe wegen aan, die opbouwende karwei mogen de UNRWA, de EU, talloze privé en landen initiatieven alsmede ontelbare ngo’s wel in hun plaats opknappen.

Hamas gebruikt die internationale fondsen voor het opleiden van terroristen; om haar repressieapparaat van politie en milities te bekostigen waarmee de bevolking in het islamistisch gareel wordt gehouden; voor de aanleg van smokkeltunnels onder de grens met Egypte en terreurtunnels die rechtstreeks naar Israël leiden om aanslagen uit te voeren en/of burgers en soldaten te kindnappen en ze om te ruilen voor zoveel mogelijk gevangen Palestijnse terroristen; voor de aankoop van mortiergranaten, wapens en munitie en last but lot least om qassamraketten in elkaar te knutselen en de voorraad intact te houden. 

Die raketten en mortiergranaten worden in wisselende frequenties en hoeveelheden op willekeurige momenten afgeschoten op willekeurige burgerdoelwitten in Israël. Dat doen zij om een klimaat van terreur onder de Israëlische bevolking in stand te houden want fysieke of materiële doelwitten worden zelden geraakt. Vandaar ook dat we dit terreur heten. Hamas wil niet dat de Israëliërs het gevoel krijgen dat ze in vrede leven en dat het ergste voorbij is. Nee, de angst moet verder haar slopend pyschisch werk blijven doen en vandaar ook dat die angst en het gevoel van onveiligheid met opzet op onregelmatige tijden wordt gevoed. In Sderot en Ashkelon weten ze daar alles over.

Met terroristen onderhandel je niet
In een recent artikel maakt blogger Sultan Knish, alias van Daniel Greenfield, virtueel gehakt van het idee dat onderhandelen met terroristen moet kunnen en ooit succes kan boeken. In zijn artikel “Negotiating With Terrorists Doesn’t Work” van 10 april 2014 schrijft hij er het volgende over:

“Laten we even het morele probleem opzij zetten dat het verkeerd is om te onderhandelen met terroristen en het praktische probleem dat onderhandelen met terroristen aanspoort tot meer terrorisme. Deze zijn beiden correct zowel als voor de hand liggend, maar er is ook een derde punt. Onderhandelen met terroristen werkt niet, tenzij ze willen ophouden met terroristen te zijn.

Het vredesproces tussen Israël en de PLO heeft nooit gewerkt en zal nooit werken omdat de leden van deze terreurgroep nooit de bedoeling hebben gehad om op te houden met terroristen te zijn. De PLO blijft maar doorzeuren over ‘Palestina’, een land dat nooit heeft bestaan en een naam die niets te maken heeft met de Arabische veroveraars waarvan ze afstammen, maar functioneert als een terreurgroep, niet als een staat.

Diplomaten en politici schrijven jaarverslagen waarin ze beweren dat de Palestijnse Autoriteit vooruitgang heeft geboekt met zijn stedelijke instellingen en de economische ontwikkeling. De waarheid is dat het er in feite alleen maar op achteruit is gegaan.

Mahmoud Abbas is niet van plan nog op te komen voor verkiezingen. De verkozen legislatuur is reeds lang ter ziele gegaan en de feitelijke beslissingen worden genomen door de PLO Raad. De Palestijnse Autoriteit is een dictatuur geleid door hoog geplaatste leiders van een terroristische groepering. Het is minder open en democratisch dan het tien jaar geleden was en het was ook toen niet bijster open en democratisch.

De internationale gemeenschap heeft fortuinen gegoten in de Palestijnse Autoriteit om stedelijke instellingen bouwen en zich te engageren in economische ontwikkeling. Ondanks dat alles, is de Palestijnse Autoriteit een kleiner schaalmodel van elke regionale tirannie met economische monopolies voor de zonen van Abbas, geen vrijheid en geen verkiezingen die er toe doen. In tegenstelling tot hen, is het ook niet in staat om te betalen voor iets of de eigen economie te onderhouden. Het is geen staat, het is een verzorgingsstaat gerund door terroristen. En dat is het probleem.

Terroristen en staten onderhandelen anders. Terroristen escaleren een conflict en maken het tot een hefboom voor hun nieuwste eisen. Zij zijn niet op zoek naar een definitieve regeling. Er kan geen definitieve regeling komen, omdat dit het einde van de terreur zou betekenen. Arafat en Abbas onderhandelden altijd op dezelfde manier. Ze kwamen voorbereid toe om de onderhandelingsronde op een cruciaal moment te verstoren. Het ‘vredesproces’ was hun gijzelaar en ze kaapten het altijd en begonnen nieuwe eisen te stellen. Het is geen verrassing dat hetzelfde opnieuw gebeurd.

Onderhandelingen werken wanneer beide partijen deze zien als een einde van het conflict, in plaats van een verlenging. Terroristen beschouwen een bereidheid om te onderhandelen als een teken van zwakte. De onderhandelingen zijn voor hen slechts punten en komma’s tussen de bombardementen door. De onderhandelingen beëindigen niet of onderbreken zelfs niet het conflict, ze bestendigen het.

Yasser Arafat en Mahmoud AbbasYasser Arafat en Mahmoud Abbas (plaatje rechts) hebben nooit het terrorisme afgezworen. Niet alleen hebben ze gevochten als terroristen, maar ze onderhandelden ook als terroristen. En met terroristen kan niet worden onderhandeld omdat ze onderhandelingen niet zien als een vredesproces op lange termijn, maar op korte termijn als een middel om hun nieuwste eisen te bereiken.

Abbas benaderde de laatste pre-onderhandelingen tot de feitelijke onderhandelingen met Israël op dezelfde manier dat zijn terroristen met vliegtuigkapingen omgingen. In plaats van te zoeken naar een eindresultaat, nam hij in plaats daarvan bij herhaling de onderhandelingen in gijzeling om zich de vrijlating van een aantal van zijn terroristen te verzekeren. Na dat doel bereikt te hebben, nam hij vervolgens het proces opnieuw in gijzeling om de vrijlating van nog belangrijker terroristen te bekomen.

Israël en de Verenigde Staten hebben lange termijn doelen, maar Abbas heeft alleen doelen op korte termijn. Hij wil niet per se zijn Palestina ‘bevrijden’, maar slechts enkele eenvoudige overwinningen scoren dat zijn status als terroristenleider onaangetast zal laten. Israël en de Verenigde Staten willen het conflict beëindigen, maar Abbas wil het aan de gang houden. Het conflict heeft hem goed gedaan. Het beëindigen ervan zou hem hebben laten zitten met een klein land, beschuldigingen van verraad hebben opgeleverd en vervelende taken van het leiden van een regering. Hij gelooft niet in Palestina. Hij gelooft in het terrorisme. Hij gelooft in Abbas.

Vrede heeft Abbas niets te bieden. Het heeft Al Fatah niets te bieden. Het is gewoon het aas in de val die het geld in hun zakken laat stromen. Arafat had geen plannen voor een land. Hij had een plan voor een legertje van internationale huursoldaten die zouden vechten en sterven in de naam van een land dat nooit bestaan heeft en dat hij nooit verwachtte om het ooit te stichten. Het vredesproces heeft dat niet doen veranderen. Wat het deed was het verhogen van zijn macht over Israël, de Verenigde Staten en de wereld. Het vredesproces eindigt altijd in conflict, omdat de kant die zich het minst bekommerd om de vrede er alle voordeel bij heeft om het vooral niet te beëindigen. Dat is de reden waarom, en het maakt echt geen verschil uit hoe vaak de onderhandelingen ook beginnen, ze altijd eindigen in oorlog.”

Abbas heeft zijn vissen op het droge
Greenfield bevestigt hiermee dat de enige reden waarom de Palestijnse Autoriteit instemde om deel te nemen aan vredesonderhandelingen met Israël enkel diende om de vrijlating te bekomen van zoveel mogelijk Palestijnse massamoordenaars en terroristen waarvan velen een levenslange gevangenisstraf uitzitten in Israëlische gevangenissen. Dat bevestigde andermaal Ahmad Assaf, de woordvoerder van Mahmoud Abbas’ partij Al Fatah op de Palestijnse televisie.

Hierin legde Assaf uit hoe de Palestijnse Autoriteit erin geslaagd was om Israël te chanteren om de gevangenen vrij te laten door te dreigen naar de neveninstellingen van de Verenigde Naties te trekken zoals bijvoorbeeld naar het ICC (Internationaal Strafhof – International Criminal Court -in Den Haag.) Ook de Palestijnse leider Nabil Shaath had reeds eerder in november en december 2013 uitgelegd dat de werkelijke reden waarom de Palestijnse Autoriteit nog steeds niet was “opgehouden met te onderhandelen” met Israël omdat het eerste doel, met name de vrijlating van de Palestijnse gevangenen, nog niet bereikt was.

Nabil Shaath, lid van het Centraal Comité van Al Fatah en een voormalig PA-minister en naaste adviseur van de Palestijnse president Mahmoud Abbas, vertelde eind november 2013 aan Maariv dat “we ons geengageerd hebben tot de vredesonderhandelingen voor de duur van negen maanden en wachten totdat alle 104 gevangenen zijn vrijgelaten.” Volgens Shaath, als ware het niet voor de vrijlating van gevangenen die werd uitgevoerd in fasen in de loop van de onderhandelingen, dan hadden de Palestijnen reeds lang een einde aan de gesprekken gemaakt en erkenning voor hun staat gezocht bij de verscheidene nevenorganisaties van de Verenigde Naties.

Mahmoud Abbas was tot voor enkele dagen nog steeds uiterst tevreden over de resultaten van zijn chantage van de Joodse staat door zijn deelname aan het vredesproces. Hij bekwam tot nog toe dat maar liefst 78 Palestijnse terroristen en massamoordenaars uit Israëlische gevangenissen werden vrijgelaten zonder daar ook maar iets voor te hoeven terugdoen. Niemand die dan ook verbaasd opkijkt dat toen bleek dat Israël weigerde om de 4de en laatste groep Palestijnse gevangen terroristen vrij te laten, Abbas meteen afhaakte en eenzijdig het vredesproces opblies.

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. Frontpage Magazine:
    ♦ Negotiating With Terrorists Doesn’t Work – Let’s set aside the moral issue that it’s wrong to negotiate with terrorists and the practical issue that negotiating with terrorists encourages more terrorism. Those are both right and obvious, but there’s also a third issue. Negotiating with terrorists doesn’t work unless they intend to stop being terrorists; door Daniel Greenfield [lezen]
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 560 andere volgers