De Palestijnse bezetting [Els van Diggele]

araboer-ploeg2“En de Palestijnse boer? Hij ploegde voort.”

De ultieme lakmoesproef voor wie in West-Europa aan de goede kant wil staan is het tonen van solidariteit met het onderdrukte Palestijnse volk. Nu ben ik de laatste die de tragische geschiedenis van de Palestijnen in de afgelopen decennia zal bagatelliseren. Maar feiten lijken er steeds minder toe te doen voor de vertolkers van de Palestijnse solidariteit.

Van activisten die opkomen voor onderdrukte volkeren wordt wel eens gezegd dat ze het er maar moeilijk mee hebben om de duistere kanten van hun beschermelingen onder ogen te zien. Daaraan moest ik denken toen ik eind vorige maand in NRC Handelsblad een artikel las met de kop Nederland moet Palestina erkennen. De auteurs, Dries van Agt en Martin Siepermann, stellen dat ‘de Israëlische regering obsessief volhardt in beleid dat de tweestaten-oplossing ruïneert’.

Allereerst is die tweestaten-oplossing allang een holle frase. De Palestijnen hebben sinds de burgeroorlog van 2006 hun eigen twee-statenoplossing: het door Hamas geleide West-Palestina (Gaza), en het door Fatah geleide Oost-Palestina (Westoever). Zo zijn we nu dus eigenlijk toe aan een driestaten-oplossing, als we het hebben over het Israëlisch-Palestijnse conflict.

De Palestijnen hebben één president, maar verder hebben ze van alles een Fatah- en Hamasversie: een veiligheidsdienst, een premier, een parlement, de ministeries van Volksgezondheid, Economie, Financiën etc., waar de ministers van Fatah ambtenaren van Hamas de deur uit werken en andersom. Alle ambtenarensalarissen worden overigens betaald door de Fatah-premier. Met frisse tegenzin keert hij dus Gazaanse ambtenarensalarissen uit, terwijl hij weet dat hij in Gaza niet welkom is.

De twee parlementen (in Gaza Stad en Ramallah) komen al sinds 2007 niet meer bijeen. Hierdoor is Mahmoud Abbas in z’n eentje de wetgevende macht geworden, een rol die hij speelt naast zijn functie als president, Fatah-leider, hoofd van de veiligheidsdiensten en van de binnenlandse strijdkrachten.

Je kunt dus gerust stellen dat de twee-statenoplossing een gepasseerd station is. Maar is het dan niet wat gemakzuchtig om Israël hiervan te beschuldigen, zoals Van Agt en Siepermann doen? Nu is dit laatste gebruikelijk, ook onder Palestijnen, die, zoals mijn Palestijnse vriend I.A. altijd zegt, ‘Israël zelfs al beschuldigen als ze zelf uitglijden over een bananenschil.’

Maar het waren in Palestina toch echt de Arabieren zelf die vele kansen op Palestijnse onafhankelijkheid hebben gemist. In 1937 verwierpen ze het gunstige voorstel van de Commissie Peel, in 1939 het nog gunstigere Witboek. En tussen 1946 en 1948 – toen een onafhankelijk Palestina er bijna was – verprutsten de Arabische leiders het opnieuw door hun hooglopende onderlinge machtsconflicten. De belangen van de eigen stam wogen duidelijk zwaarder dan het gemeenschappelijke doel van de Palestijnen. Dit gold voor de grootmoefti, voor Yasser Arafat en het geldt ook voor de huidige Palestijnse president.

Maar als we toch nog even van die twee staten uitgaan, hoe levensvatbaar zou Palestina dan zijn?

Het is waar, de invloed van de bezetting op het dagelijks leven van de gemiddelde Palestijn is nauwelijks te overschatten, de Israëlische overheid gedraagt zich beslist niet altijd even fijnzinnig. Maar zelfs als er via het Internationaal Strafhof, zoals Van Agt en Siepermann wensen, een einde zou komen aan het nederzettingenbeleid, moeten de Palestijnen zien te herstellen van hun eigen ‘bezetting’.

Alsof hij Jeruzalem al had veroverd, sprak Yasser Arafat in 1994 in Gaza: ‘We gaan ons land opbouwen en herstellen van de Israëlische bezetting’. Daarentegen bracht hij de Palestijnen met de vestiging van zijn Gezag al snel aan de rand van de afgrond.

Het Palestijnse Gezag zelf blokkeert dus de ontwikkeling van de maatschappij. De acteur Juliano Mer Khamis, de maker van Arne’s children die Amsterdam bezocht, onderwees zijn leerlingen zich te bevrijden van ‘hun eigen bezetting’. Palestijnen zijn, zo vond hij, ‘onvrij, patriarchaal, de verhouding tussen mannen en vrouwen is ongezond, ze denken niet autonoom en iedereen is bang’.

Die angst is veroorzaakt door Arafat, die iedereen zijn ontregelende wereld van opportunisme en chantage binnensleepte. Hij zaaide verdeeldheid en speelde zijn vertrouwelingen uit Tunis, die de beste banen kregen, vakkundig tegen elkaar uit. Zijn politiemacht gebruikte hij om dissidenten te arresteren, kritiek in de kiem te smoren en tegenstanders op te sluiten. Dit kon straffeloos gebeuren: er heerste een ijzeren censuur.

Arafat riep dertien inlichtingendiensten in het leven. En als zijn vertrouwelingen, competent of niet, een betere baan wilden, kon hij altijd nog wel een adviseur of een algemeen directeur gebruiken. De grootste vechtersbazen onder de voormalige guerrilla’s van de PLO werden in de politiemacht gestopt, om ze tevreden te stellen en ze rustig te houden. Ze kwamen uit landen zonder law and order waar corruptie normaal is.

Zo kwamen de Palestijnen van de regen in de drup. De mening van mijn kennis Mohammed Abu Sjaikha, een man van Fatah en een geschiedenisleraar die nu werkt op het ministerie van Religieuze Zaken, is geen uitzondering: ‘We hadden het onder Israël veel beter. Er was tussen 1987 en 1994 meer vrijheid, we dreven handel met Israël, we leerden van hun democratie, een staatsvorm die wij ook wilden. En er was geen corruptie.’

Voor diegenen die geloven dat al deze praktijken tot het verleden behoren, is er slecht nieuws. Zelfs bij wijziging van Israëls beleid, blijft ‘Palestina’ een hopeloze zaak.

Van deze mening, waarmee je je in progressieve kringen vast niet erg populair maakt, ben ik na mijn verblijf in Ramallah steeds meer overtuigd geraakt. Vooral toen de vorige premier, Salam Fayyad, door Abbas in 2007 aangesteld, de laan uit werd gestuurd. Hij zorgde voor meer law and order in Palestina, waar het na de burgeroorlog een jungle was. Je wist niet wie je kon vertrouwen, wie van Fatah en wie van Hamas was.

Fayyad legde wegen aan, bouwde scholen en ziekenhuizen, probeerde de Palestijnen te ontwapenen en probeerde de corruptie te bestrijden. Althans, voor zover hij hiertoe de gelegenheid kreeg. Fayyad heeft namelijk een paar tekortkomingen: hij is niet van Fatah, gooide nooit met stenen, zat niet in de gevangenis, studeerde in Texas en werkte bij de Wereldbank.

Tijdens een gesprek met Fayyad in Ramallah, vergeleek ik hem met David ben Gurion. ‘De staat Israël is ook niet in 1948 uitgeroepen,’ luidde zijn commentaar daarop. ‘De Palestijnse staat is onze plicht, niet ons recht. Handen uit de mouwen en bouwen.’

Maar mensen zoals Fayyad en Mer Khamis hebben het moeilijk in de Palestijnse maatschappij: Fayyad moest aftreden, Mer Khamis is vermoord. En de moordenaar is nooit opgespoord.

Moet Nederland onze oud-premier en zijn aanhangers volgen en zo’n Palestina erkennen of wordt het eens tijd voor realisme?

door Els van Diggele © 2015


Els van Diggele is historica en journaliste en heeft tussen 2011 en 2012 in de Palestijnse hoofdstad Ramallah gewoond. Column Joodse Omroep

Bron: een artikel op de website van de Nederlandse Joodse Omroep van 25 februari 2015

met dank aan J. M. voor de hint


Mahmoud Abbas bekent dat hij zijn terroristen beval om Israëliërs te doden +video

abbas-bevel

In een uitzending op de Palestijnse officiele staatstelevisie (PA-TV) van 14 februari 2005 – reeds tien jaar geleden dus – bekent PA-president Mahmoud Abbas openlijk dat hij zijn Palestijnse terroristen uitzond en hen het bevel gaf om zoveel mogelijk Israëliërs te doden. Een uitspraak die van belang kan zijn ivm zijn verzoek voor het Internationaal Strafhof om Israël te laten berechten voor vermeende oorlogsmisdaden.

PA president Mahmoud Abbas:

“Ik eis [de vrijlating van] gevangenen omdat het mensen zijn, die hebben gedaan wat wij, wij, hen hebben bevolen te doen. Wij – de [Palestijnse] Autoriteit. Zij zouden niet gestraft mogen worden terwijl wij aan een tafel zitten te onderhandelen. Trouwens, zij zitten reeds lange tijd in de gevangenis opgesloten. Hoeveel langer nog? Moeten zij dan heel hun leven in de gevangenis zitten en daar misschien sterven?”

Interviewer: “Hoe moeten wij omgaan met hun criteria “met bloed besmeurde handen?”

Abbas:

“Zulke spraak is onlogisch en ik accepteer dat niet. Wat betekent een met bloed besmeurde hand? We vochten tegen elkaar. Ze doden en ze doden. Ze jagen op mensen met vliegtuigen en tanks en doodden. De soldaat die 50 of 20 personen hier en daar doodt – zijn zijn handen soms besmeurd met talkpoeder? Ze zijn besmeurd met bloed. Dit is oorlog. Iemand (dat wil zeggen, Israël) geeft een soldaat het bevel om te doden, en ik en ik heb mijn zoon, broer, of anderen bevolen om zijn plicht tot weerstand (ttz. een eufemisme voor terreur) uit te voeren. Deze persoon heeft gedood en de andere persoon heeft gedood.

Dus waarom zeggen dat deze persoon zijn handen heeft besmeurd met bloed, en [hij] moet opgesloten worden in de gevangenis? Hij is een strijders net zoals elke andere strijder. Wij verkeren in een staat van strijd. Wanneer een wapenstilstand [hudna] is bereikt, in elk land in de wereld, wordt het verleden vergeten… Welke betekenis is er voor de vrede met de Israëli’s als de gezochte nog steeds gezocht blijft, de gevangene opgesloten blijft en de gedeporteerden gedepoteerd blijven? Wat ben dan nog waard in de ogen van de gewone [Palestijnse] burger? De gewone burger zal mij vragen: ‘Wat heb jij mij aangedaan? U heeft mij een bevel gegeven – u bent verantwoordelijk voor mij.”

Video: Abbas admits sending terrorists to kill Israelis

‘Gematigde’ Palestijnse leider Abbas wijst tweestatenoplossing opnieuw af [Likoed.nl]

Video Palestijnse staatstelevisie (PA TV), uitzending van 24 december 2014: Abbas zegt dat hij Israël niet wil erkennen als staat van het Joodse Volk en beweert dat Israël de uitdrijving plant van de Israëlische Arabieren [bron: Palestinian Media Watch (PMW)]

In een recente persconferentie verklaarde Abbas opnieuw dat hij de tweestatenoplossing niet accepteert. Hij zegt glashelder dat hij niet akkoord gaat met het erkennen van de oplossing van twee staten voor twee volkeren: één staat voor de Joden en één staat voor de Palestijnen.

De vele leugens van Abbas in dit korte fragment zijn ontstellend:

1. Abbas beweert dat het een recent idee is dat er ook een Joodse staat zou moeten komen. Maar dit was al het uitgangspunt in 1947, bij het Delingsplan van de Verenigde Naties. Hij claimt een zelfbeschikkingsrecht voor de Palestijnen, maar wijst dat voor de Joden af.

2. Om preciezer te zijn: hij beweert dat dit ‘nieuwe idee’ nu drie jaar oud is. Maar ruim drie jaar geleden zei hij dat het toen al twee jaar oud was …

3. Abbas stelt de Joodse staat op één lijn met IS.

4. Abbas noemt Israël ‘Palestina’, een teken dat hij nog steeds streeft naar de vernietiging van Israël – en vervanging door ‘Palestina’.

recht-op5. Abbas beweert volkomen uit de lucht gegrepen dat erkenning van Israël als Joodse staat iets zal veranderen aan de rechten van de Arabieren in Israël, en zelfs tot hun verdrijving zal leiden. Dat is ridicuul, want Israël is al een Joodse staat sinds 1948, en sinds dat jaar hebben Arabische burgers nergens zo veel burgerrechten als juist in Israël.

6. Hij zegt dat de Palestijnen ‘hun recht op terugkeer’ nooit zullen opgeven. Echter, zo een recht bestaat helemaal niet, voor geen vluchteling ter wereld, laat staan voor hun nakomelingen.

Ter herinnering: dit is dezelfde Palestijnse president van wie sommige politici en journalisten beweren dat hij gematigd is en niets liever wil dan in vrede leven met de Joden door middel van de tweestatenoplossing.

Verder lezen>>>

likoed-logo2

Opmerkelijk vonnis: Amerikaanse rechtbank oordeelt PLO en PA schuldig voor terreuraanslagen

bus-aanval-2002Gilo wijk in Jeruzalem, 18 juni 2002. Een Palestijnse zelfmoordterrorist van Hamas, de 22-jarige Muhammad al-Ghoul uit Bethlehem, blaast zichzelf op in een Israëlische lijnbus tijdens de Tweede Intifada. 19 mensen werden gedood en 74 anderen gewond. Onder de doden ook enkele kinderen, zoals de minderjarige meisjes de 15-jarige Shani Avi-Zedek en de 11-jarige Galila Bugala. Hamas eistte nadien de aanslag op. (foto bron: Flash90)

“De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en de Palestijnse Autoriteit waren de katalysatoren voor een reeks van terroristische aanslagen in Israël in de vroege jaren van 2000 waarbij verschillende Amerikanen gedood of gewond werden,” oordeelde een Amerikaanse jury op maandag 23 februari 2015 tijdens een civiele rechtzaak.

Bij het bevinden van de Palestijnse autoriteiten aansprakelijk voor de aanslagen, hebben juryleden de slachtoffers $218,5 miljoen toegekend als schadevergoeding voor het bloedvergieten. De Amerikaanse Anti-Terrorisme Wet maakt het mogelijk dat deze schadeloosstelling zelfs kan verdrievoudigd worden tot een bedrag van 655,5 miljoen dollars!

De rechtzaak in Manhattan en een andere in Brooklyn worden gezien als de meest opmerkelijke pogingen door Amerikaanse slachtoffers van het Palestijnse-Israëlische conflict om schadevergoeding te eisen die kan oplopen in miljarden dollars.

Ter afsluiting van de argumenten, heeft advocaat Kent Yalowitz van de eisende partij de jury in Manhattan aangespoord om de PLO en de Palestijnse Autoriteit 350 miljoen dollar te laten betalen voor het verstrekken van materiele steun aan terroristen die betrokken zijn bij zes bomaanslagen en schietpartijen van 2002 tot 2004.

Meteen na de uitspraak van de Amerikaanse rechtbank beschuldigde premier Benjamin Netanjahoe de Palestijnse Autoirteit van het “in gevaar brengen van regionale stabiliteit” en zichzelf in te laten met terroristen en hij prees het verdict tegen de PA en de PLO als een mijlpaal voor het internationaal recht:

“Het besluit van de Amerikaanse federale rechtbank legt de verantwoordelijkheid vast van de Palestijnse Autoriteit voor de moorddadige terreuraanslagen van het voorgaande decennium. In plaats van hieruit de vereiste lessen te trekken, promoot de Palestijnse Autoriteit stappen die de regionale stabiliteit in gevaar brengen zoals de hypocriete toetreding tot het Internationaal Strafhof, zelfs als het verbonden is met de terroristische organisatie Hamas.

We verwachten van de verantwoordelijke elementen in de internationale gemeenschap dat zij zullen blijven doorgaan met het bestraffen van diegenen die het terrorisme blijven steunen, net zoals de Amerikaanse federale rechtbank dat heeft gedaan en om de landen te steunen die het terrorisme bestrijden.”

Noch de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) noch de Palestijnse Autroiteit gaven onmiddellijk commentaar op de uitspraak. Geen van de slachtoffers waren in de rechtbank aanwezig maar hun advocaten spraken van een overwinning in de strijd tegen het terrorisme.

Een advocaat die assisteerde in de vervolgingszaak heeft zichzelf voorgenomen om de Palestijnse autoriteiten de schade volledig te laten betalen, argumenterende dat als de Palestijnse autoriteiten de families van de terroristen compensatie kunnen blijven uitbetalen, “dan hebben ze ook het geld om deze slachtoffers van het Palestijnse terrorisme te vergoeden.”

door Brabosh.com

abbas-prisonerRamallah, 13-14 augustus 2013. President Mahmoud Abbas verwelkomt een eerste lichting van 11 voortijdig vrijgelaten terroristen en massamoordenaars in ruil voor niks. 15 anderen werden in Gaza op vrije voeten gesteld. De Palestijnse Autoriteit betaalt de vrijgelatenen bovendien een flinke bonus uit die in bepaalde gevallen kan oplopen tot een eenmalige premie van maar liefst 45.000 euro, afhankelijk van hoelang ze hebben vastgezeten en hoeveel Joden ze hebben vermoord.


Met dank aan Tiki S. voor de hint: “Gerechtigheid!


Abbas’ Al Fatah partij dreigt met raketaanvallen en ‘het einde van Israël’

fatah-raketten

Vorige week plaatste de officiële Facebookpagina van Al Fatah een drietal foto’s van militanten van de Al Aqsa Martelaren Brigades die raketten afvuren. Die Brigades vormen al jaar en dag de gewapende vleugel van Al Fatah, de politieke factie van president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit.

Op 9 februari 2015 werd op Facebook onder meer het plaatje hierboven afgebeeld met de Arabische tekst vertaald als: “Het Pad van de Storm. Wij hebben [meer] raketten, Zionisten!”, getekend de “Al Aqsa Martelaren Brigades in Palestina.”

Tegenover het Westen houdt Abbas de schijn van ‘gematigdheid’ op, maar voor eigen publiek en achterban blijft hij verder het geweld tegen Israël prediken en actief steunen en aanzetten tot Jodenhaat. Tot aan de Oslo Akkoorden van 1993/94 stond Al Fatah door de VS en zijn bondgenoten opgelijst als terreurorganisaties. Echter, de Al Aqsa Martelaren Brigades zelf, staan daar nog steeds opgelijst als terreurgroep.

aksamartyrsLogo van de Al Aqsa Martelaren Brigades

Die Brigades van Abbas nemen ook trouw deel aan de strijd in Gaza aan de zijde van Hamas en Islamitische Jihad, net zoals dat ook tijdens het recente zomeroffensief het geval was en zij tientallen raketten afvuurden naar Israël.

Hierover ondervraagd door de buitenlandse pers reageerde PA-president Mahmoud Abbas bijzonder geërgerd en hij verklaarde zonder blikken of blozen “dat hij die gewapende terreurvleugel van zijn partij reeds in 2008 had opgedoekt en de facto niet meer bestaat. Een leugen die gretig genoteerd en verspreid werd in het Westen.

Echter, zoals gewoonlijk liegt Abbas. De Al Aqsa Martelaren Brigades zijn nog steeds springlevend en actief, en staan tot op vandaag op de loonlijst van Al Fatah, betaald uit de PA-kassa die regelmatig wordt bijgevuld met vele miljoenen Westerse euros en Amerikaanse dollars.

Hieronder nog twee soortgelijke plaatjes die op 9 februari 2015 eveneens op de Facebookpagina werden geplaatst door de Al Aqsa Martelaren Brigades die volgens Mahmoud Abbas “niet meer bestaan”. Het logo van deze Brigades wordt telkens in de linkerbovenhoek afgebeeld:

fatah-raketten02

De Arabisch-talige tekst luidt: “Al-Aqsa Martelaren Brigades, Leger van de Storm, Fatah’s militaire vleugel. De Woede van de Storm” [Facebook, “Fatah – De Hoofdpagina, 9 februari 2015]

fatah-raketten03

Een derde poster toont een man die een automatisch geweer afvuurt met daaronder de tekst: “Palestijnse Nationale Bevrijdings Beweging – Fatah, Al-Aqsa Martelaren Brigades in Palestina; Het Pad van de Storm; Het Einde van Israël; De bevrijding van Palestina.”  [Facebook, “Fatah – De Hoofdpagina, 9 februari 2015]

door Brabosh.com


naar een artikel op Palestinian Media Watch (PMW) door Itamar Marcus en Nan Jacques Zilberdik van 15 februari 2015


Gerelateerd op de Vlaamse Vrienden van Israël:

  • Abbas’ Al Fatah zet op Facebook gefotoshopte Netanjahoe in uniform van nazi SS-officier; van 19 januari 2015 [lezen]
  • Opnieuw antisemitisch plaatje van Al Fatah op Facebook: De strop voor Netanjahoe; van 5 januari 2015 [lezen]
  • Fatah viert 50ste verjaardag met kaarten en logo’s waarin Israël wordt vervangen door ‘Palestina’; van 2 januari 2015 [lezen]
  • Synagoge moordenaars verheerlijkt als martelaren door Palestijnse Wafa en Al Fatah; van 31 december 2014 [lezen]
  • Mahmoud Abbas: Al Fatah, Islamitische Jihad en Hamas strijden samen tegen Israël; van 10 juli 2014 +video [lezen]

Palestijnse Holocaustontkenner Mahmoud Abbas op audiëntie bij Koning Filip te Brussel

abbas 5

Op 27 april 2014, in een potsierlijk gebaar van hypocrisie, verklaarde de Palestijnse president Mahmoud Abbas dat de Holocaust “de meest verschrikkelijke misdaad was tegen tegen de mens(elijk)heid.” Tja, wie gelooft die man nog? Blijkbaar is toch één iemand in die leugens van Abbas getrapt: Koning Filip I van België :(

Ongelooflijk maar waar: Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit wordt vandaag, donderdag 12 februari 2015, met alle nodige egards door Koning Filip I ontvangen op het Koninklijk Paleis te Brussel. Het zou om te lachen zijn ware het niet om te huilen.

De Belgische Koning Filip I en zijn eega, zien er blijkbaar geen graten in om een Holocaustontkenner zoals de Palestijnse president Mahmoud Abbas op het koninklijk paleis te inviteren. “Abbas is een corrupte dictator die tegenstanders opsluit en miljoenen aan noodhulp zelf oppot”, schrijft het maandmagazine Joods Actueel.

Uiteraard kadert het bezoek van PA-president Abbas aan België in de context van een erkenning van een soevereine staat Palestina, hoewel van het bestaan van een dergelijke staat op het terrein zelf geen spoor van te merken is. Mahmoud Abbas, de Palestijnse keizer zonder kleren en zonder land, schuimt momenteel een reeks landen van de Europese Unie af om er te lobbyen voor steun voor zijn voorstel van resolutie in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

Zijn eisenpakket behelst ondermeer dat Israël zich tegen eind 2017 zou terugtrekken achter de pre-1967 lijn en hij zoekt uiteraard ook westerse steun voor zijn truuk in het Internationaal Strafhof in Den haag om Israël te laten berechten voor oorlogsmisdaden die het zou begaan hebben tijdens het recente zomeroffensief van verleden jaar.

Abbas: negationist en Holocaustontkenner
In 1984 bracht Mahmoud Abbas zijn beruchte boek uit “Het Andere Gezicht – De geheime contacten tussen Nazisme en Zionisme“, waarin de Palestijnse leider de Holocaust ontkent dan wel minimaliseert. Doorheen het hele boek, weeft hij vele antisemitische dreigementen, beschrijft het Zionisme als zijnde de uiteindelijke verantwoordelijke voor de vernietiging van het Europese Jodendom, een uitspraak die de Nazi’s ongetwijfeld zélf ook wel zouden gesteund hebben.

Het Andere Gezicht, op de website van AbbasHet boek van Abbas is gebaseerd op zijn doctoraatsthesis, die hij indiende op het Instituut voor Oosterse Studies in Moskou in 1982. De eerste uitgave werd gepubliceerd in [de Jordaanse hoofdstad] Amman in 1984, en kwam later uit in twee nieuwe edities, in de Egyptische hoofdstad Caïro in 1997 en in Ramallah op de Westbank in 2011. Het boek telt 252 bladzijden en is verdeeld in 16 hoofdstukken, zonder vermelding van een bibliografie.

Abbas richt zich in zijn introductie reeds onmiddellijk tot de slachtoffers van de Holocaust. Hij schrijft “dat er geruchten zijn” dat de aantallen [slachtoffers] de zes miljoen bereiken, maar volgens hem kan niemand dit aantal bevestigen noch ontkennen: “het aantal Joodse slachtoffers kan misschien zes miljoen zijn en het kan ook veel kleiner zijn, minder dan een miljoen.

Uit een boekrecensie, Mahmoud Abbas:

“There is no proof so far that the number of Jewish victims in the Nazi camps reached four million or six million; at first the Zionists spoke of 12 million who were wiped out in the camps, and afterwards the number was reduced and shrank significantly and became half that is only six million, and later the number it shrank further and became four million. After all, it cannot be that the Germans killed or exterminated more numbers than was actually in the world at the time. And the truth is that the number is far less than the millions that are argued.”

Zelfs wanneer het meer bepaald gaat om de gaskamers, gaat Abbas verder met te betrouwen op “feiten” en “studies” van andere Holocaustontkenners zoals bijvoorbeeld wanneer hij negationist Robert Faurrison citeert:

“[..] these chambers, [which have been said to] be designed to kill live Jews – in a scientific study published by French professor Robert Faurisson, he attacked the existence of such chambers for those alleged purposes, and stated with certainty that they were solely for cremating bodies, for fear of the spread of disease and bacteria in nearby areas.” (p. 3)

“It seems that it was the interest of the Zionist movement to inflate the numbers of those who died in the war, so that the profits it desired would be as high as possible. This caused it to establish this number [six million] for world opinion, so that the latter would feel more pangs of conscience and sympathy for Zionism.”

Niet tegenstaande dat, of misschien wel precies omwille van dat, wordt het boek nog steeds verkocht in de Arabische landen, en wordt het bovendien [tot op vandaag] onderwezen in de [gebieden van] de Palestijnse Autoriteit. Het kan tevens volledig online op het internet worden gelezen op de website van Abbas (boekomslag plaatje rechts.)

De tekst zelf, en het feit dat deze nog steeds beschikbaar is op zijn persoonlijke website zonder enige schroom, maakt duidelijk dat de verklaringen van Abbas in de media niets meer zijn dan het optrekken van een rookgordijn.

door Brabosh.com

Europa – de ware vijand van de Palestijnen [Bassam Tawil]

khaled-abbas PA President Mahmoud Abbas (r) ontmoet chef van het politburo van Hamas Khaled Meshaal in Qatar, 20 juli 2014. (foto bron: Kantoor van de president van de Paestijnse Autoriteit/Thaer Ghanem)

Als je de jongste toespraken van de president van de Palestijnse Autoriteit (PA), Mahmoud Abbas, en andere leden van het centralecomité van Fatah beluistert – zowel die in het Engels als in het Arabisch – dan besluipt je het onaangename gevoel dat de Palestijnse staat, waarvoor op dit moment in Europa geworven wordt, niet alleen een gevaar voor de stabiliteit van de hele regio zou zijn, maar ook voor ons, die erin zouden moeten leven, evenals voor die Europese landen die zich voor deze staat inzetten.

In de discussies tussen de Palestijnen onderling – ver weg van de diplomaten in hun vijfsterrenhotels – gaan er dan ook steeds meer stemmen op van diegenen die geen andere mogelijkheid meer zien dan een revolutie, een “Palestijnse Lente”. Ze willen het “geschenk”, dat Europa blijkbaar per se aan ons wil opdringen, niet aannemen.

Daarbij gaat het deze Palestijnen, zoals je misschien zou kunnen denken, er niet om zich van Israël te bevrijden. Ze willen ons veelmeer eindelijk verlossen van onze ellendige leiding en het corrupte regeringssysteem – en de Europese landen stoppen, die ons dit wrede systeem opdringen door het te financieren.

Wij verkeren in de gelukkige situatie aan het Israëlische voorbeeld te kunnen zien hoe een democratie functioneert. Hoewel een revolutie, een “Palestijnse Lente”, een tijdje chaos in de regio en daarbuiten zou kunnen veroorzaken, zouden de kansen op succes voor een democratie veel beter dan elders in het Midden-Oosten zijn, waar ze werd uitgeprobeerd, maar niet altijd succesvol was.

Lees verder