Fatah-milities dreigen Israëli’s: ‘Jullie moeten verdwijnen!’ [Khaled Abu Toameh]

Hamas, Fatah battle for control of Palestine.De ideale tweestatenoplossing volgens de Palestijnen…

Velen in de internationale gemeenschap noemen de Palestijnse organisatie Fatah, die door Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit (PA), geleid wordt, een “gematigde” groepering die zou geloven in het bestaansrecht van Israël en de twee-staten-oplossing. Wat deze mensen niet weten, is dat Fatah – de grootste fractie binnen de “Palestine Liberation Organisation” (PLO) – uit talrijke groepen bestaat, die er heel andere opvattingen op na houden dan die door Abbas en andere Engels sprekende vertegenwoordigers van Fatah worden geuit.

Enkele van deze Fatah-groepen geloven niet in het bestaansrecht van Israël en spreken nog steeds van de “gewapende strijd” als enige manier om “Palestina te bevrijden en de Palestijnse nationale rechten te herstellen.”

Tot deze groepen behoren de Al-Aqsa Martelarenbrigade en de El-Amoudi Brigade.

De Al-Aqsa Martelarenbrigade is de gewapende arm van Fatah en werd korte tijd na het begin van de Tweede Intifada in september 2000 opgericht. Hoewel de leiding van de Palestijnse Autoriteit beweert dat de groep ontbonden zou zijn en haar leden nu deel zouden uitmaken van de reguliere veiligheidstroepen, opereren tientallen van haar bewapende leden nog steeds ongestoord in Palestijnse dorpen en vluchtelingenkampen op de “Westelijke Jordaanoever”.

De in de Gazastrook gevestigde El-Amoudi Brigade is genoemd naar Nidal el-Amoudi, een vooraanstaand Fatah-strijder, die op 13 januari 2008 door het Israëlische leger werd gedood, nadat hij tijdens de Tweede Intifada een serie gewapende overvallen op Israëlische burgers en militairen had gepleegd.

Tijdens de laatste oorlog tussen Israël en Hamas in de Gazastrook (“Operatie Protective Edge”) eisten de El-Amoudi Brigades de verantwoordelijkheid op voor het afschieten van tientallen raketten op Israëlische steden en soldaten van het IDF.

Bronnen in de Gazastrook beweren dat veel leden van deze groepering voormalige veiligheidskrachten zouden zijn, die nog steeds op de loonlijst van de Palestijnse Autoriteit staan. Volgens andere bronnen wordt de organisatie gefinancierd door de verjaagde Fatah-man Mohamed Dahlan, die zich op dit moment in de Verenigde Arabische Emiraten ophoudt, en door de Libanese sjiitische terreurbeweging Hezbollah.

Het is wetenswaardig dat de leiding van de Palestijnse Autoriteit nooit afstand heeft genomen van de uitlatingen en daden van de El-Amoudi Brigade.

Behalve op haar officiële website publiceert de El-Amoudi Brigade van Fatah regelmatig dreigingen de gewapende strijd tegen Israël voort te zetten en Israël te zullen vernietigen. Vorige week postte de groepering een video met een boodschap aan de “Israëlische vijand” ter gelegenheid van de 67e verjaardag van de oprichting van Israël – die door de Palestijnen “Nakba-dag” (Dag van de Catastrofe”) wordt genoemd.

Onder de titel “Een boodschap aan het Israëlische volk” en voorzien van Hebreeuwse ondertiteling verkondigt de video: “De slag om de bevrijding (van Palestina) is dichterbij dan ooit tevoren.” De Israëli´s worden gedreigd: “Onze Nakba (Catastrofe) kan niet vergeten worden. Weldra zullen jullie moeten verdwijnen, want jullie hebben geen andere keuze.”

De Fatah-video toont leden van de groepering tijdens een militaire training in de Gazastrook, ter voorbereiding op de volgende slag tegen Israël. “We hebben de beste soldaten opgeleid”, is in een liedje op de achtergrond te beluisteren.

In een ander, door Fatah vanuit dezelfde aanleiding gepubliceerd, statement noemt zij de “gewapende strijd” tegen Israël “de enige manier tot de bevrijding van Palestina.” Het benadrukt bovendien dat er niet getwijfeld zou kunnen worden aan het “recht op terugkeer” voor Palestijnse vluchtelingen naar hun voormalige huizen en dat er over dit recht niet onderhandeld zou kunnen worden. “Ons volk wijst alle alternatieve opties met betrekking tot het ´recht op terugkeer´ af”, staat er in de tekst, waarin Israël steeds opnieuw de “zionistische vijand” wordt genoemd.

Ergens anders pocht Fatah erop dat haar mensen een nieuwe, “107” genaamde, raket met een reikwijdte van 12 kilometer zouden hebben ontwikkeld, die tijdens de laatste oorlog in de Gazastrook gebruikt zou zijn tegen tanks en soldaten van het IDF.

De El-Amoudi Brigade is niet de enige gewapende Fatah-militie die op de “Westelijke Jordaanoever” en in de Gazastrook opereert. Een andere belangrijke groepering in de Gazastrook, die eveneens deelnam aan de laatste oorlog tegen Israël, is de Martelaar-Abdel-Qader-Hossaini-Brigade. Net zoals de El-Amoudi Brigade, haar zusterorganisatie, ondersteunt ook de Martelaar-Abdel-Qader-Hossaini-Brigade de gewapende strijd tegen de “zionistische vijand”.

abu-disGewapende tot Fatah behorende Abu-al-Rish-Brigaden, die zichzelf aanduiden als de ‘militaire vleugel van Al Fatah’. Screenshot van een in september 2014 opgenomen propagandavideo

Een derde grote terreurbeweging van Fatah noemt zichzelf Abu-al-Rish-Brigades en is voor veel terreuraanslagen op Israël en de ontvoering van buitenlanders in de Gazastrook verantwoordelijk. De bende, die zichzelf de “militaire vleugel van Fatah” noemt en waarvoor Israël eveneens de “zionistische vijand” is, beweert tijdens de laatste oorlog in de Gazastrook aan de kant van Hamas gevochten te hebben.

Het feit dat Fatah onderdak geeft aan een serie gewapende groeperingen, die zich nog steeds openlijk wijden aan de “gewapende strijd” en het terrorisme als de manier ter “bevrijding van Palestina”, wordt door de internationale gemeenschap en de media vaak genegeerd. Ze negeren eveneens dat de “gematigde” Fatah-leiders, die zich uitspreken voor vrede en een twee-staten-oplossing, zich niet distantiëren van deze groeperingen. In werkelijkheid spreken veel Fatah-leiders vaak in het Engels over de noodzaak om het vredesproces weer nieuw leven in te blazen, terwijl ze in het Arabisch de gewapende strijders van Fatah prijzen.

De aanwezigheid van de gewapende Fatah-bendes op de “Westelijke Jordaanoever” en in de Gazastrook laat zien voor welke grote problemen een Palestijnse leider zou staan als de Palestijnen en Israël ooit een vredesakkoord zouden sluiten. Deze Fatah-groeperingen zouden de eersten zijn die elk vredesakkoord zouden afwijzen dat ook maar de geringste concessie aan Israël bevat. Enkele van deze groeperingen zijn in principe tegen vrede met Israël, gewoon omdat ze Israëls recht om te bestaan niet erkennen.

Dit is iets dat de internationale gemeenschap – met voorop de VS – in hun overwegingen mee moeten nemen als ze zich bezighoudt met het Israëlisch-Palestijns conflict. De verantwoordelijken moeten weten dat er niet alleen van Hamas verzet tegen vrede met Israël zal komen, maar ook door veel groeperingen binnen Fatah. Zoals deze gewapende groeperingen zelf zeggen, gaat het er bij hun strijd om de “zionistische vijand” te elimineren en het “recht op terugkeer” voor miljoenen nakomelingen van vluchtelingen naar de voormalige huizen van hun voorouders in Israël door te drukken.

Intussen doen Abbas en andere Fatah-leiders – die volledig op de hoogte zijn van de daden en dreigingen van hun aanhangers – hun best dat de wereld niet te weten komt wat de Fatah-milities over vrede en de twee-staten-oplossing te zeggen hebben. Het blijft de vraag: Hoe lang zal de internationale gemeenschap de ogen sluiten en net doen alsof Fatah een uniforme, gematigde en pragmatische groepering zou zijn, die in naam van alle Palestijnen naar vrede en co-existentie met Israël streeft?

door Khaled Abu Toameh


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel in The Gatestone Institute van 20 mei 2015.

bron-logo

De pro-Palestijnse activisten zijn niet pro-Palestijns [Fred Maroun]

blocusMei 2010. Pro-Palestijnse activisten demonstreren in afwachting van de aankomst van het Free Gaza Flotilla, een Turks konvooi dat zoals bekend op 31 mei 2010 in volle zee werd onderschept door het IDF. Achteraf bleek dat op één schip minstens vijf militanten van Hamas, Islamitische Jihad (PIJ) en Al Qaeda waren aangemonsterd. [beeldbron: AP/Haaretz]

Wat hebben ‘pro-Palestijnse’ activisten gedaan voor de Palestijnen? Hielpen zij de Palestijnen om nationale onafhankelijkheid te bereiken?  Hielpen zij hen een economie opbouwen?  Hielpen zij hen een maatschappelijk middenveld te creëren? Hielpen zij hen om talent en integriteit onder hun leiders te stimuleren?  Hielpen zij hen hun identiteit te definiëren als iets anders dan louter als slachtoffers en terroristen?

Waar zijn de pro-Palestijnse conferenties die de Palestijnen helpen om al deze dingen te bereiken?  Waar zijn de organisaties die geloven in de Palestijnse identiteit en die hen helpen om hun toekomst gestalte te geven? Waar is de financiering die de Palestijnse civiele samenleving zou helpen groeien waarvan de Palestijnse Bassem Eid gelooft dat deze van fundamenteel belang is voor de toekomst van de Palestijnen?

Toen de Verenigde Naties in 1947 het verdeelplan goedkeurden (Res. 181) dat tot doel had om een tweestatenoplossing te creëren waarin slechts weinig aan de Joden werd gegeven, waren de Arabieren enthousiast om het plan af te schieten en ze gebruikten oorlog om dat proberen te doen. Heeft iemand zich er toen om bekommerd dat de Palestijnse belangen door dat plan sterk gediend zouden zijn geweest?

Tussen 1948 en 1967, toen Gaza en de Westelijke Jordaanoever onder volledige controle stonden van de Arabieren, is er dan iemand die geprobeerd heeft om een Palestijnse staat te creëren op dat land?

De Israëlische-Arabische oorlogen resulteerden in honderdduizenden Palestijnen en zelfs een groter aantal Joden die vluchtelingen werden. De Joodse vluchtelingen werden geherhuisvest in Israël en elders, maar wie heeft geprobeerd om de Palestijnse vluchtelingen te hervestigen? Wie gaf erom dat honderdduizenden Palestijnen miljoenen zijn geworden en dat ze nog steeds niets anders zijn dan [politieke] pionnen in de handen van andere Arabieren?

Wie heeft geprobeerd om het schrikbewind te stoppen in Gaza dat aan de basis ligt van frequente aanvalsoorlogen tegen Israël, met de afschuwelijke gevolgen die elke oorlog heeft voor de Palestijnse burgerbevolking?

Niemand heeft een van deze dingen gedaan.  Als er een beetje van wordt uitgevoerd wordt het onmiddellijk overstemd door de anti-Israël meute die schreeuwt ‘dood aan Israël’ en ‘dood aan de Joden’, soms figuurlijk en soms openlijk.

Ondanks alles wat tot het tegendeel wordt beweerd, bestaat er niet zoiets als een pro-Palestijnse beweging, niet bij de Verenigde Naties, niet op de universitaire campussen, niet onder ‘pro-Palestijnse’ demonstranten, niet onder politici van de wereld en zelfs niet aan de Israëlische ‘pro-Palestijnse’ extreemlinkerzijde. Er bestaat alleen een anti-Israël beweging, geboren uit antisemitisme en gevoed door idiotie en onwetendheid.

Echter, ondanks dat het ‘pro-Palestijnse’ kamp veel meer anti-Israël is dan pro-Palestijns en het antisemitisme welig tiert onder velen in haar gelederen, is dit gedrag niet totaal onverwacht en zijn de ‘pro-Palestijnse’ activisten niet volledig in gebreke is gebleven.  Zoals elke groupies doen geloven zij blindelings in wat zij geloven dat hun helden (de Palestijnen) van hen verwachten.

De realiteit is dat er slechts weinig verstandige Palestijnse geluiden zoals die van Bassem Eid doorklinken. Ik zie geen Palestijnse menigte marcheren achter mijnheer Eid. De Palestijnse meute marcheert achter extremisten zoals Hamas en Al Fatah, dus is het voor buitenstaanders de gewoonste zaak van de wereld om te veronderstellen dat deze terroristische groeperingen de Palestijnen vertegenwoordigen, zelfs als die helemaal niét de beste belangen van de Palestijnen vertegenwoordigen.

Ik haat het om dit te zeggen, maar er is geen ander alternatief voor de opgroeiende Palestijnen dan enkel hun verantwoordelijkheid op nemen voor hun eigen acties en hun eigen toekomst.  Palestijnen hebben een populaire nationalistische beweging nodig waarvan het doel is om aan Palestina te bouwen eerder dan om Israël te vernietigen.  Hoewel Golda Meir ‘s citaat ‘Vrede zal komen wanneer de Arabieren meer van hun kinderen zullen houden dan ze ons haten‘, is het helaas de meest accurate manier om het Israëlisch-Palestijnse conflict beknopt te omschrijven.

Desondanks slaagde Israël in haar doelstellingen tegen een enorm grotere Arabische wereld omdat de Joden gemotiveerd waren om de Joodse natie te herstellen.  Hun motivatie was nooit iemand anders natie te vernietigen; vandaar dat, in tegenstelling tot de Palestijnen, de Joden beslissingen namen die in hun voordeel werkten in tegenstelling tot de beslissingen waarvan ze geloofden dat die hun vijanden zou vernietigen.  Palestijnen moeten dit niveau van volwassenheid bereiken als ze in de ogen van de wereld ooit meer willen zijn dan enkel slachtoffers en terroristen.

door Fred Maroun

fred-marounDe auteur is een Canadees van Arabische origine die in Libanon leefde tot 1984 met inbegrip van de periode van 10 jaren van burgeroorlog. Hij steunt Israël ‘s recht om te bestaan en steunt een liberaal en democratisch Midden-Oosten waar alle religies en nationaliteiten, met inbegrip van Palestijnen, naast elkaar in vrede kunnen bestaan.


In een vertaling van Brabosh.com van een artikel in The Jerusalem Post van 17 mei 2015

Oud-president Carter in Ramallah: ‘Hamas geen terreurgroep, maar volwaardige vredespartner’

carter-abbasRamallah, West Bank, zaterdag 2 mei 2015. De president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas schudt hartelijk de handen van de voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter [beeldbron: AFP/Pool/Abbas Momani]

Dit weekeinde was de voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter van de Democraten, een partijgenoot van de huidige president Barack Obama, op bezoek in de Palestijnse gebieden. In Ramallah had hij een ontmoeting met PA-president Mahmoud Abbas. Een bezoek aan de Gazastrook werd om onduidelijke redenen op de valreep geannuleerd. Nochtans is wat Carter betreft Hamas geen terreurorganisatie” maar een “gewone verzetsgroep” met wie kan en moét onderhandeld worden.

Zowel premier Netanjahoe als president Reuven Rivlin hadden Carter op voorhand laten weten dat zij Carter niet wilden ontmoeten wegens zijn gekende “anti-Israël posities” en noemden oud-president Jimmy Carter “een ramp voor Israël.

Zaterdag vertelde Carter in een interview met Channel 2 dat hij inderdaad met Rivlin wilde spreken maar dat de Israëlische president zijn verzoek had afgewimpeld. Geen erg voor Carter die een onderhoud met de Israëlische leiders en parlement even later afdeed als maar “veel verloren tijd” en dat premier Netanjahoe toch “geen voorstander is van een tweestatenoplossing“.

“Ik zie niet die diepe betrokkenheid aan de kant van Netanjahoe om concessies te doen zoals [de voormalige premier] Menachem Begin deed om vrede te sluiten met zijn potentiële vijanden,” vertelde Carter op zaterdag op de Israëlische TV-zender Kanaal-2. Hiermee verwees hij naar het vredesakkoord tussen Egypte en Israël.

carter-beginJimmy Carter en Menachem Begin in 1979

Zoals bekend orkestreerde oud-president Carter in 1979 de vredesakkoorden tussen Egypte en Israël, zes jaar na de laatste Arabische aanvalsoorlog tegen de Joodse staat (Jom Kippoer Oorlog). Uit het vredesakkoord van toen volgde de officiële Egyptische erkenning van het bestaansrecht van Israël. In ruil voor vrede en erkenning gaf Israël de in 1973 op Egypte veroverde Sinaï terug.

Normalisering van de relaties tussen Israël en Egypte werden van kracht in januari 1980 en anderhalf jaar later werd het Egyptische deel van de Sinaï gedemilitariseerd. Egypte was hiermee het eerste Arabische land dat vrede sloot met Israël. Enkel Jordanië zal hetzelfde doen tijdens de Oslo Akkoorden van 1993-1994.

‘Hamas geen terreurgroep’
Carter, die een gepland bezoek aan de Gazastrook annuleerde, vertelde op zaterdag dat hij de criminele daden van leden van Hamas “betreurde” maar zei dat hij steun zoekt bij meer gematigde leden van de groep waarvan hij zei dat ze geen terreurorganisatie is.

Dat is in feite in tegenspraak met het huidige Amerikaanse beleid die Hamas nog steeds opgelijst hebben als een terreurgroep, net zoals overigens Israël en vele andere landen in de wereld dat ook doen, in het bijzonder omdat Hamas haar bestaansreden ligt in het uitgesproken doel om Israël van de kaart te vegen.

Niet voor Carter dus die over Khaled Meshaal op zaterdag zei:

“Ik geloof niet dat hij een terrorist is. Hij is een sterke voorstander van het vredesproces. Meshaal heeft zijn interesse uitgesproken dat de Saoedi ‘s een ‘vredesontmoeting’ zouden organiseren en dat de [in Doha Qatar gevestigde] Hamasleider het bestaansrecht van Israël wilde erkennen gebaseerd op het Arabische Vredes Initiatief van 2002.”

Terwijl Jimmy Carter naar Hamas verwijst als een ‘verzetsgroep’ en ervan overtuigd is dat het Westen de terreurgroep moet betrekken in het vredesproces met Israël, denkt bijvoorbeeld Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit in Ramallah, er wel helemaal anders over.

Al  in juni 2007, in volle Gaza crisis toen Hamas met geweld de Strook overnam en de politieke factie Al Fatah van Abbas uit de Gaza schopte, noemde Abbas rivaal Hamas een bende “moordzuchtige terroristen” en benadrukte dat er “met Hamas nooit of te nimmer een dialoog mag gevoerd worden“.

Het lijkt er op dat Jimmy Carter zich blijkbaar meer Palestijn voelt dan bijvoorbeeld de president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas zelves.

Palestijnse verkiezingen
Tijdens zijn bezoek aan Ramallah maande Carter de Palestijnen eveneens aan om verkiezingen te organiseren in al de Palestijnse gebieden om een einde te maken aan de feitelijke scheiding tussen Al Fatah dat Oost-Palestina (West Bank) bestuurt en het islamistische Hamas dat West-Palestina (Gaza) controleert.

Tijdens een gezamenlijke persconferentie met PA-president Mahmoud Abbas zei Carter: “Wij hopen dat er weldra verkiezingen worden gehouden in het hele Palestijnse gebied, in Oost-Jeruzalem en Gaza en eveneens in de West Bank”. Carter noemde dit “erg belangrijk” voor de “volledige implementatie van het akkoord dat werd bereikt tussen Hamas en Al Fatah.”

De laatste parlementaire verkiezingen in de Palestijnse Autoriteit vonden plaats op 25 januari 2006 en werden toen gewonnen door Hamas, zowel op de West Bank [!] als in de Gazastrook. Hamas behaalde 44,45% van de stemmen, wat hen 74 op de 132 zetels in het PA-parlement opleverde en de partij van Mahmoud Abbas’ Al Fatah behaalde 41,43% van de stemmen die hen slechts 45 zetels bracht.

Aldus werd Hamasleider Ismail Haniyeh de nieuwe premier van ‘Palestina’ (PA) en Mahmoud Abbas bleef president in afwachting van nieuwe presidentsverkiezingen. PA-President Abbas ging echter niet akkoord met de democratisch verlopen verkiezingsuitslag en ontbond het Palestijnse parlement in afwachting van nieuwe verkiezingen die er echter tot op vandaag nooit zijn gekomen. Ook het Palestijnse parlement is nooit meer samengekomen en sindsdien beheerst de zogeheten “inqissam” of scheiding de Palestijnse politieke sien.

PA-president Abbas ontsloeg Hamaspremier Haniyeh en stelde op 15 juni 2007 Salam Fayyat aan als zijn opvolger. Daarop brak in de Gazastrook een regelrechte burgeroorlog uit tussen Al-Fatah getrouwen en Hamas, die aan meer dan 600 Gazaanse Palestijnen het leven kostten en duizenden anderen op de vlucht dreven, voornamelijk naar de Westbank.

Op 13 april 2013 nam PA-premier Salam Fayyat ontslag en werd op 2 juni 2013 opgevolgd door de huidige Dr. Rami Hamdallah. Een jaar later, 23 april 2014 verzoenden Hamas en Al Fatah zich weer en werd Hamas per 1 juni 2014 officieel met vijf ministers opgenomen in het kabinet van premier Hamdallah. Desondanks, loopt de ruzie en interne verdeeldheid tot op vandaag onverminderd verder.

door Brabosh.com

carter-khaledDamascus, Syrië, 19 oktober 2010. Voormalig Amerikaanse president Jimmy Carter poseert hier voor de camera’s met zijn goede vriend Hamasleider Khaled Meshaal, toen hij op rondreis was door het Midden-Oosten om steun te vinden voor een vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Een paar maanden later brak de burgeroorlog uit in Syrië en werden Meshaal en zijn politburo door president Bashar Al Assad uit het land verjaagd en het HQ van Hamas in Damascus opgedoekt wegens hun steun aan de rebellen. [beeldbron: Reuters/Khaled al-Hariri]

Wat Abbas tegen de Arabieren vertelt is niet of tegengesteld aan wat hij Europeanen vertelt

tweegezicht

Iedereen die zich werkelijk begint te interesseren in het Palestijns-Israëlisch conflict, laat snel de berichtgeving in eigen (westers) land – zowel links als rechts – terzijde liggen en focust zich op wat er ter plaatse, zowel in de Engelstalige pers, de Hebreeuwse en in het bijzonder de Arabische pers en media wordt geschreven en wordt gezegd.

hasbaraIn het Westen bestaat nu eenmaal geen objectieve berichtgeving over dat conflict dat blijkbaar de hele werd in de ban houdt alsof er nergens anders belangrijker problemen en conflicthaarden bestaan. Gelukkig is er het internet en kan iedereen die dat wil op eigen houtje achter de waarheid en alle feiten aangaan en mits enige moeite op vrij eenvoudige wijze kennisnemen van het volledige verhaal.

Hieronder volgt een duidelijk voorbeeld van de ‘dubbelzinnigheid’ (en dat is nog vriendelijk uitgedrukt) van de leiders van de Palestijnse Autoriteit die in het Engels, bestemd voor het Westerse publiek, het ene verklaren en tegenover eigen Palestijns en of Arabisch publiek in het Arabisch iets anders of zelfs compleet het tegenovergestelde beweren.

Waarom de Westerse pers in het algemeen en uw nationale media in het bijzonder, systematisch de Arabisch-talige uitspraken en teksten straal negeert en enkel overneemt wat in de Engelse taal ter beschikking wordt gesteld, dat moet u maar zelf aan uw locale krant of televisiezender vragen. Ik ken het antwoord al vrij snel toen ik zes jaar geleden begon te bloggen. Tip: het begint met een “A” en het eindigt op “-isme”.

In oktober 2006 sprak PA-president Mahmoud Abbas zich tegenover een verschillend publiek uit over de noodzaak dat Hamas het bestaansrecht van Israël zou erkennen. Tegenover de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice zei Mahmoud Abbas in het Engels: “Hamas must recognize Israel” (Hamas moet Israël erkennen) [bron: The Jerusalem Post van 4 oktober 2006]

Nauwelijks een dag later, in een interview met de Palestijnse openbare omroep, zei hij op de televisie in het Arabisch dat “Noch Hamas noch Al Fatah moeten Israël erkennen” [“Hamas need not recognize Israel” – beeldbron: Al-Arabiya (Dubai) en PA TV (Al Fatah) op 3 oktober 2006]

Vertaling Arabisch/Nederlands van de volledige verklaring van PA-president Mahmoud Abbas op Al-Arabiya TV (Dubai) en PA TV (Fatah) van 3 oktober 2006:

Het is niet nodig dat Hamas, noch Al Fatah noch het Volksfront (PFLP-GC) Israël zouden erkennen. Elke persoon heeft het recht om te zeggen: ‘Ik erken het niet’ is dat duidelijk? Het is het recht van elke organisatie.

Maar de regering die zal gevormd worden en die zal functioneren tegenover de Israëliërs op dagelijkse basis, hoe kan deze regering of kunnen deze ministers hun tegenhangers niet erkennen en de problemen van het volk oplossen?

De Palestijnse minister van Financiën moet tot een akkoord komen met de Israëlische minister van Financiën omtrent de overdracht van het geld. Dus, hoe kan hij een akkoord maken met hem als hij hem niet erkent?

Aldus kan ik niet van Hamas eisen noch van om het even wie om Israël te erkennen. Maar van de regering die in het dagelijkse leven samenwerkt met de Israëliërs? Ja.

Abbas: Hamas and Fatah need not recognize Israel

door Brabosh.com

Hamasleider roept op om het regime van PA-president Abbas omver te werpen

haniyeh-al-ahmedGaza, woensdag, 24 april 2014, daags na de ‘grote’ verzoening. Lachende gezichten tijdens een Palestijnse persconferentie in Gaza Stad. Links Azzam al-Ahmed, de leider van de delegatie van Al Fatah (partijfactie van Mahmoud Abbas) en rechts terroristenleider van Hamas Ismail Haniyeh, die zich nog steeds de gerechtmatigde premier noemt van ‘Palestina’ sinds de laatste Palestijnse verkiezingen van januari 2006. (foto: AFP/Said Khatib)

Het lijkt er sterk op dat de “wittebroodsweken” van het eenheidskabinet Fatah/Hamas thans wel voltooid verleden tijd zijn. Stilaan beginnen de aloude interne vetes tussen West-Palestina (Gaza) en Oost-Palestina (West Bank) weer op te laaien en verbale verwijten vliegen over en weer.

Op 23 april aanstaande zal het precies een jaar geleden zijn dat de rivalen in de terreur tegen Israël, met name aan de ene kant Al Fatah geleid door PA-president Mahmoud Abbas vanuit Oost-Palestina (West Bank) en aan de andere kant de terreurgroepen Hamas en Islamitische Jihad in West-Palestina (Gaza) de handen in elkaar sloegen en een verzoeningsakkoord ondertekenden.

Hiermee zou een einde worden gemaakt aan de onderlinge broedertwist die sinds de laatste Palestijnse verkiezingen van januari 2006 woedde en in de zomer van 2007 een climax bereikte met als resultaat de verbanning voor onbepaalde tijd van Mahmoud Abbas en zijn aanhangers uit de Gazastrook.

Mahmoud HabashEnkele dagen terug berichtte ik hier hoe de Palestijnse Autoriteit (PA) de Arabische landen oproept om een militaire operatie tegen de Gazastrook uit te voeren, “gelijk aan de door de Saoedi’s geleidde aanval tegen de door Iran gesteunde Houthi’s in Jemen.” Die oproep tot een Arabische militaire operatie tegen de Gazastrook werd gedaan door Mahmoud Habbash, een vooraanstaande adviseur van PA-president Mahmoud Abbas.

Een reactie uit West-Palestina (Gaza) kon niet lang uitblijven. Mahmoud al-Zahar, mede-oprichter van Hamas in 1988 en lid van het politburo dat vanuit Qatar geleid wordt door Khaled Meshaal, zei in een interview met het Palestijnse persagentschap Al-Aqsa News op vrijdag 3 april 2015 dat “Mahmoud Abbas zijn legitimiteit om te regeren heeft verloren.

Op 23 april 2014 waren de Palestijnse facties overeengekomen dat PA-president Abbas binnen de vijf weken een nieuwe regering zou vormen en nog voor het einde van dat jaar ‘2014) nieuwe verkiezingen zou uitschrijven in al de Palestijnse gebieden, de eerste verkiezingen sinds januari 2006,  die overigens zowel in Gaza als op de Westbank werden gewonnen door Hamas. Abbas vreest wellicht dat die verkiezingsuitslag zich zou kunnen herhalen en Hamas andermaal op legale wijze aan de macht zou komen net zoals destijds in 1933 zijn icoon Adolf Hitler.

Op 2 juni 2014 werd inderdaad dat nieuwe eenheidskabinet gevormd met 4 of 5 ministers van Hamas erbij geleid door premier Rami Hamdallah. Tot verbijstering van Israël kreeg dat kabinet meteen erkenning (èn financiële hulp) door zowel de VS, de EU als de Verenigde Naties. Echter van de verkiezingsbelofte is nog steeds niets in huis gekomen en met de feitelijke implementatie van dat akkoord wil het maar niet vlotten.

Mahmoud al-ZaharAl-Zahar zei dat Abbas, als de president van de Palestijnse Autoriteit, nog steeds geen verkiezingen heeft georganiseerd in de Palestijnse gebieden, ondanks de beloftes die werden gemaakt in april 2014 toen het verzoeningsakkoord werd betekend. Zahar pleitte tegelijk dat Hamas de Palestijnse Autoriteit moet overnemen van Abbas als de enige “oplossing” tegen de “bezetting”.

Hij voegde eraan toe dat de locatie van de Palestijnse Autoriteit het potentieel van een ‘gewapende strijd’ herbergt,  d.w.z. raketten geschut vanuit de Gazastrook . Zahar beweerde ook dat Israël recent vertegenwoordigers naar Gaza heeft gestuurd in een poging om een langdurig staakt-het-vurenakkoord met Hamas te ondertekenen.

Hij herhaalde ook een rist eisen van Hamas waaraan nog steeds niet werd voldaan en legde de schuld hiervoor gedeeltelijk bij Mahmoud Abbas van Al Fatah (tevens leider van PLO en PA). Hij verwies hier impliciet naar een nieuw eisenpakket dat de eenheidsregering Fatah/Hamas in Caïro op 3 augustus 2014 had ingediend om Israël te doen inbinden, waaronder ook de eis om de bouw van een zeehaven en luchthaven in Gaza. Ook daar ving het eenheidskabinet tot nog toe bot.

door Brabosh.com

EU en Nederland dragen 31,6 milj. euro bij ter betaling overheidslonen in de PA

dollar04Mahmoud Abbas en zijn Palestijnse Autoriteit kijken tegen een schuldenberg aan van ca. 4,8 miljard dollars, het resultaat van jarenlang wanbeheer en corruptie binnen zijn kabinet. Maar geen nood, de Europese Unie staat weer paraat om Abbas en zijn bende corrupte dieven en bandieten weer financieel te bedruipen.

Het Palestijnse nieuwsagentschap WAFA bericht dat de Europese Unie en Nederland op donderdag 2 april 2015 een bijdrage hebben aangekondigd van 31,6 miljoen euro aan de Palestijnse Autoriteit om de lonen en pensioenen uit te betalen van het overheidspersoneel voor de afgelopen maand maart. Het gaat om de uitbetaling van lonen en pensioenen van de ca. 68.000 werknemers en gepensioneerden op de West Bank en in de Gazastrook.

Deze bijdrage wordt gekanaliseerd via het Palestino-Européen de Gestion de l’Aide Socio-Economique (PEGASE) mechanisme. Pegase werd in februari 2008 opgericht door de Europese Unie om de Palestijnse staat op te bouwen en steunt met dat doel het 3-jarige PA Reform and Development Plan (PRDP – 2008-2010) en afgeleide Palestijnse nationale plannen.

Sinds februari 2008 werd door de EU ongeveer 1,8 miljard euro overgedragen aan de Palestijnse Autoriteit via de PEGASE Directe Financiële Steunprogramma’s. Bovendien heeft de Europese Unie steun geleverd aan het Palestijnse volk via de UNRWA (de aparte hulporganisatie die in 1950 door de VN werd opgericht speciaal voor de Palestijnen) en tevens via een zeer uitgebreid gamma van samenwerkingsprojecten met talloze niet-gouvermentele organisaties (NGO’s) en vele anderen.

Aan de sector justitie in ‘Palestina’ werd door de Europese Unie reeds 30,9 miljoen euro bijgedragen en de Nederlandse regering op haar beurt reeds 695 duizend euro, om de achterstallige lonen van de PA ambtenaren in deze sector te helpen vergoeden.

John Gatt-Rutter“Dit is een deel van de eerste tranche van 2015 van onze directe financiële steun aan de Palestijnse Autoriteit die we eerder dit jaar hebben toegezegd en die in het totaal zal oplopen tot 130 miljoen euro,” zei John Gatt-Rutter, de vertegenwoordiger van de Europese Unie in de Palestijnse gebieden.

Gatt-Rutter legde uit dat “het doel op lange termijn van de Europese Unie is dat het Palestijnse budget zou gesteund worden door inkomsten die voortvloeien uit de Palestijnse economie. In deze context is Israël’s beslissing om te Palestijnse inkomsten die worden geïnd door Israël weer vrij te geven die het sinds december 2014 inhield. Die is essentieel om een vitale verlichting te voorzien voor de duizenden werknemers van de Palestijnse Autoriteit en hun families.”

EU-vertegenwoordiger Gatt-Rutter riep Israël op om “regelmatig” en “systematisch” deze Palestijnse inkomsten uit taksen over te dragen aan de PA. Hij ‘vergat’ wel de redenen van Israël’s actie te vermelden met name de schulden van de Palestijnse Autoriteit aan Israël die maar blijven oplopen. Zo heeft Abbas nog een rekening twv 360 miljoen dollars te betalen aan Israël voor onbetaalde electricteitsrekeningen.

In december 2014 besloot Israël om de overdracht te bevriezen van een half miljard sjekels (100 miljoen euro) naar de Palestijnse Autoriteit bij wijze van sanctie omdat de PA aansluiting had gevraagd bij het Internationaal Strafhof in Den Haag en per 1 april 2015 een feit werd en de wereld de nepstaat ”Palestina’ accepteerde als het 123ste lid van het ICC. Aldus wil de PA trachten Israël te laten veroordelen voor vermeende oorlogsmisdaden die het wel nà 12 juni 2014 zou gepleegd hebben.

Israël’s maatregel handelde om de taksgelden in te houden die Israël int namens de Palestijnse Autoriteit en normaliter nadien doorstort. Normaal zou Israël de inkomsten van de maand december 2014 op vrijdag 2 januari overmaken, maar die doorbetaling werd voor onbepaalde tijd opgeschort. Dat was slecht nieuws voor Abbas die tegen een schuldenberg aankijkt van ca. 4,8 miljard dollars, het resultaat van jarenlang wanbeheer en corruptie binnen zijn kabinet.

Onlangs werd die maatregel door Israël weer ingetrokken, hoewel er nog de kwestie van de onbetaalde electriciteitsrekeningen blijft hangen. Vermits de Europese Unie blijkbaar vele miljoenen euro’s op overschot heeft, tenminste toch als het om de Palestijnen gaat, kan EU-vertegenwoordiger John Gatt-Rutter er bij zijn bazen in Brussel op aandringen dat de EU de achterstallige electricteitsrekeningen van de Palestijnen aan Israël zou betalen, zodat Israël dat ‘wapen’ tegen de PA niet meer kan inzetten.

Intussen heeft Peter Mollema, die sinds november 2014 de vertegenwoordiger is voor Nederland in ‘Palestina’ met kantoor in Ramallah, uitgelegd waarom de Nederlandse bijdrage specifiek bestemd is voor de sector justitie, zeggende dat:

Peter MollemaNederland is een sterke steun voor de sector justitie. Het is essentieel dat de Palestijnse Autoriteit kan doorgaan met het verlenen van diensten om verder recht en orde te handhaven voor het gehele Palestijnse volk. De totale bijdrage van Nederland voor dit jaar [2015] zal oplopen tot 4 miljoen euro specifiek bestemd voor de sector justitie.

Het beleid van de Europese Unie en meer in het bijzonder Nederland (èn ook België), is om actief reeds te werken aan de bouw en oprichting van een Palestijnse soevereine staat, eerder dan de resultaten van een vredesakkoord tussen Israël en de PA af te wachten. Aldus wil de EU (en Nederland)  Israël voor voldongen feiten plaatsen en de onderhandelingsruimte voor Israël om tot een alles omvattend vredesakkoord te komen tot een absoluut minimum beperken.

Hoewel de grenzen van de toekomstige Palestijnse staat niet wettelijk werden vastgelegd, beschouwt de EU (met in hun zog Amerikanen, Verenigde Naties enz.) het hele gebied van de West Bank reeds als ‘Palestina’ en wordt gestreefd om van Jeruzalem de hoofdstad te maken van twee volkeren en landen waarbij de inspraak van Israël tot een absoluut minimum wordt herleid. Enkel over landruil zijn nog onderhandelingen mogelijk, om de grote nederzettingenblokken te legaliseren volgens een nogaal vreemde eigengereide interpretatie door de EU van het internationaal recht.

Nederland toont zich erg actief in de premature opbouw en ontwikkeling van ‘Palestina’ en werkt hiervoor samen met Palestijnse en internationale partners. Dat gebeurt op economisch gebied door samen met de FAO de productie en verkoop van Gazaanse aardbeien mogelijk te maken. Door een scanner te leveren zodat het passeren van de grens met Gaza gemakkelijker gemaakt wordt. Ook stelt Nederland mankracht van het ministerie van Defensie ter beschikking in de opleiding en training van Palestijnse politie en door de opbouw van Palestijnse bestuursinstellingen.

door Brabosh.com