Categorie archief: NAKBA
Nakba Dag: Oude Palestijnse vrouw vertelt fier hoe haar vader destijds in Hebron de Joden afslachtte[video]
Op deze videoclip die afgelopen vrijdag 13 mei 2011 aan de vooravond van Nakba Dag werden uitgezonden op Al Aqsa TV, dat is de nationale omroep van Hamas in de Gazastrook, vertelt een kranige 92-jarige Palestijnse vrouw hoe haar vader tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in Hebron deelnam aan het bloedbad dat door haar Arabische bevolking werd uitgevoerd op de Joden van de stad. Ze vertelt over het afslachten van de Joden alsof het hier gaat om de normaalste zaak van haar leven, net alsof ze de was zou ophangen, of het overhemd van haar zonen zit te strijken. Bijzonder enge reportage.
Dit soort authentieke getuigenissen krijgen we normaal slechts zelden te zien. Het is eerder te wijten aan de heropleving van de Palestijnse oorlogsretoriek, moreel gelegaliseerd door het onlangs afgesloten verzoeningsakkoord tussen Hamas en al Fatah, en opgejut door de zogenaamde democratische volksopstanden, dat we dit soort verslaggeving weer te zien krijgen op PA en AL Aqsa TV zenders. De Palestijnen kunnen er maar niet genoeg van krijgen en blijven hardop dromen hoe het Jodenbloed in brede beken van de Carmelberg naar beneden stroomt. Alhoewel het gewoonlijk wordt voorgesteld alsof de Joden de Arabieren met opzet afslachtten, krijgen we zo héél af en toe de andere kant van het verhaal te horen. Met dank aan Elder of Ziyon voor deze tip.
Nakba protest in Brussel [in beeld]
Brussel, 15 mei 2011. Ook in België kwamen afgelopen zondag de antisemieten en Israëlbashers op straat om de vlucht van de Arabieren uit de Joodse staat alsmede de nederlaag van de Arabische legers tijdens de Israëlische 0nafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 te herdenken. Alhoewel ik niet goed begrijp wat de reden van herdenken zou kunnen zijn nadat je eerst getracht hebt een legitiem opgerichte staat te vernietigen maar niet in je misdadig opzet bent geslaagd. Alleen de Palestijnen lijken nederlagen te herdenken. Gelijk wie of ander volk herdenkt alleen overwinningen.
De volgende reeks foto’s werd genomen aan de Ambassade voor Israël en het G-H Luxembourg in de Sterrenwachtlaan te Ukkel. Een 30-tal manifestanten kwam opdagen, de helft minderjarig zoals op bovenstaand plaatje te merken is. Ongelooflijk hoeveel kabaal zo’n bende islamistische kinderen kunnen maken, oorverdovend dus want mijn oren tuiten er nog van. Ik had mijn Frans-Nederlands zakwoordenboekje niet eens nodig om te begrijpen wat er werd gescandeerd. “Mort aux Juifs!” was zowat de meest gehoorde slogan. Het dreunt nog na in mijn hoofd. Toch wel vreemd. En ik die dacht dat de manifestatie tegen Israël was gericht en nu brulden die moslims het uit tegen de Joden? Dat moet toeval zijn geweest, dat kan niet anders, ja toch?
Ook de slogan “From the River to the Sea, Palestine must be Free!” klonk gedurig. Jep, ook op zondag geen vredesboodschap te Brussel: Palestina moet niet naast maar in de plaats van Israël komen. En voor de rest altijd hetzelfde deuntje: Joden zijn slecht, Israël moet weg; Palestijnen zijn goed, Islam is fantastisch. Yeah right… 
Maar waar ging het ècht om? Dat kan je zien aan de vlaggen. De vlag links op het plaatje hierboven is de Palestijnse vlag, maar omgekeerd [dus verkeerd] in de hoogte gestoken. De manifestant kent niet eens de vlag van zijn eigen volk. Jawadde. De rode vlag ernaast is de Turkse vlag. Sinds het débâcle op 31 mei 2010 met de ms Mavi Marmara in volle zee pal voor de kust van Israël en de Turkse terreurorganisatie IHH tevergeefs met geweld de legale blokkade van Gaza te doorbreken, waarbij daarbij ongelukkiglijk ook een handvol wouldbe terroristen omkwamen, is ook de Turkse gemeenschap in België prominent aanwezig op anti-Israëlische en antisemitische manifestaties.
Naast de rode vlag is opnieuw een Palestijnse vlag te zien maar deze keer wel correct getoond. Deze manifestant had meer notie van de zaak. Waarschijnlijk meer naar de Arabische TV stations via de satelliet gekeken. Tot slot de gele vlaggen met een groen logo. Dat zijn de vlaggen van Hezbollah, de internationaal als terreurorganisatie geboekstaafde terreurbeweging uit Libanon, financieel gesteund en bewapend door dictatuurstaat Syrië [waar al weken alle dagen eigen volk wordt vermoord door eigen volk] met als belangrijkste sponsor van Hezbollah: Iran en haar president Ahmadinejad. Op het plaatje hieronder de vlag van Hezbollah nog wat duidelijker getoond.
[Bron van de foto's: Facebookprofiel van Nathalie Deprez, een extreemlinkse activiste die ondermeer een blog op Intal heeft]
Echter, de mooiste vlag die op 15 mei 2011 werd getoond aan de stad Brussel en de wereld was zonder twijfel de Israëlische wit-blauwe vlag, zo mooi en helder als de hemel kleurde op die dag. Een koppel tegenbetogers had het gewaagd om met enkele vlaggen post te vatten ter hoogte van de Israëlische ambassade. “Volgende keer komen we met twee keer zoveel volk,” zei de pro-Israëlfan glimlachend. Dàt wil ik graag geloven. 
[Met dank aan Jean-Philippe Desmet voor de hint]
Palestijns geweld op Nakba Dag in Khalandia [video]
Vandaag 15 mei 2011, aan de grenspost van Khalandia ten noorden van Jeruzalem. Jonge Palestijnen op zoek naar een flink Israëlisch pak slaag dat er onvermijdelijk zit aan te komen. In Israël wordt de Dag van de Onafhankelijkheid gevierd [althans volgens de Christen kalender]. Voor de Palestijnen is het dan steeds een Dag van Geweld tegen de Joden. Die Palestijnse feestdag wordt meestal als geslaagd bevonden als er een paar Joden zijn vermoord. Palestijnen houden van geweld, veel geweld. Joods bloed moet vloeien, vinden de barbaren van ‘Palestina’.
Op die dag dus vieren de Palestijnen Nakba Dag. Dat is de periode dat tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog toen Israël werd aangevallen door 5 Arabische landen, de Palestijnen uit voorzorg verkozen om even vakantie te nemen in het buitenland. De Arabieren hadden hen wijsgemaakt dat de strijd snel gestreden zou zijn en dat zij als beloning voor hun geduld, de woningen en gronden van de verslagen Joden konden inpalmen. Pech voor de Pal-Arabieren: de Arabische aanvalsoorlog werd afgeslagen.
Erger nog: het Israëlische leger ging in het tegenoffensief en joegen de Arabieren voor zich uit die met de staart tussen de benen alle kanten oprenden. Arabieren mankeren een belnagrijke eigenschap en dat is moed. Pal-Arabieren zijn alleen maar ‘moedig’ wanneer ze gemaskerd in het holst van de nacht kleine kinderen en babies kunnen afmaken met messen, zoals in Itamar op 11 maart jongstleden. Wat er ook van zij: de Arabieren verloren ook deze oorlog en hun tijdelijke gasten – die Palestijnen – werden verplicht wat langer te blijven. Op z’n minst tot het volgende Arabische offensief. Echter, zoals verwacht werd de ene Arabische aanvalsoorlog na de andere door het IDF afgeslagen.
En intussen 63 jaar later zitten de Palestijnen – correctie: hun nazaten – nog altijd te wachten tot Israël verslagen wordt. Dat is wat de Palestijnen vieren: niét het feit dat ze daar zitten te wachten, maar het feit dat ze elke keer een flink pak slaag krijgen wanneer ze de Joden proberen te verjagen. Op Nakba Dag vieren de Pal-Arabieren al hun nederlagen. Al die keren dat ze verloren hebben van de Joden. En elke keer doet zo’n vernedering weer vreselijk pijn. Misschien moeten ze eens iets anders proberen. De wapens opbergen bv en vrede sluiten met de Joodse staat. Dàt hebben ze nog nooit gedaan. Wie weet lukt het wel?
Bron van de plaatjes en de video: Arutz Sheva: Video and Photos of Nakba Day Riots door Tzvi Ben Gedalyahu van 15 mei 2011
Ze zijn er weer: de nakba relschoppers groot en klein
Jeruzalem, voor en na het vrijdagavondgebed van gisteren 13 mei 2011: Palestijnse relschoppers warmen zich op voor de zoveelste nakba viering. De keien van vorig jaar zijn opgebruikt maar Mahmoud Abbas heeft met enkele tientonners nieuwe ladingen laten aanvoeren op kosten van die goeie ouwe anti-Israëlische bondgenoot: de Verenigde Naties en de rest van het Kwartet. Nepjournalisten en perslui van Pallywood staan overal bij om één en ander vast te leggen voor de Westerse persagentschappen die veel geld over hebben voor foto’s waar ook maar het kleinste spatje Palestijns bloed op te zien valt.
Als het enigszins meezit zal er altijd wel een Israëlische soldaat zijn die zijn zelfbeheersing verliest en een kei, die door een 13-jarige Palestijnse snul naar zijn hoofd werd gekatapulteerd, retourneert naar afzender. Met een zodanig grote hoeveelheid camera’s en reusachtige telelenzen in de aanslag die in aantal de aanwezige deelnemers zoals steeds ruimschoots overtreffen, zal alles netjes en vanuit alle mogelijke en onmogelijke hoeken worden vastgelegd.
Uiteraard moet alles snel verdeeld worden tussen al die belangrijkse persagentschappen om nog diezelfde avond te worden uitgezonden in de [Midden-]Oosterse en Westerse huiskamers in extra nieuwsuitzendingen bestemd voor Jantje Publiek en Mieke Muis die zowat op alles geilen waar van dichtbij of veraf een Jood [Israëli] bij betrokken is.
Silwan, 22 september 2010. Palestijnse jongeren nemen gewoonlijk de bus als ze gaan demonstreren. Hun voorkeur gaat dan meestal uit naar een Israëlische bus. De reden waarom dat zo is, is niet met zekerheid bekend maar er bestaat wel het vermoeden dat de kwaliteit van de Palestijnse bussen de laatste jaren aanzienlijk is afgenomen, voornamelijk omwille van gebrekkig onderhoud.
Een aantal andere Palestijnse bussen ondervonden een ‘accidentje’ toen een aantal mortiergranaten en qassamraketten die de Palestijnse schoolbus vervoerde, per ongeluk explodeerde toen “één van die klein mannen met lucifers speelde in de bus.” Dom hé? Uiteraard werd de schuld van die explosie spontaan bij de Joden en Israël gelegd en zo was iedereen weer tevreden.
Nahal Oz, Zuid-Israël, 7 april 2011. Deze Israëlische schoolbus kwam 5 minuten te laat aan de bushalte en dat wekte de woede op van enkele Palestijnse jongeren die prompt een anti-tankraket op de schoolbus afvuurden als blijk van hun ongenoegen.
Een 16-jarige Joods-Israëlische student zal later aan zijn verwondingen bezwijken. Dat zorgde dan weer voor veel leute ende pleizier in de Pal-Arabische wijken. Want als een Jood wordt vermoord is het altijd feest in het Palestijnse kamp.
Palestijnse Marokkaanse relschoppers vallen op vrijdag 20 april 2011 – na afloop van het traditionele vrijdagavondgebed in de moskees van de stad – een bus aan van De Lijn op de Turnhoutsebaan in Borgerhout (Antwerpen). Vroeger als zoiets gebeurde, zeiden we gewoonlijk “dat ze weer te diep in het glas hadden gekeken“. Tegenwoordig zeggen we met een vette knipoog “dat ze weer teveel in de moskee hebben gebeden op vrijdagavond.” De tijden veranderen. Maar.. wij passen ons wel aan. [bron]
Wat ook zou kunnen is dat een aantal onder hen teveel naar Pallywood op de satelliet TV gekeken en zich spiegelden aan de anti-Israëlische berichtgeving in de 57 landen van de moslimwereld [OIC]. Zo berichtte Belga dat ruim 50 procent van de Brusselse moslims van Marokkaanse origine antisemitisch zijn. Echter, deze islamistische relschoppers beweerden achteraf dat ze helemaal niks tegen de Joden en Israël hebben, integendeel want dat zij de Joodse staat intens beminnen. Toch sympathiek van die knapen. Ze zouden je bijna dooddrukken uit vriendschap. En… zijn we tenslotte ook niet ooit allemaal jong geweest?
Bethlehem, grenspost: Palestijnse demonstrant toont met enige schroom aan enkele Israëlische soldaten waar precies het grootste deel van zijn hersenen zich bevinden die een deel van zijn dwaze achterlijke gedrag jegens zijn Joods Israëlische medebewoners mogelijk kan helpen verklaren. “Ze groeien nog!” krijste Abdel Moussa met een blozend gezicht. Hilariteit alom.
Saffouri, 8 mei 2008. Eind goed al goed. Israëlische politie geeft een nakba verslaggever van Pallywood een flinke schop onder zijn inktpot met een hoofdletter D [van 'didioot'] achterna, precies op het juiste adres gepost. “Au! dat deed pijn.” Dat klopt. Joden pesten kan uw gezondheid schaden. De tijden zijn veranderd. [bron: Activestills.org]
De tijden zijn veranderD. Dàt NOOIT meer!
(volgens de Christen kalender heeft premier David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uitgeroepen van de staat Israël vandaag exact 63 jaar geleden in de nacht van 14 op 15 mei 1948)
Palestijnen verwerpen elk vredesakkoord waarin ‘Recht op Terugkeer’ ontbreekt
“Als een dolk, in de vorm van een sleutel, gericht op het hart van Israël”
De sleutel: het Palestijns symbool van het Recht op Terugkeer
Het demografische wapen van de Arabieren om Israël te verwoesten. Inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp Aida van de Verenigde Naties (UNRWA) in Bethlehem, gezien vanuit het kamp. Inkompoort werd volledig betaald met geld uit de kassa van de Verenigde Naties, wat de wereldorganisatie mede schuldig maakt aan het in standhouden van een illusie dat Palestijnen ooit zouden kunnen terugkeren waar al bijna 63 jaar lang Israël ligt. Iemand zal die Palestijnen toch ooit eens moeten vertellen dat dit nooit staat te gebeuren, tenzij de bewoners van de Joodse staat eensklaps en collectief zelfmoordneigingen zou krijgen.
Nabil Shaath: “Juden Raus uit de Palestijnse gebieden. 4,7 miljoen PalArabische moslims naar Israël. Nooit erkenning van een Joodse staat!”
Zoals bekend werd na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 voor de Arabieren die gevlucht waren, een aparte vluchtelingenorganisatie opgericht met name de UNRWA. Wanneer de UNRWA in december 1948 officieel 962.643 personen op haar vluchtelingenlijsten heeft staan, is dat cijfer tegen 2011 verviervoudigd. Dat komt omdat de Palestijnse vluchtelingenstatus van vader op zoon erfbaar werd gemaakt en dat tot in der eeuwigheid, tenzij er kan worden ‘teruggekeerd’.
Indien de normale regels zouden gelden van de UNHCR (de algemene vluchtelingen organisatie van de Verenigde Naties) zouden er amper 200.000 oorspronkelijke vluchtelingen van toen meer overblijven om ‘terug te keren’. Nu zijn dat er bijna 5 miljoen. Een bijzonder unieke situatie voor en door moslims goedgekeurd, als demografisch zwaard waarmee Israël kan worden vernietigd en de Arabische landen vrijpleit voor het integreren van haar Palestijnse immigranten en de illegale gettoïsering in de vluchtelingenkampen door de Verenigde Naties werd gelegaliseerd en gebetonneerd. Raar maar waar.
Hamas, PA reject any peace plan without right of return
door Khaled Abu Toameh
Nabil Shaath: “Het Recht op Terugkeer is een fundamenteel recht dat Palestijnen niet kunnen opgeven”; Hamas zegt dat het zich stevig kant tegen het nieuwe Amerikaanse vredesinitiatief.
Zowel de Palestijnse Autoriteit als Hamas verwierpen afgelopen zaterdag afzonderlijk het aangekondigde plan van de Amerikaanse president Barack Obama voor vrede in het Midden-Oosten, omdat het de Palestijnen vraagt om af te zien van het recht van terugkeer van de vluchtelingen naar hun oorspronkelijke huizen in Israël.
Volgens een artikel dat vorige week in The New York Times werd gepubliceerd, heeft de Amerikaanse regering gewerkt aan een nieuw vredesinitiatief dat rond een paar zeer belangrijke principes draait:
Mahmoud Abbas van de PA: 'Joden buiten! Moslims binnen!'
- Een Palestijnse staat zonder recht van terugkeer;
- Jeruzalem als hoofdstad van twee staten;
- nadruk op de veiligheidsbehoeften van Israël.
De PA zegt dat het om het even welk vredesinitiatief zal verwerpen als dat van de Palestijnen eist dat ze het Recht op Terugkeer moeten opgeven. Nabil Shaath, lid van het onderhandelingsteam van de PA, zei dat het Recht op Terugkeer een fundamenteel recht is, dat de Palestijnen niet kunnen opgeven.
“Wij zullen om het even welk Amerikaans vredesplan verwerpen dat eist dat we één van onze fundamentele rechten moeten opgeven zoals het recht op terugkeer van de vluchtelingen,“ zei Sha’ath, een vroegere minister van Buitenlandse Zaken van de PA die een belangrijke rol speelde in de ondertekening van de Oslo-akkoorden [waar de PA zich nooit aan gehouden heeft, Brabosh]
Shaath merkte op dat de Oslo Akkoorden di e door Israël en de PLO werden ondertekend, oproepen tot het houden van besprekingen over belangrijke kwesties zoals Jeruzalem, vluchtelingen, grenzen en vragen over veiligheid. “Hoe kan Washington voor zulk een oplossing opteren?” vroeg hij zich luidop af verwijzend naar het rapport over het nieuwe vredesinitiatief van Obama. “Er bestaan geen contacten tussen Washington en de PA over deze kwestie.“
Sha’ath beweerde dat de leden van het Kwartet – de V.S., de EU, de V.N. en Rusland – onlangs werden gedwongen om hun vergadering uit te stellen omtrent de status van de vredesbesprekingen in het Midden-Oosten, omdat Washington zich verzette tegen een pro-Palestijnse verklaring die zij van plan waren om uit te geven.
Het bestuur van de terreurgroep Hamas in de Gazastrook beschreef het initiatief van Obama als een “alarmbel die het Recht op Terugkeer in gevaar brengt.” Het Arabische en Islamitische volk oproepende om het Palestijnse Recht op Terugkeer te steunen, zei dat Hamas zich sterk tegen het nieuwe initiatief verzet. “Het Recht op Terugkeer is een wettig en heilig recht en niemand kan het opgeven,” beklemtoonde Hamas.
Bronnen: The Jerusalem Post: Hamas, PA reject any peace plan without right of return door Khaled Abu Toameh van 23 april 2011
Israëlisch parlement keurt ‘Nakba Wet’ goed
Demonstratie door extreemlinkse organisaties voor het Israëlische parlement tegen de zogenaamde ‘Nakba Wet’. Die wet voorziet in de afschaffing van overheidsubsidies voor organisaties die zich inzetten voor het bestrijden van het bestaansrecht van Israël. Anders gezegd: Israël beschadigen of vernietigen op kosten van de Israëlische staat mag niet meer met overheidsgeld. Lijkt me vrij logisch. Het verbaast me zelfs dat er mensen zijn die dat anders zien. Wie anders dan gekken en dwazen laat de staat haar eigen ondergang bekostigen?
Parlementslid Alex Miller
De Knesset [het Israëlische parlement] heeft dinsdagavond in 2de en 3de lezing de wet goedgekeurd die algemeen gekend is geworden als de ‘Nakba Wet‘. Die wet bepaalt dat de Minister van Financiën tijdens de overheidsbegrotingen de financiering van organisaties mag verminderen of zelfs volledig afschaffen die het bestaansrecht van Israël ontkennen.
In de Knesset stemden 37 parlementsleden vóór de wet en 25 anderen stemden tégen, wet die door het parlementslid Alex Miller (lid v/d politieke partij Yisrael Beiteinu van Avigdor Lieberman) werd ingediend. De wet bepaalt dat:
“Om het even welk orgaan dat door de staat wordt gefinancierd, of een openbaar instituut dat door de staat wordt ondersteund, zal van de toewijzing van overheidsgelden voor haar activiteiten worden uitgesloten indien deze het bestaan van de Staat Israël als de staat van het Joodse volk ontkent; het democratische karakter van de staat ontkent; de gewapende strijd of terreurdaden steunt van een vijandige of terreur organisatie jegens de staat Israël; aanzet tot racisme, geweld en terreur en de nationale vlag of het nationale symbool onteert.“
De bijnaam van de wet is afgeleid van de Arabische Nakba Dag (‘dag van de catastrofe’ in het Arabisch), en herdenkt wat de Arabieren zien als het rampzalige resultaat van de Israëlische Oorlog voor de Onafhankelijkheid van 1948. Die oorlog begon als een pan-Arabische poging om Israël te elimineren en eindigde met een verpletterende nederlaag voor de Arabische legioenen.
De wet die afgelopen dinsdag 22 maart werd goedgekeurd is een afgezwakte versie van de oorspronkelijke wet die door het Ministeriële Comité voor Wetgeving in Juli 2009 werd goedgekeurd. In het oorspronkelijke wetsvoorstel van parlementslid Miller stond op het deelnemen aan herdenkingen van Nakba Dag gevangenisstraffen van drie jaar opsluiting. Dat idee werd echter door sommigen bekritiseerd als een inbreuk op het recht van vrije meningsuiting, terwijl anderen beweerden dat het maar moeilijk kan afgedwongen worden en zelfs een tegenovergesteld effect zou hebben.
De sleutels worden elk jaar wat groter
Tussen Eersteminister Benjamin Netanjahoe en enkele Arabische leden van Knesset kwam het tot een scherpe woordenwisseling tijdens de vurige debatten die dinsdag aan de stemming van de bewuste wet vooraf gingen. In één dergelijke woordenwisseling noemde het Israëlisch-Arabisch parlementslid Jamal Zahalka (van de Baladpartij) de wet ‘racistisch’ en vertelde premier Netanjahoe: “Ik zeg u dat de wereld u niet zal geloven. Als het eruit ziet als een eend, het loopt als een eend en het kwaakt als een eend, dan is het een eend.“
Netanjahoe antwoordde hierop met het volgende te zeggen: “Het is uw recht om te kwaken, dit is een democratie.“ Zahalka antwoordde toen: “Ik spreek Hebreeuws, ik kwaak niet. Op deze zwarte dag zullen wij ons tot de hele wereld richten om ons te beschermen tegen deze antidemocratische regering die geleid wordt door Benjamin Netanjahoe.“
Zahalka heeft een geschiedenis van het controversiële uitspraken en daden. In Mei 2009 werd hij onder dwang verwijderd uit de Knesset nadat hij schreeuwde dat de voorgestelde wet die gevangenisstraf voorstelde voor het verwerpen van Israël als een Joodse en democratische staat „racistisch“ is en in het parlement luid schreeuwend ruzie maakte met parlementslid Aryeh Eldad van de Nationale Uniepartij.
In september j.l., nam Zahalka deel aan een conferentie in India met de bedoeling een einde te maken aan de diplomatieke banden tussen Israël en India. Tijdens de conferentie eiste Zahalka dat de Indiërs zouden ophouden met Israëlische wapens aan te kopen omdat zij volgens hem ondoeltreffend zouden zijn. Hij heeft ook openlijk zijn meningen gegeven dat Israël niet als een Joodse staat mag worden beschouwd.
Zahalka is ook het parlementslid dat vorig jaar deelnam aan een gesprek in het programma Erev Chadash dat gehost wordt door veteraan Dan Margalit, waarin hij zei dat Ehud Barak, minister van Defensie, naar klassieke muziek luistert wanneer hij kinderen vermoordt en vergeleek hem met een Nazi. Tegelijk brulde hij het uit dat Tel Aviv Arabische grond is. Daarop volgende een schreeuwgevecht tussen Zahalka en Margalit, die pas eindigde wanneer Margalit aan Zahalka vroeg om de studio te verlaten.
Bronnen: Arutz Seva: Knesset Approves Nakba Law door Elad Benari van 23 maart 2011;
Grootste slachtoffers van demonisering Israël zijn altijd de Palestijnen
27 juni 2010. Manifestatie voor burgerrechten voor Palestijnen in Libanon (foto Farfahinne) Volgens de UNRWA leefden er per 1 januari 2010 425.640 Palestijnen in Libanon. Zij worden door de Libanese regering al decennialang behandeld als paria’s, 2de en 3de rangsburgers zonder rechten. De schuld voor hun situatie wordt altijd eenzijdig bij Israël gelegd omdat de Joodse staat zou beletten dat ze kunnen “terugkeren” naar “Palestina”. Iemand zou die mensen eens moeten vertellen dat er nooit wordt teruggekeerd naar iets wat niet meer bestaat en waar ze na zeven Arabische nederlagen na even zoveel aanvalsoorlogen alle rechten hebben verspeeld.
Israël demoniseren slecht voor Palestijnen
door Mudar Zahran
vertaald door Evelien van Dis
Sinds de oprichting van de staat Israël hebben de internationale media niet geaarzeld telkens weer kritiek uit te oefenen op de Joodse staat. Dit heeft geleidelijk aan een media cultuur doen ontstaan in die zin dat veel internationaal bekende kranten op hun web-sites onder de labels ‘Israël’ en ‘Israëlisch-Arabisch conflict’ niet veel positiefs te bieden hebben.
Weinig aandacht
De vijandigheid in de media concentreert zich voornamelijk op de militaire operaties van Israël, en in rustiger tijden, op de leefomstandigheden van de Palestijnen. Verbazingwekkend is het echter dat de internationale media heel weinig aandacht geven aan de omstandigheden van Palestijnen in Arabische landen waar zij al tientallen jaren echt de zwaarste onderdrukking verduren.
Deze Palestijnen hebben niemand die het voor hen opneemt in de wereld van de media, mogelijk omdat nieuws over andere landen dan Israël minder opwindend is volgens media maatstaven. De tendens om Israël overal de schuld van te geven, heeft voorzien in een excuus de mensenrechten van de Palestijnen in veel Arabische landen te negeren. Voorbeelden liggen voor het grijpen die soms uitmonden in tragische humor. Terwijl de wereld zich luidruchtig roert over de door Israël opgelegde blokkade van Gaza, kiezen de media voor bewust negeren van de leefomstandigheden van de Palestijnen in kampen in Libanon.
Libanon
Libanon herbergt een aantal van de meest Israël vijandige krachten, en heeft bijna dertig jaar lang Palestijnen vastgehouden in kampen. Deze kampen hebben geen enkele rioolwaterzuivering, en de daar wonende Palestijnen wordt basismaterialen als cement om huizen groter te maken of te repareren, onthouden. Verder wordt het hun moeilijk gemaakt legaal werk te vinden. Zelfs mogen ze op bepaalde tijden hun kampen niet verlaten. Vergelijk dit met het feit van een paar jaar geleden dat Palestijnse arbeiders in staat waren elke dag in Israël te werken, terwijl Hamas ongeveer eens per week een zelfmoord bomaanslag pleegde. Om nog maar niet te spreken van het feit dat Israël overvloedig voedsel en medicijnen Gaza binnen laat komen.
De Libanese wreedheden begaan tegen de Palestijnen zijn getolereerd door de internationale gemeenschap. Vandaag de dag worden Libanese leiders, die bekend zijn om hun betrokkenheid bij massa moorden op Palestijnse burgers tijdens en na de Libanese burgeroorlog, door de wereld tot gerespecteerde figuren gemaakt, terwijl sommige Israëlische militairen zich wel twee keer moeten bedenken voordat zij naar Londen of Brussel reizen.
Een zo’n Libanese leider is Nabih Berri, aanvoerder van de Shi’ïtische Amal militie, die jarenlang het beleg rond Palestijnse kampen handhaafde en de watertoevoer en voedselvoorziening afsneed. Bekend werd dat gedurende het beleg van Berri de Palestijnen ratten en honden aten! Niettegenstaande is hij al heel lang de onbetwiste spreker van het Libanese parlement. Hij reist veelvuldig door Europa en bekritiseert Israël vanwege z’n ‘misdaden jegens de Palestijnen’.
Palestijns vluchtelingenkamp Chatila in Libanon anno 2010
Sabra en Shatila
In veel andere Arabische landen komt dezelfde discriminatie van Palestijnen voor. Terwijl het ‘veiligheidshek’ dat Israël gebouwd heeft een symbool van ‘apartheid’ geworden is in de internationale media, bekommeren die media zich bijna nooit om de feitelijke ‘muren’ die de Palestijnse vluchtelingenkampen in Arabische landen tientallen jaren geïsoleerd hebben.
Terwijl de meeste Palestijnen die het doelwit van het Israëlische leger zijn, behoren tot hen die in oorlog met Israël zijn, vergat de wereld snel het Sabra en Shatila bloedbad, waarbij Libanese christelijke en Shi’ïtische militia mannen duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen afslachtten.
Het was te verwachten dat de internationale media Israël beschuldigden. Een feit is echter dat een paar jaar geleden Al-Jazeera satelliet televisie in een directe uitzending overlevenden aan het woord liet komen die bevestigden dat de Israëlische legeraanvoerders en soldaten niets te maken hadden met het bloedbad. Het demoniseren van Israël door de wereld media heeft de belangen van de Palestijnen voor tientallen jaren geschaad, en de Arabische wreedheden tegen hen begaan, toegedekt. Daar komt bij dat verschillende Arabische dictators het demoniseren van Israël hebben uitgebuit om de woede van de burgers tegen hun regime af te wentelen op Israël.
Afleiding van dictatuur
Dit spel heeft een paar van de meest beruchte Arabische dictators in het zadel gehouden, en doet dat nog tot op vandaag. Elke binnenlandse tegenstand wordt onmiddellijk bestempeld met ‘een Zionistische samenzwering’. Gamal Abdel Nasser gebruikte deze methoden toen hij Egypte met ijzeren vuist regeerde tot hij stierf, en hetzelfde deed Saddam Hussein, die tijdens zijn laatste jaren als machthebber claimde dat ‘Irak en Palestina identiek zijn’. De wereld media moeten eerlijk zijn door het lijden van de Palestijnen in Arabische landen aan de orde te stellen, en zij moeten ophouden met het demoniseren van Israël.
Bronnen: Christenen voor Israël: Israël demoniseren slecht voor Palestijnen van 7 December 2010; Bovenstaand vertaald artikel van Mudar Zahran verscheen in het septembernummer 2010 van The Jerusalem Post Christian Edition; Mudar Zahran is Jordaniër van Palestijnse komaf, en werkzaam als onderzoeker aan de Universiteit van Bedfordshire, Ohio; vertaling: Evelien van Dis;
Palestijns vluchteling zijn èn blijven uit vrije politieke wil
Inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp Aida van de Verenigde Naties (UNRWA) in Bethlehem, gezien vanuit het kamp.
“Een dolk in de vorm van een sleutel, gericht op het hart van Israël”
De sleutel als symbool van de terugkeer is de facto het Palestijnse demografisch wapen waardoor Israël van binnenuit moet vernietigd worden. Palestijnen, als levende kogels geladen in de lader van de Arabische musket, gericht op het hart van Israël. En kogels zijn er genoeg, de UNRWA maakt er alle dagen nog honderden bij in haar vluchtelingenfabrieken.
En zoals iedereen weet is de Palestijnse vluchtelingenstatus van een wel erg bijzondere aard: deze status is namelijk erfelijk en wordt volkomen legaal doorgegeven van vader op zoon, sinds 1948 tot nu en tot in de eeuwigheid. Palestijnen zijn de enige vluchtelingen ter wereld in de geschiedenis van de mensheid die deze bijzondere gunst genieten.
En… “Waarom is dat nodig?” denkt u? Eén antwoord slechts: Jodenhaat. Dat is de èchte verklaring van de sleutel die op de inkompoort van het vluchtelingenkamp Aida prijkt èn tegelijk ook aan de basis ligt van het hele conflict, waarom het nog altijd voortduurt en nooit zal opgelost worden. Een dolk in de vorm van een sleutel, gericht op het hart van Israël, die symbool staat voor eeuwigdurende Jodenhaat, niks anders.
Wat Khouloud betreft kunnen de Joden in Israël haar gestolen worden. Wat er met de Joden gebeurt als de Palestijnen ‘terugkeren?’ “Dergelijke kleine dingen zijn niet belangrijk. Voor hen zal uiteindelijk wel een oplossing worden gevonden.” Een hoogst ongewone en ontnuchterende kijk op de Palestijnse vluchtelingenkwestie, een verslag van Ingo Way, geschreven na haar bezoek in januari 2011 aan het Palestijnse vluchtelingenkamp van Bethlehem.
Khouloud al-Ajarma, coördinatrice van het Lajee Centrum in het VN-vluchtelingenkamp Aida in Betlehem: vluchteling blijven uit vrije wil als politiek wapen in de strijd tegen het bestaansrecht van Israël. (foto: Leif Dahlin: bron)
Palästina: Flüchtlinge aus freien Stücken
door Ingo Way
Het Aida vluchtelingenkamp in Betlehem van de VN bestaat sinds 1950. Vandaag wonen er net iets meer dan 3.000 mensen – afstammelingen van Arabieren die tijdens de oorlog van 1948 uit Israël zijn gevlucht. Het Aida kamp wordt in stand gehouden door de UNRWA en het ziet er niet meteen uit als een ‘kamp.’ Aida bestaat uit massieve huizen en lijkt dus meer op een woonwijk dan op een kamp – niet eens een sloppenwijk.
De ingang van het vluchtelingenkamp is versierd met een reusachtige sleutel, geschreven in het Engels en het Arabisch, die luidt: ‘Niet te koop’. Wat ‘niet te koop’ is, is niet moeilijk te raden: de Arabische bodem van de Jordaan tot de Middellandse Zee, die niet mag worden verlaten in ruil voor een vredesverdrag met Israël. Is dit een hardvochtige interpretatie van mijn kant? Laten we eens kijken.
Ik betreed het Lajee Centrum, een soort buurthuis voor de bewoners van Aida, met lounges, een keuken waar de thee wordt bereid, een internetcafe en een expositieruimte, waar momenteel een fototentoonstelling loopt met foto’s van verschillende andere vluchtelingenkampen. Boven ontmoet ik Khouloud al-Ajarma, die volgens haar visitekaartje is coördinator is van het ‘Kunst & Media Center’ is van het Lajee Centrum.
Khouloud al-Ajarma
Khouloud werd 23 jaar geleden geboren in Aida; haar grootmoeder kwam uit een dorp in Israël, dat niet meer bestaat. Ze studeerde in Engeland, dus ze spreekt zij Engels met een uitgesproken Brits accent. En ze praat veel – welsprekend, vloeiend, vol vertrouwen. Khouloud draagt geen hoofddoek, in plaats daarvan draagt ze een roze gebreide cap die haar hele haardos bedekt. Bovenop haar roze trui draagt ze een zwarte jas, een geruite rok die haar knieën dekt, maar wel een blik laat op haar zwarte panty’s en modieuze enkellaarsjes. Ik houd van Khouloud – ze is opgeleid en mooi met een Britse accent waar ik altijd heb van gehouden.
Nadat zij was afgestudeerd keerde Khouloud terug naar Aida. Haar doel is om “terug te keren” naar Israël, hoewel ze er nooit geweest is. “Vluchteling blijven is een bewuste politieke keuze,” geeft ze toe. Daarom is er voor haar en voor de andere bewoners van Aida geen sprake van dat ze ooit elders een nieuw leven zouden beginnen of zelfs gewone burgers van Bethlehem zouden worden, want dan verliezen ze hun status van vluchteling die hen werd toegekend door de UNRWA. “Wij willen geen normalisatie,” zegt Khouloud. “Wij willen vluchtelingen blijven om op een dag ons ‘recht op terugkeer’ uit te oefenen.“
Hier moet iets gezegd worden over de UNRWA. De Verenigde Naties heeft twee hulporganisaties voor vluchtelingen: de UNRWA voor Palestijnse vluchtelingen, en een ander, de UNHCR, voor alle andere vluchtelingen in de wereld. En voor al deze vluchtelingen van de UNHCR eindigt hun vluchtelingenstatus na de eerste generatie. De status van vluchteling wordt niet geërfd. En dienovereenkomstig is het de verantwoordelijkheid van de UNHCR om ervoor te zorgen dat de vluchtelingen volledige burgerrechten verkrijgen in de landen waarnaar ze gevlucht zijn. Het leven in vluchtelingenkampen is een status die de UNHCR zelf beëindigt.
De UNRWA heeft een heel ander mandaat. Zij beschouwen het als hun taak om de vluchtelingenkampen in de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Libanon, Jordanië en Syrië open te houden en ze breiden de vluchtelingenstatus generaties lang uit. En er is geen einde in zicht. Khouloud is ook, volgens VN-definitie, een vluchteling – ze zou dat zelfs nog zijn gebleven ook al was ze in Engeland blijven wonen – en haar kinderen zouden het ook kunnen zijn. Khouloud’s zus woont in Jordanië en is getrouwd met een Jordaniër. Door dit huwelijk is zij in staat om te kiezen of ze een Jordaans staatsburger wil worden of om een Palestijnse vluchteling te blijven. Ze koos voor het laatste. Deze erfbaarheid van de vluchtelingenstatus is een buitengewone uitzondering die door de Verenigde Naties werd ingesteld, enkel en alléén voor de Palestijnen en voor niemand anders.
Khouloud heeft hier geen enkel probleem mee, integendeel. Ze zegt: “Ja, het is een bijzonder voorrecht. Maar men, is ons dit dit bijzonder voorrecht verschuldigd. Waarom? Het gaat over gerechtigheid!” Vandaar ook dat het niet verwonderlijk is dat Khouloud geen enkel belang hecht aan de vredesonderhandelingen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël. “Onze mensen willen geen twee-staten-oplossing. Ons leiderschap handelt niet in onze naam. En de Israëli’s weten dat ook.” Maar wat wil “het volk” dan? Wat wil Khouloud dan wel? “Het gaat om het recht op ons land,” zegt ze. “Afstand doen van dit recht zou niet alleen een verraad zijn jegens de vluchtelingen, het zou ook een verraad zijn jegens Palestina. Daarvoor zijn onze martelaren niet gestorven.”
Logo van het Lajee Centrum KLIK voor de website
Ik wordt er een beetje misselijk van. Voor mij zit geen schreeuwende fanatiekeling zoals Shirin A., maar een jonge vrouw met een westerse opleiding die spreekt met rustige en serene stem van bloed en bodem alsof ze een komende vergadering bespreekt. Ze spreekt heel duidelijk over wat ze wensen: met name één enkele staat van de Jordaan tot aan de Middellandse Zee, waarin alle Palestijnen en alle afstammelingen van vluchtelingen uit 1948 die nu verspreid leven over de hele wereld kunnen “terugkeren” om er te leven.
Even tussendoor als toelichting: In het kielzog van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1948, verlieten ongeveer 700.000 Arabieren het grondgebied van het huidige Israël. Sommigen werden gedwongen, sommigen gingen vrijwillig, in de hoop om terug te komen nadat de overwinning van de Arabische legers had plaatsgevonden. Maar de Arabische landen verloren de oorlog die ze zelf begonnen waren. Vandaag de dag zijn er tussen de vier en vijf miljoen mensen die in het bezit zijn van de status als “Palestijns vluchteling.” Khouloud spreekt zelfs van acht miljoen. Als het van haar afhangt, zou het hen allemaal toegestaan worden zich te vestigen in Israël.
Voor Khouloud kan het haar maar weinig schelen dat dit nooit zal gebeuren met vreedzame middelen. Want voor de Israëlische kant is het onaanvaardbaar – het zou het einde van Israël betekenen als Joodse staat. “Waarom hebben we een Joodse staat nodig?” Khouloud vraagt retorisch. “We kunnen toch allemaal samen leven in een democratische staat Palestina. Deze zou uiteraard een ‘Palestijnse meerderheid’ hebben,” zegt ze. ‘En wat zou er gebeuren met de Joodse minderheid in een dergelijke staat? “Dergelijke kleine dingen,” zegt Khouloud, “zijn niet belangrijk. Voor hen zal uiteindelijk wel een oplossing worden gevonden.”
Wat ik zo beangstigend vind aan Khouloud Al Ajarma is niet zozeer haar totaal gebrek aan zelfkritiek. Het is niet zozeer haar radicalisme – vergeleken met haar komt David Wilder uit Hebron, de woordvoerder van de kolonisten, nog over als een verzoenende gematigde pacifist (en terloops gezegd vertegenwoordigt hij slechts een minimale minderheid van de Israëlische samenleving).
Maar wat mij echt bang maakt is dit: geen enkele vertegenwoordiger van de Verenigde Naties die die de scholen en buurthuizen in Aida heeft gebouwd, noch de EU, die de vluchtelingenkampen financiële [en politieke] steun geeft, noch de medewerkers van alle westerse hulporganisaties en NGO’s die hier actief zijn – geen van allen zou Khouloud ooit rechtuit vertellen dat haar eisen niet alleen onmenselijk zijn – omdat ze natuurlijk rekenen op de uitzetting en ontneming van alle rechten van de Joden in Israël en dan is dit nog steeds de meest gunstige interpretatie maar eveneens volkomen onrealistisch.
Niemand die hen ooit zal zeggen:
“Aan uw eisen zal nooit voldaan worden. In plaats daarvan, zoek naar een vreedzaam compromis met de Israëli’s, wordt een pleitbezorger voor een twee-staten oplossing en zie af van uw dreigement van het recht om terug te keren. Neem tenslotte verantwoordelijkheid op voor jezelf en voor je eigen mensen, bouw een nieuwe infrastructuur op en breek de vluchtelingenkampen af. Hou op met dat steeds maar willen gepamperd te worden door de Verenigde Naties en de Europese Unie en tracht opnieuw grip op jezelf en op de zaken rondom je heen te krijgen.”
Niemand vertelt ze dit, want niemand denkt op die manier. Niemand heeft last van de graffiti, die op ieder huis wordt gevonden, waarin een onverdeeld Palestinawordt afgebeeld en zelfs de bevestiging van de expliciete Palestijnse claim over een Groter Tel Aviv. Dàt is de meest deprimerende ervaring die ik heb gehad in het Aida vluchtelingenkamp.
Ik ga terug naar de controlepost, talloze christelijke toeristen staan met mij aan te schuiven in de rij, anderen trachten me te benaderen, jongetjes proberen ons houten fluiten te verkopen. Eenmaal aan de andere kant, haal ik diep adem. Ik heb het gevoel terug te keren naar iets dat de schrijver Michael Klonovsky – ook tijdens een reis naar Jeruzalem en ook met tegenzin – zei en dat hij “mijn eigen waarde-systeem” noemde. En ik geniet van dat gevoel.
De sleutel bovenop de poort van het Aida vluchtelingenkamp, symbool voor de terugkeer naar ‘Palestina’. Iemand zal die mensen – 63 jaar na dato – toch ooit duidelijk moeten maken dat geen terugkeer mogelijk is naar iets wat niet [meer] bestaat, waar ze nooit zijn geweest en zij slechts vage herinneringen koesteren aan wat hun verdwenen voorvad’ren ooit over hun fabelachtige ‘ouderlijke heimat’ hebben verhaald. De “terugkeer” van 7 miljoen Palestijnse afstammelingen van vluchtelingen naar Israël betekent de feitelijke vernietiging van Israël. Waarom zou Israël zichzelf willen vernietigen?
Bronnen: Cicero Magazine: Palästina: Flüchtlinge aus freien Stücken door Ingo Way uit het januarinummer van 2011 van Cicero; Elder of Zyon: A cold dose of reality: How PalArabs in camps think van 12 januari 2011;
