Categorie archief: NAKBA
Hoe de Arabische landen omgaan met hun Palestijnse broeders: Broederliefde? [video]
Palestinian Refugees or Political Pawns? You Decide…
(Palestijnse vluchtelingen of politieke pionnen? U beslist…)
Het cijfer van 711.000 Palestijnse vluchtelingen van de Verenigde die als gevolg van de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 hun huizen ontvluchtten, wordt sindsdien door vele historici betwist. Wij geloven dat de werkelijke cijfers ergens liggen tussen 300.000 en 450.000. De Verenigde Naties en de reguliere overheersende mediakanalen verkiezen de hogere cijfers aan te halen.
De Nakba-sleutels worden elk jaar wat groter en de geitenstal van weleer heeft intussen de omvang van een gouden paleis gekregen...
Echter, de werkelijkheid is dit: de Palestijnse raison d’ être is dat diegenen die gevlucht zijn of verdreven werden door het geweld tijdens de Arabische aanvalsoorlog jegens Israël, thans in de omringende Arabische landen gegijzeld worden in vluchtelingenkampen om het conflict verder te zetten. Want, als er geen vluchtelingen meer zouden zijn, is er ook geen reden meer om de strijd nog langer verder te zetten.
Na het einde van de Tweede Wereldoorlog werden 12 tot 14 miljoen etnische Duitsers die in niet-Duitse landen leefden uit hun huizen gezet en van hun gronden verdreven, waar ze soms eeuwenlang gewoond hadden; zien wij hen vechten of terreuraanslagen uitvoeren zogenaamd voor de vrijheid? Neen. Deze etnische Duitsers werden gerepatrieerd en de Duitse overheid herbouwde Duitsland en West-Europa met behulp van het Amerikaanse Marshall Plan.
Amerika en het Westen probeerden om het zelfde te doen door de Arabische vluchtelingen te helpen, maar wij kregen in de loop van de voorbije 63 jaren een verschillend resultaat te zien. Om het even welke objectieve waarnemer zou zich moeten afvragen “waarom?” en de realiteit van de situatie onder ogen moeten zien: de Islamistische Jihad denkrichting van haat, antisemitisme, de aantasting van het Westen door een gestoorde vorm van liberalisme en de Westerse behoefte aan olie, zijn allen belangrijke obstakels om het Palestijnse vluchtelingenprobleem op te lossen. [bron: Walid Shoebat.com]
Omtrent de Palestijnse vluchtelingenkwestie: Arabieren herschrijven de geschiedenis
Waarom ze vluchtten...
Arabs rewriting history
door Alexander Joffe en Asaf Romirowsky
bron: Ynet News
Wijlen de Palestijnse intellectueel Edward Said noemde de Palestijnen “de slachtoffers onder de slachtoffers.” Wanneer volgende maand in september de deadline zal naderen voor de Palestijnse “Unilaterale Onafhankelijkheids Verklaring” en wellicht een bepaalde goedkeuring door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zal verworven hebben,valt het zeker de moeite waard om ons opnieuw af te vragen wie oorspronkelijk de Palestijnen tot de ultieme slachtoffers heeft gemaakt.
Uiteraard bestaat er vandaag een unanieme consensus onder Palestijnen, in de Arabische wereld en in de Moslimwereld in het algemeen, dat alle schuld voor het lot van de Palestijnen bij Israël ligt, dat in 1948 de Palestijnen heeft aangevallen en verdreven. Maar aan wie gaven de Palestijnen zèlf de schuld voor hun lot in 1949?
De twee grootste Palestijnse gemeenschappen in de Verenigde Staten zijn gevestigd in Dearborn Michigan en Jacksonville Florida. Op 15 december 1949 publiceerde de Arabische krant van Michigan As Sabah (letterlijk de Ochtend Tribune) een hoofdartikel over de kwestie van de Palestijns Arabische vluchtelingen:
“Welke misdaad hebben de vluchtelingen begaan in de ogen van de leiders van Arabië die vanaf de zijlijn naar de ellende van de vluchtelingen kijken en die zonder de minste schaamte het bloed uitzuigen van de armen en de behoeftigen in het aanschijn van G’d en de wereld? Jawel, de arme vluchtelingen begingen de misdaad door te luisteren naar die bedriegers, zij geloofden de leugenaars en begingen de extreme dwaasheid om hun huizen te verlaten, zicht verlatend op hun bedrieglijke leiders die hen wel terug zouden brengen!
En wegens wat er met de Palestijnse vluchtelingen is gebeurd, verandert beetje bij beetje de Arabische publieke opinie om de Joden in Israël te steunen waar niet één enkele Arabier aan honger en koude sterft! En als er dan toch nog een andere oorlog zou moeten zijn, dan zou het tegen de Arabische leiders, de prinsen en de koningen moeten zijn die deze catastrofe op de armen van Palestina hebben gebracht.”
De analyse van het hoofdartikel betreffende de Arabische publieke opinie die achter Israël zou gestaan hebben, is op zijn zachtst uitgedrukt volkomen onjuist. Maar de bewering dat de Palestijnen uit hun huizen zijn gevlucht op aandringen van hun Arabische leiders is controversieel geweest sinds het begin van de gebeurtenissen. In elk geval was dit hoe de Palestijnen van Michigan er op dat ogenblik in 1949 over dachten.
In oktober 1949 schreef de Palestijnse intellectueel Musa Alami: “Wat hen (de Arabische staten) het meeste zorgen baarde en hun polieke lijn bepaalde was om zeker niet de oorlog te winnen en Palestina uit de handen van de vijand te redden, maar wat zal er na de strijd gebeuren, wie zal er Palestina overheersen of.. het zelf willen annexeren?”
Vluchtelingenkampen van 1948 kregen op aandringen van de Arabische landen en op kosten van het Westen een definitief karakter. 'Eerst Israël liquideren en de Joden verdrijven, dan pas kan iedereen terugkeren', is sindsdien de algemene consensus
Britse getuigenissen
Maar naast het zich onrechtmatig toeëigenen van de Palestijnse kwestie, die de editeuren van As Sabah zo van de wijs brachten, bestond er nog een andere dimensie. De Britse ambtenaren die in die tijd op het toneel fungeerden, en maar moeilijk pro-Zionistisch kon, heten, waren ervan overtuigd dat de Palestijnse leiders hun mensen stilaan in de steek lieten. In december 1947 rapporteerde de Britse Hoge Commissaris, generaal Sir Alan Cunningham, dat “paniek onder de middenstand voortduurt en er een gestage uittocht plaatsvind van zij die het zich kunnen veroorloven om het land te verlaten.” Hij voegde er later in april 1948 aan toe dat “In alle delen van het land de effendi-klasse op geruime tijd in grote aantallen evacueert en het tempo neemt nog steeds toe.”
In juni 1949 rapporteerde Sir John Troutbeck, hoofd van het Britse bureau in Kaïro voor het Midden-Oosten, dat de vluchtelingen “geen bitterheid koesteren ten aanzien van de Joden (of omwille van die kwestie tegen de Amerikanen of onszelf), maar met veel bitterheid spreken over de Egyptenaren en de andere Arabische staten. “Wij weten wie onze vijanden zijn,” zullen zij zeggen, daarbij verwijzend naar hun Arabische broeders die verklaren dat zij hen onnodig hebben overgehaald om hun huizen te verlaten. Ik hoorde zelfs zeggen dat veel van de vluchtelingen de Israëliërs welkom zouden heten als ze zouden komen en het district overnemen.”
De Israëlische ambtenaren houden van bij het begin vol dat een meerderheid van de Palestijnen werden aangemoedigd om te vluchten door hun eigen leiders en die van de Arabische staten, die hen reeds vóór of in het midden van de strijd in de steek lieten. Dit werd lange tijd verworpen door de Palestijnen en hun verdedigers die dat allemaal afdeden als Zionistische propaganda. Maar de Britse ambtenaren daarentegen die op het terrein aanwezig waren en gekant waren tegen Israël alsmede de Palestijnen in Amerika, zouden die beweringen van de vijand niet klakkeloos napraten.
De implicaties van dit lang-vergeten hoofdstuk en tegelijk met alle andere verklaringen, zijn in eerste instantie dat Israël zeker niet de volledige en exclusieve verantwoordelijkheid draagt voor de situatie van de Palestijnse vluchtelingen – de Arabische staten en de Palestijnen hebben daar zèlf ook schuld aan. Dit zet ook hun op til staande “Unilaterale Verklaring van Onafhankelijkheid” in een geheel ander daglicht.
De Palestijnse leiders hebben inderdaad binnen de Verenigde Naties nog een nieuwe kans gezien de klok terug te draaien om alsnog een eigen onafhankelijke staat te bereiken, die ze al lang konden gehad hebben in 1948 of zelfs in 1938. Ondertussen hebben sommige Palestijnse ambtenaren terug het idee boven gehaald van het verdelingsplan van 1947, hetzelfde plan dat hun voorgangers in 1947 met de grootste verachting verwierpen. Wanneer komt er een einde aan dat soort van herkansingen? Tijdens dat proces, net zoals hun voorgangers dat ook al deden in 1949, beschuldigen zij iedereen behalve zichzelf dat ze tot op heden hun doelstellingen niet bereikt hebben.
Een cultuur zonder het gevoel van verantwoordelijkheid te hebben voor de eigen besluiten, die anderen beschuldigen van haar eigen besluiten en tezelfdertijd met aandrang eist dat het onderhoud [van die staat] de verantwoordelijkheid is van iemand anders, zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een een stabiele, functionerende volksstaat creëren. Om het even welke nieuwe Palestijnse staat zou vrijwel onmiddellijk een verarmde staat zijn, volkomen afhankelijk van hulp en dat hoofdzakelijk ten koste van de Amerikaanse [èn de Europese] belastingbetaler.
Geen wonder dat toch minstens enkele Palestijnen proberen om die Unilaterale Verklaring van Onafhankelijkheid terug te trekken. De “bedriegers” waartegen die Palestijnse Amerikanen in 1949 fulmineerden, zijn uiteindelijk hun eigen leiders en de andere Arabische staten. Net zolang er geen nieuwe leiders voor allebei worden gevonden en een nieuwe cultuur gebaseerd op verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen, zal er maar weinig vooruitgang worden geboekt.
De auteurs Alexander H. Joffe en Asaf Romirowsky zijn bekend geworden door hun artikel “A Tale of Two Galloways: Notes on the Early History of UNRWA and Zionist Historiography,” gepubliceerd in het journaal voor Middle Eastern Studies; met dank aan Tiki S. voor de hint.
Een hardnekkige Palestijnse mythe: de Nakba [video]
The Palestinian Myth
by Pierre Rehov van 26 mei 2011 op forbiddenterritories.com
De Nakba en de fraude met de Palestijnse vluchtelingen
http://brabosh.com/2010/05/30/de-nakba
Ben-Dror Yemini: “De Palestijnen voeren de titel van “vluchtelingen” voor reeds meer dan zes decennia. Zij zijn erin geslaagd in het voor zichzelf creëren van een uniek historisch verhaal. Deze mythe zwelt nog steeds aan is, dus moet ze worden doorprikt en de echte feiten worden gepresenteerd: vóór de eerste Aliyah was de Palestijnse bevolking erg dunnetjes, werden honderdduizenden Joden uit de Arabische landen verdreven en bestaat er in de hele wereld geen precedent voor het Recht op Terugkeer.
De Nakba – het verhaal van de Palestijnse vluchtelingen – is het grootste succesverhaal in de geschiedenis van de moderne tijd – maar dat succes is een complete fraude. Er bestaat in de wereld geen enkele andere groep ‘vluchtelingen’ die een dergelijke brede, wereldwijde dekking krijgt. Er gaat geen wijk voorbij zonder een conferentie, een zoveelste conferentie, over de over de ellendige toestand van de Palestijnen. Er is geen enkele campus in het Westen die geen talloze evenementen, conferenties en publicaties besteed, elk jaar of elke maand aan de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen. Zij zijn de ultieme slachtoffers.
Een miljoen calamiteiten en onrecht en verdrijving en een bevolkingswissel en daden van genocide en slachtingen en oorlogen zijn de wereld overkomen, sinds de Arabieren, onder wie de Palestijnen, Israël de vernietigingsoorlog verklaarden – maar de Nakba van de Palestijnen beslaat het overgrote deel van de ruimte. Een bezoeker van een andere planeet zou kunnen denken dat dit het grootste onrecht is dat er in het hele universum bestaat sinds de Tweede Wereldoorlog. Dus is het het beste om deze leugen te weerleggen. Het is het beste om de werkelijke feiten te presenteren. Het beste is om de fraude bloot te leggen.”
Nakba incidenten aan Israëls grenzen voorspel nieuwe Arabische invasie?
Palestijnse demonstranten trachten Israël illegaal binnen te dringen vanuit Syrië op zondag 15 mei 2011 nabij het Druzische dorpje Majdal Shams in Israël. Klik op het plaatje voor een groter beeld. (foto: Jalaa Marey/JINI/Getty Images; voor meer foto’s in The Atlantic]
Achtergronden bij de ‘Naqba’ incidenten aan Israëls grenzen
door Missing Peace
www.missingpeace.eu
De incidenten die zondag 15 mei 2011 plaatsvonden aan de grenzen van Israël werden ook door de Nederlandse media uitgebreid verslagen. Daarbij was het gebruikelijke patroon waarneembaar van de onzorgvuldigheid, onvolledigheid en vooringenomenheid tegen Israël.
De algemene trend in de berichtgeving was dat Israël ongewapende betogers neerschoot. De zogenaamde ‘Naqba’ werd meestal omschreven als de gedwongen vlucht of verdrijving (door Israël) van Palestijnse Arabieren voor en tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1948.
Zoals zo vaak valt er echter een ander verhaal te vertellen over de incidenten en de Naqba. Voorafgaand aan de Naqba herdenking waren de staten om Israël heen gewaarschuwd voor het toelaten van grensprovocaties. Zowel Jordanië en Egypte gaven gehoor aan de Israëlische oproep en voorkwamen infiltraties aan de grens met Israël.
Magdal Shams
De gebeurtenissen bij Magdal Shams op de Golan hoogvlakte verdienen speciale aandacht. Ten eerste staat het vast dat zonder toestemming van de Syrische autoriteiten het niet mogelijk is dat betogers de grens daar bereiken.
De rol van de VN in dit incident is bijna nergens gerapporteerd. De VN heeft in het gebied waar de infiltraties plaatsvonden troepen die de grens rustig zouden hebben moeten houden. UNDOF is de enige militaire macht die zich in bufferzone tussen Syrië en Israël mag ophouden. Het mandaat van UNDOF schrijft uitdrukkelijk interventie voor bij infiltraties door een van de twee partijen.
Ten derde is uit video beelden komen vast te staan dat het Israëlische leger met uiterste terughoudendheid heeft gereageerd op de infiltratie van minimaal honderd Syriërs. De IDF is namelijk afwezig in de tien minuten die de video duurt en waarin te zien is hoe een grote menigte de grenshekken doorbreekt en voet zet op Israëlisch grondgebied. Een van de Syrische indringers werd zelfs op weg naar Jeruzalem aangehouden.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Nakba Dag: Oude Palestijnse vrouw vertelt fier hoe haar vader destijds in Hebron de Joden afslachtte[video]
Op deze videoclip die afgelopen vrijdag 13 mei 2011 aan de vooravond van Nakba Dag werden uitgezonden op Al Aqsa TV, dat is de nationale omroep van Hamas in de Gazastrook, vertelt een kranige 92-jarige Palestijnse vrouw hoe haar vader tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in Hebron deelnam aan het bloedbad dat door haar Arabische bevolking werd uitgevoerd op de Joden van de stad. Ze vertelt over het afslachten van de Joden alsof het hier gaat om de normaalste zaak van haar leven, net alsof ze de was zou ophangen, of het overhemd van haar zonen zit te strijken. Bijzonder enge reportage.
Dit soort authentieke getuigenissen krijgen we normaal slechts zelden te zien. Het is eerder te wijten aan de heropleving van de Palestijnse oorlogsretoriek, moreel gelegaliseerd door het onlangs afgesloten verzoeningsakkoord tussen Hamas en al Fatah, en opgejut door de zogenaamde democratische volksopstanden, dat we dit soort verslaggeving weer te zien krijgen op PA en AL Aqsa TV zenders. De Palestijnen kunnen er maar niet genoeg van krijgen en blijven hardop dromen hoe het Jodenbloed in brede beken van de Carmelberg naar beneden stroomt. Alhoewel het gewoonlijk wordt voorgesteld alsof de Joden de Arabieren met opzet afslachtten, krijgen we zo héél af en toe de andere kant van het verhaal te horen. Met dank aan Elder of Ziyon voor deze tip.
Nakba protest in Brussel [in beeld]
Brussel, 15 mei 2011. Ook in België kwamen afgelopen zondag de antisemieten en Israëlbashers op straat om de vlucht van de Arabieren uit de Joodse staat alsmede de nederlaag van de Arabische legers tijdens de Israëlische 0nafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 te herdenken. Alhoewel ik niet goed begrijp wat de reden van herdenken zou kunnen zijn nadat je eerst getracht hebt een legitiem opgerichte staat te vernietigen maar niet in je misdadig opzet bent geslaagd. Alleen de Palestijnen lijken nederlagen te herdenken. Gelijk wie of ander volk herdenkt alleen overwinningen.
De volgende reeks foto’s werd genomen aan de Ambassade voor Israël en het G-H Luxembourg in de Sterrenwachtlaan te Ukkel. Een 30-tal manifestanten kwam opdagen, de helft minderjarig zoals op bovenstaand plaatje te merken is. Ongelooflijk hoeveel kabaal zo’n bende islamistische kinderen kunnen maken, oorverdovend dus want mijn oren tuiten er nog van. Ik had mijn Frans-Nederlands zakwoordenboekje niet eens nodig om te begrijpen wat er werd gescandeerd. “Mort aux Juifs!” was zowat de meest gehoorde slogan. Het dreunt nog na in mijn hoofd. Toch wel vreemd. En ik die dacht dat de manifestatie tegen Israël was gericht en nu brulden die moslims het uit tegen de Joden? Dat moet toeval zijn geweest, dat kan niet anders, ja toch?
Ook de slogan “From the River to the Sea, Palestine must be Free!” klonk gedurig. Jep, ook op zondag geen vredesboodschap te Brussel: Palestina moet niet naast maar in de plaats van Israël komen. En voor de rest altijd hetzelfde deuntje: Joden zijn slecht, Israël moet weg; Palestijnen zijn goed, Islam is fantastisch. Yeah right… 
Maar waar ging het ècht om? Dat kan je zien aan de vlaggen. De vlag links op het plaatje hierboven is de Palestijnse vlag, maar omgekeerd [dus verkeerd] in de hoogte gestoken. De manifestant kent niet eens de vlag van zijn eigen volk. Jawadde. De rode vlag ernaast is de Turkse vlag. Sinds het débâcle op 31 mei 2010 met de ms Mavi Marmara in volle zee pal voor de kust van Israël en de Turkse terreurorganisatie IHH tevergeefs met geweld de legale blokkade van Gaza te doorbreken, waarbij daarbij ongelukkiglijk ook een handvol wouldbe terroristen omkwamen, is ook de Turkse gemeenschap in België prominent aanwezig op anti-Israëlische en antisemitische manifestaties.
Naast de rode vlag is opnieuw een Palestijnse vlag te zien maar deze keer wel correct getoond. Deze manifestant had meer notie van de zaak. Waarschijnlijk meer naar de Arabische TV stations via de satelliet gekeken. Tot slot de gele vlaggen met een groen logo. Dat zijn de vlaggen van Hezbollah, de internationaal als terreurorganisatie geboekstaafde terreurbeweging uit Libanon, financieel gesteund en bewapend door dictatuurstaat Syrië [waar al weken alle dagen eigen volk wordt vermoord door eigen volk] met als belangrijkste sponsor van Hezbollah: Iran en haar president Ahmadinejad. Op het plaatje hieronder de vlag van Hezbollah nog wat duidelijker getoond.
[Bron van de foto's: Facebookprofiel van Nathalie Deprez, een extreemlinkse activiste die ondermeer een blog op Intal heeft]
Echter, de mooiste vlag die op 15 mei 2011 werd getoond aan de stad Brussel en de wereld was zonder twijfel de Israëlische wit-blauwe vlag, zo mooi en helder als de hemel kleurde op die dag. Een koppel tegenbetogers had het gewaagd om met enkele vlaggen post te vatten ter hoogte van de Israëlische ambassade. “Volgende keer komen we met twee keer zoveel volk,” zei de pro-Israëlfan glimlachend. Dàt wil ik graag geloven. 
[Met dank aan Jean-Philippe Desmet voor de hint]
Palestijns geweld op Nakba Dag in Khalandia [video]
Vandaag 15 mei 2011, aan de grenspost van Khalandia ten noorden van Jeruzalem. Jonge Palestijnen op zoek naar een flink Israëlisch pak slaag dat er onvermijdelijk zit aan te komen. In Israël wordt de Dag van de Onafhankelijkheid gevierd [althans volgens de Christen kalender]. Voor de Palestijnen is het dan steeds een Dag van Geweld tegen de Joden. Die Palestijnse feestdag wordt meestal als geslaagd bevonden als er een paar Joden zijn vermoord. Palestijnen houden van geweld, veel geweld. Joods bloed moet vloeien, vinden de barbaren van ‘Palestina’.
Op die dag dus vieren de Palestijnen Nakba Dag. Dat is de periode dat tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog toen Israël werd aangevallen door 5 Arabische landen, de Palestijnen uit voorzorg verkozen om even vakantie te nemen in het buitenland. De Arabieren hadden hen wijsgemaakt dat de strijd snel gestreden zou zijn en dat zij als beloning voor hun geduld, de woningen en gronden van de verslagen Joden konden inpalmen. Pech voor de Pal-Arabieren: de Arabische aanvalsoorlog werd afgeslagen.
Erger nog: het Israëlische leger ging in het tegenoffensief en joegen de Arabieren voor zich uit die met de staart tussen de benen alle kanten oprenden. Arabieren mankeren een belnagrijke eigenschap en dat is moed. Pal-Arabieren zijn alleen maar ‘moedig’ wanneer ze gemaskerd in het holst van de nacht kleine kinderen en babies kunnen afmaken met messen, zoals in Itamar op 11 maart jongstleden. Wat er ook van zij: de Arabieren verloren ook deze oorlog en hun tijdelijke gasten – die Palestijnen – werden verplicht wat langer te blijven. Op z’n minst tot het volgende Arabische offensief. Echter, zoals verwacht werd de ene Arabische aanvalsoorlog na de andere door het IDF afgeslagen.
En intussen 63 jaar later zitten de Palestijnen – correctie: hun nazaten – nog altijd te wachten tot Israël verslagen wordt. Dat is wat de Palestijnen vieren: niét het feit dat ze daar zitten te wachten, maar het feit dat ze elke keer een flink pak slaag krijgen wanneer ze de Joden proberen te verjagen. Op Nakba Dag vieren de Pal-Arabieren al hun nederlagen. Al die keren dat ze verloren hebben van de Joden. En elke keer doet zo’n vernedering weer vreselijk pijn. Misschien moeten ze eens iets anders proberen. De wapens opbergen bv en vrede sluiten met de Joodse staat. Dàt hebben ze nog nooit gedaan. Wie weet lukt het wel?
Bron van de plaatjes en de video: Arutz Sheva: Video and Photos of Nakba Day Riots door Tzvi Ben Gedalyahu van 15 mei 2011
Ze zijn er weer: de nakba relschoppers groot en klein
Jeruzalem, voor en na het vrijdagavondgebed van gisteren 13 mei 2011: Palestijnse relschoppers warmen zich op voor de zoveelste nakba viering. De keien van vorig jaar zijn opgebruikt maar Mahmoud Abbas heeft met enkele tientonners nieuwe ladingen laten aanvoeren op kosten van die goeie ouwe anti-Israëlische bondgenoot: de Verenigde Naties en de rest van het Kwartet. Nepjournalisten en perslui van Pallywood staan overal bij om één en ander vast te leggen voor de Westerse persagentschappen die veel geld over hebben voor foto’s waar ook maar het kleinste spatje Palestijns bloed op te zien valt.
Als het enigszins meezit zal er altijd wel een Israëlische soldaat zijn die zijn zelfbeheersing verliest en een kei, die door een 13-jarige Palestijnse snul naar zijn hoofd werd gekatapulteerd, retourneert naar afzender. Met een zodanig grote hoeveelheid camera’s en reusachtige telelenzen in de aanslag die in aantal de aanwezige deelnemers zoals steeds ruimschoots overtreffen, zal alles netjes en vanuit alle mogelijke en onmogelijke hoeken worden vastgelegd.
Uiteraard moet alles snel verdeeld worden tussen al die belangrijkse persagentschappen om nog diezelfde avond te worden uitgezonden in de [Midden-]Oosterse en Westerse huiskamers in extra nieuwsuitzendingen bestemd voor Jantje Publiek en Mieke Muis die zowat op alles geilen waar van dichtbij of veraf een Jood [Israëli] bij betrokken is.
Silwan, 22 september 2010. Palestijnse jongeren nemen gewoonlijk de bus als ze gaan demonstreren. Hun voorkeur gaat dan meestal uit naar een Israëlische bus. De reden waarom dat zo is, is niet met zekerheid bekend maar er bestaat wel het vermoeden dat de kwaliteit van de Palestijnse bussen de laatste jaren aanzienlijk is afgenomen, voornamelijk omwille van gebrekkig onderhoud.
Een aantal andere Palestijnse bussen ondervonden een ‘accidentje’ toen een aantal mortiergranaten en qassamraketten die de Palestijnse schoolbus vervoerde, per ongeluk explodeerde toen “één van die klein mannen met lucifers speelde in de bus.” Dom hé? Uiteraard werd de schuld van die explosie spontaan bij de Joden en Israël gelegd en zo was iedereen weer tevreden.
Nahal Oz, Zuid-Israël, 7 april 2011. Deze Israëlische schoolbus kwam 5 minuten te laat aan de bushalte en dat wekte de woede op van enkele Palestijnse jongeren die prompt een anti-tankraket op de schoolbus afvuurden als blijk van hun ongenoegen.
Een 16-jarige Joods-Israëlische student zal later aan zijn verwondingen bezwijken. Dat zorgde dan weer voor veel leute ende pleizier in de Pal-Arabische wijken. Want als een Jood wordt vermoord is het altijd feest in het Palestijnse kamp.
Palestijnse Marokkaanse relschoppers vallen op vrijdag 20 april 2011 – na afloop van het traditionele vrijdagavondgebed in de moskees van de stad – een bus aan van De Lijn op de Turnhoutsebaan in Borgerhout (Antwerpen). Vroeger als zoiets gebeurde, zeiden we gewoonlijk “dat ze weer te diep in het glas hadden gekeken“. Tegenwoordig zeggen we met een vette knipoog “dat ze weer teveel in de moskee hebben gebeden op vrijdagavond.” De tijden veranderen. Maar.. wij passen ons wel aan. [bron]
Wat ook zou kunnen is dat een aantal onder hen teveel naar Pallywood op de satelliet TV gekeken en zich spiegelden aan de anti-Israëlische berichtgeving in de 57 landen van de moslimwereld [OIC]. Zo berichtte Belga dat ruim 50 procent van de Brusselse moslims van Marokkaanse origine antisemitisch zijn. Echter, deze islamistische relschoppers beweerden achteraf dat ze helemaal niks tegen de Joden en Israël hebben, integendeel want dat zij de Joodse staat intens beminnen. Toch sympathiek van die knapen. Ze zouden je bijna dooddrukken uit vriendschap. En… zijn we tenslotte ook niet ooit allemaal jong geweest?
Bethlehem, grenspost: Palestijnse demonstrant toont met enige schroom aan enkele Israëlische soldaten waar precies het grootste deel van zijn hersenen zich bevinden die een deel van zijn dwaze achterlijke gedrag jegens zijn Joods Israëlische medebewoners mogelijk kan helpen verklaren. “Ze groeien nog!” krijste Abdel Moussa met een blozend gezicht. Hilariteit alom.
Saffouri, 8 mei 2008. Eind goed al goed. Israëlische politie geeft een nakba verslaggever van Pallywood een flinke schop onder zijn inktpot met een hoofdletter D [van 'didioot'] achterna, precies op het juiste adres gepost. “Au! dat deed pijn.” Dat klopt. Joden pesten kan uw gezondheid schaden. De tijden zijn veranderd. [bron: Activestills.org]
De tijden zijn veranderD. Dàt NOOIT meer!
(volgens de Christen kalender heeft premier David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uitgeroepen van de staat Israël vandaag exact 63 jaar geleden in de nacht van 14 op 15 mei 1948)
