Categorie archief: Marokko
Discriminatie van Joden in Marokko in de 19e eeuw [video]
Eerder berichtte ik hier al over hoe de tegenwoordige koning van Marokko Mohammed VI openlijk de Holocausteducatie steunt via het gekende Aladin Project. Hij wordt daarvoor door het grootste deel van zijn volk diep veracht. Persoonlijk moet ik nog de eerste Belg van Marokkaanse origine tegenkomen, die zijn bewondering uitspreekt over de Marokkaanse koning wanneer ik het Aladin Project en de participatie van de koning van hun Vaderland ter sprake breng.
Marokkaanse Joden in Fez omstreeks 1900
Feit is dat de Israëlhaat in Marokko diep ingeworteld is, net zoals dat overigens in alle andere moslimlanden en Arabische landen ook het geval is. Maar zoals ik al bij herhaling heb geschreven is de brandstof die de haat jegens Israël voedt, eeuwenoude Jodenhaat in al zijn vormen en is van alle tijden. Dat is in Marokko niet anders, ondanks de inspanningen van hun koning om te waarschuwen voor de gevolgen van Jodenhaat in het verleden.
In deze videoclip die gemaakt en verspreid wordt door Derdedag, wordt de discriminatie van de Joden in het Marokko tijdens de 19e eeuw behandeld. Hoe zij zich moesten kleden, op blote voeten moesten lopen en geen paarden [maar wel ezels] mochten berijden enz. Joden werden enkel getolereerd als zij zich als perfecte dhimmies gedroegen. Dat gebeurde allemaal lang vooraleer de huidige staat Israël werd opgericht.
Vóór de stichting van Israël in 1948, kende Marokko een zeer oude Joodse gemeenschap die teruggaat tot de Romeinse Tijd toen in 70 na Christus de Tweede Tempel werd verwoest waarvan de Klaagmuur in Oost-Jeruzalem nog een restant van is. De Joden werden uitgedreven en vluchtten alle kanten en landen op, zo ook naar Marokko. Vóór 1948 leefden er – al naargelang de bronnen - tussen de 250.000 tot 350.000 Joden in het land. Tegenwoordig is hun aantal geslonken naar minder dan 7.000.
Jonge islamitische Nederlanders van Marokkaanse origine in het beruchte Doorgangskamp van Westerbork (NL) de Holocaust bijbrengen, dat is pas een èchte uitdaging…. voor een Jood. De weerzin die van de gezichten van de jonge moslims afdruipt is niet gespeeld…”Hé! Vuile kankerjood, ben je daar weer met al je leugens?!” Die politieagent op de achtergrond, die een oogje in het zeil moet houden, staat er niet voor niets bij…
Met dank aan E.J. Bronblog voor de hint.
Marokkaanse koning Mohammed VI steunt Holocausteducatie (Aladin Project)
Tien jaar geleden, juli 1999, werd de hervormingsgezinde Mohammed VI de nieuwe koning van Marokko
In de islamitische wereld bestaat veel onwetendheid over de Holocaust. Die wordt bovendien op grote schaal ontkend of gebagatelliseerd, doordat er wordt beweerd dat ‘Israël nu hetzelfde doet met Palestijnen’. Vooral tijdens de Gaza-actie leidden dit soort uitspraken op grote schaal tot Jodenhaat. De Marokkaanse koning gaf kort daarna enig tegenwicht; in maart liet hij in Parijs uit zijn naam een speech voorlezen waarin hij onder meer schreef dat de Holocaust ‘de universele erfenis van de mensheid’ is, bericht de Washington Post nu. Donderdag is het tien jaar geleden dat Mohammed VI de troon besteeg.
Logo van het Aladin Project
Mohammeds speech markeerde de start van het ‘Aladinproject‘, een initiatief van de Parijse Stichting voor de Herdenking van de Shoa. Doel van het project is moslims te informeren over de Holocaust door onder meer belangrijke werken zoals het dagboek van Anne Frank te vertalen naar het Arabisch en het Farsi. De vertalingen zijn te krijgen op internet en worden, schrijft de Washington Post, in Iran ‘onder de toonbank verkocht’. Tot nu toe werden juist Holocaust-ontkennende teksten in die talen uitgegeven, vaak met subsidies vanuit Iran.
Volgens de directeur van het Parijse herinneringsinstituut was dit de eerste maal dat een Arabisch staatshoofd zich zo duidelijk uitsprak over de Holocaust.
Een initiatief verwelkomt door de Koning van Marokko
De lancering van de Conferentie van het Aladdin Project ‘voor een interculturele dialoog gebaseerd op de historische waarheid, kennis en wederzijds respect’, werd geopend op vrijdag 27 maart 2009 op het UNESCO hoofdkantoor in Parijs. De koning van Marokko, Mohammed VI had zich op deze gelegenheid voorbereid met een boodschap voor de deelnemers aan waarin hij hen opriep ‘te leren over de holocaust en dat (zijn) mensen niet mogen lijden aan geheugenverlies,’ en kritiserend dat een ‘gemeenschap van volkeren (die) te lang heeft stil gestaan bij een selectieve lezing van dit donkere en achtergehouden deel van de geschiedenis, het mogelijk heeft gemaakt dat allerhande fantasieën konden gedijen.’ Voor de Koning, moet de erkenning van het recht van het geheugen inspireren tot het streven naar bevordering en verdediging van de waarheid over de Holocaust.
De Joden van Marokko
Marokko had ooit een grote Joodse gemeenschap die er lange tijd relatief rustig leefde, zij het als tweederangsburgers (dhimmi). In 1948 woonden er nog ongeveer 225.000 Joden. Maar na het uitroepen van de Staat Israël in 1948 was het afgelopen met die rust; tijdens bloedige rellen in Oujda and Djerada werden zeker 44 Joden vermoord en veel anderen gewond. Daarna vluchtten al Marokkaanse Joden naar Frankrijk, de VS en Israël. Die vlucht werd massaal in de jaren na 1953; er was toen weer een pogrom in Oujda en in 1954 vielen er doden bij pogroms in Casablanca, Rabat, en Petitjean.
Moïse Nahon synagoge in Tangiers
Er werd geplunderd en scholen van de Alliance Israélite Universelle in onder meer Boujad en Mazagan werden in brand gestoken. Men vreesde dat dit nog erger zou worden na de onafhankelijkheid van Marokko, die toen al te voorzien was en in 1956 een feit werd. Joden werden daarna voor het eerst volwaardige burgers, maar er werden wel allerlei beperkingen (op emigratie, eigen scholen enz.) opgelegd en de uittocht bleef voortduren.
Op dit moment wonen er nog maar zo’n drie- tot vijfduizend Joden. Een van hen, André Azoulay, is een belangrijk adviseur van de Marokkaanse koning. Hij is mede-oprichter van het Aladinproject. Een van de doelstellingen is, zegt hij, om ‘het Westen te laten zien dat moslims niet vijandig staan jegens Joden’. Het programma wil er ook voor zorgen dat ‘iedereen verschil kan maken tussen oneerlijke politiek van Israël en respect voor het Jodendom’, zei de ambassademedewerker die in Parijs de speech van Mohammed voorlas.
Bronnen: Cidi.nl: Marokkaanse koning steunt Holocausteducatie van 29 juli 2009; Point of no Return: Jewish leaders hail Moroccan Holocaust speech van 29 juli 2009; JTA: Conference of Presidents recognizes Moroccan Holocaust acknowledgement door Eric Fingerhut van 28 juli 2009; Point of no Return: The Jews from Morocco; Het Aladdin Project moet Joden en moslims dichter bij elkaar brengen van 18 april 2009; Medea (European Institute for Research on Mediterranean and Euro-Arab Cooperation): Alladdin Project; originele website van The Aladdin Project en de Aladdin Online Library
Homoparade in Jeruzalem en Het verzwegen leven van Marokkaanse homo’s
Homoparade in Jeruzalem 21 juni 2007
De fysieke afstand tussen Marokko en Europa is in vogelvlucht nauwelijks meer dan tweeduizend kilometer. De mentale afstand lijkt schier niet te overbruggen. Voor homo’s toch: in Brussel zijn ze met hun liefste welkom in de trouwzaal van het stadhuis en kunnen ze een kind adopteren. In Casablanca moeten ze ‘onder-onder leven’, zoals ze dat in het Arabisch zeggen: in het geniep. Hun liefde zit geprangd tussen hchouma (schande) en haram (zonde), om van de potentiële strafrechtelijke vervolging nog maar te zwijgen. Er wordt met de islam geschermd, met schijnbaar onwrikbare tradities en de noodzaak om zich minstens formeel te conformeren aan de groep.
In Israël gaat het er een stuk vrolijker aan toe. Op 21 juni 2007 marcheerden 2.500 homo’s en activisten doorheen King Davidstraat tijdens de jaarlijkse weerkerende vrolijke ‘Gay Pride Parade‘. Onder hen ook tientallen Israëlische homoseksuele Arabieren en Christenen. Ultra-orthodoxe joden hielden een luidruchtige demonstratie tegen de Gay Pride, maar het kwam niet tot een confrontatie. Het Israëlische hooggerechtshof verwierp de dag voordien de eis van rechtse groepen die de Gay Pride wilden verbieden. Het jaarlijkse evenement zorgt in Israël voor zeldzame eendracht tussen vertegenwoordigers van de drie grote monotheïstische godsdiensten.
Homobeweging in Israël
Homoparade Jeruzalem 26 juni 2008
Een voorbeeld van democratische besluitvorming in Israël zijn de Gay Parades. Op 21 juni 2007 marcheerden 2.500 homo’s en activisten doorheen King Davidstraat tijdens de jaarlijkse weerkerende vrolijke ‘Gay Pride Parade‘. Onder hen ook tientallen Israëlische homoseksuele Arabieren en Christenen. Ultra-orthodoxe joden hielden een luidruchtige demonstratie tegen de Gay Pride, maar het kwam niet tot een confrontatie. Het Israëlische hooggerechtshof verwierp de dag voordien de eis van rechtse groepen die de Gay Pride wilden verbieden. Het jaarlijkse evenement zorgt in Israël voor zeldzame eendracht tussen vertegenwoordigers van de drie grote monotheïstische godsdiensten.
Bepaalde groepen joden, christenen en moslims zijn fel tegen de betoging in Jeruzalem gekant. Ultra-orthodoxe Joden richtten voor meer dan 100.00 dollar schade aan tijdens hun demonstraties tegen de Homoparade. Protesters vernielden straatverlichting, verkeerslichten, wegsignalen en staken vuilcontainers in brand. Eén protester viel enkele deelnemers aan en sloeg en schopte als een wildeman om zich heen. Afgelopen jaar vond de Gay Pirde Parade plaats op 26 juni 2008 en was het merkelijk rustiger. Ultra-Othodoxe Joden legden andermaal klacht neer om de Homoparade te verbieden maar het Hooggerechtshof in Jeruzalem verwierp die klacht, net zoals voorgaande jaren. bron
Dit jaar wordt de Homoparade gehouden in Tel Aviv, dat dit jaar haar 100 jarig bestaan viert (zie: Eeuwfeest Tel Aviv 1909 – 2009) Op 12 juni 2009 in Tel Aviv: Gay Pride Parade 2009
Homohuwelijk in Marokko
Afbeelding rechts: Meknes, 14 mei 2007. De Marokkaanse stad Meknes had kortgeleden een primeur: een homoseksueel koppel trad symbolisch in het huwelijk. Dat meldde de krant As-Sabah. Homoseksualiteit is in Marokko strafbaar, het homo-huwelijk is onmogelijk en het land kent daardoor ook geen problemen met ambtenaren die weigeren een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht te voltrekken. De symbolische huwelijksvoltrekking vond plaats bij een religieuze viering ter ere van Sidi Ali Bin Hamdoush, een lokale islamitische heilige. Tijdens de ceremonie werden de rituelen van een traditionele Marokkaanse bruiloft gevolgd. Ondanks religieuze en politieke druk, is homoseksualiteit steeds openlijker aanwezig in de Marokkaanse samenleving. bron
“Mijn waarde als man, mijn waarde als Arabier, mijn waarde als moslim, ze zat tussen mijn benen. En mijn zussen, die hadden de eer van de familie tussen de hunne. De viriliteit voor de enen, de eer voor de anderen. Elk van ons heeft een precieze taak te volbrengen, een grens om te respecteren, een verplichting om na te komen, een last om levenslang te torsen, als een schuld, als een deugd, als een privilege, als een slavernij, als een opdracht van zowel schaamte als trots.” (Abdelhak Serhane, Messaouda, 1983)
Catherine Vuylsteke ging verschillende keren naar Marokko, trok door Europa en tekende er verhalen op van gespleten homolevens. Verhalen van onder-onderwerelden, drijvend op nog nauwelijks vol te houden leugens, wanhoop en cynisme. Arabische vrouwenemancipatie, islam en de hoofddoek, het zijn thema’s die al veel inkt deden vloeien. Maar op Marokkaanse homo’s en hun allochtone lotgenoten rust er een taboe. Vuylsteke schetst een onthullend portret van een ondergrondse wereld die zich uitstrekt van Marokko tot Brussel.
Een stukje uit ‘Onder mannen’
Bron: Onder mannen. Het verzwegen leven van Marokkaanse homo’s (Catherine Vuylsteke)
Homo's in het Marokkaanse leger
“Het beeld in zijn hoofd is dat van een Egyptische film op de televisie, zijn moeder en oudere zusje zitten naast hem op de bank. Ze geven commentaar op de acteurs. Moet je die zien, wat een ogen. En die mond, mams, ik hoop dat ik met zo’n man in het huwelijksbootje stap. Zijn zusje had opgewonden de hand van haar moeder gepakt. Ze hadden gelachen, als bakvissen, als bondgenoten, samen schuldig. Van wat zich luttele centimeters verder op de sofa afspeelde, hadden ze geen flauw idee. Ze werden dermate door hun eigen hormonen in beslag genomen dat ze niet merkten hoe de jongen naast hen verkrampte.
Saâda herinnert zich de gloed die zich door zijn lichaam bewoog en de verwarrende mengeling van verrukking en paniek die zich van hem meester maakte bij het zien van een badkamerscène met een zich neuriënd scherende protagonist in ontbloot bovenlijf. Hij vergaapte zich aan de sensuele lijnen van diens deltaspieren, nu gespannen en dan weer soepel, haal na haal, onder een olijfkleurige, glanzende huid. Terwijl het mesje op en neer ging, voelde Saâda zich onwel worden, onderhevig aan een chemisch proces dat hij nooit eerder had ervaren.
Ik heb hen gevraagd om van zender te veranderen, argumenterend dat we naar dergelijk lichtzinnig amusement toch niet hoefden te kijken.” Zowel zijn moeder als zijn zusje had geprotesteerd, ze vonden dat hij flauw deed en maanden hem aan in zijn kamer te gaan studeren. Maar de beelden waren onweerstaanbaar, de jongeman was niet in staat op te staan en de salon te verlaten. Hij voelde het bloed in zijn slapen bonzen en herinnert zich tot op heden hoe fervent hij die avond de Heer heeft aangeroepen. Het heeft niet geholpen, integendeel. Nauwelijks een week later, alleen thuis en voor de tv, ziet Saâda op Arte een documentaire over het maken van homo-erotische films.
Hij kan zijn ogen niet geloven: datgene waarop hij in de duisterste krochten van zijn hart dacht een monopolie te hebben, voltrok zich ook in de werkelijkheid, schaamteloos, schier eindeloos en bovendien onder het oog van een geen enkele fysieke gewaarwording schuwende camera. Eerst had Saâda vol afschuw de tv willen uitzetten, maar het warme gevoel in zijn lenden en het gezang van zijn hart hadden dat niet toegestaan. Vervolgens had de jongen de deur op slot gedaan en had hij de opeenvolging van beelden zo goed en zo kwaad als de recorder in zijn hoofd dat toeliet, in zijn geheugen gebrand.”
‘Veilig’ vrijen in Iran[..]
In Iran is homosexualiteit een zware overtreding en wordt er gelijkgesteld met spionage, gewapende overval, moord, handel in drugs enz. Op homoseksualiteit staat dan ook de doodstraf. Afbeelding hierboven: de executie op 19 juli 2005 van Mahmoud Asgari (16 jaar) en Ayaz Marhoni (18 jaar) door publieke ophanging op het Edalatplein in Mashhad (in het noordoosten van Iran). Bron
