Categorie archief: Links terrorisme
Israël in de ban van spionagezaak Anat Kam en Uri Blau
Israël is in de ban van de Anat Kam Affaire, een journaliste die werkte voor de linkse krant Haaretz en die ervan verdacht wordt geheime legerdocumenten te hebben gestolen en doorgespeeld naar de pers. Aanvankelijk werd door de militaire inlichtingendienst censuur gelegd op de verslaggeving maar die werd afgelopen donderdag 8 april gedeeltelijk opgeheven.
Alles lijkt er intussen op dat de hele spionagezaak om een ernstige blunder gaat van de Israëlische veiligheids- en intelligentiediensten. Het feit dat Anat Kam in staat bleek om 2.000 militaire documenten te fotokopiëren, uit de legerkazerne te smokkelen en dat over een periode van twee jaren dat zij haar [verplichte] legerdienst volbracht tussen 2005 en 2007, toont andermaal de kwetsbaarheid aan op het hoogste commandoniveau binnen het IDF [Israeli Defence Forces], en hoe gemakkelijk vijandelijke elementen van de Israëlische staat vrije toegang konden verkrijgen tot de meest geheime documenten.
Slechts twee dagen geleden begon een rechtzaak tegen een andere IDF-soldaat, enkele familieleden en verscheidene Palestijnen, die er in geslaagd waren om in het kantoor te breken van Stafchef van het IDF Luitenant-generaal Gabi Ashkenazi en geheim materiaal stalen dat werd doorgespeeld aan agenten van Hezbollah.
Directeur Yuval Diskin van de Israëlische geheime dienst Shin Beit vertelde verleden week donderdag aan de pers dat de documenten die Anat Kam gestolen heeft tijdens haar legerdienst uit het kantoor van het Centraal Commando van Majoor-generaal Yair Navey en doorspeelde naar de Israëlische journalist Uri Blau van de linkse krant Haaretz, een daad was die een “directe en reële bedreiging vormde voor het leven van burgers en soldaten” ["posed a direct and real threat to the lives of soldiers and civilians."] Die documenten gingen onder meer over geheime orders van de Generale Staf, personeelsnummers, intelligentie informatie, data die over gevoelige militaire oefeningen gingen, wapens en militaire platforms, handelingen in noodsituaties, gevechtsscenario’s en zoveel meer.
Kam verklaarde dat zijn handelde uit ‘ideologische’ – wellicht extreemlinkse – motieven.
Uri Blau
In 2008, nadat zij een tijdje rond had gezeuld met de gestolen militaire informatie bij andere journalisten, gaf Anat Kam de gehieme documenten aan de bekende journalist van Haretz Uri Blau die deze gebruikte om artikels te schrijven die gepubliceerd werden in de krant. De militaire censuur gaf toen haar fiat voor publicatie, en duidelijk nog niet op de hoogte was van de diefstal van Kam. Klaarblijkelijk trokken deze verhalen de aandacht van een aantal militairen, en wanneer toen duidelijk werd dat voor de verhalen geheime materiaal was gebruikt dat alleen mar afkomstig kon zijn van het kantoor van het Centraal Commando, werd de Israëlische geheime dienst Shin Bet op het spoor van deze spionagezaak gezet.
In september 2009, ondertekenden de Shin Bet en Haaretz een akkoord waarin Uri Blau beloofde om alle bewuste documenten die in zijn bezit waren terug te geven, in ruil voor een belofte van Shin Bet dat zij dit niet zouden gebruiken om een onderzoek naar hem te openen voor criminele misdrijven noch zijn bronnen zouden nagtrekken.
Echter twee maanden later, in december 2009, werd Anat Kam geïdentificeerd als de bron van het militaire lek en onder huisarrest geplaatst. Op 14 januari 2010 werden haar beschuldigingen van zware spionagedaden ten laste gelegd. Later bleek dat journalist Uri Blau slechts 50 documenten (van de 2000) had teruggegeven aan Shin Bet. De rest van de ontbrekende documenten wordt Blau verdacht ze te hebben achter gehouden.
In 2009, verliet hij Israël en reisde naar Londen, blijkbaar om arrestatie te ontlopen en ondervraagd te worden omtrent de ontbrekende documenten. In interviews met buitenlandse journalisten heeft hoofdredacteur Dov Alfon van Haaretz gezegd dat de krant de behoeften van Uri Blau zal dekken zolang als dat noodzakelijk is. De Israëlische krant steunt duidelijk haar reporter ondanks het feit dat diens akkoord met Shin Bet dat hij niet nagekomen is en zijn zaak behandeld als zou het om de aantasting gaan van de immuniteit van een journalist en het recht op geheimhouding van zijn bronnen.
De chef van Shin Bet heeft Blau gewaarschuwd dat hij een gevarlijke houding heeft aangenomen en zichzelf blootstelt an vijandige agenten en als een doelwit voor intelligentiediensten. Intussen heeft Anat Kam afgelopen zondag 11 april via haar advokaat Avigdor Feldman laten weten dat zij afziet van haar immuniteit als journalist en Uri Blau in Londen oproept om terug naar Israël te komen en alle van het IDF ontvreemde documenten die zij hem gegeven heeft, terug te geven aan de Israëlische staat.
Het verhaal van Anat Kam onthult vier ernstige veiligheidslekken op die een feitelijke bedreiging zijn voor de veiligheid van de staat:
Anat Kam speelde 2000 geheime legerdocumenten door aan journalist Uri Blau van de linkse krant Haaretz
- 1. Zij werd gerecruteerd en geplaatst in een delicate militaire faciliteit in het zenuwcentrum van het IDF inzake de contra-terreur en andere delicate operaties op de Westelijke Jordaanoever – onafgezien van haar She was recruited and posted at a sensitive military facility in the nerve center of the IDF’s counter-terror and other operations on the West Bank – niettegenstaande haar bekende banden met extreemlinkse groepen die zich kantten tegen dit soort operaties.
- 2. De vrijheid die zij genoot om duizenden bestanden te fotokopiëren en op CD disks te branden gedurende een periode van twee jaren, is een ernstige blaam voor het kantoor van het Centraal Commando omtrent de veiligheidsstandaarden die op het terrein worden toegepast.
- 3. De periode van twee maanden die gaapt tussen de ondervraging van Uri Balu door Shin Bet en de ondervraging van Kam, is een ander vreemd aspect in deze zaak.
- 4. Een heel jaar lang nadat het onderzoek werd opgestart, is het overgrote deel van de documenten nog steeds niet terecht.
Tot zijn verdediging haf de directeur van Shin Bet verleden week toe dat “Wij te vriendelijk waren. Wij hadden veel vroeger onze handschoenen moeten uittrekken in deze zaak… Wij sprongen veel te zacht om met de wereld van het journalisme.” ["We were too gentle here. We should have removed the gloves a lot earlier in the case… We were too sensitive to the world of journalism."]
Bron: DEBKA file: Glaring intelligence lapse exposed in Anat Kam espionage case DEBKAfile Special Report April 8, 2010; Haaretz: Anat Kam waives immunity, urges Uri Blau to return to Israel van 12 april 2010; The Guardian: Israel lifts gagging order in Anat Kam spy case van 8 april 2010; op Brabosh.com: Nieuwsbronnen uit Israël niet altijd even koosjer: Haaretz van 9 maart 2010
Anti-Israëlmedium Indymedia.be legt er het bijltje bij neer
Afscheid van indymedia.be, bloklettert de links-extremistische nieuwssite Indymedia.be op haar website. Indymedia.be houdt er per 26 februari 2010 mee op: “Nog enkele weken en dan valt het doek voor Indymedia.be. De onafhankelijke nieuwssite haalt net zijn tiende verjaardag niet.” Mijn idee: het is de schuld van de Joden en de Zionisten. Zie maar deze blog brabosh.com, dat kan niet anders dan het werk zijn van de Joodse Lobby van België, of wat dacht u?
Van bij het begin (in 2000) riep Indymedia controversie op omtrent haar eenzijdige benadering van het nieuws. “De nood aan goede en onafhankelijke journalistiek is nooit groter geweest,” staat er op hun website te lezen. In hun berichtgeving over het Midden-Oosten conflict en meer bepaald omtrent Israël, dat onafgebroken het mikpunt was van Indymedia, was onafhankelijkheid van pers recht tegengesteld aan hun objectiviteit. De vrije tribunes aan medewerkers van de AEL, Karim Hassoun, Abu JahJah enz… spreken voor zich en vormden een bewuste keuze van de redactieraad van Indymedia.be (screenshot, afbeelding hieronder).
Terloops opgemerkt: bij herhaling heb ik getracht artikels – bij wijze van weerwoord – te plaatsen op Indymedia.be. Tevergeefs, ‘internetjournalist’ en moderator van Indymedia.be Christophe Callewaert, stond 24/24 uren standby met zijn vinger op de censuurknop: “De objectiviteit van Indymedia.be moet kost wat kost gehandhaafd blijven!” krijste onze censuurkampioen van dienst het uit. Er was echt geen doorkomen aan. Dus dacht ik bij mezelf: “Don’t hate the [Indy]media, be the media,” en werd aldus op 1 februari 2009 uit Verzet.org een nieuwe spruit geboren: Brabosh.com.
Het belangrijkste probleem bij Indymedia is geld. Tevergeefs trachten zij al geruime tijd 25.000 euro bij elkaar te krijgen en hebben na een jaar amper de helft [12.590 €] bij mekaar gesprokkeld [opm.: met 12.590 euro in mijn pocket, zet ik op mijn eentje het internet op z'n kop!]. Haar redacteuren willen wel graag Israëlbashen, maar dan wel liefst tegen betaling. Ik heb hen – bij wijze van steun voor hun project – voorgesteld om GRATIS artikelen voor Indymedia.be uit te schrijven, maar dat werd spontaan en bliksemsnel geweigerd.
De redactie van Indymedia.be begint op 1 maart a.s. aan een nieuw project. Karim Hassoun kondigde het hierboven al aan: “Er staat een nieuwe generatie klaar.” Voorlopige werknaam: Ons Nieuws. Lijkt verdacht veel op de krantennaam Het Algemeen Nieuws, de collaborerende oorlogsnaam van De Standaard tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar dat kan toeval zijn. Indymedia.be is nog op zoek naar een nieuwe naam. Mijn persoonlijke suggesties (ik hou van duidelijkheid): www.Hamas-Belgium.be of www.Hezbollah-Belgium.be klinken erg goed want iedereen snapt onmiddellijk waar het deze organisatie om te doen is: de vernietiging van Israël.
Hierna volgt een onthullend artikel van de hand van Eric Krebbers van de bekende Nederlandse nieuwssite Fabel van de Illegaal, over de stijl en de inhoud die het Nederlandse broertje Indymedia.nl hanteert en in het bijzonder het enthousiasme in woord en geschrift dat haar artikels genereert bij haar aanhang. Gaat u er even rustig bij zitten, het loont beslist de moeite!
Antisemitisme op Indymedia-website
“De joden horen op de bodem van de Rode Zee thuis.” Op de website van Indymedia.nl kan iedereen zijn ei kwijt, ook antisemieten. De internet-activisten van het “independent media-project” hebben kennelijk minder problemen met antisemitisme dan met “censuur”.
Om niet afhankelijk te zijn van de commerciële media, heeft men vanuit radicaal-linkse hoek altijd weer eigen projecten opgezet, zoals kranten, tijdschriften, radio- en tv-zenders, en tegenwoordig ook websites. Linkse media zijn er om voor links belangrijke informatie door te geven. En ze dienen meestal ook als platform voor het ontwikkelen van linkse analyses en voor discussies over verzet. Welke discussies en analyses precies aan de orde komen bepaalt meestal de redactie, of soms de organisatie waaraan het medium verbonden is. In het geval van de Fabel-krant tegen racisme worden de lijnen gezamenlijk uitgezet door de hele groep, aan de hand van de politieke praktijk van De Fabel en de daarover gevoerde discussies. Hoofdlijnen voor De Fabel zijn op dit moment de groeiende repressie tegen illegalen, de opkomst van extreem-rechts, nationalisme, antisemitisme en fundamentalisme, en het verzet tegen al deze ontwikkelingen. Verder werkt De Fabel via de krant aan een werkbaar links en anti-patriarchaal analysekader rond bevolkingspolitiek. De redactie schrijft de artikelen zelf, of benadert anderen voor een stuk. Voor artikelen die geen bijdrage leveren aan de gewenste analyses en discussies is er geen plaats in de krant.
Postmodern
Heel anders ligt dat bij een post-modern 1 medium als Indymedia, waarbij vooral de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen “censuur” centraal lijkt te staan. In principe staat het iedereen vrij om een bijdrage te plaatsen op de website van Indymedia. Die maakt daardoor de indruk van een snel groeiende warboel van totaal uiteenlopende stukken. In enkele seconden uitgebraakte onzinnige gedachtenspinsels wisselen af met scherpe inhoudelijke analyses waaraan uitgebreide discussies vooraf gingen. Daarbij wordt alles als gelijkwaardig gepresenteerd. In die zin onderscheidt Indymedia zich nauwelijks van de rest van het internet. Activisten en geïnteresseerden kunnen de werkelijk belangrijke stukken nauwelijks nog vinden in deze postmoderne kakofonie. Tegenstanders van links hoeven zo niet eens hun toevlucht te nemen tot “censuur”: links maakt de serieuze informatie op deze manier namelijk zelf al ontoegankelijk.
De medewerkers van Indymedia zien graag discussies op hun website. Na elk artikel is er daarom de ruimte gecreëerd om te reageren. En dat gebeurt dan ook vrij veel. De gevoerde discussies en woordenwisselingen worden echter niet duidelijk geïnitieerd of zelfs maar enigszins gestuurd. Ze worden eenvoudigweg volledig aan het toeval overgelaten. En omdat in postmoderne kringen iedereen recht heeft op zijn eigen mening en eigen waarheid, wordt fundamentele kritiek al snel tot “censuur” bestempeld. Het gevolg is een willekeurig, richtingloos botsen der meningen, van waaruit nooit serieuze linkse standpunten of strategieën ontwikkeld worden, en waaraan nooit door iemand een praktische conclusie verbonden wordt. Dat zou overigens ook nauwelijks kunnen omdat het, door het gebruik van schuilnamen, zelden duidelijk is met wie men op Indymedia eigenlijk van doen heeft.
Prullenbak
Veel van de discussies op Indymedia beginnen wanneer iemand iets schrijft dat nogal rechts is. Daarop reageren dan linkse individuen die daar terecht niet van gediend zijn. Gevolg is meestal een discussie waarin de linkse uitgangspunten ter discussie staan. Zulke discussies helpen links geen zier verder. Integendeel, dat zijn gewoon rechtse discussies. In principe kan er binnen links geen discussie zijn of bijvoorbeeld racisme of antisemitisme soms begrijpelijk of zelfs okee zijn. Aan de hand van nog onduidelijke maatstaven bekijken de leden van de Indymedia-redactie achteraf of bijdragen er mee door kunnen. Is dat niet het geval, dan worden ze in de “censuur”-prullenbak gedaan. De artikelen daarin blijven echter gewoon voor iedereen toegankelijk. Rechtse troep wordt dus nooit werkelijk verwijderd. Zo lijkt het alsof “censuur” voor Indymedia een groter kwaad is dan onderdrukking en uitbuiting. Maar het verwijderen van rechtse propaganda is geen censuur. Integendeel, het is een belangrijk deel van de linkse strijd!
Door haar beleid van “open publishing” loopt Indymedia het risico een afspiegeling te worden van de opvattingen in de maatschappij, en die worden zoals bekend steeds rechtser. Wanneer men zelfs op dit soort alternatieve websites al rechtse meningen aan kan treffen, dan wordt de normaliteit van die opvattingen nog eens extra bevestigd. En dat is precies wat er nu gebeurt met het snel groeiende antisemitisme. Want naast steekhoudende kritiek op het geweld van de Israëlische staat, bevat de Indymedia-website inmiddels ook al meer dan 100 als antisemitisch te beschouwen stukken en uitspraken. Slechts een tiental daarvan bevindt zich in de open “censuur”-bak. Tegen de rest heeft de redactie kennelijk geen bezwaar. Of in het gunstigste geval heeft men het niet als zodanig herkend. Linkse activisten hebben immers veelal weinig kijk op antisemitisme. Dat is wellicht ook een van de redenen dat van alle rechtse opvattingen juist het antisemitisme als eerste nadrukkelijk de open deur van Indymedia binnenstapt.2
Noten
- 1. Meer over het postmodernisme in: “De werkelijke politiek van het postmodernisme“, Karla Mantilla. In: Fabel Website.
- 2. Hierin staat Indymedia overigens niet alleen. Bladen als Kleintje Muurkrant en Ravage gaan ook in postmoderne richting, en bieden ruimte aan de antisemiet Peter Edel. Zie ook: “De linkse worsteling met Peter Edels antisemitisme“, Eric Krebbers. In: Fabel Archief.
Een kleine selectie van de inmiddels meer dan 100 antisemitische teksten en uitspraken op Indymedia. De Fabel publiceert ze met grote tegenzin. Maar omdat veel activisten de afgelopen tijd beweerd hebben dat het wel meevalt met het antisemitisme, ziet De Fabel zich toch genoodzaakt om deze troep hier af te drukken. Slecht een enkele van deze teksten is door de Indymedia-redactie in de open toegankelijke “censuur”-prullenbak geplaatst. Eventuele vertalingen zijn van De Fabel.
Joodse samenzwering
- “… net zo goed dat Groot-Brittannië, Nederland en in zekere zin Duitsland ook de belangrijkste “takken” zijn van Israël, en dat Israël (het joodse/zionistische bestuur) in die landen zoveel macht heeft, dat is geloof ik 1 ziek netwerk.”
- “We weten dat de zionazi’s met hun doodseskaders de Europese regeringen beheersen.”
- “… de geheime politie van de slang die het zionisme is.”
- “De meeste joden wisten van de aanslagen op het WTC. Voordat ze de gebouwen in boorde.”
- “… de machtige zionistische mediamachine (Steven Spielberg-films, tv-bazen, redacteuren, joodse lobby, etc. etc.).”
Shoah
- “Jammer dat Hitler zijn werk niet heeft afgemaakt. Dan waren we nu bevrijd van die parasieten.”
- “Blind doen ze allemaal zielig over een paar vieze joden die door Hitler zijn afgemaakt.”
- “De Tweede Wereldoorlog was weinig meer dan een podium voor de opkomst van de geperverteerde vorm van zionisme die de aarde nu teistert.”
Joodse eigenschappen
- “… door de beesten, door de Joden.”
- “Joden zijn een zeer gierig volk.”
- “Helaas hebben de joden (Albert Einstein) zo´n destructief wapen uitgevonden, dat de grote oorlog, die onafwendbaar zal komen, leidt tot het einde van de wereld.”
- “Sharon is babymoordenaar, kindermoordenaar en volkerenmoordenaar.”
- “Sharon slacht de Palestijnen en de vampiers van zijn volk drinken hun heilige bloed.”
- “De joden waren al in de tijd van de farao´s niet welkom. Ze werden door de farao´s weggejaagd, vervolgens werden ze vervolgd in de kruistochten, daarna werden ze vermoord door Hitler, en nu uiteindelijk zijn ze gehaat door ieder volk en elk mens behalve dan hun eigen volk, alhoewel dat in sommige gevallen wel het geval is. Voor een zionist is niets belangrijker dan geld of macht, ook al in ruil voor hun eigen broer!”
Nazi’s
- “Ik vind dat men Sharon tekort doet als hij wordt vergeleken met Hitler. Hij is zelfs 1.000 maal erger.”
- “Nazi’s en zionisten voelen zich boven de rest van de mensheid verheven en voelen zich niet schuldig als ze mensen vergassen omdat het om “Untermenschen” gaat.”
- “Zeker nu Israël tal van methoden van het Derde Rijk overneemt en daardoor met recht het “Vierde Rijk” is geworden.”
- “Het is ongelofelijk dat juist zij nu van de Palestijnse kampen concentratiekampen maken. De gaskamers ontbreken, maar worden ruimschoots goedgemaakt door vernederingen, armoede en moord.”
Oorlog tegen joden
- “Bescherm Palestina voordat de joden jullie kant op komen.”
- “Stop met kopen van joodse producten!”
- “De Israëlische staat is illegaal.”
- Tegen een criticus: “Jij bent een duidelijk voorbeeld van een zionist die niets anders verdient dan te worden opgeblazen terwijl hij inkopen doet in een winkelcentrum.”
- “Als Allah het wil, zullen de moslims de joden overwinnen.”
- “De Israëlische staat is de grootste schender van de mensenrechten in de wereld op het moment.”
Antisemitisme
- “Israël levert zelf de grootste bijdrage aan het probleem van het antisemitisme door haar fascistische politiek.”
- “Waarom moeten de joden perse een andere term voor discriminatie hebben. Zodat het nog erger lijkt dan dat het is?”
Bron: Fabel van de Illegaal, nr 52/53, zomer 2002
Auteur: Eric Krebbers
De malaise van de multiculturaliteit
Migraties en de multiculturen die door rechtstreeks uit voortvloeien, zijn door de hele beschavingsgeschiedenis eerder regel clan uitzondering. In elk rijk werd er gemengd en gemixt, geëmigreerd en geimmigreerd – meestal met veel bloed, zweet en tranen. Toch heeft het ontzettend long geduurd alvorens de wetten en mores die stelden wat mocht en niet mocht kritisch in vraag werden gesteld. De mensenrechten bijvoorbeeld – een vrij recente humane uitvinding – worden begrijpelijkerwijs met alle kracht verdedigd en het minste euvel in dot verband wordt als een onmiddellijk te verwijderen smet gezien.
De dwangmatigheid echter waarmee dat geschiedde en de naïviteit die daarbij tentoongespreid werd, leverden een hysterische politieke correctheid op, een manie die vooral belichaamd werd (en wordt) door ‘contra reactionaire progressivisten’ die, na het failliet van het communisme (marxisme), de behoefte aan een utopie bleven invullen via de nieuwe ideologie van een overspannen multiculturalistische idylle.
Pas no 9/11 werd, dan toch voorzichtig plaats ingeruimd voor een kritiek op het naieve en hyperkinetische multiculturalisme en werd gepleit voor de terugkeer van wat gezond verstand. Dit boek gaat in op de progressivistische gedachteloosheid van de multiculturalistische elite. Het houdt tegelijk, onder meer geïnspireerd door intellectuelen uit de moslimwereld, een kritisch pleidooi voor een bedachtzamer omgang met de multicultuur.
WIM VAN ROOY is publicist in allerlei kranten, tijdschriften, encyclopedieën en catalogi over literatuur, kunst, politicologie, filosofie en film. Hij was dertig jaar werkzaam in het onderwijs, waarvan zeven jaar als directeur van de Vrije Israëlitische School Yavne te Antwerpen.
Recensie door Dirk Verhofstadt op Liberales.be
Wie later in de geschiedenis zal terugzoeken naar het beginpunt van de nieuwe religieuze waanzin die uitgaat van radicale islamitische leiders en systemen, zal terechtkomen bij tal van incidenten en aanslagen die in de laatste decennia van de twintigste eeuw plaatsvonden. Cruciaal was de Iraanse revolutie in 1979 en de inval van de Sovjet-Unie in datzelfde jaar in Afghanistan. Maar het wereldwijde effect ervan werd pas zichtbaar op 14 februari 1989 toen Ayatollah Khomeini het bevel gaf de auteur Salman Rushdie, een Indiër van Britse nationaliteit, te vermoorden. Salman Rushdie schreef werken als Middernachtskinderen in 1981 en Schaamte in 1983 waarin hij de streng religieuze en tribale gemeenschappen hekelt die gebaseerd zijn op mythes, magie en legendes in plaats van op de rede. ‘Waar God aan de macht is, mogen sommige dingen niet waar zijn,’ schrijft hij. Maar het boek dat het meest ophef zou maken, was De Duivelsverzen in 1989. Daarin suggereert de auteur dat het heilige boek door Mohammed werd verzonnen. Eén personage is een islamitische religieuze leider die in ballingschap leeft en die uit is op wraak, desnoods ten koste van zijn eigen volk. Het gaat hier duidelijk om een parallel met Khomeini die jarenlang als balling in Frankrijk leefde.
‘Ik deel de trotse moslimgemeenschap in de wereld mee dat de schrijver van het boek The Satanic Verses, dat zich keert tegen de islam, de profeet en de Koran en iedereen, die, kennis dragend van de inhoud ervan, betrokken is geweest bij de publicatie van het boek, ter dood zijn veroordeeld. Ik vraag alle moslims, waar dan ook, hen te executeren,’ zo verkondigde ayatollah Khomeini. De moordenaar zou een premie van drie miljoen dollar krijgen. De veroordeling had het effect van een mentale kernbom waarvan de giftige neerslag alle continenten bereikte, een soort ondergrondse splijting tussen de geesten van moslims overal in de wereld. Het zorgde enerzijds voor meer zelfbewustzijn bij heel wat geschoolde moslims die het traditionalisme en de hang naar authenticteit als een rem ervoeren voor de ontwikkeling van islamitische samenlevingen. Maar anderzijds en veel diepgaander zorgde het voor een opstoot van radicalisme onder de talloze grote en kleine geestelijke leiders, mannen, broers en zonen die perfect aanvoelden dat hun eeuwenlange dominantie tegenover vrouwen aan het wankelen was. In die zin zagen ze de satire van Salman Rushdie als een enorm gevaar dat alleen gestopt kon worden door een gruwelijk gebaar: hem de keel oversnijden. De fatwa van Khomeini sloeg niet alleen op de auteur maar eveneens op de uitgevers en vertalers. Rushdie dook onder en overleeft alsnog de fatwa, maar de Italiaanse vertaler van zijn boek Ettore Capriolo en zijn Noorse collega William Nygaard werden zwaargewond bij een aanslag, de Japanse vertaler Hitoshi Igarashi werd vermoord. De Turkse schrijver Aziz Nesin die als atheïst zijn steun betuigde aan Rushdie kreeg prompt doodsbedreigingen en overleefde amper een aanslag op zijn leven. In verschillende moslimlanden en zelfs in het zogenaamd democratische India is het boek verboden. Voor alle duidelijkheid: 2006 meldde het Iraanse persbureau dat de fatwa ‘voor altijd van kracht blijft’.
Intussen weten we dat het van kwaad naar erger liep. Sinds de aanslagen van 9/11, maar voor scherpe waarnemers al veel vroeger, is het jihadistische islamisme bezig aan een wereldwijde veroveringstocht waarbij alle middelen goed zijn om het door Mohammed verkondigde woord in de praktijk te brengen. Wie op het gevaar van die evolutie wees, werd door de links-progressieve elite stante pede in het extreemrechtse kamp geduwd. Die elite verdedigde immers het multiculturalisme als ideaalbeeld, waarbij het cultuurrelativisme als vanzelfsprekendheid werd verheven. Tegen die tendens van het politiek correcte denken verschenen de voorbije jaren ophefmakende boeken die de spreekwoordelijke vinger op de wonde legden. Ondermeer van Oriana Fallaci en Irshad Manji, over Michel Houllebecq en Bruce Bauer, tot Ayaan Hirsi Ali en Nahed Selim. Niet altijd even verfijnd, maar wel oprecht op de bres voor de moderniteit. In diezelfde geest verscheen het boek De malaise van de multiculturaliteit van de publicist Wim van Rooy. Zijn boek is een frontale aanval tegen de onverschilligheid van de links progressieve elite voor de nieuwe opmars van religies in het algemeen en van de orthodoxe islam in het bijzonder. Daarbij haalt hij keihard uit naar zelfverklaarde progressieven als Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Johan Leman, Herman de Ley, Sami Zemni, Jan Blommaert, Eric Corijn, Lucas Catherine en anderen die elk op hun manier de uitwassen van het antimodernistische denken van de islam goed trachten te praten. Wim van Rooy houdt een kritisch pleidooi voor een bedachtzamer omgang met de multicultuur, maar geeft tegelijk een waarschuwing aan al wie religie ziet als een factor van dialoog, wederzijds respect en verdraagzaamheid. De realiteit is immers dat religies juist zorgen voor verdeeldheid tussen mensen en aanzetten tot haat en intolerantie.
Volgens Van Rooy gingen multiculturalisten en Vlaams Belang een dodelijke paringsdans aan waardoor ze elkaar versterkten in het kwade en het onnozele. De leegte van hun argumentatie staat intussen in schril contrast met de werkelijke beweegredenen van de islamisten die er een perfide agenda op nahouden. Van Rooy verwijst hierbij naar de Algerijnse schrijfster Yasmine Khadra (die in feite een man is, maar onder een schuilnaam moet schrijven) die aan de jongeren voorhoudt: ‘Ik zal zin geven aan je ellende’. In diezelfde periode werden op muren in Arabische steden – die tot dan vasthielden aan de moderniteit en het socialisme – de slogan ‘Islam is the solution’ geschilderd. Tal van zogenaamd linkse progressieve intellectuelen namen die slogan voor waar. Ze keerden zich bijvoorbeeld massaal tegen de autoritaire Sjah van Iran en omarmden Ayatollah Khomeini als de bevrijder van de onderdrukten juist zoals Heidegger dat deed met het nazisme en Sartre met het maoïsme. Intussen is gebleken hoe verkeerd ze zaten. Wat ze in hun ideologische blindheid niet zagen was de moordende intolerantie van de islamitische geestelijkheid. De islam is geen ‘solution’ maar een middel om mensen op te sluiten één enkele identiteit, hen op te zetten tegen de moderniteit (vooral tegen de rechten van de vrouw) en hen te bewegen tot een ware strijd tegen de ongelovigen (christenen, vrijzinnigen, vrouwen en homoseksuelen). En het erge is dat westerse linkse intellectuelen hen daarbij hielpen en helpen. Ze sluiten zich af voor ware problemen of proberen de onvermijdelijke tegenstellingen te verdrinken in interreligieuze bijeenkomsten, praatbarakken die geen enkele, ik herhaal, geen enkele positieve bijdrage voor een harmonieuze samenleving hebben aangebracht.
Sterker nog, de westerse intellectuele elite beschouwt religie als een positieve factor in onze samenleving. Dat zeggen bijvoorbeeld de Amsterdamse burgemeester Job Cohen en de Limburgse provinciegouverneur Steve Stevaert, beiden socialist en vrijzinnig, maar steeds op hun hoede voor een politiek incorrecte uitspraak. Hun vertrouwen in religie als bindende kracht tussen mensen met uiteenlopende geloofsstandpunten is gewoon wereldvreemd. Religies verenigen enkel overtuigden maar verdelen alle anderen. Daarom bestookt Wim van Rooy de profeten van de religieuze harmonie als een boksbal waar hij rond danst en op alle manieren met welgemikte stoten een deuk inslaat. Dat leidt in zijn boek soms tot herhalingen die tientallen pagina’s lang duren met daarenboven forse scheppen scherpe voetnoten, maar ze vervelen niet. Integendeel, ze doen de lezer beseffen dat het echt tijd wordt om te reageren. De auteur zelf is ondanks zijn voortdurende dans rond de boksbal onvermoeibaar. Zijn woede over het oorverdovende stilzwijgen van de zelfverklaarde progressieve elite is daarvoor te groot. Het boek leest als een tornado met citaten uit hele bibliotheken die de lezer niet alleen onthutsen, maar tegelijk ook boos maken. Boos omwille van zoveel gemakzucht, domheid, lafheid, ontkenning, onverschilligheid, opportunisme en zelfs schuldige medeplichtigheid van zoveel bobo’s, intellectuelen en opiniemakers die daarmee de verlichtingsidealen verraden. Die elk protest tegen het antiliberale en ondemocratische gedrag van zoveel moslims afdoen als een vorm van racisme, gebrek aan respect, onwetendheid en haantjesgedrag. Zij zijn het die de Ayaan Hirsi Ali’s van deze wereld bespotten, eisen dat ze hun toon zouden milderen en liefst zwijgen. Niet de weerzinwekkende patriarchale wanpraktijken van de islamisten klagen ze aan, maar de boodschappers van zoveel onrecht die de moed hebben om te spreken. In plaats van dergelijke moedige stemmen te beschermen laten de multiculturalisten hen in de steek, sterker nog, ze nemen er afstand van en laten oogluikend toe dat ze desnoods vermoord worden. Eigen schuld, dikke bult, denken ze dan, en ze gaan over tot de orde van de dag.
‘Wil de liberale democratie geen mythe worden, dan mag ze reële problemen niet afdekken, ze mag niet bewegingsloos en al te omzichtig zijn, zoals ze meer dan tien jaar in verband met het multiculturalisme heeft gedaan’, schrijft van Rooy en hij gelooft niet in toverwoorden als ‘oecumene’ en ‘actief pluralisme’ als oplossing. Wat zijn dan die problemen? Eigenlijk teveel om op te sommen. In de Arabische landen ondermeer religieuze moordlust, onderdrukking van vrouwen en ongelovigen, toepassing van de onmenselijke islamitische wetgeving (de sharia), moorden op afvalligen en homoseksuelen, een fanatiek antisemitisme, verplichte sluiering (van niqaabs tot burka’s) die steeds vaker en op jongere leeftijd wordt opgelegd aan vrouwen en meisjes, besnijdenis van meisjes, verstotingen van vrouwen, discriminatie (van al wie niet het plaatselijk dominerende geloof volgt), racisme (in het bijzonder tegen zwarten), verwerping van vrije meningsuiting en van het recht op zelfbeschikking, schijndemocratieën, ontkenning van de Holocaust, verwerping van het kritisch rationalisme, afwijzing van de wetenschap (in het bijzonder de evolutietheorie), en totale onderwerping aan het woord van Allah en zijn vertegenwoordigers op aarde, de ayatollahs, mullahs en imams. Allemaal zaken die in de loop van de voorbije decennia ook binnensijpelden in Europa. Want ook in de westerse landen maakt het islamisme opgang. Denk aan vrouwenonderdrukking (de vluchthuizen bevatten verhoudingsgewijze veel meer allochtone vrouwen), gedwongen huwelijken, verplichte klederdracht, verstotingen, besnijdenissen (doorgaans uitgevoerd tijdens de verlofdagen in het land van herkomst), molesteren van afvalligen, bedreigen en vermoorden van critici (Rushdie, Van Gogh, Hirsi Ali, Ehsan Jami), zwijgen over de judeocide in de lessen geschiedenis, opmars van het creationisme, oproepen tot het van het dak gooien van homoseksuelen, ophemelen van zelfmoordacties van Hamas en Hezbollah, de denigrerende houding van jonge moslims (prinsjes) tegenover meisjes, christenen, atheïsten, joden, dieren, enz… Wie het durft aan te klagen wordt door de linkse elite in de hoek gezet als nestbevuiler, racist, fascist of islamofoob. De schuld ligt steevast bij het kapitalisme, het kolonialisme, het gebrek aan respect (van westerlingen), het individualisme, de discriminatie op de arbeidsmarkt, het gebrek aan scholingskansen. Maar een probleem bij de islamisten? Neen toch.
Sterker nog, ‘Men leidde de aandacht direct af door meteen te verwijzen naar sociale en economische (wan)toestanden in de Arabische wereld, al was de stilstand van de islamitische beschaving al lang voor het kolonialisme begonnen en kregen Europese moslims ondertussen alle kansen om zich een decent bestaan op te bouwen, te leren en te werken, ondanks de racistisch geïnspireerde achterhoedegevechten’, aldus Van Rooy. De praktijken die islamisten toepassen zijn vergelijkbaar met die van de nazi’s tegenover de Joden en de eigen burgers. Zoals de opdeling tussen Ubermenschen (mannelijke islamisten zelf, en dan onderling nog eens verdeeld in allerlei afsplitsingen zoals soennieten en sijieten) en Untermenschen (vrouwen, christenen, ongelovigen en afvalligen), de moorddadige onderdrukking van critici, de adjecte inhoud van talloze passages in de koran, het permanente antisemitisme en racisme, de talloze discriminaties tegenover andere volkeren, en de vermeende onfeilbaarheid van de religieuze leider(s). Maar de postmodernen horen en zien het niet en blijven het ontoelaatbare goedpraten of blijven er stil over. ‘Het juist door daarover en over andere heikele zaken te zwijgen en onze seculiere uitgangspositie onduidelijk te markeren dat we de stilte in islamitische kringen aanzwengelen’, zo stelt Van Rooy net als Irshad Manji vast. En hij vervolgt: ‘Die stilte neemt slechts toe want afvallige en gematigde moslims voelen niet alleen angst voor de extremisten onder hen, maar ze voelen zich ook in de steek gelaten door een aanzienlijk segment van de Europese culturele elite die, geconditioneerd als ze is alleen hoerawoorden kent in verband met de multiculturele samenleving.’ Toch merkwaardig hoe die vermeende progressieve elite vroeger zo tekeerging tegen het klerikaal conservatisme en nu een religie verdedigt ‘die er elke dag blijk van geeft dat ze de moderniteit niet begrijpt.’
‘Zwijgen is verraad’, zo zegt de Egyptische Nahed Selim en Wim Van Rooy heeft dat ook begrepen. Daarom spreekt hij vrijuit. Sommigen zullen foeteren dat hij hiermee extreemrechts in de kaart speelt, maar in die val trapt de auteur niet. Hij beseft dat net het zwijgen over wantoestanden het Vlaams Belang groot heeft gemaakt. Daarenboven toont hij goed aan dat hij niets moet hebben van het vulgaire discours van die partij die in feite een bondgenoot is van het islamisme. Vlaams Belangers en islamisten zijn even erg, aldus ook Ayaan Hirsi Ali. Wim van Rooy kiest onomwonden voor de democratische liberale rechtstaat als de na te streven maatschappijorganisatie waarin het individu, en niet een groep, en al zeker geen geloof, volk of ras, centraal staat. Hij gelooft niet in de emanciperende en bevrijdende kracht van religies alhoewel hun apologeten ons dat willen doen geloven, niet alleen binnen de islam maar ook in het jodendom en de christelijke kerken, dat laatste vooral in de VS. ‘Het wordt dus tijd’, zegt van Rooy, ‘dat atheïsten, vrijzinnigen, vrijgeesten, liberalen en dat deel van de gelovigen dat de democratische ogen openhoudt, weer van zich laat horen. Maar wat gebeurt er? Van de weeromstuit worden zij als onverdraagzaam bestempeld, zowel door de elite-gelovigen, door de fictionalisten als door diegenen die een ruimhartig multiculturalisme cultiveren en eraan voorbijzien dat het islamisme misschien de grote incubator kan zijn.’ In die zin schaart Van Rooy zich ook achter het pleidooi van Paul Cliteur voor een ‘moreel esperanto’ en het kritisch rationalisme dat Karl Popper voorstond. Eeuwenlang hebben onze voorouders gestreden voor fundamentele rechten en vrijheden waar we in het westen nu van genieten. Het zou schandelijk zijn die te vernietigen of te ontzeggen aan de miljoenen die in onderdrukking leven. De voornaamste oorzaak is religie. Het wordt dan ook hoog tijd dat we de vermeende heilige teksten in vraag stellen en onze ethiek finaal ontdoen van elk mysticisme. Wie dit indrukwekkende boek leest zal begrijpen waarom.
Bronnen: De Morgen van 21 april 2009: De zoete likeur van het linkse zelfbedrog en op Verzet.org: De malaise van de multiculturaliteit (Wim van Rooy); Liberales Denktank: Wij, linkse lemmingen van 24 april 2009; Op deze blog: De zoete likeur van het linkse zelfbedrog van 27 april 2009; Links terrorisme en romantiek: Het Baader-Meinhof Complex van 27 mei 2009; Elsevier.nl: ‘Stasi-medewerker schoot student Ohnesorg dood’ van 22 mei 2009 en Links terrorisme en romantiek van 25 mei 2009; lees ook op Verzet Blogspot: Haat zaaien ten gunste van een eigen lucratieve carrière (door Peter Siebelt) van 14 februari 2009 en Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976) van 1 februari 2009;
Links terrorisme en romantiek: Het Baader-Meinhof Complex
Afshin Ellian : “Vorige week is bekend geworden dat de West-Berlijnse politieman die op 2 juni 1967 de Duitse student Benno Ohnesorg (26) doodschoot (afbeelding rechts), een medewerker van de Oost-Duitse Stasi was. De Stasi was de gevreesde Oost-Duitse veiligheidsdienst. Met de dood van Benno Ohnesorg begon de snelle radicalisering van de Duitse studentenbeweging die uiteindelijk uitmondde in terreur. Maar de revolutionaire studenten dachten dat de politie van het kapitalistische regime een onschuldige student had doodgeschoten. De agent werd wel vervolgd en vrijgesproken, omdat hij per ongeluk had geschoten. Maar daarmee was al ‘Der Baader Meinhof Komplex’ geboren.
Interessant is te weten dat die student tijdens een demonstratie tegen het bezoek van sjah van Perzië aan West-Duitsland om het leven kwam. Daarom werd hij ook in de links- terroristische kringen van Iran verheerlijkt als een slachtoffer van het ‘Duitse liberaal- fascisme’. In Iran zijn ze nu een illusie armer geworden. De held werd omgebracht door de agenten van de heilstaat. Een agent die ook nog werd betaald: 550 Mark in 1955, in 1966 zelfs 4.500 Mark. Weinig romantiek! De romantici handelen in een reële en onromantische wereld.”
Bronnen: Elsevier.nl: ‘Stasi-medewerker schoot student Ohnesorg dood’ van 22 mei 2009 en Links terrorisme en romantiek van 25 mei 2009; lees ook op Verzet Blogspot: Haat zaaien ten gunste van een eigen lucratieve carrière (door Peter Siebelt) van 14 februari 2009 en Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976) van 1 februari 2009;
Haat zaaien ten gunste van een eigen lucratieve carrière (door Peter Siebelt)
In ons land worden we geconfronteerd met een almaar groeiende haat tegen Joden en Israël. Een probleem dat in belangrijke mate is gecreëerd door de jarenlange manipulaties van autochtone Nederlanders. Nederlanders die vanuit hun veelal gesubsidieerde activiteiten of invloedrijke posities het zaad van de haat hebben gezaaid. Voor de opbouw van hun eigen zeer lucratieve carrière misbruiken deze haatzaaiers niet alleen al drie decennia lang de Arabische bevolkingsgroep, maar ook jonge studenten.
Ze bevolken onze politiek, universiteiten, media, vakbeweging, politiek en niet-Gouvernementele organisaties. De onderzoekers Marcel van Hamersveld en Michiel Klinkhamer gaven de activiteiten van dit soort figuren de passende titel “Messianisme zonder mededogen”. Wie zijn deze autochtone Nederlanders en welke posities bekleden ze nu? Hun carrière begon in de begin jaren zeventig- en tachtig, toen allerhande extreemlinkse actiegroepen als paddenstoelen uit de grond schoten. Ze waren antikapitalistisch, anti-imperialistisch, antikoloniaal en steunden opstandelingen in de Derde Wereld. Alles moest anders, de gevestigde orde moest omver geworpen worden.
Dag en nacht waren ze in de weer om contacten te leggen met allerlei revolutionaire bewegingen in de wereld waaronder het EPLF (Eritrees Bevrijdings Front), het PAC (Pan Africanistisch Congres van Azania), African National Congress (ANC) Zuid Afrika, South West Africa People’s organisation (SWAPO) in Namibië, de MIR (Movimiento Izquierda Revolucionario) in Chili, de Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional (FMLN) in El Salvador, Frente Sandinista de Liberación Nacional ( FSLN) in Nicaragua, de Tamil Tijgers in Sri Lanka, de Koerdische Partiya Karkerên Kurdistan en … het Palestijnse Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) of de PLO (Palestine Liberation Organization).
In deze periode was de Koude Oorlog in volle gang en speelde het Midden-Oosten een strategische rol tussen Oost en West. De Joodse staat Israël was een doorn in het oog van Sovjets, mede omdat ze een westerse enclave vormden binnen de Arabische wereld. Met veel enthousiasme steunden de toenmalige Oostbloklanden Arabische regimes en terroristen die Israël bevochten. Zo werd het Palestijnse terrorisme vanaf 1968 jarenlang volledig door de Sovjet-Unie bewapend. Tevens konden de Palestijnen rekenen op de eerder genoemde kameraden binnen de linkse actiegroepen in het westen. Die ontketenden met hun politieke broodheren solidariteitsacties en oefenden druk uit op hun regeringen, media en maatschappelijke organisaties om hun gezamenlijke doelstellingen te verwezenlijken.
In Nederland waren belangrijke beleidsmakers binnen deze actiegroepen onlosmakelijk verbonden met linkse politieke partijen, waaronder de toenmalige CPN, PSP, PPR (huidige GroenLinks) en PvdA. Een van deze actiegroepen was het Nederlands Palestina Komitee (NPK). Ze droomden van de Socialistische Republiek Palestina en schaarden zich achter de PFLP of Al Fatah en de PLO.
Een komitee dat:
- - Functioneerde als een soort mantelorganisatie van de PLO.
- - Al Fatha-terroristen in haar bestuur opnam.
- - Een broedmachine werd voor Nederlanders die ook wel eens terroristje wilden spelen.
- - De Palestijnse zaak steunde in een periode dat deze in de ogen van de publieke opinie vrijwel synoniem leek te zijn met kapingen, gijzelingen, moord en doodslag.
- - Opriep tot het boycotten van reisbureaus die reizen organiseerden naar Israël
- Picket-lines hielden en folders uitdeelden bij supermarkten met daarin een oproep Israëlische producten te boycotten.
- - Informatiedagen organiseerden voor docenten maatschappijleer die tevens werden bedolven met informatiepakketten over de Palestijnse kwestie.
- - Demonstraties organiseerde waarin bij herhaling kreten te horen zijn als “Hamas, Hams, alle Joden aan het gas”.
- - Haar tentakels diep binnen Universiteiten liet kronkelen waaronder de inmiddels beruchte Universiteit van Amsterdam (UvA), waar enkele NPK-leden een glansrijke carrière opbouwden.
Hoezo 'onschuldige' vrouwen en kinderen in Gaza?
Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat deze club de bloedbaden, veroorzaakt door Palestijnse terroristen, steeds weer goedpraatten met de smeekbede toch vooral begrip te hebben voor de motieven van de daders.
De PLO pleegde tussen 1969 en 1985 meer dan 8000 aanslagen, waarvan tenminste 435 in het buitenland. Meer dan 650 Israëli’s – waarvan driekwart burgers -, 28 Amerikanen en tientallen burgers van andere landen kwamen daarbij om. Deze aanslagen kwamen op gang nadat een van de oprichters van Al Fatah, Yasser Arafat, in februari 1969 werd gekozen tot voorzitter van de PLO. Drie maanden later, in mei 1969, kwamen enkele van zijn Nederlandse aanhangers in het geweer en richtten het NPK op.
Tijdens de oprichtingsdag was de sfeer onder het Leidsepleingroepje gespannen. Een aantal van hen stond aan de vooravond van een actie die Nederland voorgoed zou gaan veranderen. Mede door hun activiteiten zou een aantal universiteiten waaronder de Universiteit van Amsterdam (UvA) en de Katholieke Universiteit Nijmegen (KUN) een ongelooflijke rol gaan vervullen als broedmachines van haat en radicale acties.
Lees HIER verder op de Blog van Peter Siebelt en ervaar in een serie vervolgverhalen – een ontdekkingsreis – hoe een klein groepje ‘lijkenpikkers’ de sfeer tegen joden en Israël gingen bepalen.
Lees ook op Verzet Blogspot:
- Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976)
- De kater van België na de oorlog in Gaza: een waarschuwing voor de toekomst
- Stijn Meuris: Jodenhaat-met-smiley in ‘Man bijt Hond’ of was het ‘Stijn bijt Jood’?
- Pro-Palestijnse manifestaties evolueren snel naar puur antisemitisme
- ADF rapport: zeven Europese landen bevraagd over hun antisemitische ‘gevoelens’
Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976)
Bijgewerkt: Gijzeling Entebbe 27 juni 1976 – 4 juli 1976
Wie zich afvraagt hoe het komt dat links tot extreemlinks in België en Nederland zich zo vijandig opstelt tegenover Israël en zelfs het bestaansrecht van de Joodse staat in vraag stelt, op het randje af (en er soms ver over) antisemitische stellingen inneemt en propageert, houding die zich dikwijls uit in de gekende stereotiepe veralgemeningen over Joden in het algemeen en Israëli’s in het bijzonder, vind in de kaping van 1976 een opmerkelijke ideologische voorloper.
Het anti-Zionisme manifesteerde zich voor het eerst na de sociaal-culturele revolutie van Mei ’68 en kende haar eerste gewelddadige opstoot in de jaren zeventig van de vorige eeuw tijdens de gijzeling in Entebbe. Het anti-Zionisme van toen vertaalde zich toen de facto in puur antisemitisch geweld tijdens die beruchte kaping van eind juni 1976, wanneer linkse extremisten en Palestijnse terroristen de handen in elkaar sloegen tegen Joden en Israëli’s.
Op 27 juni 1976 werd Vlucht 139 van Air France met 246 passagiers aan boord, en op weg was van de Israëlische luchthaven Ben Goerion via Parijs naar Athene, gekaapt door Arabische en Duitse terroristen. De Arabische terroristen kwamen pas tijdens de tussenstop in Athene aan boord. De kapers, gewapend met wapens en granaten, bevalen de piloot om door te vliegen naar Benghazi in Libië om bij te tanken. In Beneghaza lieten de kapers een jonge zwangere vrouw vrij. Het vliegtuig vertrok opnieuw en landde uren later op de luchthaven van Entebbe in Oeganda, omstreeks 3u15 locale tijd in de ochtend van 28 juni 1976.
De ganse gijzelingsactie in Entebbe stond onder de leiding van twee Duitsers: de toen 28-jarige Brigitte Kuhlmann en haar 27-jarige vriend Wilfred Böse waren leden van de West-Duitse terroristische groep Revolutionäre Zellen (RZ). De ‘Revolutionaire Cellen’ was een extreemlinkse buitengewoon gewelddadige groepering gelieerd aan de beruchte groep rond Andreas Baader en Ulrike Meinhof, leiders van de Rote Armee Fraktion (RAF).
Jitschak David: “[..] opeens hoorden we een vrouw [Brigitte Kuhlmann] vreselijk schreeuwen. Iedereen keek in de richting van het gekrijs dat uit de eersteklas kwam. Binnen een paar seconden kwamen de stewards en stewardessen tevoorschijn, met hun handen omhoog. Ze liepen naar de staart van het vliegtuig, met gezichten zo bleek als de dood. Sommigen mompelden wat geruststellende woorden. De twee mannen die in Athene waren ingestapt, stonden op, duwden degenen die hun in de weg stonden aan de kant en renden brullend naar de voorkant van het vliegtuig. In hun handen hadden ze pistolen en ontgrendelde handgranaten. Achter mij zei iemand: “We zijn door terroristen gegijzeld.”
Ik keek naar hun gezicht, en herkende hen inderdaad als de Arabieren die ik `neven’ had genoemd toen zij instapten. Op hun gezichten lag angst, maar ze hielden de wapens goed vast. Kennelijk waren ze daar goed in getraind. Bij de ingang van de eersteklas stond een vrouw in een blauwe jurk, met een bril. In haar linkerhand had zij een pistool en in haar rechter een ontgrendelde handgranaat. Met een hese stem schreeuwde ze: `Handen omhoog’. Ze klonk hysterisch.
Nog maar een paar ogenblikken tevoren werd er gezellig gekletst in het vliegtuig. Nu heerste er complete stilte. Iedereen was in zichzelf gekeerd en volgde vol spanning en angst de bewegingen van de kapers. Niemand durfde te praten, slechts hier en daar klonk gefluister. Er klonken tranen in de stem van Hadassa toen ze zei: “Jitschak, het gaat niet om ons, alleen om onze kinderen. Nu zullen ze ook opgroeien zonder ouders, net als wij.” Uit de luidsprekers kwam een stem die Engels sprak met een vreemd accent [Wilfred Böse]. “Hier spreekt Bazil El-Kubsi, de nieuwe gezagvoerder van het vliegtuig. Jullie vliegtuig is nu in handen van de organisatie “Che Guevara”, en de Gaza-eenheid van Het Volksfront voor de bevrijding van Palestina (PFLP), en het vliegtuig heet van nu af aan “Haifa”.”
Hij praatte door over de vijanden van de PFLP. Hij beschuldigde Frankrijk van de oprichting van een nucleaire installatie in Israël en het verkopen van vliegtuigen en wapens aan Israël. (Maar het vliegtuig was eigendom van Air France.) De stewards en stewardessen waren een beetje op adem gekomen na de kaping, maar zagen er nu bezorgder uit. Ze bleven de passagiers bedienen en probeerden zelfs te glimlachen. Hun vertrokken glimlach en bleekheid toonden echter wat ze werkelijk voelden.”
Afbeelding hiernaast: Vlag en symbool van de PFLP, waaruit duidelijk haar einddoel blijkt: integrale en onvoorwaardelijke annexatie van Israël bij Jordanië. Wat er dan met de Joodse Israëli’s moet gebeuren laat zich raden: met de fysieke verdrijving en/of vernietiging van het Joodse Volk van Israël, wordt ook die vraag door Arabische ‘democraten’ onomwonden beantwoord….
Hun vier andere medekapers waren Palestijnse terroristen, Fayez Abdul-Rahim Jaber en Jayil Naji al-Arjam en nog 2 anderen, militanten van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina van Wadie Hadad, het brein achter de kaping. Het Popular Front for the Liberation of Palestine – External Operations / PFLP-EO werkte nauw samen met de organisatie van Abu Nidal en de West-Duitse RAF. Eén van zijn beruchtste leden was Ilich Ramírez Sánchez, bijgenaamd de Jakhals. Na Al Fatah van wijlen Yasser Arafat wordt de PFLP als de 2de grootste Palestijnse fractie beschouwd binnen de PLO.
Na de landing van het vliegtuig in Oeganda op 29 juni 1976 begint Wilfred Böse met de eerste Duitse selectie sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog ! en het einde van het Derde Rijk: Joden worden gescheiden van de niet-Joden. Voor 49 niet-Joden is de kaping voorbij, zij worden vrijgelaten. “Zo heeft Hitler vanuit zijn graf andermaal een overwinning behaald”, zegt Jitzchak Hofi, Chef van de Mossad, Israëlische Geheime Dienst .
Idi Amin, de Slager van Oeganda
Kampala, juli 1975. Vrienden voor het leven: Idi Amin, de dictator van Oeganda bijgenaamd de ‘Slachter van Afrika’ en Yasser Arafat (Al Fatah / PLO)
In die periode was dictator Idi Amin (1928 — 2003) aan de macht die van 1971 tot 1979 president was van Oeganda. Zijn regime wordt algemeen als één van de bloedigste in de moderne Afrikaanse geschiedenis beschouwd. Hij droeg de bijnaam ‘Slachter van Afrika’: onder zijn bewind werden circa 300.000 mensen vermoord. Met Idi Amin op hun hand voelden de kapers zich vrij zeker van hun zaak. De dictator had zich de dag voordien nog in het gezelschap van de gijzelnemers vertoond samen met zijn zoontje in fantasie-uniform en zijn steun aan de Palestijnse zaak betuigd.
Wilfried Böse eiste de vrijlating van 53 personen die opgesloten zaten, waaronder 40 in Israëlische, één in Frankrijk en vijf in Kenia. Daarnaast eist Böse ook de vrijlating van een aantal beruchte Duitse terroristen die in Duitse gevangenissen levenslange gevangenisstraffen uitzaten: Jan-Carl Raspe, Ingrid Schubert en Werner Hoppe van de Duitse RAF (Rote Armee Fraktion) rondom de Baader-Meinhoffgroep. Daarnaast eisten de Duitsers de vrijlating van Fritz Teufel, Ralf Reinders en Inge Viett van de extreemlinkse stadsguerillagroep de ‘Bewegung 2. Juni’ die sinds de bomaanslag van 5 juni 1974 op het Turkse consulaat in Bonn achter de tralies zaten.
Daarna zal de gijzeling van 104 achtergebleven Joden en Israëli’s zich dagenlang voortslepen tot op 4 juli 1976 een speciale elite-eenheid van het Israëlische leger een aanval deed op het vliegtuig, die later bekend werd als Operatie Entebbe. Het IDF schakelde de gijzelnemers uit, bevrijdde de gegijzelden die onder een kogelregen in de vliegtuigen werden geladen en via Nairobi naar Israël gevlogen. Beide Duitse terroristen – Wilfried Böse en zijn vriendin Brigitte Kuhlmann – werden tijdens deze bevrijdingsactie eveneens door het IDF (Israëlische leger) doodgeschoten.
Het lot van Dora Bloch
Dora Bloch met haar kleindochter
Naast de zes tot zeven gedode terroristen kwamen ook 45 Oegandese soldaten om het leven in Entebbe, alsook vier Joodse gegijzelden en één Israëlische soldaat. Die soldaat was uitgerekend kolonel Jonathan ‘Yoni’ Netanjahu, commandant van de speciale elite-eenheid en spilfiguur van de bevrijdingsactie. Yoni was tevens de oudere broer van de latere minister-president van Israël Benjamin Netanjahu. Yoni wordt sindsdien in Israël geëerd als nationale oorlogsheld.
Drie gegijzelden sneuvelden: Jean-Jacques Maimoni, Pasko Cohen en Ida Borochovitch. Een vierde gegijzelde werd later vermoord. Een van de passagiers die in Entebbe leek tot de groep vrijgelatenen te behoren, was de 75-jarige weduwe Dora Bloch. Dora Bloch bezat zowel de Britse als de Israëlische nationaliteit. Op basis van haar Brits paspoort werd zij als één van de niet-Israëli passagiers ‘weg geselecteerd’ en op 2 juli uit de groep Joodse gegijzelden losgelaten. Dora Bloch woonde Tel Aviv en was op weg naar New York voor het huwelijk van haar jongste zoon. Echter, bij haar vrijlating was ze onwel geworden en werd zij na de Israëlische aanval opgenomen in het Mulago hospitaal van Kampala. Daarna werd niets meer van haar vernomen.
Lange tijd bleef haar lot en de oorzaak van haar dood onzeker. De hele waarheid omtrent haar tragische lot kwam pas veel later aan het licht. In juli 1977 vertelde oud-Minister voor Gezondheid Henry Kyemba, de toenmalige Openbare Aanklager van het Oegandese Ministerie van Justitie, aan de Human Rights Commissie van Oeganda, dat Dora Bloch op bevel van president Idi Amin op 4 juli 1976 (kort nadat de Israëli’s met het vliegtuig en gegijzelden aan boord Entebbe had verlaten) van haar ziektebed was gehaald en vermoord werd door twee legerofficieren van het Oegandese leger:
“De bijzonderheden van de gebeurtenissen die toen volgden, zijn nooit officieel bekend gemaakt, maar men heeft ze mij enkele uren daarna verteld. Toen Chandley zijn bezoek bracht aan mevrouw Bloch, vroeg ze om wat Europees voedsel. Chandley ging toen naar huis om iets voor haar klaar te maken. In die tussentijd kwam Amin, die het zwaar te verduren had door de vernedering die hij ondervonden had door toedoen van de Israëli’s. Tijdens Chandley’s afwezigheid arriveerden er vier mannen van her Nationaal Opsporingsbureau in Mulago, met twee auto’s. Ze parkeerden ze bergopwaarts, tegenover de ingang die leidde naar de afdeling Ongevallen.
Twee van de mannen, van wie ik later hoorde dat het majoor Faruk Minawa, bet hoofd van bet Nationaal Opsporingsbureau en kapitein Nasur Ondoga, hoofd van het protocol voor de president waren, liepen naar haar kamer. Ze droegen burgerkleding en pistolen. Het was duidelijk dat ze wisten waar ze naar toe moesten, en begrepen dat hun slachtoffer niet veel weerstand zou kunnen bieden. Ze schreeuwden de staf toe uit de weg te gaan, bevalen de politieagent die de wacht hield voor de deur van mevrouw Bloch opzij te gaan, smeten de deur open en sleurden haar uit bed. Mevrouw Bloch moet onderhand wel geweten hebben van de aanval en ze zal geen moment getwijfeld hebben aan de bedoelingen van de mannen. Ze grepen haar ruw bij de armen en sleepten haar drie trappen af, zonder haar wandelstok, haar handtas, schoenen en jurk mee te nemen. Aangezien ze heel moeilijk liep, moeten ze haar half gesleept en half gedragen hebben. Ze schreeuwde onafgebroken.
Patienten, staf en bezoekers verdrongen zich bij de deuren van de zalen om te zien wat er aan de hand was. Vol afgrijzen zagen ze hoe de twee mannen haar, nog steeds luid roepend, door de afdeling Ongevallen sleurden en door de hoofdingangen naar buiten. Iedereen die het zag, wist dat mevrouw Bloch haar dood tegemoet ging. Ze deden niets. tussenbeide komen betekende de dood, en dit was tenslotte niet de eerste ontvoering op klaarlichte dag in Kampala. Het was een dagelijkse gebeurtenis geworden. Mevrouw Bloch werd in een van de wachtende auto’s geduwd, die toen allebei met grote snelheid van het ziekenhuisterrein wegreden. De hele zaak had van begin tot eind niet langer dan vijf minuten geduurd. Het was toen ongeveer 9 uur.”
In mei 1979 werden 32 km ten oosten van Kampala haar stoffelijke resten door pathologen geïdentificeerd, nadat een oorlog tussen Oeganda en Tanzanië een einde had gesteld aan de dictatuur van Idi Amin. De stoffelijke resten van Dora Bloch naar Israël gevlogen en met staatseer begraven in Jeruzalem op de Mount of Quietudes. Idi Amin stierf op 14 augustus 2003 in Tanzania, waar hij sinds zijn afzetting in 1979 in ballingschap leefde.
Duitse linksen slaan mea culpa
In Duitsland betekende de kaping van het vliegtuig van Air France voor vele linksen het keerpunt in hun relatie tot geweld en extremisme. Joschka Fischer, tegenwoordig kopstuk van de Duitse Groenen en oud-vice-kanselier van Duitsland en in 1976 28 jaar oud, sympathiseerde openlijk met extreemlinks en had zich toen met „den Genossen im Untergrund eng verbunden“ gevoeld. Tegenwoordig kijkt hij naar de dood van Böse en Kuhlmann met andere ogen: „Wenn sich Deutsche noch einmal dafür hergeben, Juden von Nicht-Juden zu selektieren, verdienen sie es nicht anders.“ De Revolutionären Zellen zullen er nog heel wat langer over om zich uiteindelijk in 1991 van de kaping in Entebbe te distancieren.
Afbeelding hiernaast: Berlijn, 12 mei 2007: manifestatie van het Komitee für soziale Verteidigung (KfsV) voor de vrijlating van de leden van de RAF (Rote Armee Fraktion) en de Revolutionäre Zellen De KfsV is de ondergrondse afdeling van de uiterste linkse Trotskistische Spartakist-Arbeiterpartei Deutschlands (SpAD)
In 1991 brachten de Revolutionäre Zellen een communique uit waarin ze spraken van een ‘morele desintegratie die ons met de zwaarste hypotheek op de hedendaagse geschiedenis belast’: “Het commando had gijzelaars genomen wier enige gemeenschappelijke noemer eruit bestond dat ze Joden waren. Sociale kenmerken zoals herkomst of functie, de vraag naar de maatschappelijke stand of persoonlijke verantwoordelijkheid, criteria dus, die eigenlijk aan onze praktijk ten grondslag lagen, speelden in dit geval geen rol. De selectie vond plaats naar nationale criteria.”
Jaren later verbaasden leden van de Revolutionäre Zellen zich over hun eigen onvermogen antisemitisme waar te nemen. “Pas toen leden van neo-nazistische groepen in dezelfde trainingskampen in Jemen geschoold werden, ging men nadenken”, schreven ze. Een absurde situatie: linkse revolutionairen die trainen in hetzelfde kamp voor dezelfde strijd als de fascisten die ze zeggen te bestrijden. Pas toen het verband gelegd werd met extreem-rechts, ging er een licht op bij de RZ-leden. Korte tijd later ontbonden de Revolutionäre Zellen zichzelve. En nu maar hopen dat deze geschiedenis zich niet zal herhalen…
