Linkse partijen beleggen bij voorkeur hun geld in BNP Parisbas die Iran, Cuba en Soedan financiert

soete-jahjah-pvdaBaas van DeWereldmorgen/Indymedia Han Soete (2de van links; lid van de maoïstische PVDA partij van Peter Mertens) hier samen op de foto met Nadine Rosa-Rosso (helemaal links), toenmalig boegbeeld van de PVDA, samen met de Libanese terrorist Dyab Abou Jahjah (rechts met Arafatjaaltje) van de AEL en Resist, op een betoging van 10 november 2002 tegen de oorlog in Irak en voor de bevrijding van Palestina, of waar de PVDA hare mostaard haalt…

Opmerkelijk: Een onderzoek dat in de aanloop van de Europese Verkiezingen van 25 mei 2014 werd gevoerd door Knack Magazine onthulde dat de Vlaamse afdeling van de Belgische communistische partij de PVDA, haar spaargelden heeft uitstaan bij grootbanken als BNP Paribas Fortis en Rabobank.

peter-mertensPVDA-Voorzitter Peter Mertens: “De linkerhand weet bij ons nooit wat de rechter doet. He he…”

Zoals bekend is BNP Paribas Fortis een Belgische bank en een dochteronderneming van BNP Paribas.

Deze week werd in de Verenigde Staten de BNP Paribas een recordboete opgelegd van 8,97 miljard dollar (ca. 6,6 miljard euro) omdat het dollartransacties had uitgevoerd voor partijen die banden hebben met de regimes in onder meer Iran, Cuba en Soedan. Het overtrad daarmee de Amerikaanse handelsregels.

De marxisten en leninisten in de partij halen nochtans om de haverklap scherp uit naar de grootbanken en zit er zelf schijnbaar verveeld mee, want aan Knack Magazine antwoordden ze toen dat “de partij haar naam liever niet verbonden ziet aan bepaalde banken”. Daar hebben ze alle reden toe.

Parisbas wèl, Dexia niét
Zoals reeds eerder bericht voert de communistische PVDA intensief campagne tegen de bank Dexia tegen de financiering van de kolonies in de ‘Bezette’ Palestijnse Gebieden via zijn filiaal Dexia Israël. Het campagneplatform van Intal “Israël koloniseert – Dexia financiert” vond reeds 46 ondertekenaars die een petitie indienden waarin ze van Dexia eisen “dat ze alle banden met de bezetting van Palestina verbreekt.”

dexia3Onder de ondertekenaars de klassieke Vlaamse anti-Israëlgroepen, mensenrechtenorganisaties zoals Vrede vzw, Oxfam, Broederlijk Delen, Intal, De Wereldmorgen.be, maar ook Netwerk Vlaanderen, verschillende gemeenten en lokale wereldwinkels, vakbonden en politieke partijen waaronder dus ook de communistische PVDA.

De Anti-Israël Lobby in Vlaanderen is groot en machtig en beschikt over miljoenen euro’s die voor het grootste deel gefinancierd worden door het Belgisch ministerie voor Cultuur.

De communistische PVDA mag dan wel Dexia in de ban hebben geslagen voor financiële ondersteuning van Israël, maar schuwt zich anderzijds niet om dictatoriale regimes te steunen via haar connecties met de BNP Paribas Fortis, die haar gelden belegden in Ayatollah Iran, in de Cubaanse dictatuur van Fidel Castro en in Soedan waar de ene genocide op miljoenen de andere opvolgde.

Niet toevallig ook drie schurkenstaten die allen Israël bovenaan hun genocidale oorlogsagenda hebben prijken.

leftistDe linkse vrienden van de Belgische PVDA in ‘Palestina’. Hebron op de Westelijke Jordaanoever, zaterdag 25 januari 2014. Palestijnen demonstreerden tegen vredesonderhandelingen met Israël en verwierpen het vredesvoorstel van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. De demonstranten droegen vlaggen van de PLO. Ook de marxistische terreurgroep Volksfront voor de Bevrijding van Palestina/PFLP (hierboven) betoogden tegen Abbas en eisten dat de Palestijnse Autoriteit uit het vredesproces zou stappen.

Banden met de terreur
COMAC, de jongerenorganisatie van de marxistisch-leninistische partij PVDA, leunen beiden nauw aan bij de PLO en sympathiseren openlijk met de extreemlinkse Palestijnse terreurgroepen DFLP en met de PFLP van George Habash.

Nadine Rosa-RossoNadine Rosa-Rosso (plaatje rechts), tot 2003 boegbeeld van de PVDA-België, voert het comité aan dat Hamas van de EU-lijst van terreurorganisaties wil schrappen.

Nadine stond ook 3de op de lijst van de Brusselse extreemlinkse partij Egalité tijdens de parlementsverkiezingen van 13 juni 2010. Egalité manifesteerde eveneens tegen Peres te Brussel op 5 maart j.l. (zie verder.)

COMAC werkte zich een tijd geleden in het nieuws door te demonstreren tegen het bezoek van de Israëlische president Shimon Peres aan Brussel. De site van de ultralinkse anti-Israël groep DeWereldmorgen.be, een zoveelste mediakanaal van de PVDA en hun jongerenafdeling COMAC, berichtte dat op 5 maart 2013 een 100-tal extreemlinkse anti-Israëlkornuiten opdoken tijdens het protest.

Naast Comac werd de betoging ook gesteund door Vrede vzw van de gekende Israëlbasher Ludo De Brabander, door de Brusselse partij Egalité, Intal, BDS-ULB, étudiants FGTB, CEAE (Cercle des Etudiants Arabo-Européens) en ABP.

Ook Abou Jah Jah, de voormalige leider van AEL (Arabisch-Europese Liga) en de politieke partij Resist en vriend van Sharia4Belgium en zijn bende islamistische debielen en Syriëstrijders, kreeg onlangs zijn eigen kolom in … jawel De Standaard. JahJah werd een tijd geleden gespot werd met een machinegeweer AK47 Kalashnikov poserend in Libanon (plaatje onder).

Dezelfde Abou Jah Jah, die onlangs de Antwerpse burgemeester Bart De Wever in een twitterbericht een “Zionistenpijpernoemde omdat hij de politiebewaking voor de Antwerpse Joodse gemeenschap had opgedreven naar aanleiding van de viervoudige moord in het Joodse Museum te Brussel, en zelfs gewaagde van het inzetten van Belgische soldaten om die klus efficienter te klaren.

abu-jah-jah

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. Knack Magazine:
    ♦ Spaargeld PVDA bij grootbanken BNP Paribas Fortis en Rabobank [lezen]
  2. De Morgen:
    ♦ Boete BNP Paribas kost België minstens 400 miljoen euro – De monsterboete van vermoedelijk 6,5 miljard euro die BNP Paribas vandaag krijgt in de VS, dreigt een financiële opdoffer te worden voor de Belgische overheid. De staat ziet zo goed als zeker eind dit jaar – en allicht ook volgend jaar – het dividend van bijna 200 miljoen euro verdwijnen; door Dominique Soenens [lezen]

Gerelateerd op Brabosh.com:

  • De communistische wortels van de Palestijnse terreurorganisaties; door David Meir-Levi [lezen]
  • De Europese linkerzijde heeft een probleem met Joden en met de Joodse staat; door Colin Shindler [lezen]
  • De vijand van de Joodse staat Israël komt van ultra links; door Caroline B. Glick [lezen]
  • Voor gesubsidieerde DeWereldmorgen.be zijn niet alle dode kinderen in touring autocars gelijk [lezen]
  • Vlaamse organisatie ‘Vrede vzw’ trekt ten oorlog tegen de Joodse staat op kosten van België [lezen]
  • Vlaamse mensenrechtengroepen eensgezind over de ontvoeringszaak: ‘t Is al de schuld van Israël! [lezen]
  • Aanslag in Brussel en waarom België de confrontatie met islamitische Jodenhaat uit de weg blijft gaan [lezen]

De communistische wortels van de Palestijnse terreurorganisaties [David Meir-Levi]


Gaza, 18 augustus 2005. Eén van de zovele rivaliserende Palestijnse terreurgroepen, deze keer een communistische met Marxistisch-Leninistische allures. Het Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina [arab.: al-Jabha al-Dimuqratiyah / DFLP] paradeert door de straten van Gaza City om de terugtrekking te vieren van Israël uit Gaza, een “overwinning” waar ze niks voor hebben moeten doen. Het was premier Ariel Sharon die eenzijdig had besloten om de Joden terug te trekken uit hun nederzettingen van Gush Katif.

Hoewel veel nazi’s na de Tweede Wereldoorlog een nieuw en ideologisch gastvrij tehuis vonden in Egypte en Syrië, bleef de Grootmoefti van Jeruzalem Hajj Mohammad Amin Al-Hoesseini van de Palestijnse nationale beweging zelf, beroofd van haar nazi-patroon, een wees. Geen enkele soevereine staat van gelijk welke doctrine steunde hem. Integendeel, de meeste van de omringende Arabische landen, allemaal gesteund door het postkoloniale nationalisme en op zoek naar politieke stabiliteit, zagen de Palestijnse zaak, met name zoals ze werd ingebed in de Moslim Broederschap, als een bedreiging.

Egypte onderdrukte agressief de Broederschap. De Saoedische en Jordaanse koninkrijken bekeken de groei van de radicale islam met argwaan. Syrië en Libanon trachtten te evolueren in de richting van een opener samenleving in het pre-Ba’ath-tijdperk en vreesden het verzet van de Moslim Broederschap tegen de westerse stijl van burgerlijke rechten en vrijheden en haar felle veroordeling van de verwesterde Arabische samenlevingen.

Meer bepaald was het zo dat elk van deze lidstaten hun ogen hadden laten vallen op alles – of delen van – van wat voorheen het Britse Mandaat Palestina heette en toonden zich niet bepaald meer enthousiast over de oprichting van een nieuwe Arabische staat dan dat ze dat waren over het ontstaan van Israël. Als gevolg van deze complexe nationale ambities en tegenstellingen, werd er geen staat opgericht voor de Arabieren die leefden binnen het Britse Mandaat Palestina.

Hoewel Israël de terugkeer van de gebieden, die het veroverde tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949, tijdens de wapenstilstand conferentie van februari 1949 in Rhodos heeft aangeboden, hebben de Arabische leiders (onder wie geen enkele vertegenwoordiger van de Arabieren van het formele Palestina aanwezig was) het vredesaanbod van Israël afgewezen, verklaarden zij de jihad (de islamitische oorlog) aan Israël en veroordeelden zij de Arabische vluchtelingen naar de eeuwige status van vluchteling, terwijl ze tegelijkertijd illegaal de overige gebieden inpikten die de Verenigde Naties voorbehouden hadden voor een toekomstige Palestijnse staat – zoals Arafat ons zelf verteld heeft in zijn geautoriseerde biografie (Alan Hart, ‘Arafat: Terrorist or Peace Maker?’).

Egypte dreef de Palestijnse Arabieren samen in vluchtelingenkampen in haar nieuwe heerlijkheid in de Gazastrook, vermoordde haar leiders en schoot iedereen neer die probeerde de Gaza te verlaten. Jordanië annexeerde illegaal de Westelijke Jordaanoever bij haar koninkrijk en zal voor de volgende negentien jaar de staat van beleg onderhouden jegens Israël.

Lees verder

Het boosaardige antisemitisme van de Franse trotskisten [Manfred Gerstenfeld]

as-a-jew

De Joodse bolsjevist Léon Trotski, geboren als Lev Davidovich Bronstein, was een hevige tegenstander van het Zionisme. Hij noemde ooit Theodor Herzl (de vader van het Zionisme) een “schaamteloze avonturier” die een “des duivels verraderlijk” plan had ontwikkeld om de Joden terug te brengen naar het land van hun voorouders.  “As a Jew…(“Joods zijnde…”) beginnen sommigen Joden hun zin, telkens wanneer ze Israël naar de verdoemmenis willen wensen. Waarschijnlijk menen ze dat zij hun anti-Israëlkritiek meer gewicht kunnen geven door te benadrukken dat ze Joods van geboorte zijn. En “…als het van een Jood komt, moèt het wel waar zijn,” redeneert de anti-Israëlmeute met een gemene grijns.
Helaas is die “As-a-Jew” houding een frequent voorkomend verschijnsel onder zelfhatende progressieve Joden, zowel in de Diaspora als in Israël zèlf. Dat uit zich in het openlijk napraten van Israëlkritiek die continu door pro-Palestijnse individuën en organisaties wordt verspreid, tot het openlijk verbranden door Joden van een Israëlische vlag. Cineast Nicky Larkin zei er ooit dit over: “Ik denk soms, dat de slechtste vijanden van Israël de Joden zèlf zijn. Ze zouden naar Israël moeten gaan, om de werkelijkheid van het leven van dag tot dag in Israël te leren kennen, en niet wat ze denken dat het is of enkel afgaan wat er op het nieuws wordt getoond.”

Manfred Gerstenfeld interviewt Simon Epstein

“Gedurende vele decennia na de Tweede Wereldoorlog, waren de communisten de belangrijkste initiatiefnemers van het anti-Zionisme in Frankrijk. Hun neergang in de afgelopen 20 jaar liep parallel met de beduidende electorale groei van een andere belangrijke anti-Zionistische kracht, de Trotskisten. Vandaag, ondanks onderlinge verdeeldheid, zijn zij de belangrijkste component van de Franse extreme linkerzijde.

“Franse trotskisten bevorderen een anti-Zionisme dat ontstaan is in de jaren 1920. Het werd nooit getemperd door een pro-Israël fase vergelijkbaar met degene die de communisten ondergingen in 1947 en 1948 en ze hebben nooit het bestaan van Israël aanvaard.”

“Om dezelfde redenen als de communisten proberen zij – met alle middelen – de Arabische en islamitische sectoren van de Franse samenleving te verleiden. Hun doel is duidelijk. Ze willen dat deze sectoren de traditionele Franse arbeidersklasse vervangen, die snel verdwijnt vanwege sociologische en andere oorzaken, als hun belangrijkste electorale en politieke basis. Deze strategie uit zich in een vicieus anti-Zionisme dat vaak dat van de communisten overtreft.”

Lees verder

Linkse Israëliër zwaar geschokt door virulent antisemitisme dat woekert in de Verenigde Staten

as-a-jew4Een frequent voorkomend verschijnsel onder progressieve Joden, zowel in Israël als in de Diaspora, is bijvoorbeeld het openlijk napraten van Israëlkritiek die continu door pro-Palestijnse individuën en organisaties wordt uitgebraakt, tot en met het openlijk verbranden door Joden van een Israëlische vlag. Daar moet je toch werkelijk een driedubbele idioot voor zijn om je vlaggeschip in de fik te steken.

hugo3Ik heb nooit de zin van Joods uiten van Israëlkritiek in gezien. Misschien dat die linkse Joden hopen dat, door de retoriek van hun potentiële vervolgers te papegaaien, zij hiermee ooit het eigen vege lijf zullen kunnen redden, net zolang ze maar luid en lang genoeg tegen Israël fulmineren? “De tak doorzagen waarop men zit,” zoiets kunnen alleen maar Joden bedenken. Hopelijk komt het nooit [meer] zover [tot een openlijke Jodenjacht], want de ontnuchtering zou wel eens erg pijnlijk – èn dodelijk! – kunnen zijn.

Cineast Nicky Larkin zei er ooit dit over: “Ik denk soms, dat de slechtste vijand van Israël de Joden zelf zijn. Ze zouden naar Israël moeten gaan, om de werkelijkheid van het leven van dag tot dag in Israël te leren kennen, en niet wat ze denken dat het is of enkel afgaan wat er op het nieuws wordt getoond.” Zo is dat.

Een voormalige Israëlische soldaat, die politiek nogal links georiënteerd is, schreef een veelzeggend artikel in de Times of Israel over de overweldigende vijandschap die hij ontmoette tijdens een reeks spreekbeurten in de VS, waardoor zijn kijk op het conflict geheel veranderde.

Lees verder

Nederlandse socialisten laten alle maskers vallen: Israël op de zwarte lijst [Afshin Ellian]

gazaknife2De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Frans Timmermans, van de sociaal-democratische regeringspartij PvdA, hierboven afgebeeld in vrijetijdskledij met baard en een onschuldig ogend diplomatisch aardappelmesje, met vakantie dobberend ergens op de Middellandse Zee op 31 mei 2010. Wat mij betreft “is het doodsimpel: de nederzettingen liggen niet in Israël. Dus mag er op de producten die komen uit de nederzettingen niet staan ‘uit Israël’,” vertelde de socialistische kaper van dienst. Jeruzalem, Golan, Gaza en de West Bank liggen dus niet in Israël en krijgen voortaan de volgende stempels mee: West-Palestina (Hamas) en Oost-Palestina (Al Fatah),  Oost-Oost-Palestina (Jordanië) en Zuid-Oost-Palestina (Saoedi-Arabië). ;)

Dat Kamerlid Ahmed Marcouch niet naar Israël mocht, toont aan dat het bij de PvdA niet om de ellende van de Palestijnen gaat. Israël, dat is de kern van het probleem. En hoe zit het met die zwarte lijst? Alles wat we over Palestijnen en de Palestijnse kwestie schrijven of zeggen, is extreem gevoelig. Reden: de Joodse staat.

marcouch2Ahmed Marcouch: “Ik wilde wel naar Israël gaan maar ik mocht niet van mijn papa…”

Als ik hier in strenge bewoordingen over de Somalische terreurbeweging Al-Shabaab zou schrijven, is er niets aan de hand. Als ik over Al-Shabaab anders zou denken dan anderen, zou de hoofdredactie geen brieven krijgen.

Niemand zou het in zijn hoofd halen om mijn professie als rechtsfilosoof in twijfel te trekken als ik over Al-Shabaab wellicht anders denkt dan sommige gelovigen of niet-gelovigen. Overigens is Al-Shabaab in Somalië populair bij een deel van de bevolking. Hetzelfde geldt voor de Taliban. Ook daarover kan ik in alle rust schrijven zonder de intimidatie van de zijde van sommige Hollandse Taliban-liefhebbers te vrezen.

Dit geldt niet voor Palestijnse kwesties. Een deel van Palestina wordt geregeerd door Hamas: een bloeddorstige terreurorganisatie. Ze plegen niet alleen terreuraanslagen op onschuldige Joden, maar onderdrukken ook de gewone Palestijn.

Lees verder

Hardhandig optreden van Palestijnse politie van stenengooiende Palestijnse meute +video

Westerse media berichten overmatig en bij voorkeur het hardhandig optreden van Israëlische grenspolitie en IDF-soldaten tegenover Palestijnse relschoppers. Hoe de Palestijnse politie en hun bijzonder oproereenheden zélf te keer gaan tegen eigen volk komt zelden in beeld en komt zelfs helemaal niét voor in de westerse media. Waarom niet, mag u hier zelf invullen. Als voorbeeld van typisch Palestijns optreden tegen andere Palestijnen kwam ik deze ochtend dit videofilmpje tegen.

Het bewuste videoverslag, dat op 14 december 2012 online online werd gebracht op YouTube, toont beelden waarop te zien is hoe Palestijnse veiligheidsdiensten van de GTI hardhandig optraden tegen Palestijnse jongeren na confrontaties met Israëlische soldaten. Plaats van het toneel is Hebron, begin december 2012 op de West Bank.

Palestijnse mensenrechtenorganisaties berichtten dat de Palestijnse politie werd ingezet aan de controleposten bij de inkom van de stad om te voorkomen dat de jongeren stenen gooiden naar de Israëlische troepen gestationeerd aan die controleposten. De Palestijnse politie arresteerde ook bijna twintig Palestijnse jongeren.

Lees verder

De Europese linkerzijde heeft een probleem met Joden en met de Joodse staat [Colin Shindler]

The European Left and Its Trouble With Jews

door Colin Shindler
bron: The New York Times [www.nytimes.com]

Vorige week heeft Twitter een populair account afgesloten omwille van het posten van een stortvloed aan antisemitische berichten in Frankrijk. Dit gebeurde kort na het afvuren van lege kogels naar een synagoge in de buurt van Parijs, de ontdekking van een netwerk van radicale Islamisten die een handgranaat gooiden naar een kosjer restaurant, en de moord op een leraar en jonge leerlingen aan een Joodse school in Toulouse eerder op het jaar. De aanslagen maakten deel uit van een toenemende gewelddadige campagne tegen Joden in Frankrijk.

Tegenwoordig aarzelt een aanzienlijk deel van de Europese linkerzijde om duidelijk stelling te nemen wanneer anti-Zionisme overvloeit in antisemitisme. Beginnend in de jaren ’90, begonnen velen aan de Europese linkerzijde de groeiende moslimminderheden in hun landen te bekijken als het nieuwe proletariaat en de Palestijnse kwestie als een mechanisme te gebruiken voor het aanwerven van nieuwe leden. De kwestie van Palestina bleek bijzonder verleidelijk voor kinderen van immigranten, aan hun lot overgelaten tussen identiteiten.

Lees verder