Categorie archief: Links terrorisme
Waarom Westerlingen niks begrijpen van het M-O? Omdat zij denken dat het daar hetzelfde gaat als hier
Why Don’t Western Elites Get the Middle East?
Because They Think It’s Just Like Them (Sort of)
door Barry Rubin [bron: PJ Media]
Ik begin me een tot nog toe verborgen omvang te realiseren waarom het voor personages in de Westerse maatschappij (beleidsvoerders, journalisten en academici) zo moeilijk is om het Midden-Oosten te begrijpen. Het is het conflict tussen de dorst naar goed nieuws en de werkelijkheid van slecht nieuws.
Zijnde optimisten (gebaseerd op de relatief goede gang van zaken binnen hun maatschappijen?) en gelovend dat een positieve verandering werkelijk gemakkelijk is als de mensen slechts hun zinnen zouden zetten om het te laten gebeuren (inherent aan het liberale denken), overdrijven zij eender welk signaal dat de dingen beter worden.
Bovendien begint het eigentijdse denken van afschuw te sidderen en beven wanneer om het even welke kritiek wordt geuit op de volkeren in de Derde Wereld (racisme, islamofobia) terwijl het als eervol wordt beschouwd om ‘onszelves’ te bekritiseren. Daar bovenop leeft de veronderstelling dat niemand werkelijk kan radicaal zijn. Zij geven enkel een antwoord op de mishandelingen uit het verleden en worden met de minuut gematigder naarmate de repressie afneemt.
Zo worden wij constant naar een kunstmatig optimisme geleid dat bedreigingen negeert of hen zelfs omzet in voordelen.
Hoeveel voorbeelden ik daarvan elke dag zie!
Een groep jonge Palestijnen in Fatah, die uitdrukkelijk zeggen dat zij Israël willen vernietigen, vormen een nieuwe groep en hocus-pocus-pats worden wij daaromtrent meteen geïnformeerd dat dit het langverwachte Palestijnse equivalent is van de pacifistische Israëlische Peace Now beweging!
Ons wordt verteld dat de Libische volksmassa’s revolteren tegen dictator Moeammar Khaddafi en strijden voor democratie, totdat wij plotseling vernemen over gevangenen die worden gemarteld en vermoord, wapens die worden verkocht aan terroristen elders, onderlinge vuurgevechten tussen facties en over een radicale islamitische staat in wording.
In Turkije arresteert het regime honderden mensen, wordt de media onderdrukt, worden vrouwen uit overheidsfuncties geweerd, wordt antisemitisme aangemoedigd en ziedaar!, het wordt het eerst ‘gematigde moslim’ [regime] genoemd (zij ontkennen dat het Islamist is) en het [beleid] wordt dan even later opgewaardeerd(?) tot ‘gematigd Islamisme’!
Radicalen (behalve dan in het Westen?) zijn blijkbaar de vertegenwoordigers van achterwaartse, irrationele, primitieve maatschappijen en indien alle maatschappijen in de Derde Wereld gelijk zijn aan die in het Westen, kunnen ze daar dergelijke lieden missen als kiespijn. Iedereen moet ‘gematigd’ zijn, het is bon ton om zich zorgen te maken omtrent de opwarming van de aarde en zich ecologisch bewust te tonen; de democratische beginselen toegewijd zijn en hartstochtelijk doen over het verkrijgen van meer materiële goederen als hoogste doel in het leven.
Ik blijf me er steeds weer over verbazen dat zij, die het luidste het multiculturalisme verkondigen, de diversiteit en de gelijkheid van alle maatschappijen, simpelweg maar niet lijken te vatten dat culturen en maatschappijen verschillend zijn. Zij zijn in feite divers! Veertig jaar lang geleefd hebbende onder het regime van Moeammar Khaddafi in een half-geletterde op stammen gebaseerde maatschappij, levert geen mensen af zoals je die vindt in de Upper East Side van Manhattan. En zelfs niet in de Upper West Side, voor wie het wil weten.
Even ironisch is dat, terwijl de Westerse elites zo snel neerkijken op hun eigen ongewassen massa’s (verbitterd hun geweren laten rammelen, religie, en buitenstaanders hatend, juist?), zij er niet in slagen om te begrijpen dat dit precies het centrale thema is dat het Midden-Oosten en veel andere delen van de wereld beheerst.
Misschien zou ik een verbazingwekkende nieuwe formule moeten voorstellen die het voor de Westerse elites gemakkelijk zou maken om te begrijpen wat er in het Midden-Oosten gebeurt:
Denk enkel aan de islamisten in Egypte, Libië, Tunesië en Turkije; de regimes in Iran en in Syrië; Hamas, Hezbollah en zelfs de Palestijnse Autoriteit die zowat hetzelfde zijn als de… [Amerikaanse] Tea Party!
Klinkt eng, niet?
Geïslamiseerde westerlingen als nuttige idioten voor ‘Palestina’ [Pat Condell]
Pat Condell spaart zijn [scheld]woorden niet wanneer hij het andermaal heeft over “Usefull idiots for Palestine“. In zijn laatste videotoespraak van vrijdag 4 november ’11, haalt hij in zijn gekende compromisloze stijl ongemeen scherp uit naar de vredesactivisten overal ter wereld en in het bijzonder de geïslamiseerde linkse hansworsten in Europa:
Indien vandaag de Arabische Wereld de strijdbijl tegen Israël begraaft en de wapens zou neerleggen, is er morgen vrede en is het Palestijns-Israëlisch conflict voorgoed verleden tijd.
Echter…
Als daarentegen Israël vandaag de wapens zou neerleggen, is de Joodse staat morgen van de kaart geveegd en haar Joodse bevolking tot de laatste man, vrouw en kind uitgemoord of verdreven.
Krasse taal wellicht, maar helaas wel de harde realiteit! Indien progressieve pro-Palestijnse activisten in het Westen hun oren te luisteren zouden leggen in het Midden-Oosten – net zoals Brabosh.com dat doet – in plaats van uit hun kranten en andere mediakanalen te citeren, die ze eigenhandig hebben volgeschreven, ingesproken en geproduceerd, dan zou hun kijk op de problematiek van de Joodse staat drastisch wijzigen en hen wellicht in één klap een bocht van 180° doen maken.
Dat is nochtans niet erg moeilijk als je kan internetten. Op het YouTube kanaal bijvoorbeeld, kan je alle dagen wel ergens luisteren en genieten van de zegeningen die de Religie van de Vrede ons te brengen heeft. Tenminste als je een sterke maag hebt [..] Maar je moet het wel willen zíen, want anders lukt het ook niet. Voortdurend vragen progressieve pro-Palestina activisten naar mijn bronnenmateriaal. Gelijk hebben ze dat ze dat doen, ik doe dat ook. Maar als ik dan deze of gene krant, persoon of Israëliër vermeld als bron, is het nooit goed.
“Jamaar, dat is een Jood die dat zegt (of schrijft)!” krijsen ze dan in koor. En nee hoor, “ze zeggen” nadrukkelijk dat ze geen antisemieten zijn en om dat te bewijzen citeren ze dan Joodse auteurs zoals bv. Noam Chomsky, Norman Finkelstein of Ilan Pappe, die precies herhalen wat zijzelf zeggen. Dàn mag je wel Joden als bron aanhalen want dat zijn dan weer ‘goede’ Joden. Geef toe, een uitgesproken contradictio in terminis. Maar tegenstrijdige uitspraken doen is het absolute voorrecht van de niet-Joden vinden “zij”. En nee hoor, ze noemen zich nog altijd geen antisemieten.
Bron: Pat Condell on YouTube: www.youtube.com/user/patcondell
Brabosh.com: reeds 2jaar lang onafgebroken in de Nederlandstalige Top-Tien
(Hieronder stand op 5 november 2011)
Procureur Sheftel beschuldigt links van medeplichtigheid aan slachting van Itamar
Sheftel: Amos Oz Culpable For Fogel Murders
(Sheftel: Amos Oz schuldig aan de Fogelmoorden)
door Gavriel Queenann
Procureur Yoram Sheftel, woedend verwijzend naar de moord op vijf leden van de familie Fogel in Itamar zei dat “De geschiedenis van ons land vervuld is van weerzinwekkende gebeurtenissen en vele moorden heeft gehad. Maar de laatste jaren hebben wij een dergelijke verschrikking niet meer gehad. Wij hebben – opnieuw – de ware aard van onze vijand gezien.“
Sheftel beschuldigt de linkse leiders voor de moord op de kolonistenpioniers en gooit hen de aansprakelijkheid vierkant voor de voeten zeggende: “Wie stond toe dat het bloed van de familie Fogel moest [worden verspild]? Niemand minder dan onze eigen broeders – de Rode Zonen van Cain! Wie stond toe dat het bloed van de familie Fogel moest [worden verspild]? Linkse ‘griezels’, Haaretz – de leiders van Meretz, die Israël om de twee weken bekritiseren omdat de aarts-seriemoordenaar Barghouti in de gevangenis zit.“
“Amos Oz heeft de Gush Emunim een messiaanse cultus genoemd en een koude en wrede gangsterbende die pogroms uitvoeren. Deze Jood die een gerenommeerd schrijver is, is schuldig voor het bloedvergieten van een grote Joodse gemeenschap. Blijkbaar lezen sommige van onze vijanden zijn materiaal. Amos Oz eist de vrijlating van showman en Jodendoder Omar Barghouti. Amos Oz argumenteert dat het toegestaan is om kolonisten te vermoorden, dat men hen mag doden omdat ‘het bloeddorstige mensen zijn’.“
Sheftel citeerde professor Zeev Sternhal die dikwijls heeft gezegd dat kolonisten vertrouwd moeten worden gemaakt met het gebruik van tanks, “Professor Sternhal heeft geschreven dat je fascisten niet kan tegenhouden met rationele argumenten maar enkel met geweld. Hij zei dat, indien nodig, wij zelf met Ofra en Elon Moreh moeten afrekenen en tanks inzetten om die taak uit te voeren. Het is duidelijk voor de Joden en inderdaad aan zij die gehoor gaven aan de oproep van Sternhal en aan de vermoorde Joden die buiten de Groene Lijn wonen.“
Sheftel zei dat Israël moet afrekenen met die ‘griezels’ en haalde het voorbeeld aan van “die [gepensioneerde] generaal Shlomo Gazit, die zei dat keppels voor hen [de kolonisten] zijn als de hakenkruisen dat waren voor de soldaten van de nazi’s. Katzmann, een cultureel commentator, schreef dat sommige nederzettingen het best kunnen geëvacueerd worden door alle [kolonisten] te doden. Katzman bedoelde waarschijnlijk die ingezwachtelde baby [Hadas Fogel] van drie maanden oud die werd vermoord. Voor de linkerzijde wordt dit niet beschouwd als doden – hooguit als onkruid wieden.“
Bronnen: Arutz Sheva: Sheftel: Amos Oz Culpable For Fogel Murders door Gavriel Queenann
Duitse linkse partij Die Linke stemt tegen de vrijlating van Gilad Shalit
Wolfgang Gehrcke: eerst Marwan Barghouti vrijlaten daarna zien we wel
Freiheit für Gilad Shalit
In Duitsland werd in de Bundestag de motie Freiheit für Gilad Shalit eensgezind goedgekeurd, behalve de linkse partij Die Linke die tegen de vrijlating van de Israëlische korporaal stemde.
De belangrijkste politieke fracties CDU/CSU, SPD, FDP en BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN hadden enkele weken terug een motie ingediend om de vrijlating van korporaal Gilad Shalit te bekomen die al 4,5 jaar wordt gegijzeld door Hamas.
De partij Die Linke werd op 16 juni 2007 opgericht als fusie van de socialistische Linkspartei (voordien PDS) en de sociaaldemocratische WASG. Het voorzitterschap van de partij wordt gedeeld door Lothar Bisky en Oskar Lafontaine. In het Duitse parlement [Bundestag] heeft de partij 76 van de 622 zetels en is daarmee de vierde grootste partij. In het Europees parlement heeft Die Linke 8 zetels en maakt deel uit van European Left alias de Europees Unitair Links/Noords Groen Links.
Ook de Nederlandse SP, met de gekende Israëlbashers Harry van Bommel en Anja Meulenbelt in beide Kamers, maakt deel uit van diezelfde Europese fractie European Left. Onze eigen marxistische partij P.V.D.A. opgericht door Kris Merckx en tegenwoordig geleid door Peter Mertens en Zohra Othman, zou je het Belgische equivalent kunnen nomen van de SP. Met 76.139 leden op 30 september 2008[1] is Die Linke qua aantal leden de derde partij van Duitsland. [bron]
Extreemlinks steunt de terreur tegen de Joodse staat
Barghouti tijdens zijn proces in 2004
In feite is niemand verbaasd over deze tegenstem. Recent nog werd door parlementslid Wolfgang Gehrcke namens Die Linke op 27 augustus 2009 een persmededeling vrijgegeven waarin de onvoorwaardelijke vrijlating van de terrorist Marwan Barghouti werd geëist alsmede de onmiddellijke vrijlating van 450 Palestijnse terroristen die in Israëlische gevangenissen opgesloten zijn.
Pas als aan die voorwaarden wordt voldaan is Die Linke bereid om over de vrijlating van Gilad Shalit te spreken. Waarmee Die Linke zich impliciet uitspreekt VOOR de gijzeling van Shalit door Hamas, een stevig moreel opstekertje voor het islamistische terrorisme.
Barghouti (°1958), een kopstuk van al-Fatah, de partij van Mahmoud Abbas, is de oprichter en leider van de al-Aqsa Martelaren Brigade [de militaire vleugel van al-Fatah] en wordt algemeen gezien als het brein achter de Eerste en de Tweede Intifada. Hij wordt door velen gezien als de mogelijke opvolger van Abbas, ttz als hij ooit zal vrijkomen. In 2002 werd Barghouti in Ramallah opgepakt door het IDF en op 20 mei 2004 veroordeeld tot vijf keer levenslang plus 40 jaar gevangenisstraf voor drie terreuraanslagen waarbij vijf Israëliërs werden vermoord. Van 33 andere moorden werd hij vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Lees ook op deze blog: Moord en doodslag in de jungle van Ramallah
Gilad Shalit zal wellicht geen professor kunnen worden tijdens zijn gevangenschap door Hamas...
Onlangs haalde de gevangen Barghouti opnieuw de voorpagina’s met name toen hij zijn doctoraatstitel behaalde in Israëlische gevangenschap. Nochtans zouden Palestijnen in Israëlische gevangenissen slecht behandeld, gefolterd en uitgehongerd worden. Blijkbaar strookt dit plaatje niet met de werkelijkheid.
In tegenstelling tot de Israëlische korporaal Gilad Shalit, die meer dan 4 jaar geleden werd ontvoerd en gegijzeld wordt door Hamas en in een donker gat in de grond ergens in de Gazastrook wordt vastgehouden, zonder dat hij zelfs maar door het Rode Kruis mag bezocht worden. Zo zal soldaat Shalit wellicht nooit een doctoraatstitel behalen in een cel van Hamas, als hij de Palestijnse gevangenschap al ooit mag overleven…
Vrouwelijke ‘vredesactivisten’ verkracht, het zwijgen opgelegd door links
Jeruzalem, juli 2010. Enthousiaste vrouwelijke vredesactivisten in Sheikh Jarrah [Shimon HaTzaddik], een wijk in de Joodse hoofdstad waar veel Arabieren wonen. Hitsige Palestijnse mannen staan van op de zijlijn toe te kijken en maken hun keuze uit het vrouwvolk. Linkse organisatoren dringen er bij deze vrouwen op aan om zich meer bescheiden te kleden en een hoofddoek te dragen om hun Palestijnse ‘vrienden’ niet onnodig te provoceren. Ah ja, het gebrek aan vrouwenrechten in de Arabische gebieden in Israël is helaas nog altijd onbespreekbaar binnen de pro-Palestijnse ‘vrede’ -beweging…
Twee activisten hebben een verontrustend verschijnsel aangekaart waarvan ze zeggen dat het een publiek geheim is binnen het “vredeskamp”: vrouwelijke “vredes” activisten worden routinematig lastiggevallen en verkracht door Arabieren van Judea en Samaria, voor wie zij zijn gekomen om zich met hen te identificeren. Ze zeggen dat het verschijnsel de laatste tijd nog verergert en dat veel buitenlandse vrouwen tegen hun wil in eindigen als echtgenote van plaatselijke Arabieren en niet meer kunnen ontsnappen uit hun nieuwe thuis.”
Roni Aloni Sedovnik, een feministische activiste, schreef een artikel in News1 – een onafhankelijke website die wordt beheerd door de alom gewaardeerde onderzoeksjournaliste Yoav Jitschak – onder de titel “Het verraad van links jegens vrouwelijke vredesactivisten die seksueel werden aangevallen.”
“Misselijk makende gruweldaden gaan al lange tijd schuil achter de schermen bij linkse demonstraties in Bil’in, Naalin en Sheikh Jarrah [Shimon HaTzaddik],” schrijft ze. “Een duister geheim dat dreigt de fundamentele ideologische waarden op te breken waarop de eis rust om een einde te maken aan de bezetting van de Palestijnse gebieden.”
Het blijkt, zo legt ze uit, dat wanneer vrouwelijke vredesactivisten uit Israël en het buitenland naar Judea en Samaria komen om te demonstreren tegen de Israëlische “bezetting”, ze seksueel misbruikt worden door die Arabische mensen waarvoor zij zijn gekomen om ze te helpen. Dit zijn geen geïsoleerde incidenten, benadrukt Aloni-Sedovnik. Integendeel, het gaat hier om een “aanhoudend en wijdverbreid” fenomeen waarbij vrouwen verbaal en fysiek worden mishandeld. Ze beschuldigt het ‘vredes’ kamp om met opzet die trend toe te dekken om “de Palestijnen en hun erfgoed, waarin vrouwen worden gezien als seksuele objecten” niet te beledigen.
Vrouwelijke vredesactivisten moeten zich zediger kleden als ze de Palestijnse gebieden binnentrekken. Doen ze dat niet dan staan de organisatoren niet in voor de gevolgen van hun 'onbehoorlijk' gedrag
Media cover-up
Aloni-Sedovnik noemt twee concrete gevallen waarvan zij kennis heeft – het ene is een geval van verkrachting en het andere van ernstige seksuele intimidatie. De aanvallers waren, zo bendadrukt ze, in beide gevallen vertrouwd met de slachtoffers en wisten dat ze “vredesactivisten” waren.
Linkse vredesactivisten: ikke niks gezien, ikke niks weten
De verkrachting gebeurde enkele maanden geleden in het dorp Umm Salmona, nabij Bethlehem. Het slachtoffer, een Amerikaanse activist, wilde aangifte doen, maar linkse activisten zetten haar onder druk om dat niet te doen, om de strijd tegen de ‘bezetting’ niet te beschadigen.
De tweede zaak betrof een Israëlische activiste die deelgenomen heeft aan de demonstraties in de Shimon HaTzaddik wijk in Oost-Jeruzalem, waar het Israëlische Hoogste Gerechtshof oordeelde dat de Joodse families terug mogen keren naar woningen die zij generaties lang hebben bezeten.
Deze vrouw heeft een klacht ingediend bij de politie maar trok haar klacht weer in na “zware en oneerlijke druk” van de organisatoren van de demonstraties, volgens Aloni-Sedovnik. Daarnaast hebben de organisatoren de vrouwelijke demonstranten opgeroepen om zich bescheiden te kleden als ze naar de Arabische wijken trekken en suggereerden hen om een hoofddoek te dragen.
Aloni-Sedovnik beschuldigt ook de Israëlische van medeplichtigheid aan de cover-up.
“Hoe komt het dat we de stem van de radicale feministen niet horen die dag en nacht herhalen, dat de bezetting een bezetting is en dat het niet uitmaakt of het land die onderwerping uitvoert of dat het een man is die de vrouw onderwerpt?”
“Het lijkt erop dat er enerzijds een kloof bestaat tussen de radicaal-linkse feministische theorie over het actieve verzet tegen de bezetting van de gebieden en anderzijds de stamelende zelf nietigverklaring in het gezicht van de gewelddadige verovering van vrouwen.” Het geval van Umm Salmona haalde het nieuws in Haaretz als een poging tot verkrachting, maar lijkt verder de blogosfeer niet te hebben gehaald.
Buitenlandse vrouwen verkracht en onderworpen
Eerder dit jaar schreef Jehoeda Bello, een blogger en literatuur buff die op verschillende locaties schrijft over geschiedenis en theorie van de evolutie, een blogpost met de opvallende titel: “De vrouwelijke linkse activisten worden dag na dag verkracht, nacht na nacht” [orig.: "The Female Leftist Activists are Raped Day after Day, Night after Night."] Bello is geen ultra-nationalist en hij steunt de oprichting van een PA staat – een feit dat zijn beweringen des te geloofwaardiger maken.
Vredesactiviste Anja Meulenbelt: "Leugens! Ik ben nog nooit verkracht door een Palestijn!'
De meeste vrouwelijke linkse Europese activisten, schrijft Bello, zijn in hun jeugd gehersenspoeld en haten Israël. Vervolgens reizen ze rechtstreeks naar de Arabische gebieden in Judea en Samaria, zonder ook maar een enkele nacht in Tel Aviv te overnachten, opdat ze zeker niet de Israëlische samenleving met eigen ogen zouden zien want ze zouden die misschien wel eens leuk kunnen vinden [..]
Ze worden direct meegetroond naar Sichem, Jenin en andere Palestijnse steden en ondergebracht in Arabische educatieve of culturele faciliteiten of in privé-woningen. Plaatselijke Arabische meisjes worden naar hen gezonden om met hen vriendschap te sluiten en ze hebben geen andere keuze dan ze te vertrouwen.
“Het gaat vrij simpel,” legt Bello uit, “om een seksueel misdrijf tegen een vreemd meisje te bedrijven in de eerste dagen dat ze zo ver verwijderd is van haar familie, in een plek die nog nooit door de politie werd bezocht. En dit is dan wat er gebeurt en gebeurd is.”
“Ik kreeg van dergelijke verkrachtingszaken te horen van vrouwen die niet Joods zijn: een vrouwelijke Europese linkse activist, een vrouwelijke Rode Kruis vrijwilligster en een jonge Arabische vrouw uit Jaffa”, zegt hij. Hij zegt ook dat hij deze vrouwen ontmoet toen hij zijn plicht als reservist bij het IDF vervulde en hij heeft hen daarna ook nog ontmoet.” Ze vertelden me wat er daar in de Palestijnse dorpen allemaal gebeurde, ver weg van alle nieuwsgierige pottenkijkers.”
“Dit zijn niet slechts gevallen van verkrachting uitgevoerd om aan lust te voldoen,” schrijft hij. “Meestal worden ze systematisch uitgevoerd met het oog om het meisje zwanger te maken en haar dan als echtgenote te nemen – nadat ze zich tot de islam heeft bekeerd, natuurlijk. We weten over dit systeem uit de verhalen van vrouwen die in Israël een soortgelijk proces meemaakten en konden ontkomen naar Europa. Maar het is moeilijk om te ontsnappen uit de Palestijnse gebieden. Soms zijn deze vrouwen – van wie sommigen zijn niet jong meer zijn – nooit toegestaan werden om hun huizen zonder begeleiding te verlaten, om hun ontsnapping te voorkomen.”
Westerse activiste maar Arabisch modebewust
Als iemand de lijst van buitenlandse vrouwelijke activisten die de Arabische gebieden in Judea en Samaria bezoeken zou vergelijken met de lijst van degenen die weer zijn vertrokken, zou de omvang van het verschijnsel worden bewezen.
“Iedereen weet het, maar niemand durft erover praten. De Palestijnen zijn omgevormd tot martelaren. Op de televisiezenders van Midden-Oosten worden IDF-soldaten voorgesteld als brutale verkrachters, die Palestijnse vrouwen verkrachten.”
Betrokkenheid van het New Israel Fund
De verslagen van Aloni-Sedovnik en Bello zijn van bijzonder belang, omdat feministische groepen al vele jaren een toonaangevende rol spelen in het linkse activisme in Israël. Volgens Gila Svirsky, de voormalige directrice van het New Israel Fund in Israël en oprichtster van het door NIF gesponsorde Women’s Coalition for Peace, zijn “vrouwelijke vredesorganisaties, gezamenlijk bekend als de Israëlische vrouwen vredesbeweging, het meest levendige en blijvende deel van de vredeskamp in Israël.”
Deze groepen hangen een ideologie aan die het militarisme (van de Israëli’s) vergelijken met de mannelijke dominantie van vrouwen. Verre van een randverschijnsel, zijn linkse feministen van deze slag een dominante kracht in de Israëlische academische wereld, de pers, de Knesset en in het justitiële systeem.
door Gil Ronen
Bronnen: Arutz Sheva: Arabs Harass Female ‘Peace’ Activists; Left Silences Victims door Gil Ronen van 21 september 2010
De nieuwe vijand van links: “Macht”
The Left’s New Enemy: “Empire”
door Daniel Pipes; vertaald door Sam van Rooy
We weten allemaal wat Marx, Lenin, Stalin en Mao wilden (staatscontrole over alles) en hoe ze dit doel bereikten (brutaal totalitarisme), maar wat willen vandaag hun opvolgers en hoe hopen ze dit te bereiken? Vreemd genoeg is dat iets waarnaar nog geen onderzoek werd gedaan.
Ernest Sternberg van de Universiteit van Buffalo schrijft erover in een eye-opening artikel in een recente uitgave van Orbis, “Het doel van de nieuwe radicale ideologie: de wereld zuiveren.” Hij begint met te schetsen wat het hedendaagse extreemlinks (in tegenstelling tot “fatsoenlijk links“) wil en waar het zich tegen verzet.
"Macht", het belangrijkste begrip van fascistisch links
Waar links zich tegen verzet: De belangrijkste vijand is iets dat men Macht (geen lidwoord nodig) noemt, een mondiaal monoliet geheel dat de wereld domineert, exploiteert, en onderdrukt. Sternberg geeft een overzicht van de allesomvattende aanklacht van links tegen Macht: “mensen leven in armoede, voedsel is besmet, producten zijn artificieel, verspillende consumptie is verplicht, inheemse groepen worden onteigend en de natuur zelf wordt ondermijnd. Invasieve soorten tieren welig, gletsjers smelten en seizoenen verdwijnen, kortom: de wereld wordt bedreigd door een catastrofe.”
Macht doet dit door middel van “economisch liberalisme, militarisme, multinationals, corporate media en de daarmee verband houdende technologieën.” Omdat het kapitalisme miljoenen doden veroorzaakt daar waar een niet-kapitalistisch systeem dat zou vermijden, wordt het ook schuldig bevonden aan massamoord.
De Verenigde Staten worden als de Grote Satan uiteraard beschuldigd van het onevenredig gebruik van bronnen. Hun legermacht onderdrukt de armen zodat hun bedrijven hen kunnen uitbuiten. De overheid stimuleert het alsof-gevaar van het terrorisme om in het buitenland te kunnen vechten en thuis te kunnen onderdrukken.
En Israël is de Kleine Satan die als sinistere bondgenoot fungeert van Macht; of zou de Joodse staat eigenlijk de ware meester zijn? Van ontmoetingen van het World Social Forum in Brazilië tot de anti-racismeconferenties van de Verenigde Naties in Durban en van mainstream kerken tot NGO’s: zionisme wordt voorgesteld als het absolute kwaad. Waarom Israël? Naast het niet-zo-subtiele antisemitisme is de reden dat de westerse landen onder constante bedreigingen leven, die hen dwingen deel te nemen aan voortdurende oorlogen. “Ontdaan van alle context,” merkt Sternberg op, “passen Israëls acties in het gewenste plaatje van agressor.”
Om tegen de superieure middelen van Macht te vechten moet Links zich verbinden met eender wie zich er tegen verzet, met name islamisten. Het doel van islamisten is tegengesteld aan dat van links, maar dat is niet erg; zolang de islamisten helpen bij het bestrijden van Macht hebben zij een respectabele plaats in de coalitie.
Wat Links zoekt: Een van de sleutelwoorden is authenticiteit: de kunstmatigheid van Macht zorgt ervoor dat een inheemse cultuur zoiets wordt als bedreigde diersoorten. Cultuur moet inheems en organisch zijn, en het moet beschermd worden tegen de botte commercie van Macht (bijvoorbeeld Hollywood), zijn fake-rationalisme en zijn valse voorstellingen van vrijheid.
De geschiedenis is blijkbaar nog niet afgelopen
Een tweede trefwoord is democratie: Links verwerpt de afstandelijke en formalistische structuur van een volwassen republiek en is in plaats daarvan voorstander van een grassroot-, niet-hegemonistische democratie die een meer directe stem biedt. Sternberg laat zien dat het democratisch proces “verder zal gaan via bijeenkomsten die bevrijd zijn van het manipulatieve karakter van wetten, procedures, precedent en hiërarchie.” Deze grote woorden vermommen echter een recept voor despotisme, want die wetten, procedures, precedenten en hiërarchie dienen uiteraard een zeer belangrijk doel.
Een derde is duurzaamheid. Om economieën te integreren in het ecosysteem van de aarde zal de nieuwe orde “werken met alternatieve energie, biologische landbouw, lokale voedselmarkten en een gesloten recycleerbare industrie, als er tenminste industrie nodig is. Mensen zullen met het openbaar vervoer reizen of ze zullen met auto’s rijden die de aarde niet of weinig belasten, of beter nog: ze zullen fietsen. Ze zullen in groene gebouwen werken gemaakt van plaatselijke materialen, en ze zullen wonen in steden die organisch groeien binnen biogebieden. Het leven zal worden bevrijd van koolstof. Het zal een eeuwigdurende, rustige manier van leven zijn.”
Socialisme is zeker een onderdeel van dit wereldbeeld, maar de economie domineert niet meer zoals het ooit deed. Het nieuwe doel van links is complexer dan slechts anti-kapitalisme, het stelt een hele andere manier van leven voor. Sternberg noemt deze beweging een wereldzuiverende ideologie, maar ik prefereer links fascisme.
Vervolgens stelt hij de cruciale vraag: zal dit nieuwste doel van links opnieuw de totalitaire tour op gaan? Hij vindt het nog te vroeg om daarop te antwoorden, maar wijst op verschillende “totalitaire waarschuwingsborden,” zoals de ontmenselijking van vijanden en de beschuldigingen van massamoord. Hij waarschuwt voor een keerpunt als linkse fascisten “trouw zweren aan hun cataclysmische retoriek en bommengordels of wapens opnemen om martelaren te worden.” De gevaren zijn met andere woorden reëel en aanwezig.
Daar gaan die modieuze theorieën van twee decennia geleden over het einde van de ideologie, die luid werden geroepen toen de Berlijnse Muur viel. Links geraakte op de achtergrond na de val van het leninisme, maar bedreigt nu de mensheid met een nieuwe versie van zijn anti-westerse, anti-rationele, anti-vrijheids en anti-individualistische ideologie.
Bron: Daniel Pipes.org: De nieuwe vijand van links: “Macht” door Daniel Pipes van 22 Juni 2010; Oorspronkelijk Engels Item: The Left’s New Enemy: “Empire”; Vertaald door Sam van Rooy; Sam van Rooy vertaalde eerder War and Peace — and Deceit — in Islam van Raymond Ibrahim en ook op deze blog werd gepubliceerd (in 2 delen) onder de titel ‘Oorlog en vrede – en misleiding – in de Islam’ [deel 1] en [deel 2]. Sam schreef ook De essentie ontbreekt nog steeds in het Israëldebat, een recensie over het boek van Ludo Abicht en André Gantman; Sam is de zoon van Wim van Rooy die bekendheid verwierf met zijn boek De malaise van de multiculturaliteit, dat onlangs werd gepubliceerd; Het rapport Goldstone: vrijgeleide voor terroristen? door Sam van Rooy van 18 juni 2010
Israël in de ban van spionagezaak Anat Kam en Uri Blau
Israël is in de ban van de Anat Kam Affaire, een journaliste die werkte voor de linkse krant Haaretz en die ervan verdacht wordt geheime legerdocumenten te hebben gestolen en doorgespeeld naar de pers. Aanvankelijk werd door de militaire inlichtingendienst censuur gelegd op de verslaggeving maar die werd afgelopen donderdag 8 april gedeeltelijk opgeheven.
Alles lijkt er intussen op dat de hele spionagezaak om een ernstige blunder gaat van de Israëlische veiligheids- en intelligentiediensten. Het feit dat Anat Kam in staat bleek om 2.000 militaire documenten te fotokopiëren, uit de legerkazerne te smokkelen en dat over een periode van twee jaren dat zij haar [verplichte] legerdienst volbracht tussen 2005 en 2007, toont andermaal de kwetsbaarheid aan op het hoogste commandoniveau binnen het IDF [Israeli Defence Forces], en hoe gemakkelijk vijandelijke elementen van de Israëlische staat vrije toegang konden verkrijgen tot de meest geheime documenten.
Slechts twee dagen geleden begon een rechtzaak tegen een andere IDF-soldaat, enkele familieleden en verscheidene Palestijnen, die er in geslaagd waren om in het kantoor te breken van Stafchef van het IDF Luitenant-generaal Gabi Ashkenazi en geheim materiaal stalen dat werd doorgespeeld aan agenten van Hezbollah.
Directeur Yuval Diskin van de Israëlische geheime dienst Shin Beit vertelde verleden week donderdag aan de pers dat de documenten die Anat Kam gestolen heeft tijdens haar legerdienst uit het kantoor van het Centraal Commando van Majoor-generaal Yair Navey en doorspeelde naar de Israëlische journalist Uri Blau van de linkse krant Haaretz, een daad was die een “directe en reële bedreiging vormde voor het leven van burgers en soldaten” ["posed a direct and real threat to the lives of soldiers and civilians."] Die documenten gingen onder meer over geheime orders van de Generale Staf, personeelsnummers, intelligentie informatie, data die over gevoelige militaire oefeningen gingen, wapens en militaire platforms, handelingen in noodsituaties, gevechtsscenario’s en zoveel meer.
Kam verklaarde dat zijn handelde uit ‘ideologische’ – wellicht extreemlinkse – motieven.
Uri Blau
In 2008, nadat zij een tijdje rond had gezeuld met de gestolen militaire informatie bij andere journalisten, gaf Anat Kam de gehieme documenten aan de bekende journalist van Haretz Uri Blau die deze gebruikte om artikels te schrijven die gepubliceerd werden in de krant. De militaire censuur gaf toen haar fiat voor publicatie, en duidelijk nog niet op de hoogte was van de diefstal van Kam. Klaarblijkelijk trokken deze verhalen de aandacht van een aantal militairen, en wanneer toen duidelijk werd dat voor de verhalen geheime materiaal was gebruikt dat alleen mar afkomstig kon zijn van het kantoor van het Centraal Commando, werd de Israëlische geheime dienst Shin Bet op het spoor van deze spionagezaak gezet.
In september 2009, ondertekenden de Shin Bet en Haaretz een akkoord waarin Uri Blau beloofde om alle bewuste documenten die in zijn bezit waren terug te geven, in ruil voor een belofte van Shin Bet dat zij dit niet zouden gebruiken om een onderzoek naar hem te openen voor criminele misdrijven noch zijn bronnen zouden nagtrekken.
Echter twee maanden later, in december 2009, werd Anat Kam geïdentificeerd als de bron van het militaire lek en onder huisarrest geplaatst. Op 14 januari 2010 werden haar beschuldigingen van zware spionagedaden ten laste gelegd. Later bleek dat journalist Uri Blau slechts 50 documenten (van de 2000) had teruggegeven aan Shin Bet. De rest van de ontbrekende documenten wordt Blau verdacht ze te hebben achter gehouden.
In 2009, verliet hij Israël en reisde naar Londen, blijkbaar om arrestatie te ontlopen en ondervraagd te worden omtrent de ontbrekende documenten. In interviews met buitenlandse journalisten heeft hoofdredacteur Dov Alfon van Haaretz gezegd dat de krant de behoeften van Uri Blau zal dekken zolang als dat noodzakelijk is. De Israëlische krant steunt duidelijk haar reporter ondanks het feit dat diens akkoord met Shin Bet dat hij niet nagekomen is en zijn zaak behandeld als zou het om de aantasting gaan van de immuniteit van een journalist en het recht op geheimhouding van zijn bronnen.
De chef van Shin Bet heeft Blau gewaarschuwd dat hij een gevarlijke houding heeft aangenomen en zichzelf blootstelt an vijandige agenten en als een doelwit voor intelligentiediensten. Intussen heeft Anat Kam afgelopen zondag 11 april via haar advokaat Avigdor Feldman laten weten dat zij afziet van haar immuniteit als journalist en Uri Blau in Londen oproept om terug naar Israël te komen en alle van het IDF ontvreemde documenten die zij hem gegeven heeft, terug te geven aan de Israëlische staat.
Het verhaal van Anat Kam onthult vier ernstige veiligheidslekken op die een feitelijke bedreiging zijn voor de veiligheid van de staat:
Anat Kam speelde 2000 geheime legerdocumenten door aan journalist Uri Blau van de linkse krant Haaretz
- 1. Zij werd gerecruteerd en geplaatst in een delicate militaire faciliteit in het zenuwcentrum van het IDF inzake de contra-terreur en andere delicate operaties op de Westelijke Jordaanoever – onafgezien van haar She was recruited and posted at a sensitive military facility in the nerve center of the IDF’s counter-terror and other operations on the West Bank – niettegenstaande haar bekende banden met extreemlinkse groepen die zich kantten tegen dit soort operaties.
- 2. De vrijheid die zij genoot om duizenden bestanden te fotokopiëren en op CD disks te branden gedurende een periode van twee jaren, is een ernstige blaam voor het kantoor van het Centraal Commando omtrent de veiligheidsstandaarden die op het terrein worden toegepast.
- 3. De periode van twee maanden die gaapt tussen de ondervraging van Uri Balu door Shin Bet en de ondervraging van Kam, is een ander vreemd aspect in deze zaak.
- 4. Een heel jaar lang nadat het onderzoek werd opgestart, is het overgrote deel van de documenten nog steeds niet terecht.
Tot zijn verdediging haf de directeur van Shin Bet verleden week toe dat “Wij te vriendelijk waren. Wij hadden veel vroeger onze handschoenen moeten uittrekken in deze zaak… Wij sprongen veel te zacht om met de wereld van het journalisme.” ["We were too gentle here. We should have removed the gloves a lot earlier in the case… We were too sensitive to the world of journalism."]
Bron: DEBKA file: Glaring intelligence lapse exposed in Anat Kam espionage case DEBKAfile Special Report April 8, 2010; Haaretz: Anat Kam waives immunity, urges Uri Blau to return to Israel van 12 april 2010; The Guardian: Israel lifts gagging order in Anat Kam spy case van 8 april 2010; op Brabosh.com: Nieuwsbronnen uit Israël niet altijd even koosjer: Haaretz van 9 maart 2010
Anti-Israëlmedium Indymedia.be legt er het bijltje bij neer
Afscheid van indymedia.be, bloklettert de links-extremistische nieuwssite Indymedia.be op haar website. Indymedia.be houdt er per 26 februari 2010 mee op: “Nog enkele weken en dan valt het doek voor Indymedia.be. De onafhankelijke nieuwssite haalt net zijn tiende verjaardag niet.” Mijn idee: het is de schuld van de Joden en de Zionisten. Zie maar deze blog brabosh.com, dat kan niet anders dan het werk zijn van de Joodse Lobby van België, of wat dacht u?
Van bij het begin (in 2000) riep Indymedia controversie op omtrent haar eenzijdige benadering van het nieuws. “De nood aan goede en onafhankelijke journalistiek is nooit groter geweest,” staat er op hun website te lezen. In hun berichtgeving over het Midden-Oosten conflict en meer bepaald omtrent Israël, dat onafgebroken het mikpunt was van Indymedia, was onafhankelijkheid van pers recht tegengesteld aan hun objectiviteit. De vrije tribunes aan medewerkers van de AEL, Karim Hassoun, Abu JahJah enz… spreken voor zich en vormden een bewuste keuze van de redactieraad van Indymedia.be (screenshot, afbeelding hieronder).
Terloops opgemerkt: bij herhaling heb ik getracht artikels – bij wijze van weerwoord – te plaatsen op Indymedia.be. Tevergeefs, ‘internetjournalist’ en moderator van Indymedia.be Christophe Callewaert, stond 24/24 uren standby met zijn vinger op de censuurknop: “De objectiviteit van Indymedia.be moet kost wat kost gehandhaafd blijven!” krijste onze censuurkampioen van dienst het uit. Er was echt geen doorkomen aan. Dus dacht ik bij mezelf: “Don’t hate the [Indy]media, be the media,” en werd aldus op 1 februari 2009 uit Verzet.org een nieuwe spruit geboren: Brabosh.com.
Het belangrijkste probleem bij Indymedia is geld. Tevergeefs trachten zij al geruime tijd 25.000 euro bij elkaar te krijgen en hebben na een jaar amper de helft [12.590 €] bij mekaar gesprokkeld [opm.: met 12.590 euro in mijn pocket, zet ik op mijn eentje het internet op z'n kop!]. Haar redacteuren willen wel graag Israëlbashen, maar dan wel liefst tegen betaling. Ik heb hen – bij wijze van steun voor hun project – voorgesteld om GRATIS artikelen voor Indymedia.be uit te schrijven, maar dat werd spontaan en bliksemsnel geweigerd.
De redactie van Indymedia.be begint op 1 maart a.s. aan een nieuw project. Karim Hassoun kondigde het hierboven al aan: “Er staat een nieuwe generatie klaar.” Voorlopige werknaam: Ons Nieuws. Lijkt verdacht veel op de krantennaam Het Algemeen Nieuws, de collaborerende oorlogsnaam van De Standaard tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar dat kan toeval zijn. Indymedia.be is nog op zoek naar een nieuwe naam. Mijn persoonlijke suggesties (ik hou van duidelijkheid): www.Hamas-Belgium.be of www.Hezbollah-Belgium.be klinken erg goed want iedereen snapt onmiddellijk waar het deze organisatie om te doen is: de vernietiging van Israël.
Hierna volgt een onthullend artikel van de hand van Eric Krebbers van de bekende Nederlandse nieuwssite Fabel van de Illegaal, over de stijl en de inhoud die het Nederlandse broertje Indymedia.nl hanteert en in het bijzonder het enthousiasme in woord en geschrift dat haar artikels genereert bij haar aanhang. Gaat u er even rustig bij zitten, het loont beslist de moeite!
Antisemitisme op Indymedia-website
“De joden horen op de bodem van de Rode Zee thuis.” Op de website van Indymedia.nl kan iedereen zijn ei kwijt, ook antisemieten. De internet-activisten van het “independent media-project” hebben kennelijk minder problemen met antisemitisme dan met “censuur”.
Om niet afhankelijk te zijn van de commerciële media, heeft men vanuit radicaal-linkse hoek altijd weer eigen projecten opgezet, zoals kranten, tijdschriften, radio- en tv-zenders, en tegenwoordig ook websites. Linkse media zijn er om voor links belangrijke informatie door te geven. En ze dienen meestal ook als platform voor het ontwikkelen van linkse analyses en voor discussies over verzet. Welke discussies en analyses precies aan de orde komen bepaalt meestal de redactie, of soms de organisatie waaraan het medium verbonden is. In het geval van de Fabel-krant tegen racisme worden de lijnen gezamenlijk uitgezet door de hele groep, aan de hand van de politieke praktijk van De Fabel en de daarover gevoerde discussies. Hoofdlijnen voor De Fabel zijn op dit moment de groeiende repressie tegen illegalen, de opkomst van extreem-rechts, nationalisme, antisemitisme en fundamentalisme, en het verzet tegen al deze ontwikkelingen. Verder werkt De Fabel via de krant aan een werkbaar links en anti-patriarchaal analysekader rond bevolkingspolitiek. De redactie schrijft de artikelen zelf, of benadert anderen voor een stuk. Voor artikelen die geen bijdrage leveren aan de gewenste analyses en discussies is er geen plaats in de krant.
Postmodern
Heel anders ligt dat bij een post-modern 1 medium als Indymedia, waarbij vooral de strijd voor de vrijheid van meningsuiting en tegen “censuur” centraal lijkt te staan. In principe staat het iedereen vrij om een bijdrage te plaatsen op de website van Indymedia. Die maakt daardoor de indruk van een snel groeiende warboel van totaal uiteenlopende stukken. In enkele seconden uitgebraakte onzinnige gedachtenspinsels wisselen af met scherpe inhoudelijke analyses waaraan uitgebreide discussies vooraf gingen. Daarbij wordt alles als gelijkwaardig gepresenteerd. In die zin onderscheidt Indymedia zich nauwelijks van de rest van het internet. Activisten en geïnteresseerden kunnen de werkelijk belangrijke stukken nauwelijks nog vinden in deze postmoderne kakofonie. Tegenstanders van links hoeven zo niet eens hun toevlucht te nemen tot “censuur”: links maakt de serieuze informatie op deze manier namelijk zelf al ontoegankelijk.
De medewerkers van Indymedia zien graag discussies op hun website. Na elk artikel is er daarom de ruimte gecreëerd om te reageren. En dat gebeurt dan ook vrij veel. De gevoerde discussies en woordenwisselingen worden echter niet duidelijk geïnitieerd of zelfs maar enigszins gestuurd. Ze worden eenvoudigweg volledig aan het toeval overgelaten. En omdat in postmoderne kringen iedereen recht heeft op zijn eigen mening en eigen waarheid, wordt fundamentele kritiek al snel tot “censuur” bestempeld. Het gevolg is een willekeurig, richtingloos botsen der meningen, van waaruit nooit serieuze linkse standpunten of strategieën ontwikkeld worden, en waaraan nooit door iemand een praktische conclusie verbonden wordt. Dat zou overigens ook nauwelijks kunnen omdat het, door het gebruik van schuilnamen, zelden duidelijk is met wie men op Indymedia eigenlijk van doen heeft.
Prullenbak
Veel van de discussies op Indymedia beginnen wanneer iemand iets schrijft dat nogal rechts is. Daarop reageren dan linkse individuen die daar terecht niet van gediend zijn. Gevolg is meestal een discussie waarin de linkse uitgangspunten ter discussie staan. Zulke discussies helpen links geen zier verder. Integendeel, dat zijn gewoon rechtse discussies. In principe kan er binnen links geen discussie zijn of bijvoorbeeld racisme of antisemitisme soms begrijpelijk of zelfs okee zijn. Aan de hand van nog onduidelijke maatstaven bekijken de leden van de Indymedia-redactie achteraf of bijdragen er mee door kunnen. Is dat niet het geval, dan worden ze in de “censuur”-prullenbak gedaan. De artikelen daarin blijven echter gewoon voor iedereen toegankelijk. Rechtse troep wordt dus nooit werkelijk verwijderd. Zo lijkt het alsof “censuur” voor Indymedia een groter kwaad is dan onderdrukking en uitbuiting. Maar het verwijderen van rechtse propaganda is geen censuur. Integendeel, het is een belangrijk deel van de linkse strijd!
Door haar beleid van “open publishing” loopt Indymedia het risico een afspiegeling te worden van de opvattingen in de maatschappij, en die worden zoals bekend steeds rechtser. Wanneer men zelfs op dit soort alternatieve websites al rechtse meningen aan kan treffen, dan wordt de normaliteit van die opvattingen nog eens extra bevestigd. En dat is precies wat er nu gebeurt met het snel groeiende antisemitisme. Want naast steekhoudende kritiek op het geweld van de Israëlische staat, bevat de Indymedia-website inmiddels ook al meer dan 100 als antisemitisch te beschouwen stukken en uitspraken. Slechts een tiental daarvan bevindt zich in de open “censuur”-bak. Tegen de rest heeft de redactie kennelijk geen bezwaar. Of in het gunstigste geval heeft men het niet als zodanig herkend. Linkse activisten hebben immers veelal weinig kijk op antisemitisme. Dat is wellicht ook een van de redenen dat van alle rechtse opvattingen juist het antisemitisme als eerste nadrukkelijk de open deur van Indymedia binnenstapt.2
Noten
- 1. Meer over het postmodernisme in: “De werkelijke politiek van het postmodernisme“, Karla Mantilla. In: Fabel Website.
- 2. Hierin staat Indymedia overigens niet alleen. Bladen als Kleintje Muurkrant en Ravage gaan ook in postmoderne richting, en bieden ruimte aan de antisemiet Peter Edel. Zie ook: “De linkse worsteling met Peter Edels antisemitisme“, Eric Krebbers. In: Fabel Archief.
Een kleine selectie van de inmiddels meer dan 100 antisemitische teksten en uitspraken op Indymedia. De Fabel publiceert ze met grote tegenzin. Maar omdat veel activisten de afgelopen tijd beweerd hebben dat het wel meevalt met het antisemitisme, ziet De Fabel zich toch genoodzaakt om deze troep hier af te drukken. Slecht een enkele van deze teksten is door de Indymedia-redactie in de open toegankelijke “censuur”-prullenbak geplaatst. Eventuele vertalingen zijn van De Fabel.
Joodse samenzwering
- “… net zo goed dat Groot-Brittannië, Nederland en in zekere zin Duitsland ook de belangrijkste “takken” zijn van Israël, en dat Israël (het joodse/zionistische bestuur) in die landen zoveel macht heeft, dat is geloof ik 1 ziek netwerk.”
- “We weten dat de zionazi’s met hun doodseskaders de Europese regeringen beheersen.”
- “… de geheime politie van de slang die het zionisme is.”
- “De meeste joden wisten van de aanslagen op het WTC. Voordat ze de gebouwen in boorde.”
- “… de machtige zionistische mediamachine (Steven Spielberg-films, tv-bazen, redacteuren, joodse lobby, etc. etc.).”
Shoah
- “Jammer dat Hitler zijn werk niet heeft afgemaakt. Dan waren we nu bevrijd van die parasieten.”
- “Blind doen ze allemaal zielig over een paar vieze joden die door Hitler zijn afgemaakt.”
- “De Tweede Wereldoorlog was weinig meer dan een podium voor de opkomst van de geperverteerde vorm van zionisme die de aarde nu teistert.”
Joodse eigenschappen
- “… door de beesten, door de Joden.”
- “Joden zijn een zeer gierig volk.”
- “Helaas hebben de joden (Albert Einstein) zo´n destructief wapen uitgevonden, dat de grote oorlog, die onafwendbaar zal komen, leidt tot het einde van de wereld.”
- “Sharon is babymoordenaar, kindermoordenaar en volkerenmoordenaar.”
- “Sharon slacht de Palestijnen en de vampiers van zijn volk drinken hun heilige bloed.”
- “De joden waren al in de tijd van de farao´s niet welkom. Ze werden door de farao´s weggejaagd, vervolgens werden ze vervolgd in de kruistochten, daarna werden ze vermoord door Hitler, en nu uiteindelijk zijn ze gehaat door ieder volk en elk mens behalve dan hun eigen volk, alhoewel dat in sommige gevallen wel het geval is. Voor een zionist is niets belangrijker dan geld of macht, ook al in ruil voor hun eigen broer!”
Nazi’s
- “Ik vind dat men Sharon tekort doet als hij wordt vergeleken met Hitler. Hij is zelfs 1.000 maal erger.”
- “Nazi’s en zionisten voelen zich boven de rest van de mensheid verheven en voelen zich niet schuldig als ze mensen vergassen omdat het om “Untermenschen” gaat.”
- “Zeker nu Israël tal van methoden van het Derde Rijk overneemt en daardoor met recht het “Vierde Rijk” is geworden.”
- “Het is ongelofelijk dat juist zij nu van de Palestijnse kampen concentratiekampen maken. De gaskamers ontbreken, maar worden ruimschoots goedgemaakt door vernederingen, armoede en moord.”
Oorlog tegen joden
- “Bescherm Palestina voordat de joden jullie kant op komen.”
- “Stop met kopen van joodse producten!”
- “De Israëlische staat is illegaal.”
- Tegen een criticus: “Jij bent een duidelijk voorbeeld van een zionist die niets anders verdient dan te worden opgeblazen terwijl hij inkopen doet in een winkelcentrum.”
- “Als Allah het wil, zullen de moslims de joden overwinnen.”
- “De Israëlische staat is de grootste schender van de mensenrechten in de wereld op het moment.”
Antisemitisme
- “Israël levert zelf de grootste bijdrage aan het probleem van het antisemitisme door haar fascistische politiek.”
- “Waarom moeten de joden perse een andere term voor discriminatie hebben. Zodat het nog erger lijkt dan dat het is?”
Bron: Fabel van de Illegaal, nr 52/53, zomer 2002
Auteur: Eric Krebbers
