Categorie archief: Links terrorisme

De communistische wortels van de Palestijnse terreurorganisaties [David Meir-Levi]


Gaza, 18 augustus 2005. Eén van de zovele rivaliserende Palestijnse terreurgroepen, deze keer een communistische met Marxistisch-Leninistische allures. Het Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina [arab.: al-Jabha al-Dimuqratiyah / DFLP] paradeert door de straten van Gaza City om de terugtrekking te vieren van Israël uit Gaza, een “overwinning” waar ze niks voor hebben moeten doen. Het was premier Ariel Sharon die eenzijdig had besloten om de Joden terug te trekken uit hun nederzettingen van Gush Katif.

Hoewel veel nazi’s na de Tweede Wereldoorlog een nieuw en ideologisch gastvrij tehuis vonden in Egypte en Syrië, bleef de Grootmoefti van Jeruzalem Hajj Mohammad Amin Al-Hoesseini van de Palestijnse nationale beweging zelf, beroofd van haar nazi-patroon, een wees. Geen enkele soevereine staat van gelijk welke doctrine steunde hem. Integendeel, de meeste van de omringende Arabische landen, allemaal gesteund door het postkoloniale nationalisme en op zoek naar politieke stabiliteit, zagen de Palestijnse zaak, met name zoals ze werd ingebed in de Moslim Broederschap, als een bedreiging.

Egypte onderdrukte agressief de Broederschap. De Saoedische en Jordaanse koninkrijken bekeken de groei van de radicale islam met argwaan. Syrië en Libanon trachtten te evolueren in de richting van een opener samenleving in het pre-Ba’ath-tijdperk en vreesden het verzet van de Moslim Broederschap tegen de westerse stijl van burgerlijke rechten en vrijheden en haar felle veroordeling van de verwesterde Arabische samenlevingen.

Meer bepaald was het zo dat elk van deze lidstaten hun ogen hadden laten vallen op alles – of delen van – van wat voorheen het Britse Mandaat Palestina heette en toonden zich niet bepaald meer enthousiast over de oprichting van een nieuwe Arabische staat dan dat ze dat waren over het ontstaan van Israël. Als gevolg van deze complexe nationale ambities en tegenstellingen, werd er geen staat opgericht voor de Arabieren die leefden binnen het Britse Mandaat Palestina.

Hoewel Israël de terugkeer van de gebieden, die het veroverde tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949, tijdens de wapenstilstand conferentie van februari 1949 in Rhodos heeft aangeboden, hebben de Arabische leiders (onder wie geen enkele vertegenwoordiger van de Arabieren van het formele Palestina aanwezig was) het vredesaanbod van Israël afgewezen, verklaarden zij de jihad (de islamitische oorlog) aan Israël en veroordeelden zij de Arabische vluchtelingen naar de eeuwige status van vluchteling, terwijl ze tegelijkertijd illegaal de overige gebieden inpikten die de Verenigde Naties voorbehouden hadden voor een toekomstige Palestijnse staat – zoals Arafat ons zelf verteld heeft in zijn geautoriseerde biografie (Alan Hart, ‘Arafat: Terrorist or Peace Maker?’).

Egypte dreef de Palestijnse Arabieren samen in vluchtelingenkampen in haar nieuwe heerlijkheid in de Gazastrook, vermoordde haar leiders en schoot iedereen neer die probeerde de Gaza te verlaten. Jordanië annexeerde illegaal de Westelijke Jordaanoever bij haar koninkrijk en zal voor de volgende negentien jaar de staat van beleg onderhouden jegens Israël.

Lees de rest van dit bericht

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 560 andere volgers