Categorie archief: Libië
Libië: de ene terroristenleider wordt er door de volgende terroristenbende uitgeschopt [cartoon]
Tripoli, Libië, 24 augustus 2011: de ene terroristenleider – Gadaffi – wordt er door de volgende terroristenbende uitgeschopt. De enige constante – èn wat overblijft – in deze zoveelste aflevering van de Arabische Lente [correctie: met zoveel duizenden doden is het gepaster om van een Arabische Nachtmerrie te spreken] is de Israëlhaat en haat jegens de Joden van het Midden-Oosten en de rest van de wereld.
Kijk maar bijvoorbeeld naar Egypte, waar Jodenhaat weer het bindmiddel en tegelijk de bliksemafleider is om de aandacht van het gepeupel af te leiden van de binnenlandse ellende, corruptie en een 180 graden bocht naar moslimextremisme onder de leiding van de Moslim Broederschap. Ook in Syrië speelt zich al maanden een dergelijke tragedie af met vele duizenden doden en een veelvoud aan gewonden en vermisten, maar daar beletten Rusland, China en Indië dat er kan – dat er màg – ingegrepen worden. Als er een Jood in betrokken zou zijn was al de volgende dag een veroordeling uitgesproken.
Zucht. Even hoopte ik dat er iets veranderd zou zijn, maar zoals het gezegde toepasselijk luidt: “En ze piesten in een plas en het bleef gelijk het was.” Jammer. Maar de petroleum in het M-O moet blijven vloeien richting Westen want anders rijden onze auto’s straks geen kilometer ver meer. [cartoon van heden in de JP door Ronny Gordon]
Gadaffi aan de Nato en Obama: Is dat alles wat je hebt? [cartoon]
Een goeie cartoon zegt dikwijls meer dan 1000 woorden dat zouden kunnen. De Israëlische cartoonist Ronny Gordon is daar zonder de minste twijfel een ongeëvenaarde meester in.
NAVO stopt aanvallen, Libië oorlog ten einde
door Xander op Xander Nieuws [bron]
De militaire campagne van de NAVO tegen de Libische leider Muammar Gadaffi is op een groot fiasco uitgelopen nu de Amerikaanse president Obama de Russische president Dmitry Medvedev de leiding heeft gegeven over onderhandelingen om het conflict definitief te beëindigen. Vanaf vanochtend is de NAVO gestopt met alle luchtaanvallen op Libische doelen, waarmee de oorlog virtueel ten einde is gekomen.
Vorige week verwierpen de leiders van de NAVO nog het Russische voorstel om via onderhandelingen een overgangsregering in Libië te creëren. Nu Obama er wel mee akkoord gaat staat de NAVO in zijn hemd, want Gadaffi zond al op 4 april afgezanten naar de Griekse premier Papandreou waarin hij een vergelijkbaar voorstel deed. De Franse president Sarkozy en de Britse premier Cameron wezen dit toen onmiddellijk van de hand, omdat het enige waar ze op uit waren een militaire overwinning en het gewelddadig van de troon stoten van Gadaffi was.
15.000 vluchten en 6000 bombardementen konden de NAVO dus niet aan een overwinning op Gadaffi helpen. De Libische leider zette zelfs niet één straaljager, luchtdoelraket of terreurcel in Europa in. Hij wachtte slechts totdat de NAVO campagne vanzelf aan stoom zou verliezen, wat inderdaad al snel het geval bleek. Op 13 juli gaf de Britse minister van Defensie Liam Fox openlijk toe dat de Britse strijdkrachten de oorlog niet meer konden volhouden. Overigens bleek al begin juni dat de NAVO een tekort aan gevechtsvliegtuigen had om de no-fly zone boven Libië te handhaven. Ook de kleine voorraad slimme bommen en raketten raakte heel snel uitgeput.
Tot overmaat van ramp trok Italië, één van de belangrijkste steunpilaren van de NAVO campagne, in alle stilte zijn Garibaldi-551 toestellen terug. Ook Frankrijk moest de afgelopen 10 dagen de teugels laten vieren. President Sarkozy ging op 30 juni zelfs rechtstreeks tegen de VN en de NAVO in door boven west Libië wapens te laten droppen, bestemd voor de rebellen. Hoewel de Franse minister Longuet recent herhaalde dat de Libische leider niet aan de macht kan blijven, stelde hij deze keer niet de eis dat hij gedwongen zou moeten aftreden of verbannen zou moeten worden.
De overeenkomst tussen Obama en Medvedev betekent daarom in feite een grote overwinning voor Gadaffi, mede omdat er geen gevolg lijkt te worden gegeven aan de aanklachten van het Internationale Oorlogsmisdaden Tribunaal tegen hem. Gadaffi zal nu vol vertrouwen aan de onderhandelingstafel kunnen plaatsnemen, wetende dat de NAVO veel water bij de wijn zal doen om de vernederende nederlaag voor de wereld te verbloemen. Zo zal de Libische leider waarschijnlijk vasthouden aan zijn eis dat zijn zonen en andere loyalisten deel zullen gaan uitmaken van de toekomstige overgangsregering in Tripoli. De rebellen hebben weinig andere opties dan hier akkoord mee te gaan. [bron: Debka]
De mislukte Libië campagne heeft laten zien hoe onthutsend zwak de NAVO is geworden. Door de jarenlange bezuinigingen op Defensie kunnen de lidstaten hooguit enkele weken een tamelijk beperkte oorlog volhouden. Daarnaast is duidelijk dat de bevolking in diverse NAVO landen oorlogsmoe is geworden, en geen zin meer heeft om mee te werken aan jarenlange militaire campagnes in verafgelegen landen zoals Afghanistan en Irak, zeker niet omdat het doel en de uitkomst van deze oorlogen altijd erg vaag is gebleven.
Moeammar Gaddafi: gisteren, vandaag en morgen [cartoon]
Iraanse cartoon van Mohammed Kargar, gepubliceerd door Fars News Agency. Gisteren zijn er trouwens opnieuw minstens 17 doden gevallen bij vuurgevechten, toen troepen van de Libische leider Moeammar Gaddafi het stadje al-Dafiniyah, in de buurt van Misrata binnenviel. Zo te merken gaat de strijd gewoon verder, de Nato troepen rommelen maar wat aan en Gaddafi, sinds 1969 de Peetvader van het Midden-Oostenterrorisme, wil maar niet weg. Sinds het begin van de vijandelijkheden in februari zijn er volgens VN-cijfers 630 doden en 6.000 gewonden geregistreerd.
In februari 2011 had de Israëlische muzikant Noy Aloosheal veel succes met de remix “Muammar Gaddafi – Zenga Zenga Song“, waarin hij beelden van een schaars geklede danseres die een bijzonder suggestieve dans uitvoert, combineerde met beelden van de Libische terroristenleider Moeammar al-Gaddafi die op een krankzinnige wijze ergens vanop een balkon zijn aanhangers toespreekt. Het lied werd een gigantische hit met bijna vier miljoen clicks [3.913.514 dd 11.06.2011], waarvan uiteraard de meeste in de Arabische wereld.
VN-Veiligheidsraad verklaart impliciet: Gaza wordt niét bezet door Israël
Hoe men het ook draait of keert: wat Israël ook doet, het is toch nooit goed. Het oordeel over Israël weegt ook altijd zwaarder door dan wat alle andere landen van de wereld samen of apart uitspoken [cartoon van Ronny Gordon in de JP]
Eind deze maand wordt een nieuwe vloot verwacht voor de kust van Gaza die andermaal een poging zal wagen om de wettige maritieme blokkade te doorbreken, al dan niet op gewelddadige wijze. De actie wordt gesteund door 28 Belgische organisaties, partijen en vakbonden waaronder de socialistische vakbond ABVV en de extreemlinkse marxisten van de PVDA. Op de website van “Belgium to Gaza” wordt het doel uitgelegd van hun illegale actie: “een platform van Belgische organisaties en individuen dat zich sinds midden 2010 engageert om de illegale bezetting van de Gazastrook aan te kaarten door een deelname aan de internationale vloot naar Gaza.“
Zij beweren dus dat de Gaza 1. door Israël wordt bezet; 2. dat dit illegaal gebeurt en 3. dat Israël een ‘blokkade’ van Gaza handhaaft. Maar, wie en waarom zegt dat en is dat wel zo? De stelling dat de Gazastrook nog altijd “bezet” wordt door Israël, werd onlangs weerlegd en nog wel uit een compleet onverdachte bron: door een resolutie omtrent Libië van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Eugene Kontorovich en Paula Kweskin leggen in The Jerusalem Post uit hoe een en ander in elkaar zit.
Is Gaza still occupied?
door Eugene Kontorovich en Paula Kweskin [bron: JP]
De organisatoren beweren dat zij naar het “bezette” Gaza varen om “hoogst noodzakelijke goederen” af te leveren. Echter, beide beweringen zijn vals. Eerder dit jaar heeft het Internationale Comité van het Rode Kruis verklaard dat er in Gaza geen humanitaire crisis is. Daarenboven werd de bewering van de anti-Israëlische vredesactivisten en sympathisanten van de terreurgroep Hamas, dat Gaza door Israël wordt bezet, onlangs weerlegd door een onverwachte bron, met name door Resolutie 1973 van de Veiligheidsraad van de V.N.
Een belangrijke bewering van de pro-Palestijnse aanhangers is dat de bezetting door Israël van Gaza niet beëindigd werd met de militaire terugtrekking uit Gush Katif in 2005 en de hiermee samenhangende ontworteling van bijna 10.000 Joodse ingezetenen. Het Goldstone Rapport baseerde zich op dat argument en vond wereldwijd instemming bij de internationale advocatuur en mainstream media.
Deze visie kreeg nooit de aandacht die het verdiende. Artikel 42 van de Overeenkomsten van Den Haag uit 1907 bepaalt dat een “grondgebied als bezet wordt beschouwd wanneer het de facto onder het gezag valt van het vijandige leger.” Op dezelfde wijze worden de Akkoorden van Genève, zelfs in de breedste interpretatie die door het Internationale Comité van het Rode Kruis eraan wordt gegeven, dat grondtroepen de “controle binnen” het grondgebied uitoefenen.
Bovendien, moet een bezettende macht alle regeringsfuncties kunnen voorzien – om dingen binnen het bezette grondgebied verder te laten lopen, en niet enkel patrouilleren langsheen de grenzen. In werkelijkheid bestuurt de regering van Hamas volledig autonoom de Gazastrook zonder dat Israël tussenbeide komt.
Het argument voor “bezetting” werd steeds als volgt uitgelegd: omdat Israël “altijd het absolute gezag handhaafde over het luchtruim van Gaza en de territoriale wateren en klaarblijkelijk regeringsgezag in deze gebieden uitoefende,” uitgedrukt in de woorden van professor Iain Scobbie. Anderen beweren dat echte grenscontrole ook “efficiënte controle” van het binnenland impliceert. Maar eerdere blokkades zoals bijvoorbeeld die van Cuba door president John F. Kennedy, werden nooit beschouwd als bezetting. Bovendien worden grenscontroles langs elke internationale grens overal normaal bevonden zelfs onder de meest bevriende naties.
Bovendien controleert Israël niet elke grens van Gaza. Terwijl Egypte er voor gekozen had om haar grens [met Gaza] grotendeels gesloten te houden, had dit helemaal niks met Israël te maken. En in het spoor van de Egyptische politieke veranderingen, werd de grens ter hoogte van Rafah onlangs volledig opengesteld, waardoor het argument dat Israël de controle uitoefent over de ingang van Gaza verder wordt uitgehold.
De recente resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties die het gebruik van een gewapende strijdmacht tegen Libië machtigt, verstrekt een uitstekend experiment om te kijken of de wettelijke argumenten die in het algemeen over Israël worden gemaakt ook in parallelle gevallen worden toegepast. In maart, keurde de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Resolutie 1973 goed in antwoord jegens het gewelddadige optreden van de Libische troepen van kolonel Moeammar Gaddafi ‘s jegens anti-regerings gezinde rebellen. De resolutie machtigde militaire actie, omlijnde een no-fly zone over het hele grondgebied van Libië, bevroor de Libische activa en machtigde de uitgebreide inzet van geweld tegen de Libische troepen.
Maar toch sluit Resolutie 1973 specifiek om het even welke “bezetting” van Libisch grondgebied uit. Dit was geen toevalligheid. Het expliciete verbod om [Libië] te “bezetten” moest dienen om zich te verzekeren van de steun van verscheidene sceptische naties. Op de vergadering van de Veiligheidsraad, beklemtoonde de afgevaardigde van Libanon dat de resolutie in geen geval zou resulteren in het bezetten van “zelfs maar een duimbreedte” van het Libische grondgebied.
Aldus beschikken wij nu over de bevestiging van de Veiligheidsraad dat een breed embargo, een no-fly zone en maandenlange constante luchtbombardementen [van Libië] geen deel uitmaken van wat “bezetting” kan genoemd worden. Zonder twijfel hebben al deze activiteiten een aanzienlijk impact op Libië en “controle” over veel wat er daar gebeurt. Het mag voor iedereen duidelijk zijn dat de veel minder uitvoerige en invasieve maatregelen van Israël jegens Gaza, gemeten volgens deze standaard, helemaal geen “bezetting” kunnen genoemd worden.
Natuurlijk, bewijst de resolutie omtrent Libië niets nieuw; de argumenten dat Gaza ook na [de ontruiming van] 2005 als “zijnde bezet” bleef beschouwd, waren altijd vrij verrassend. De evidentie van de bovengenoemde principes waar ze ook om het even – behalve dan voor Israël – van toepassing zouden zijn, zouden stof tot nadenken moeten zijn voor zij die menen dat zelfs een volledige terugtrekking achter de ‘Lijnen van 1967′ [in feite de staakt-het-vuren lijnen van april 1949] zullen leiden tot de internationale legitimiteit van Israël maar integendeel zullen leiden naar de prefabricatie van nieuw geconstrueerde vermeende eigendomsrechten.
Antisemitische drek in een Nederlandse krant
Antisemitische drek in een Nederlandse krant
door Afshin Ellian
Veel dingen gebeuren onopgemerkt. Het ergste wat ons kan overkomen is dat het verwerpelijke normaal wordt. Daardoor worden we resistent tegen wat we altijd als afkeurenswaardig hebben beschouwd. Als onze kranten in hun uiterlijke verschijning op antisemitische Midden-Oosterse kranten gaan lijken, vraag ik me af wat voor zin het heeft om op 4 mei de moord op weerloze burgers, vooral de joodse, te herdenken.
De Volkskrant is een van mijn ochtendkranten. Sinds ik in Nederland woon, lees ik met veel plezier de Volkskrant. Ik heb met die krant de Nederlandse taal geleerd. Daardoor heb ik een stevige emotionele band met de krant. Het is een spannende krant, die tegengeluid en kritiek niet weert. Maar toch kunnen ook vrienden, de beste columnisten en redacteuren, fouten maken. Of, erger nog, het kwaad steunen.
Op de voorpagina van de Volkskrant van dinsdag 5 april keken twee cartoons de lezer pontificaal aan. Daaronder stond: ‘In het Vrije Libië in de stad Benghazi werken cartoonisten zich een slag in de rondte om 42 jaar onderdrukking in te halen. Staatsieportretten van Kadhafi (sic) zijn in de fik gestoken. In plaats daarvan verschijnen overal spotprenten, bijvoorbeeld van de dictator die een schop onder zijn kont krijgt. De ontlading van het vrije woord en het vrije beeld: eindelijk mag het.’
Printscreen uit de Volkskrant
Eindelijk mag het? Wat wordt in de eerste cartoon afgebeeld? het is een afbeelding van kolonel Muammar Khaddafi met Dracula’s tanden. Op zijn bril staat de Davidster, de vlag van Israël, het symbool van de joden. Daaronder staat in het Arabisch te lezen: ‘de jood’.
Is dit het vrije Libië? Moeten we hier blij mee zijn? Ook ten tijde van Khaddafi mochten de vijanden als joodse handlangers worden afgebeeld. Nu worden de rollen omgedraaid en wordt Khadadfi zelf als jood afgebeeld. Iedereen verwijt elkaar ‘de jood’ te zijn – de jood is namelijk de duivel. De neutrale Volkskrant-tekst onder deze antisemitische cartoon is veelzeggend over het gebrekkige historische en morele bewustzijn van sommige journalisten.
Dit is echt ernstig. De tekst onder die cartoon had totaal anders moeten luiden. Twintig jaar geleden zou dat het geval zijn geweest. Ook verderop in de Volkskrant zijn een paar cartoons geplaatst. Op een van die cartoons is Khaddafi te zien met een Davidster op zijn arm. De joodse Khaddafi krijgt van een laars, het Libische volk, een rotschop. In de handen van Khaddafi zien we geld.
Wat waren de joden alweer in de paranoïde verbeelding van Europa? Geldzuchtigen, woekeraars, moordzuchtige beesten! Dat waren de stereotypen die de Europese antisemieten gebruikten voor de joden. En deze antisemitische drek staat nu zo maar in een beschaafde Nederlandse krant, zonder enig commentaar.
Op zaterdag 9 april stond er een andere antisemitische cartoon in de Volkskrant. Deze was niet gemaakt door een Libiër maar was homegrown. Een huiscartoonist voelde zich aangemoedigd om ouderwetse gore anti-joodse propaganda te tekenen.
Het is een reactie op Richard Goldstone’s brief in The Washington Post waarin hij zijn eerdere beschuldigingen aan het adres van Israël over de Gaza-oorlog intrekt. Goldstone komt nu op basis van beschikbare informatie tot de conclusie dat in zijn rapport Israël ten onrechte van oorlogsmisdaden is beschuldigd. Wel blijft hij van mening dat Hamas oorlogsmisdaden heeft gepleegd.
De cartoonist tekende een getto (Gaza) dat door prikkeldraad wordt omgeven. De getto is verwoest. Het beeld doet ons denken aan de getto van Warschau. Boven die verwoestingen zweeft een man met een Davidster op zijn arm (Netanyahu?) met dikke Stürmer-lippen en met een tekst in zijn hand: Washington Post, Goldstone, ik heb het niet geweten. Wir haben es nicht gewusst.
Is de Gaza-strook echt te vergelijken met de getto van Warschau? Waren in de getto van Warschau de levensverwachting en het niveau van de gezondheidszorg van de joden hoger dan die van de bevolking in het Turkije van nu? Waren de joden in de getto het snelst groeiende (en opmerkelijk gezonde) volk in de wereld, zoals de Gazanen? Lagen de winkels in Warschau vol met voedsel en goederen, zoals in Gaza?
Als dit het geval is, dan viel het erg mee met de behandeling van de joden door de nazi’s, dan zijn ook al die verhalen over de Holocaust sprookjes, en dan zijn de joden leugenaars. Wie beweren dat laatste? De antisemieten en de nazaten van de nazi’s.
Het gaat hier dus niet zozeer om de angstaanjagende domheid en de schokkende ongeletterdheid van deze cartoonist. Hij doet moedwillig mee aan de Holocaust-ontkenning. En niemand bij de Volkskrant denkt: wat zijn we hier aan het doen? Wat voor propaganda bedrijven we hier? Geen zucht van de hoofdredactie.
We beginnen weer gewend te raken aan het antisemitisme.
Afshin Ellian
En als het kwade moet worden uitgebeeld in de wereld, dus ook in het Midden-Oosten, hoeven de mensen nooit lang na te denken. Spontaan worden altijd de Davidsterren boven gehaald en opgekleefd en in dit geval de booswicht (Khaddafi) voorgesteld als een Jood en symbool van het ultieme kwaad. Er is niks veranderd. Al 2000 jaar lang niet…
Ter illustratie: Volgende cartoons circuleren overal in de wereld en dus niet enkel in het M-O. Van Brussel tot in Parijs, van New York tot in Berlijn, van in Calcutta tot Katmandoe: “Het is altijd de schuld van de Joden!“
Raadseltje: Zoek de Davidster[ren] op de volgende plaatjes met Khaddafi…
Antisemitische cartoon: ‘Khaddafi zegt: “Hoe kan ik verhinderen dat mijn vliegtuigen worden neergehaald wanneer ik mijn weerloze tegenstanders bombardeer?” – Door er een Davidster op te schilderen…
Bronnen: Elsevier.nl: Antisemitische drek in een Nederlandse krant door Afshin Ellian van 13 april 2011; Israel Matzav: Surprise (not): Libyans using Star of David as a symbol of hatred and contempt van 2 maart 2011
Nato bombardeert Libië: disproportioneel en bizar!
Bizar !
Waarschijnlijk behoort u net zoals ik en Dry Bones tot die groeiende massa mensen die steeds minder begrijpen wat de Nato bezield om – met de zegen van de Verenigde Naties – Libië vakkundig plat te bombarderen. En wat doet België daar? We hebben toch eigenhandig Libië bewapend? Is het de bedoeling dat we onze eigen wapens gaan terughalen? Die wapens afnemen van Khaddafi en ze naar Gaza brengen om Hamas te steunen om het vredesproces te stimuleren minister Vanackere?
Onze Belgische regering – die notabene al negen maanden ‘ontslagnemend’ is – heeft er een zestal F16 straaljagers vliegen die meehelpen Khaddafi uit zijn land te bombarderen. Ze waren beter ingezet om Hamas te verdrijven uit de Gazastrook. De Gazanen zouden er België eeuwig dankbaar voor zijn geweest!
Ik kan zo uit mijn hoofd 20 landen en situaties opnoemen waar dat soort acties veel meer gerechtvaardigd en zinvol zouden zou zijn geweest dan in Libië. Khaddafi een terrorist? Dat weten we toch al 50 jaar lang? Denk maar aan Lockerbie. Waarom hebben we over die ganse tijd dan nooit wat ondernomen? Geef toe: het excuus om het zogenaamde verzet in Libië te steunen zogezegd om wat heet “het democratische proces te stimuleren” (is dit om te lachen misschien?) maar het verzet in Iran dat bloedig uit elkaar wordt geslagen door de Moellahs van Iran, daar wordt amper naar omgekeken en niét op gereageerd. In één woord: bizar!
Disproportioneel !
“Disproportionele reactie“, zeggen de Arabieren in het Midden-Oosten over al dit NATO-geweld. Vanwaar kennen we dit woord nog? Ah ja, toen Israël 2 jaar geleden een defensieve oorlog voerde tegen de terreurorganisatie van Hamas in de Gazastrook en Israël voor het bombarderen van de stellingen van Hamas werd veroordeeld als zijnde een disproportionele reactie.
Khaddafi, de Keizer van de Terreur, mocht decennialang zijn gangen gaan, maar wanneer Israël opkomt voor haar recht en de plicht om haar burgers te beschermen tegen de terreur van een internationaal erkende terreurorganisatie als Hamas, wordt het daarvoor gestraft. Wat nu in Libië gebeurt is inderdaad op z’n minst disproportioneel!
In april 2004 was Khaddafi op EU-bezoek in Brussel. Het was zijn eerste staatsbezoek op Europese bodem in 15 jaar. Toenmalig premier van België Guy Verhofstadt (rechts) ontving de Libische terroristenkeizer met veel vertoon. Wat heeft Verhofstadt dan wèl gedaan toen hij de kans kreeg om Khaddafi een en ander duidelijk te maken? Niks, de premier rolde de rode loper uit voor de dictator en drukte hem hartelijk de hand. Politici? Hoeren zijn het! BAH!
Niks begrepen wat gebeurt in het M-O? Glen Beck wel en trekt aan de alarmbel [video]
Israël in groot gevaar!
Glen Beck op 24 maart 2011
Bronnen: Glen Beck website: http://www.glennbeck.com/ It does not make sense door Glen Beck van 24 maart 2011; met dank aan Aukina Dokter voor de hint
Verenigde Naties zijn boos op Khaddafi [cartoon]
Kolonel Khaddafi: “Ik ben bereid om te vechten tot de laatste kogel. Tot de laatste Libiër. Tot de laatste kameel…” De kameel: “Wablieft?!“
Update vrijdag 18.03: nog geen 12 uren nadat ik deze post plaatste zijn de Verenigde Naties het dan toch eens geraakt om wat te doen om de dreiging van een genocide in Benghazi en in de rest van Libië te voorkomen: een vliegverbod. Het kostte Khaddafi exact drie seconden om dat VN-vliegverbod naast zich neer te leggen.
Voorafgaand aan de stemming van deze resolutie, zei kolonel Khaddafi in een interview met de Portugese radio Radiotelevisao Portuguesa, dat de “Veiligheidsraad van de Verenigde Naties geen mandaat heeft. Wij erkennen hun resoluties niet,“ en hij waarschuwde ervoor dat eender welke militaire actie jegens Libië zal begrepen worden als een “kolonisatie zonder enige rechtvaardiging“ en “zware repercussies” voor gevolg zal hebben.
En hoe is dat vliegverbod er gekomen vraagt u zich af? Ja wat dacht u? Op vraag van de Arabische Liga natuurlijk, de 22 Arabische landen die achter de coulissen aan de touwtjes van de VN trekken. De westerse landen staan er steevast voor spek & bonen bij. Behalve…. als Israël moet ‘aangepakt’ worden…
VK.NL: “De resolutie was het initiatief van Frankrijk, Groot-Brittannië en Libanon, het enige Arabische lid van de Raad. De VS voegden zich gisteren bij deze groep. De Arabische Liga van 22 landen in de regio had om het vliegverbod gevraagd.” [bron]
