Categorie archief: Libië
Afkondiging shariawet in Libië: van de goot in de sloot [video]
Libië: van de goot in de sloot
(invoering shariawetgeving)
Benghazi, Libië, 23 oktober 2011. Afkondiging van de sharia over heel het land door de nieuwe grote baas Moestafa Al-Jalil. Onthoud die naam maar goed, je ze er nog veel van horen. Islamitische rechtbanken zullen worden opgericht. Het afhakken van handen en andere lichaamsdelen, lijfstraffen zoals geselen en stokslagen als “moderne” straffen, mogen weer voluit worden uitgevoerd. Let vooral op hoe [het mannelijke deel van] de bevolking door het dolle heen raakt en begint te juichen wanneer Jalil spreekt over de herinvoering van polygamie, veelwijverij. Er is niet veel verbeeldingskracht voor nodig om te raden wat die hitsige meute met het hete schuim op de lippen en ontbolsterd gezwollen lid onder hun djerba staat uit te krijsen… arme vrouwen van Libië…
Dit is dan het regime dat de Nato mee in het zadel heeft geholpen door dictator Moeammar Khaddafi te helpen verdrijven, en het resultaat van de Arabische Lente die wat Libië betreft regelrecht is omgeslagen in een Arabische Nachtmerrie. De vrouwen van Libië zullen ons dit eeuwig en tèrecht blijven verwijten dat we het ene gruwelregime hebben helpen vervangen door het volgende waarvan nu al blijkt dat het zo mogelijk nog anti-democratischer en gruwelijker zal zijn dan het vorige. Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.
Hij is opnieuw een gelukkig man
Tunesische en Libische ‘bevrijding’ leidt tot sharia
door Israel Today NL [bron]
• In de eerste vrije verkiezingen in Tunesië kwam een Islamistische groepering aan de macht,
• De nieuwe leider van Libië wil het land funderen op de sharia wet,
• Egypte slaat dezelfde weg in.
Het was voorspelbaar dat de “Arabische Lente” door naïeve westerse leiders zou worden begroet als een positieve ontwikkeling, die uiteindelijk de volken van het Midden-Oosten echte democratische vrijheid naar westerse stijl zou brengen . Maar meerdere analisten, waaronder Israëlische topfunctionarissen, hebben gewaarschuwd dat de Arabische Lente op het punt staat de Islamitische Winter te baren.
Tunesië
In de Arabische lente was Tunesië het eerste land dat zijn langdurig regerende dictator afzette. Zondag hield het Noord-Afrikaanse land zijn eerste vrije verkiezingen sinds de opstand. De opkomst was massaal met 90 procent. De resultaten hebben velen in het Westen verrast, maar dat was ten onrechte. Nu maandagmiddag veel stemmen zijn geteld, wordt verwacht dat de Tunesische Ennahda Partij de controle over het parlement krijgt met een royale meerderheid.
Ennahda wordt door de Westerse media aangeduid als een “gematigde” islamitische organisatie, maar die beschrijving is misleidend. Ennahda steunde de Iraanse bezetting van de Amerikaanse ambassade in Teheran in 1979 en riep op tot aanslagen op Amerikaanse doelen tijdens de Golfoorlog. Bovendien is de ideologie van Ennahda gebaseerd op die van de Moslimbroederschap in Egypte, die de Islamitische wet wil opleggen aan de gehele wereld.
En het begint bij Tunesië. Ennahda leider Rachid Ghannouchi kondigde onlangs aan, dat als zijn partij de verkiezing van Tunesië wint, deze een wat hij noemde ‘gematigde’ sharia zou invoeren in wat tot nu toe een van de meest vooruitstrevende Arabische landen was.
Libië
Een vergelijkbaar fenomeen gebeurt in Libië, dat deze week overal de bevrijding van de regering van kolonel Muammar Gaddafi vierde. In het Libië na Gaddafi zal de sharia de “fundamentele bron” van de burgerlijke wetten zijn, verklaarde interim-leider Mustafa Abdul-Jalil zondag. Hij heeft al diverse Libische wetten veranderd, die overeen komen met de sharia, zoals een verbod aan lokale banken om rente in rekening te brengen en het weer legaliseren van polygamie. Abdul-Jalil riep zijn landgenoten op hun hervonden “vrijheid” te vieren door “Allahu Akbar” (Allah is Groot) te roepen.
Egypte
Egypte moet nog verkiezingen houden sinds de voormalige dictator Hosni Mubarak is afgezet, maar volgens alle schattingen wint de Moslimbroederschap een absolute meerderheid in het parlement, of het wordt zo’n groot blok dat een toekomstige regering er volkomen van afhankelijk is. De Egyptische Moslimbroederschap is de ‘grootvader’ van alle extremistische Islamitische groepen in het gebied, en de directe voorvader van organisaties zoals Hamas.
Islamisten hebben ook hun macht in Turkije en Libanon geconsolideerd, maar hadden daar geen burgerlijke opstanden nodig om hun doelen te bereiken. Zoals generaal Eyal Eisenberg, hoofd van Israël’s Home Front Command maanden geleden waarschuwde, wordt het Midden-Oosten dat resulteert van de Arabische Lente een toevluchtsoord voor radicale ideologie die de kans vergroot op een totale oorlog, een oorlog waarbij, zoals Eisenberg zei, “misschien zelfs massavernietigingswapens worden gebruikt.”
Toen het Midden-Oosten door zijn vroegere dictaturen werd bestuurd, hadden analisten grotendeels gelijk in hun verwachting dat massavernietigingswapens nooit op grote schaal tegen Israël zouden worden gebruikt, omdat die heersende regimes er op lange termijn belang bij hadden, de status quo te handhaven. Maar de radicale krachten, die het in veel landen overnemen, delen die zorg veelal niet, en worden veel meer gedreven door messiaanse ideologieën die hen dwingen om Israël te vernietigen, om een nieuwe Islamitische Gouden Eeuw in te luiden.
Islamitische educatieve voorlichting in geweldloosheid speciaal voor de Libische jeugd [in beeld]
De geweldscultuur in het Midden-Oosten beleeft weer hoogdagen… Kinderen en volwassenen staan in de rij aan te schuiven om de stoffelijke resten van de Libische kolonel Khadaffi te bekijken en zich te laten fotograferen met het lijk. De ‘moraal’ van het verhaal (lijkt me eerder een waarschuwing): “Geweld loont altijd!” en ook “De volgende keer kan jij het zijn die daar wordt tentoongesteld, dus hou je maar koest! Begrepen?!!” 
Twee hoogtepunten in het leven van Khadaffi [video]
En de laatste kreten van Khadaffi luidden? Juist: “Allahu Akhbar!” En de kreten van zijn moordenaars? Idem dito: “Allahu Akhbar!” Ik heb me dikwijls afgevraagd wat die woorden precies betekenen, maar sinds gisteren weet ik het wel zeker: “Laat het bloed van de bergen tot in de dalen stromen tot het hele land rood kleurt.” Jawadde…
En om met een positieve noot te eindigen: hier komt ie weer!
Zenga ! Zenga !
In februari 2011 had de Israëlische DJ Noy Aloosheal veel succes met de remix “Muammar Gaddafi – Zenga Zenga Song“, waarin hij beelden van een schaars geklede danseres toonde die een bijzonder suggestieve dans uitvoert, combineerde met beelden van de Libische terroristenleider Moeammar al-Gaddafi die als een krankzinnige ergens vanop een balkon zijn aanhangers toespreekt. De persiflage werd een gigantische hit met op dit ogenblik meer dan vier miljoen clicks [4 200 299 - 21 oktober 2011], waarvan uiteraard de meeste in de Arabische wereld.
Het nieuwe Libië zal Israël waarschijnlijk niet erkennen
Moeammar Gaddafi in vol ornaat
‘New’ Libya unlikely to recognize Israel
door Israel Matzav [bron]
Alex Jofee schrijft op zijn blog Jewish Ideas Daily, dat we nog terug naar de dagen zullen verlangen toen Moeammar Gaddafi in Libië aan de macht was.
Gaddafi leek naar het einde toe, meer op de karikaturale voorstelling van een schurk uit de stripverhalen, met zijn wilde haren, flamboyante uniformen, de Amazonische veiligheidsagenten en de eindeloze monologen.
Mooie jonge maagden als bodyguard van Gaddafi
Het meest verbazingwekkende was dat dit schoolvoorbeeld van een megalomane maniakale, narcistische tinnen soldaatjesachtige dictator nooit als dusdanig werd bekeken. Dat lag uiteraard aan zijn controle over de olie, de dreiging van het terrorisme, de magie van zijn theatrale kunsten, en de fascinatie van welopgevoede Westerlingen voor de vreemde kronkelende gang van zaken in het Midden-Oosten.
Met zijn regime dat zo goed als met de knieën op de grond zit, stijgt zienderogen de hoop dat de nieuwe regering een democratisch Libië zal installeren. Er zijn rapporten van Libische Joodse zakenmensen verschenen die de rebellen hebben gepeild naar hun intenties omtrent de erkenning van het bestaansrecht van de Joodse staat Israël.
Maar de prominente rol van de Islamisten tijdens de opstand is een veeg teken aan de wand, en niets dat er op wijst dat de nieuwe leiders van Libië de Joden of Israël meer genegen zullen zijn dan dat Gaddafi dat ook al niet was. Eén kleine voorbode is het gewijzigde verhaal dat nu rond die gekke rijk oom van de Arabische wereld wordt opgehangen: naarmate het regime van Gaddafi begon te wankelen, zijn verhalen beginnen circuleren dat zijn grootmoeder Joods was.
En zo gaat Libië een nieuwe tijd in. De afgelopen maanden werden tonnen wapens van Gaddafi en gestolen Libische auto’s naar Egypte, Sinai en Gaza gesmokkeld. Wat zal gebeuren met zijn zware en onconventionele wapens is vooralsnog onbekend. Andere signalen zijn nog meer onheilspellend. Het Egyptische leger klinkt elke dag Islamistischer.
De Moslim Broederschap en andere groepen schroeven hun eisen nog wat op. Islamisten conytrleren de boel in Tunesië, de geboorteplaats van de Arabische Lente, en sluimeren verder in de vleugels van Algerije, Marokko en Jordanië. Een intrieste reaalpolitieke visie is dat deze tweede Arabische Lente snel naar een bittere koude winter zal leiden.
Het zou bijzonder biiter smaken indien Gaddafi op het einde nog gemist zou worden als de duivel zoals wij die hebben gekend. Aangezien de rebellen blijkbaar gelinkt zijn met al-Qaeda en met andere Islamisten, mag verwacht worden dat de haat jegens Joden en Israël alleen nog maar zal toenemen. Maar dat zal niemand tegenhouden om vriendschappelijke relaties met het nieuwe [islamistische] regime aan te gaan.
[lees ook: Libya and the Jews / hier en op deze blog: Het ergste moet nog komen: nieuwe Libische regering is Al Qaeda [hier]
Zenga ! Zenga !
In februari 2011 had de Israëlische DJ Noy Aloosheal veel succes met de remix “Muammar Gaddafi – Zenga Zenga Song“, waarin hij beelden van een schaars geklede danseres die een bijzonder suggestieve dans uitvoert, combineerde met beelden van de Libische terroristenleider Moeammar al-Gaddafi die als een krankzinnige ergens vanop een balkon zijn aanhangers toespreekt. De persiflage werd een gigantische hit met op dit ogenblik leer dan vier miljoen clicks [4 105 679 - 4 september 2011], waarvan uiteraard de meeste in de Arabische wereld.
Ware aard Gaddafi onthuld: het is een Jood! Allahu Akhbar! Sla dood die Jood! [satire]
De ware aard van Gaddafi onthuld: het is een Jood! Allahu Akhbar! Sla dood die Jood!
Het AFP heeft een spotprent in de Libische hoofdstad Tripoli opgedoken waarin Moeammar Gaddafi wordt voorgesteld als een Jood. Stel je voor zeg, die Gaddafi heeft eigenhandig 42 jaar lang de Jodenjacht georganiseerd en krijgt thans een Davidster op zijn hoofd geprikt. Schande toch? Hetzelfde overkwam de Egyptische president Moebarak toen die in ongenade viel. Als straks de Syrische president Assad zou gedwongen worden op te stappen, krijgt die eveneens een Davidster opgespeld, misschien wel een gele zoals tijdens WOII.
Moebarak weggezet als De Eeuwige Jood
Zo gaat dat nu eenmaal met dictators die in Arabië in ongenade zijn gevallen. De meeste complete en verschrikkelijkste schande is dan wanneer je als Jodenvriend of Jood wordt voorgesteld. Waarbij het eerste zeker niet moet onderdoen voor het tweede. Opkomen voor de Joden of voor de Jodenstaat is de strop zelf om je nek leggen. En dat mag je gerust letterlijk nemen.
En dat je ook van de Nederlandse Volkskrant af en toe wat kan opsteken, is bijvoorbeeld het volgende:
“De Libische rebellen hebben ten westen van de hoofdstad Tripoli de minister van Buitenlandse Zaken van het Kaddafi-regime, Abdul Ati al-Obeidi, opgepakt. Kaddafi’s zoon Saadi heeft vanavond gezegd ‘de bevoegdheid te hebben’ om met de rebellen te onderhandelen. Een andere zoon van Kaddafi, Saïf, zei juist dat het vechten door zal gaan. Dat meldt een getuige aan Reuters. Volgens deze getuige schreeuwden de rebellen ‘Allahu Akbar’ dat ‘God is groot’ betekent.
” [bron]
Heeft de Volkskrant nu nog altijd niet door dat alle Arabische moslims in het Midden-Oosten tot in het Westen en tot in mijn achtertuin potentiële ‘rebellen’ zijn die mekaar allemaal ‘Allahu Akbar’ roepen, een fractie van een seconde vóór ze elkaars de hersens inslaan? De ene moslim roept de andere moslim Allahu Akhbar toe en slaat ‘m dan de eeuwige verdoemmenis in. Net zoals wij elkaar “goedemorgen” of “goedenavond” en “smakelijk eten” toewensen.
Raar maar waar. Ik zal mij toch ooit eens moeten verdiepen in de psyche van een islamistische rebel want tot nog toe begrijp ik er geen barst van. En dat verhaaltje van dat ontluikende groen, de islamitische verlichting die met de Arabische Lente in aantocht zou zijn, heb ik ook nog niks gemerkt. Maar ik heb al wel de beken bloed, die intussen woest kolkende bloedrode stromen zijn geworden, die van de Berg van Mohammed naar beneden gutsen, ja, die heb ik wel opgemerkt. Daar valt niet meer naast te kijken…
Videoclip: Moslims die moslims vermoorden
Libische rebellen weigeren Lockerbie terrorist uit te leveren
Tripoli, Libië, donderdag 20 augustus 2009. Hand in hand met Seif al-Islam el-Gadhafi, de zoon van de Libische dictator Moeammar Gadhafi, stapte Abdel Basset al-Megrahi (links met stok) uit het vliegtuig dat hem vanuit Schotland naar Libië terugbracht. De Libische terrorist die in 1988 schuldig werd bevonden aan de Lockerbie aanslag, werd terug naar Libië gevlogen, ondanks protesten van de Amerikanen. Hem wachtte een groots onthaal door de Libische kolonel als “Held van de natie”. Al-Megrahi heeft de dood van 270 mensen op zijn geweten. (Foto: AP/Amr Nabil)
Arutz Sheva bericht dat de Lockerbie bommenlegger Abdel Basset al-Megrahi gevonden werd en in bedenkelijke gezondheid verkeert. CNN berichtte hier gisteren over dat al-Megrahi werd ontdekt in Tripoli in Libië. Hij zou in comateuse toestand verkeren en bijna dood zijn. Zijn zoon Khaled al-Megrahi zei tegenover CNN dat de man overleeft op het toedienen van zuurstof en intraveneus wordt gevoed. “Wij hebben hem juist zuurstof gegeven. Niemand die ons advies geeft,” vertelde de zoon.
Lockerbie Affaire - 270 doden - amper 8 jaar cel voor Megrahi
Lockerbie Affaire
Abdel Basset al-Megrahi is een voormalige officier van de Libische intelligentiedienst en is wellicht de laatste in leven zijnde man die precies weet wie in Libië achter de bomaanslag zat die werd gepleegd op een Amerikaans vliegtuig van Panam, dat op 21 december 1988 neerstortte op het Schotse plaatsje Lockerbie en aan 270 mensen het leven kostte, de zogeheten Lockerbie Affaire. In 1999 leverde Khadafi enkele vermoedelijk daders uit waarvan uiteindelijk slechts één, Abdelbaset Ali Mohmed al Megrahi, op 21 januari 2001 tot levenslange opsluiting werd veroordeeld.
Megrahi werd veroordeeld tot 27 jaar opsluiting maar heeft in feite amper 11,6 dagen vastgezeten per slachtoffer dat hij heeft gemaakt in Lockerbie… Intussen werd Megrahi half augustus 2009 vrijgelaten en zette als ‘grote held van de Islamitische revolutie’ weer voet aan de grond in Gaddafi’s Islamistische dictatuur, die zoals bekend hardop droomde van de Islamisering van Europa. Bijna vijftien jaar na de aanslag gaf de Libische regering in augustus 2003 toe achter de aanslag te zitten en bood geld aan ter compensatie.
Op sterven na dood, of was het maar voor de schijn?
In de loop van 2009 werd er wekenlang onderhandeld met de Libische regering om Abdelbaset Ali Mohmed al Megrahi vrij te laten of uit te leveren aan Libië omdat hij ongeneeslijk ziek zou zijn. Megrahi zou aan een terminale prostaatkanker lijden. Uiteindelijk heeft hij slechts 8 jaar vastgezeten in een gevangenis in Schotland. Hij werd op medische gronden in 2009 vrijgelaten nadat de artsen die de man behandelden bij hem prostaatkanker hadden vastgesteld en zeiden dat hij nog maar drie maanden te leven had.
Al-Megrahi keerde terug naar de Libische hoofdstad Tripoli om er zijn laatste dagen in zijn sterfbed te slijten. Maar ondanks de grimmige prognose van de dokters, blijkt de terrorist twee jaar later nog altijd springlevend te zijn. Groot was dan ook de verbazing dat Megrahi op 26 juli 2011, een maand voor de val van het Libische kolonelsregime, in levenden lijve op de Libische televisie te zien was. De 59-jarige Megrahi zat in traditionele kleding in een rolstoel en woonde er een pro-Gaddafibijeenkomst bij.
Geen uitlevering
Zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittannië hebben aan de Libische rebellen, die momenteel de teugels vasthouden in Libië, om de uitlevering van al-Megrahi gevraagd, zodat alsnog rechtvaardigheid tegenover de slachtoffers en hun nabestaanden zou kunnen worden gedaan.
Maar volgens het CNN- rapport, heeft de Nationale Overgangs Raad van het rebellenleger zondag verklaard dat zij al Megrahi niet zullen uitleveren. “Wij zullen geen enkele Libische burger aan het Westen geven,” zou Mohammed al-Alagi, de minister voor Justitie van de Raad hebben verklaard.
Libië, 22 augustus 2009. Lockerbieterrorist Megrahi vervroegd vrijgelaten en hier te gast bij de Libische leider Khadafi, de 'Gids van de Revolutie'
Libië: de ene terroristenleider wordt er door de volgende terroristenbende uitgeschopt [cartoon]
Tripoli, Libië, 24 augustus 2011: de ene terroristenleider – Gadaffi – wordt er door de volgende terroristenbende uitgeschopt. De enige constante – èn wat overblijft – in deze zoveelste aflevering van de Arabische Lente [correctie: met zoveel duizenden doden is het gepaster om van een Arabische Nachtmerrie te spreken] is de Israëlhaat en haat jegens de Joden van het Midden-Oosten en de rest van de wereld.
Kijk maar bijvoorbeeld naar Egypte, waar Jodenhaat weer het bindmiddel en tegelijk de bliksemafleider is om de aandacht van het gepeupel af te leiden van de binnenlandse ellende, corruptie en een 180 graden bocht naar moslimextremisme onder de leiding van de Moslim Broederschap. Ook in Syrië speelt zich al maanden een dergelijke tragedie af met vele duizenden doden en een veelvoud aan gewonden en vermisten, maar daar beletten Rusland, China en Indië dat er kan – dat er màg – ingegrepen worden. Als er een Jood in betrokken zou zijn was al de volgende dag een veroordeling uitgesproken.
Zucht. Even hoopte ik dat er iets veranderd zou zijn, maar zoals het gezegde toepasselijk luidt: “En ze piesten in een plas en het bleef gelijk het was.” Jammer. Maar de petroleum in het M-O moet blijven vloeien richting Westen want anders rijden onze auto’s straks geen kilometer ver meer. [cartoon van heden in de JP door Ronny Gordon]
Gadaffi aan de Nato en Obama: Is dat alles wat je hebt? [cartoon]
Een goeie cartoon zegt dikwijls meer dan 1000 woorden dat zouden kunnen. De Israëlische cartoonist Ronny Gordon is daar zonder de minste twijfel een ongeëvenaarde meester in.
NAVO stopt aanvallen, Libië oorlog ten einde
door Xander op Xander Nieuws [bron]
De militaire campagne van de NAVO tegen de Libische leider Muammar Gadaffi is op een groot fiasco uitgelopen nu de Amerikaanse president Obama de Russische president Dmitry Medvedev de leiding heeft gegeven over onderhandelingen om het conflict definitief te beëindigen. Vanaf vanochtend is de NAVO gestopt met alle luchtaanvallen op Libische doelen, waarmee de oorlog virtueel ten einde is gekomen.
Vorige week verwierpen de leiders van de NAVO nog het Russische voorstel om via onderhandelingen een overgangsregering in Libië te creëren. Nu Obama er wel mee akkoord gaat staat de NAVO in zijn hemd, want Gadaffi zond al op 4 april afgezanten naar de Griekse premier Papandreou waarin hij een vergelijkbaar voorstel deed. De Franse president Sarkozy en de Britse premier Cameron wezen dit toen onmiddellijk van de hand, omdat het enige waar ze op uit waren een militaire overwinning en het gewelddadig van de troon stoten van Gadaffi was.
15.000 vluchten en 6000 bombardementen konden de NAVO dus niet aan een overwinning op Gadaffi helpen. De Libische leider zette zelfs niet één straaljager, luchtdoelraket of terreurcel in Europa in. Hij wachtte slechts totdat de NAVO campagne vanzelf aan stoom zou verliezen, wat inderdaad al snel het geval bleek. Op 13 juli gaf de Britse minister van Defensie Liam Fox openlijk toe dat de Britse strijdkrachten de oorlog niet meer konden volhouden. Overigens bleek al begin juni dat de NAVO een tekort aan gevechtsvliegtuigen had om de no-fly zone boven Libië te handhaven. Ook de kleine voorraad slimme bommen en raketten raakte heel snel uitgeput.
Tot overmaat van ramp trok Italië, één van de belangrijkste steunpilaren van de NAVO campagne, in alle stilte zijn Garibaldi-551 toestellen terug. Ook Frankrijk moest de afgelopen 10 dagen de teugels laten vieren. President Sarkozy ging op 30 juni zelfs rechtstreeks tegen de VN en de NAVO in door boven west Libië wapens te laten droppen, bestemd voor de rebellen. Hoewel de Franse minister Longuet recent herhaalde dat de Libische leider niet aan de macht kan blijven, stelde hij deze keer niet de eis dat hij gedwongen zou moeten aftreden of verbannen zou moeten worden.
De overeenkomst tussen Obama en Medvedev betekent daarom in feite een grote overwinning voor Gadaffi, mede omdat er geen gevolg lijkt te worden gegeven aan de aanklachten van het Internationale Oorlogsmisdaden Tribunaal tegen hem. Gadaffi zal nu vol vertrouwen aan de onderhandelingstafel kunnen plaatsnemen, wetende dat de NAVO veel water bij de wijn zal doen om de vernederende nederlaag voor de wereld te verbloemen. Zo zal de Libische leider waarschijnlijk vasthouden aan zijn eis dat zijn zonen en andere loyalisten deel zullen gaan uitmaken van de toekomstige overgangsregering in Tripoli. De rebellen hebben weinig andere opties dan hier akkoord mee te gaan. [bron: Debka]
De mislukte Libië campagne heeft laten zien hoe onthutsend zwak de NAVO is geworden. Door de jarenlange bezuinigingen op Defensie kunnen de lidstaten hooguit enkele weken een tamelijk beperkte oorlog volhouden. Daarnaast is duidelijk dat de bevolking in diverse NAVO landen oorlogsmoe is geworden, en geen zin meer heeft om mee te werken aan jarenlange militaire campagnes in verafgelegen landen zoals Afghanistan en Irak, zeker niet omdat het doel en de uitkomst van deze oorlogen altijd erg vaag is gebleven.
