Categorie archief: Libanon
Een ooggetuigenis uit Beiroet van de Arabische feeststemming op 9/11
9/11 Vluchtelingenkamp Shatilla in Libanon. Uitgelaten van vreugde om zovele stervenden Amerikanen vuren Palestijnen vuurwapens af in de lucht
Op 9/11 dansten de Palestijnen in de straten om de aanslagen op het World Trade Center en de gruwelijke moord op zovele Amerikanen te vieren. Fox News berichtte dat in Ein Gr-Hilweh, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon, de feestneuzen uitgelaten hun wapens leegschoten in de lucht; gelijkaardig feestgeweervuur weerklonk in het kamp Rashidiyeh dichtbij de zuidelijke stad van Tyre.
De Palestijnse Nationale Instantie (PNA), zich realiserende dat dit een reusachtige public relationsramp was, achtte het raadzaam om officieel de aanslagen te veroordelen en trachtte tevergeefs uitzendingen en andere nieuwsrapporten over feestvierenden Palestijnen te censureren en te discrediteren. Maar rapporten en beelden van juichende Palestijnen in [Oost-]Jeruzalem, Nabloes en Libanon die in de straten aan de vieringen deelnamen, waren al de hele wereld rond geweest en werden overgenomen in talloze kranten en tijdschriften, op websites en bedrijven die foto’s verspreiden.
De PNA beweerde dat dergelijke vieringen niet representatief waren voor “het gevoel van verslagenheid dat leefde bij het Palestijnse volk” en Yasser Abed Rabbo, minister voor Informatie van de PNA zei dat “een handvol kwajongens” “het ware gelaat van de Palestijnen besmeurden”. In een poging om verder verslaggeving [van de feeststemming] te verhinderen, zei Ahmed Abdel Rahman, de secretaris van het Kabinet van Arafat, dat de Palestijnse Autoriteit “geen borg kon staan voor het leven” van een cameraman van Associated Press (AP) wanneer hij het zou wagen zijn gefilmd verslag van de 9/11 feestelijkheden in Nabloes uit te laten zenden. Die verklaring van Rahman veroorzaakte een formeel protest van Dan Perry, de toenmalige dienstleider van AP.
Een ooggetuigenis waarvan tevergeefs gepoogd werd het onder de mat te vegen is het volgende van de Italiaanse journaliste Elisabeth Burba die tijdens 9/11 toevallig enkele Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon bezocht en diep geschrokken de feeststemming beschreef.
Weet u het nog? 10 jaar geleden gingen wereldwijd honderdduizenden moslims feestvierend de straat op na de gewelddadige dood van bijna 3000 Amerikaanse burgers
Whooping It Up
In Beiroet vierden zelfs de Christenen de gruweldaad
door Elisabeth Burba [bron]; vert. Joost M.
22 september 2001
BEIROET – Waar was u op 11 september, toen terroristen de wereld veranderden? Met mijn man was ik in het Nationale Museum hier, genietend van de wonderen van de antieke Feniciërs. Deze tocht van vroegere pracht vergrootte enkel de schok die ik later kreeg, toen ik het nieuws hoorde en de reacties om mij heen zag.
Lopend richting het centrum, realiseerde ik me dat de nakomelingen van deze grote beschaving een terreuraanslag vierden. En dan heb ik het niet over arme mensen. Degenen die juichten behoorden tot de elite van het Parijs van het Midden-Oosten: Zakenprofessionals in maatpakken, mooie blonde dames, mooie tieners in op maat gemaakte jeans.
Proberend om ons te oriënteren, gingen mijn man en ik een café in Amerikaanse stijl in het Hamra district, vlakbij Rue Verdun, beoordeeld als een van de duurste winkelstraten in de wereld. Hier kwam de cognitieve dissonantie onmiddellijk, en direct. De verfijnde clientèle van het café vierden, lachten, juichten en maakten grappen, zoals obers hamburgers en Diet Pepsi serveerden. Niemand keek geschokt, of verbaasd. Ze waren enthousiast, erg enthousiast.
Een uur later, op een kleine markt in de buurt van de Amerikaanse ambassade, in de buitenwijken van Beiroet, toonde met behulp van zijn handen een enthousiaste winkelassistent ons hoe het vliegtuig was neergestort in de Twin Towers. Ook hij lachte.
Snel verder lezen KLIKKEN op–> Lees de rest van dit bericht
Intussen wordt Israël vanuit Libanon goed bewaakt door V.N.-troepen [cartoon]
De Libanese gewapende strijdkrachten. (en de V.N.)…
Terwijl de Syrische president Assad rustig doorgaat met elk volksprotest bloedig te onderdrukken en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties beschaamd tot op vandaag de andere kant opkijkt, is het aan de Libanees-Israëlische grens een heel andere situatie. Het Libanese leger bewaakt er samen met de United Nations Interim Force in Libanon (UNIFIL) de grens. Zoals algemeen geweten is, staat die VN-legermacht daar maar bij voor spek & bonen.
Bij de Verenigde Naties en in de rest van de wereld zijn ze er namelijk nog altijd rotsvast van overtuigd dat “het èchte gevaar uitgaat van de enige democratie in het Midden-Oosten – met name Israël – en dat moet goed in het oog worden gehouden! Het moet èn het zal!” Hoe die verhoudingen daar precies liggen werd hier treffend in beeld gebracht door de Israëlische cartoonist Ronny Gordon in The Jerusalem Post van heden: “Israël in het vizier houden, met de hulp van de V.N.”, heet dat daar. Bemerk het ‘Made in USA‘ op de legervest van de Libanese soldaat… 
Spanning met Libanon stijgt over recht op aardgas
Spanning met Libanon stijgt over recht op aardgas
door Israel Today NL
http://israeltoday.nl/
Israël en Libanon zijn verwikkeld geraakt in een juridische en diplomatieke strijd om de rechten op onderzeese gasvelden, wat mogelijk kan leiden tot geweld. Diplomatieke strijd om natuurlijke hulpbronnen en energie kan leiden tot de volgende uitbarsting van gewapend geweld tussen Israël en zijn noordelijke buurman.
Gasvelden
Geschillen over de natuurlijke hulpbronnen leiden al lange tijd tot oorlogen. Het zou weinig mensen verrassen als Libanon’s dominante Hezbollah terroristische militie deze laatste ruzie gebruikt als rechtvaardiging voor een nieuwe aanval op de Joodse staat. “Libanon heeft gewaarschuwd dat het vasthoudt aan de bescherming van zijn grenzen en hulpbronnen,” zei een woordvoerder van voorzitter Nabih Berri van het Libanese parlement tot persbureau Bloomberg.
Berri en de Libanese regering reageerden op een stemming in het Israëlische kabinet over het vastleggen van de zeegrenzen van de natie. Israël was er op gebrand die stap te zetten, nadat Libanon begon claims te leggen op offshore-gebieden waarin Israël de afgelopen jaren enorme aardgasreserves ontdekte. Vorig jaar diende Libanon bij de VN kaarten in die nieuwe maritieme grenzen afbakenen. Maar de grenzen verschillen sterk van de grenzen waartoe Israël heeft besloten, en zelfs van grenzen waarmee Libanon jaren geleden zelf heeft ingestemd.
“De grens die Libanon aan de VN voorlegde ligt aanzienlijk ten zuiden van de Israëlische lijn”, zei Netanyahu. “Hij is in strijd met de grens die Israël is overeengekomen met Cyprus, en wat ik belangrijker vind is dat hij strijdig is met de grens die Libanon in 2007 met Cyprus overeen kwam.”
Israël legt zijn eigen kaarten later deze week aan de VN voor. De aardgasreserves die de afgelopen jaren zijn ontdekt in de oostelijke Middellandse Zee zijn naar schatting de grootste ter wereld. Ze kunnen de toestand van de Israëlische economie en energievoorziening drastisch veranderen .
Maar de nieuwe zeegrens, waar Libanon aan vasthoudt, zou voor Israël het verlies van een miljard dollar aan gasrechten betekenen. Israëlische bedrijven, actief in de onderzeese gasvelden Tamar en Leviathan, kondigden vorig jaar al aan dat naast de enorme hoeveelheid aardgas, er kan ook een grote olievoorraad in het gebied kan zitten.
Hezbollah, dat de feitelijke zeggenschap heeft in de Libanese regering, reageerde door Israël te beschuldigen van het ‘stelen’ van de natuurlijke hulpbronnen van Libanon, en te dreigen met oorlog. In het verleden heeft Hezbollah Israël aangevallen en er oorlog mee gevoerd voor minder.
‘Kom maar op Nasrallah, kom maar op als je durft’ [muziekvideo]
“Yalla, ya Nasrallah,
we’ll screw you, Inshallah
and send you back to Allah
with all your Hezbollah”
„Yalla Ya Nasrallah“, ruw vertaald als “Kom maar op Nasrallah, kom maar op als je durft“, is een Israëlische popsong van Frishman and the Pioneers dat tijdens de Israël-Libanon oorlog van 2006 werd uitgebracht. In de amateurmuziekvideo die het popdeuntje begeleiden worden beelden getoond van Israëlische soldaten tijdens militaire oefeningen.
In een gesprek op de Israëlische televisie was Assa Frishman er verdacht snel bij om te vermelden dat de muziekvideo “noch door hem of zijn band werd gecreëerd en op geen enkele manier verband houdt met de popsong.” Achteraf werd die verklaring snel weer ingetrokken uiteraard.
In de tekst wordt een reeks beledigingen gezongen aan het adres van de door Iran en Syrië gesponsorde terreurorganisatie Hezbollah (meer in het bijzonder naar haar leider Hassan Nasrallah). Het liedje raakte in Israël erg snel populair als “een soort volksliedje dat mensen zowel bij elkaar zou brengen als hen tot lachen zou aanzetten.“
Kort nadat het popdeuntje in Israël werd gelanceerd, begon het lied en de muziekvideo tegelijk aan een tweede leven op het internet en is tot op vandaag bijzonder populair bij vrienden en sympathisanten van Israël over heel de wereld.
Zie ook: Settling for a Draw with Hezbollah door Ilan Goren van 26 augustus 2006
Een meer recente versie is deze:
YALLA YA NASRALLA
YALLAH YA NASRALLAH
You look like a hippopotamus
you have the brains of a bird
you may as well stay in your hole
because soon you will die
Verder lezen klikken op –>> Lees de rest van dit bericht
Libanese Karol Sakr: Scheiding religie en staat en Vrede met Israël
KLIK op het plaatje voor het interview, vertaling in het Nederlands hieronder
Vandaag 8 maart 2011 is het Internationale Vrouwendag 2011. Hoog tijd dat we op een dag als deze een mooie intelligente vrouw een woord van hoop en vrede laten brengen!
In een interview met het Libanese TV-station Murr TV van 26 november 2010, eist de bekende Libanese zangeres en artieste Karol Sakr, dochter van de leider van de organisatie van de Guardians of the Cedar, de scheiding van religie en staat en vrede met Israël. Blijkbaar zijn er genoeg verstandige mensen in Libanon, alleen komen ze maar zelden aan het woord. De mooie Karol Sakr vormt het levende bewijs en zij is zeker geen dom blondje! 
.
Lebanese Performer Karol Saqr, Daughter of the Leader of the Guardians of the Cedar Organization, Demands Separation of Religion and State and Peace with Israel
Wat volgt zijn uittreksels van een gesprek met de Libanese artieste Karol Sakr, de dochter van de verbannen rechtse politicus Etienne Sakr, a.k.a. “Abu Arz“. Het gesprek werd op 26 november 2010 uitgezonden op Murr TV.
Karol Sakr: “Als ik geen artieste was, zou ik absoluut in de politiek zijn gegaan – niet als minister of als premier, maar als president. Makkelijk zelfs. Als je iets wilt veranderen, moet je aan de basis beginnen, niet enkel aan de oppervlakte.”
Interviewer: Wat zou u veranderen, moest u president van de republiek zijn?
Karol Sakr: “Ik heb een plan.”
Interviewer: Wat is uw plan? Vertel me de drie belangrijkste dingen.
Karol Sakr: “Het eerste ding dat ik zou doen is het gezag van de president herstellen, omdat een driekoppig monster niet kan overleven. Zodra je het gezag van de president herstelt zal het presidentschap worden opengesteld voor alle religieuze groepen. Dat is een eerste zaak.”
“Ten Tweede, zou ik het secularisme opleggen aan de staat. Ik zou godsdienst en staat gescheiden houden. De geestelijken zouden zich enkel met religie mogen inlaten en de politicus enkel met de politiek. Neem bijvoorbeeld Turkije. Vóór Ataturk, werd Turkije de “Zieke Man [van Europa]” genoemd. Ataturk legde een seculier regime op, veranderde elk religieus vertoon, legde het Latijnse schrift op en binnen vijf of zes jaar, was het land van Turkije al-Fatat [= "jong“] geworden.”
Interviewer: Wat is het derde ding dat u zou doen?
Karol Sakr: Het derde ding is de neutraliteit van het land te verklaren. Zwitserland verklaarde zijn neutraliteit en vestigde het sterkste defensieleger van de wereld. Als Libanon een groot president had, zou het enkel nog grootse ministers en parlementairen voortbrengen. Als ik bij hen ging samenzitten en we zouden praten, dan zouden wij overeenkomen om van Libanon een neutraal land te maken.
Interviewer: Denkt u dat dit zo eenvoudig gaat?
Karol Sakr: Denkt u dat ik droom?
Interviewer: Ja. Indien het zo eenvoudig was, zouden anderen het gedaan hebben.
Karol Sakr: Laat me u iets vertellen. Er is slecht en er is goed. Iedereen concentreert zich tegenwoordig op het slechte. Waarom? Omdat het amusement is. Slecht impliceert oorlogen, het verkopen van wapens, begrafenissen, dood. Het is amusement. Er is actie. Als de vrede ooit komt, zal het iedereen vervelen. Iedereen wordt aangetrokken door het kwade, door het geld. U zegt dat ik droom. Waarom droom ik? Zij zeggen dat de droom gaat over…
Interviewer: Eerst en vooral kan Libanon niet neutraal zijn. Het ligt in het centrum van het conflict.
Karol Sakr:.Dus, laat ons vrede sluiten. Het zuiden is in de handen van Israël en het noorden in de handen van Syrië, juist? Ik wil niet hen bestrijden. Wij Arabieren hebben een complex over oorlog. Wij hanteren het zwaard en willen vechten. Waarom willen wij vechten? Wij hebben meer dan genoeg gehad van oorlogen en dood. Ik denk aan mijn zoon en mijn dochter.
[...]
Bronnen: MEMRI Rapport #2834 – Lebanese Performer Karol Saqr, Daughter of the Leader of the Guardians of the Cedar Organization, Demands Separation of Religion and State and Peace with Israel; vertaald door Brabosh.com op dinsdag 8 maart 2011 met behulp van Systran 7 Home Translator en Im Translator, geregistreerde edities bijgewerkt tot 2011
Grootste slachtoffers van demonisering Israël zijn altijd de Palestijnen
27 juni 2010. Manifestatie voor burgerrechten voor Palestijnen in Libanon (foto Farfahinne) Volgens de UNRWA leefden er per 1 januari 2010 425.640 Palestijnen in Libanon. Zij worden door de Libanese regering al decennialang behandeld als paria’s, 2de en 3de rangsburgers zonder rechten. De schuld voor hun situatie wordt altijd eenzijdig bij Israël gelegd omdat de Joodse staat zou beletten dat ze kunnen “terugkeren” naar “Palestina”. Iemand zou die mensen eens moeten vertellen dat er nooit wordt teruggekeerd naar iets wat niet meer bestaat en waar ze na zeven Arabische nederlagen na even zoveel aanvalsoorlogen alle rechten hebben verspeeld.
Israël demoniseren slecht voor Palestijnen
door Mudar Zahran
vertaald door Evelien van Dis
Sinds de oprichting van de staat Israël hebben de internationale media niet geaarzeld telkens weer kritiek uit te oefenen op de Joodse staat. Dit heeft geleidelijk aan een media cultuur doen ontstaan in die zin dat veel internationaal bekende kranten op hun web-sites onder de labels ‘Israël’ en ‘Israëlisch-Arabisch conflict’ niet veel positiefs te bieden hebben.
Weinig aandacht
De vijandigheid in de media concentreert zich voornamelijk op de militaire operaties van Israël, en in rustiger tijden, op de leefomstandigheden van de Palestijnen. Verbazingwekkend is het echter dat de internationale media heel weinig aandacht geven aan de omstandigheden van Palestijnen in Arabische landen waar zij al tientallen jaren echt de zwaarste onderdrukking verduren.
Deze Palestijnen hebben niemand die het voor hen opneemt in de wereld van de media, mogelijk omdat nieuws over andere landen dan Israël minder opwindend is volgens media maatstaven. De tendens om Israël overal de schuld van te geven, heeft voorzien in een excuus de mensenrechten van de Palestijnen in veel Arabische landen te negeren. Voorbeelden liggen voor het grijpen die soms uitmonden in tragische humor. Terwijl de wereld zich luidruchtig roert over de door Israël opgelegde blokkade van Gaza, kiezen de media voor bewust negeren van de leefomstandigheden van de Palestijnen in kampen in Libanon.
Libanon
Libanon herbergt een aantal van de meest Israël vijandige krachten, en heeft bijna dertig jaar lang Palestijnen vastgehouden in kampen. Deze kampen hebben geen enkele rioolwaterzuivering, en de daar wonende Palestijnen wordt basismaterialen als cement om huizen groter te maken of te repareren, onthouden. Verder wordt het hun moeilijk gemaakt legaal werk te vinden. Zelfs mogen ze op bepaalde tijden hun kampen niet verlaten. Vergelijk dit met het feit van een paar jaar geleden dat Palestijnse arbeiders in staat waren elke dag in Israël te werken, terwijl Hamas ongeveer eens per week een zelfmoord bomaanslag pleegde. Om nog maar niet te spreken van het feit dat Israël overvloedig voedsel en medicijnen Gaza binnen laat komen.
De Libanese wreedheden begaan tegen de Palestijnen zijn getolereerd door de internationale gemeenschap. Vandaag de dag worden Libanese leiders, die bekend zijn om hun betrokkenheid bij massa moorden op Palestijnse burgers tijdens en na de Libanese burgeroorlog, door de wereld tot gerespecteerde figuren gemaakt, terwijl sommige Israëlische militairen zich wel twee keer moeten bedenken voordat zij naar Londen of Brussel reizen.
Een zo’n Libanese leider is Nabih Berri, aanvoerder van de Shi’ïtische Amal militie, die jarenlang het beleg rond Palestijnse kampen handhaafde en de watertoevoer en voedselvoorziening afsneed. Bekend werd dat gedurende het beleg van Berri de Palestijnen ratten en honden aten! Niettegenstaande is hij al heel lang de onbetwiste spreker van het Libanese parlement. Hij reist veelvuldig door Europa en bekritiseert Israël vanwege z’n ‘misdaden jegens de Palestijnen’.
Palestijns vluchtelingenkamp Chatila in Libanon anno 2010
Sabra en Shatila
In veel andere Arabische landen komt dezelfde discriminatie van Palestijnen voor. Terwijl het ‘veiligheidshek’ dat Israël gebouwd heeft een symbool van ‘apartheid’ geworden is in de internationale media, bekommeren die media zich bijna nooit om de feitelijke ‘muren’ die de Palestijnse vluchtelingenkampen in Arabische landen tientallen jaren geïsoleerd hebben.
Terwijl de meeste Palestijnen die het doelwit van het Israëlische leger zijn, behoren tot hen die in oorlog met Israël zijn, vergat de wereld snel het Sabra en Shatila bloedbad, waarbij Libanese christelijke en Shi’ïtische militia mannen duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen afslachtten.
Het was te verwachten dat de internationale media Israël beschuldigden. Een feit is echter dat een paar jaar geleden Al-Jazeera satelliet televisie in een directe uitzending overlevenden aan het woord liet komen die bevestigden dat de Israëlische legeraanvoerders en soldaten niets te maken hadden met het bloedbad. Het demoniseren van Israël door de wereld media heeft de belangen van de Palestijnen voor tientallen jaren geschaad, en de Arabische wreedheden tegen hen begaan, toegedekt. Daar komt bij dat verschillende Arabische dictators het demoniseren van Israël hebben uitgebuit om de woede van de burgers tegen hun regime af te wentelen op Israël.
Afleiding van dictatuur
Dit spel heeft een paar van de meest beruchte Arabische dictators in het zadel gehouden, en doet dat nog tot op vandaag. Elke binnenlandse tegenstand wordt onmiddellijk bestempeld met ‘een Zionistische samenzwering’. Gamal Abdel Nasser gebruikte deze methoden toen hij Egypte met ijzeren vuist regeerde tot hij stierf, en hetzelfde deed Saddam Hussein, die tijdens zijn laatste jaren als machthebber claimde dat ‘Irak en Palestina identiek zijn’. De wereld media moeten eerlijk zijn door het lijden van de Palestijnen in Arabische landen aan de orde te stellen, en zij moeten ophouden met het demoniseren van Israël.
Bronnen: Christenen voor Israël: Israël demoniseren slecht voor Palestijnen van 7 December 2010; Bovenstaand vertaald artikel van Mudar Zahran verscheen in het septembernummer 2010 van The Jerusalem Post Christian Edition; Mudar Zahran is Jordaniër van Palestijnse komaf, en werkzaam als onderzoeker aan de Universiteit van Bedfordshire, Ohio; vertaling: Evelien van Dis;
Wat alle Jodenhaters ter wereld met elkaar verbindt: Samir Kuntar
Beiroet in Libanon, 16 juli 2008. Samir Kuntar bij zijn aankomst in Libanon, compleet in een goednieuw uniform van Hezbollah, is weer paraat om er weer flink tegen aan te gaan. Zoals het een ‘goede’ Hezbollahstrijder betaamt, brengt hij hier met veel passie en overtuiging de gekende “Heil Hitler” groet aan de massa. Kuntar is een levende legende in de Arabische en moslimwereld. In 1979 sloeg hij tijdens een aanslag in Israël met zijn geweerkolf het hoofdje van een 4-jarig Joods meisje tot pulp. Sinds die ziekelijke moord wordt hij overal in het Midden-Oosten geëerd om zijn ‘uitzonderlijke moed’ en ontvangen als een nationale held. (foto: AFP)
Terreur loont altijd in het M-O: Samir Kuntar
Op 4 december 2010 presenteerde en signeerde de Libanese terrorist Samir Kuntar in Bial (Libanon) zijn levensverhaal “Samir Kuntar – My Story”, geschreven door Hassan ALzien en gepubliceerd door de uitgeverij Dar Alsaqi; zie ook [samirkuntar.org].
Boek: "Samir Kuntar - Mijn Verhaal"
Tja, wie zal hem ooit kunnen vergeten? De Libanees Samir Kuntar, is één van de beroemdste “verzetshelden” van het door Iran gesponsorde en bewapende Hezbollah legioen dat de Joodse staat wil vernietigen.
De Libanese Druus en terrorist Samir Kuntar (°20 juli 1962 in Abey, Libanon) geniet de twijfelachtige eer de Arabier te zijn die het langst opgesloten zat in een Israëlische gevangenis. Sinds zijn zestiende levensjaar zat hij 29 jaar en een paar maanden opgesloten in een Israëlische gevangenis als uitvoerder van een bloedige aanslag waarbij vier Israëli”s werden vermoord. Tijdens die aanslag, die bekend staat als het Nahariya Bloedbad van 1979, bestond één van zijn “heldendaden” erin om het hoofdje van het 4-jarige Joodse meisje Einat met zijn geweerkolf te vermorzelen.
Samir Kuntar, een voormalig lid van het Palestijnse Bevrijdingsfront (Palestine Liberation Front / PLF) geleid door Abu Mazen, thans beter bekend als president Mahmoud Abbas, bereikte op 22 april 1979 met een terreurcel van Hezbollah in een rubberbootje de kust nabij Nahariya. Ze namen prompt een politiewagen onder vuur en doodden de Israëlische politieofficier.
Enkele slachtoffers van Kuntar: Danny Haran met Einat en Yael (foto: IMFA/Courtesy Doron Golan)
Rond middernacht drongen zij de woning van de familie Haran binnen en ontvoerden de vader, Danny, en zijn vier jaar oude dochtertje Einat. De moeder, Smadar, verborg zichzelf en haar 2-jarig dochtertje Yael in een bergruimte in de slaapkamer. De terroristen namen de gegijzelden naar de kust en botsten er op een groepje veiligheidsofficieren en IDF soldaten. Een vuurgevecht brak uit en Kuntar schoot van dichtbij Danny Haran door het hoofd en slachtte in koelen bloede dochtertje Einat af door haar hoofd tegen een rots te houden en kapot te slaan met zijn geweerkolf.
In de bergplaats van de woning van de Haran’s gebeurde nog een tragedie. De 2-jarige baby Yael werd versmoord door zijn eigen moeder in haar angstige pogingen om de baby stil te houden zodat ze niet ontdekt zouden worden door de terroristen. In het vuurgevecht dat volgde nabij het strand werden nog een politieofficier gedood en twee terroristen uitgeschakeld.
Videoclip: het verhaal van de massacre in een notedop
De overlevende terroristen Samir Kuntar (°1961) en Ahmed al-Abras, werden opgepakt, veroordeeld en opgesloten in een Israëlische gevangenis. Samir Kuntar werd veroordeeld tot vijf keer levenslang plus 47 jaren opsluiting. Ahmed al-Abras kwam al in mei 1985 vervroegd vrij als onderdeel van een gevangenenruil ook gekend als de “Jibril deal.”
Samir Kuntar werd samen met vier andere Hezbollahstrijders op 16 juli 2008 vervroegd vrijgelaten in ruil voor de stoffelijke resten van de Israëlische soldaten Ehud Goldwasser en Eldad Regev die op 12 juli 2006 waren gevangen genomen door enkele terroristen van Hezbollah.
Hun gevangenneming was de spreekwoordelijke vonk die de 34-dagen duren oorlog tussen Israël en Hezbollah deed ontbranden. Nooit werd nog iets over het lot van deze Israëlische soldaten vernomen tot uiteindelijk hun lichamen twee jaar later werden geruild voor de moordenaar en levende legende van het M-O: Samir Kuntar. [bronnen: Haaretz en IMFA]
met Samir Kuntar op de foto
Door alle terroristenleiders en/of hun aanbidders in het Midden-Oosten tot in Europa en de VS toe, wordt Kuntar geliefd en geëerd. Samir Kuntar staat zelfs op Facebook [KLIK hier voor zijn profiel] en heeft onlangs zijn boek voorgesteld “Samir Kuntar – My Story”. Hij werd dan ook na zijn vrijlating overal als een held ontvangen. Vele Jodenhaters haasten zich om een kiekje te laten maken: “met Samir Kuntar op de foto“.
Uiteraard was één van de eersten om Samir Kuntar te feliciteren met zijn vrijlating Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit. De Palestijnse krant Al-Hayat Al-Jadida (Fatah) blokletterde op 17 juli 2008:
“President Mahmoud Abbas juichte gisteren de uitwisseling toe van gevangenen alsmede de stoffelijke resten van lichamen en martelaren. De president zendt zijn zegen naar Samir Kuntar’s familie.”
Abbas zal in februari 2009 in Beiroet op eigen verzoek een ontmoeting arrangeren met Samir Kuntar, tot grote ergernis van de toenmalige premier Ehud Olmert en de Israëlische regering. [bron: Haaretz]
De Belg Brahim Harchaoui, bestuurslid van de Belgische sectie van de Antwerpse cel van de AEL (Arabisch-Europese Liga), een anti-Israëlische Jihadistische organisatie die in het westen strijders rekruteert om tegen Israël te vechten, had namens de organisatie in maart 2009 een ontmoeting met haar icoon Samir Kuntar. Joods Actueel Magazine bracht in april 2009 dit voorval in het nieuws waarop de AEL prompt een kortgeding voor de rechtbank aanspande tegen hoofdredacteur Michael Freilich om te beletten dat die zou publiceren in het JA-magazine. De AEL verloor het proces en moest een boete èn de gerechtskosten betalen.
De AEL werd in Antwerpen in 2000 opgericht door de Libanees Dyab Abou Jahjah. De AEL haalde de internationale pers toen Jahjah na twee dagen van rellen op 28 november 2002 werd gearresteerd wegens het aanzetten tot geweld. Vooral de doortocht doorheen de diamantwijk van Antwerpen van honderden migranten van voornamelijk Marokkaanse origine, waarbij heel wat vernielingen werden aangericht en winkelramen sneuvelden, staat de Joodse gemeenschap van Antwerpen nog levendig voor de ogen.
In 2006 vertrok Abou Jahjah terug naar zijn geboorteland in Libanon en de AEL wordt sindsdien geleid door Karim Hassoun [lees op deze blog: Karim Hassoun (AEL) over de oplossing van het ‘Joods probleem’].
Samir Kuntar, met gele sjerp van Hezbollah, hier op bezoek bij Hassan Nasarallah, zijn chef en grote voorbeeld die hem feestelijk binnenhaalde. Enkele maanden voor zijn vrijlating had Kuntar een brief geschreven aan Nasrallah die in februari 2008 openbaar werd gemaakt en waarin hij zweert dat hij de wapens weer zal opnemen en de rangen van Hezbollah opnieuw zal vervoegen, van zodra hij op vrije voeten wordt gesteld.
In zijn woorden:
“Vrede zij met u, Hajj Imad. Mijn eed en belofte is dat mijn plaats aan de frontlijn zal blijven, die doordrongen is van het zweet van uw gift en het bloed van de meest geliefden onder de mensen [een verwijzing naar de terroristen die hun leven gaven voor de zaak] en dat ik het pad zal blijven volgen tot de volledige overwinning is bereikt… Ik zend u, Heer Abu Hadi [Hassan Nasrallah] en alle Jihadstrijders, mijn beste wensen en hernieuwde loyaliteit.”
Teheran, 29 januari 2009: Iran eert de moordenaar Samir Kuntar. Tijdens een ceremonie werd een prijs overhandigd aan Samir Kuntar voor zijn uitzonderlijke moed om een Joods meisje van 4 met zijn geweerkolf de hersens in te slaan [sic.] Met de woorden “Het zionistische regime moet vernietigd worden” reikte Iraans president Mahmoud Ahmadinejad hem de onderscheiding uit. Kuntar ontving een beeldje (plaatje hierboven) waarin twee gevangenen worden voorgesteld die trachten doorheen de tralies van hun gevangenis te breken. Tijdens de persconferentie die volgde prees de moordenaar Iran voor haar bijdrage aan Hamas en Hezbollah. [bron: Ynet News]
Damascus, 24 november 2008. Eén van de lange rij beroemdheden die met Samir Kuntar op de foto wilde staan, was de Syrische president Bashar Assad. In november 2008 was het eindelijk zover en kreeg president Assad de kans om de vervroegd vrijgelaten moordenaar tijdens een plechtige ceremonie de hoogste Syrische onderscheiding – een medaille in de Orde van Verdienste – uit te reiken aan een overgelukkige Samir Kuntar. [bron: Haaretz]
Samir Kuntar op 21 juli 2008 verenigd met zijn beste vriend. De nationale 'Held van Libanon' is weer paraat om eigenhandig vele Joodse baby 's te verscheuren
Bronnen: getipt door Elder of Zyon: Trivia question of the day (ANSWERED) van 27 december 2010 en uitgewerkt door Brabosh.com; Sullivan County / The Jerusalem Post: Samir Kuntar and the Last Laugh door Daniel Pipes van 21 juli 2008
Gore ellende in Palestijnse vluchtelingenkampen… in Arabische landen
Met speciale dank aan Richard Falk (ja diè Richard Falk) om commentaar te geven bij deze videoclip. Falk is die bijzondere VN-diplomaat die van Israëlbashen zijn beroep heeft gemaakt en openlijk de terreur jegens de Joodse staat ondersteunt. Falk is ook diegene die beweert dat de Amerikanen zelf de Twintowers in New York hebben gebombardeerd (9/11) en meer van dat soort samenzweerderstheorieën voor onnozele mensen verkoopt.
Palestijns vluchtelingenkamp Nahr el-Bared in Libanon 24 mei 2007
Alle dagen worden we overstelpt met beelden uit Palestijnse vluchtelingenkampen. Vele generaties Palestijnen groeien op en zijn in de vluchtelingenkampen van het gebied blijven wonen. Maar… geen enkele van die kampen bevinden zich in Israël! Israël heeft het laatste Arabische vluchtelingenkamp in eigen gebied ontmanteld in 1952, en er tegelijk aan de UNRWA bij verteld dat het idee van kampen voor Arabische burgers “weerzinwekkend” is.
Die Arabische vluchtelingen en hun afstammelingen zijn al zes decennia volle staatsburgers geworden van Israël. Maar de Arabische landen hebben de Palestijnse vluchtelingen in kampen gehouden, statenloos, waar ze nu nog zijn. Zo erkent en onderhoudt de UNRWA maar liefst 59 vluchtelingenkampen in Jordanië, Libanon, Syrië, de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook. 4,7 miljoen Palestijnse monden worden dagelijks gevoed, gekleed en onderdak gegeven door de UNRWA, dat wil zeggen op u en mijn kosten.
En hun aantal vermeerdert jaar na jaar want de Palestijnse vluchtelingenstatus is erfbaar. Die gaat over van vader op zoon, van moeder op dochter, eeuwenlang. Alleen de Palestijnse vluchtelingen genieten die exclusieve behandeling. Geen enkele andere vluchtelingengroep komt in aanmerking en zeker geen 63 jaar lang. En… niemand die zich daar vragen bij stelt. Een hoogst vreemde zaak
De Arabische Liga heeft een resolutie goedgekeurd dat Palestijnse Arabieren geen staatsburgers kunnen worden in de Arabische landen. Ook niet wanneer ze dat graag zelf willen. Er zijn zelfs kampen op de Westoever en in Gaza in gebieden die volledig onder Palestijnse controle vallen. Geen enkele van die kampen werd ontmanteld. Voor meer dan 60 jaren hebben alleen de Arabieren hun Palestijnse “gasten” behandeld als gevangenen. Wiens schuld is dat?
Met dank aan Elder of Zyon: New EoZ video: The horrors of refugee camps van 18 november 2010
