Categorie archief: Libanon
Palestijnen in Libanon brengen de nazigroet [video]
Palestinians in Lebanon Shown Saluting Nazi/Hizbullah Style
bron: Memri TV
Wel, wie zich afvraagt waar de Palestijnse Jodendoders hunne mostaard halen, kan dit bijvoorbeeld met eigen ogen vaststellen in deze videoclip van Memri TV. Dit videoverslag werd uitgezonden op de Palestijnse openbare omroep Pal TV op 24 januari 2012. Hierin brengen de Palestijnen (‘vluchtelingen’ wellicht) de gekende nazigroet van Reichsführer Adolf Hitler uit die tegelijk ook de klassieke groet is van Hezbollah in Libanon.
Kunt u het zich al inbeelden dat onze openbare omroep (VRT of NOS) een dergelijk nieuwsitem zou uitzenden omtrent de dagelijkse ‘sociale activiteiten’ van een of andere officiële vereniging of politieke partij? Nee, ik ook niet. Zo diep zijn we hier met ‘onze’ Jodenhaat gelukkig (nog) niet gezakt. “Maar wat niet is kan nog komen“, zei mijn bomma ['oma' voor de Nederlanders] zaliger. Waakzaam blijven dus. Hieronder dezelfde Hitlergroet door de Hezbollahmilities.
De waarheid omtrent het bloedbad van Sabra en Shatilla 1982 Libanon [video]
De wereld vergat snel het Sabra en Shatila bloedbad van 1982, waarbij Libanese christelijke en Shi’ïtische militia mannen duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen afslachtten.
Het was te verwachten dat de internationale media Israël beschuldigden. Een feit is echter dat een paar jaar geleden Al-Jazeera satelliet televisie in een directe uitzending overlevenden aan het woord liet komen die bevestigden dat de Israëlische legeraanvoerders en soldaten niets te maken hadden met het bloedbad.
Libanon vuurt vier katyoeska raketten af op noord-Israël
Katyoesha lanceerinstallaties van de terreurorganisatie Hezbollah opgesteld langsheen de snelweg aan de grens gericht op Israël
Katyusha Missiles Fired from Lebanon at Northern Israel
door Elad Benari [bron: Arutz Sheva]
De voorbije nacht werden vanuit Libanon minstens vier katyoesha raketten afgevuurd op noord-Israël. De radiozender Kol Yisrael berichtte dat de missiles explodeerden in twee gemeenschappen nabij de grens met Libanon. Er waren geen berichten van lichamelijke gewonden maar er werd wel behoorlijk wat schade aangericht in een kippenboerderij in een van de getroffen gemeenschappen.
De woordvoerder van het IDF zei dat eenheden van het IDF hebben teruggevuurd zeggende “Het leger beschouwt dit als een ernstig incident en wenst te benadrukken dat het de Libanese regering en de Libanese regering verantwoordelijk acht voor het voorkomen van het beschieten van Israël.” In de verklaring zegt het Noordelijke Commando van het IDF dat het ontwikkelingen nauw op de voet volgt.
Het journaal van Kanaal 2 berichtte dat de inwoners van de gemeenschappen van Ma’a en Kfar Vradim vertelden dat ze explosies in het gebied hadden gehoord. Volgens het bericht duidde een eerste onderzoek erop dat de explosies vanuit de Libanese kant van de grens kwamen.
Toch is het aan de grens met Libanon over het algemeen de laatste jaren relatief stil geweest. In januari 2009 werden drie raketten vanuit Libanon afgevuurd die insloegen in de nabijheid van Kiryat Shmona, zonder fysieke schade aan te richten.
In oktober 2009 vuurden terroristen vanuit het zuiden van Libanon een katyoesha raket af naar Opper Galilea. Geen gewonden en geen schade werd gemeld. Het IDF reageerde met een half dozijn rondes van artilleriegeschut. In augustus 2010 opende een Libanese soldaat het vuur op Israëlische soldaten die aan de noordelijke grens patrouilleerden. Het was het eerste incident in bijna een jaar.
Democratie in de Arabische landen: alle begin is moeilijk [3 x video]
In Egypte
Drie topvideo’s die via YouTube op het internet momenteel hoog scoren, omtrent Arabische politici die door het lint gaan telkens wanneer ze met mekaar in debat op de televisie van mening verschillen. Ze mogen er dan wel uitzien als keurige ambtenaren in maatpak, compleet met hemd en das, maar o wee als je het niet met ze eens bent en zelfs durft tegen te spreken. Stoelen van de TV-studio’s vliegen in het rond, vuistslagen worden uitgedeeld. Enfin, de studio is snel te klein om al de opgekropte haat en het inwendig verborgen geweld te ventileren.
Hierbij gevoegd 3 video’s ‘The Best Of…“, te beginnen met een TV debat in Egypte, daarna in Irak en last but lot least in een TV-studio in Libanon. In de filmpjes wordt enkel Arabisch gesproken, maar voor de taal van het geweld is geen ondertiteling nodig me dunkt. Jammer dat ik nog niks over een TV-studio debat in Syrië heb gevonden, maar die ‘vechten’ hun argumenten voorlopig nog op de straat uit. Straks misschien in de studio’s? Dat belooft!
Blijf vooral kijken tot het einde van elk filmpje en ‘geniet’ van de Arabische democratische verworvenheden die de Arabische Lente Nachtmerrie het afgelopen jaar heeft gebracht in Islamistisch Arabistan. Geen ‘dank’ aan de Moslim Broederschap die een en ander in gang heeft gezet. Met de Religie van de Vrede op de achtergrond die een doorlopende brandstoftoevoer waarborgt, kunnen we nog vele van deze YouTubefilmpjes verwachten. 
In Irak
In Libanon
De Palestijnse slachtoffers waar niemand over praat
Palestijns vluchtelingenkamp Trablous (Tripoli) in Libanon, 85 km ten noorden van Beiroet
De Palestijnse slachtoffers waar niemand over praat
door Khaled Abu Toameh [bron]
Vertaald door W. IJsgeer [bron: Het Vrije Volk]
Wanneer was het voor het laatst dat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties bijeenkwam om een Arabische regering te veroordelen wegens het mishandelen van Palestijnen? Hoe komt het dat groepen en afzonderlijke personen, verbonden aan universiteiten in de Verenigde Staten en Canada die zich ‘pro-Palestijns’ noemen, blijven zwijgen als Jordanië het burgerschap van duizenden Palestijnen intrekt?
De benarde positie van de Palestijnen, die in Arabische landen en met name in Libanon wonen, wordt vaak genegeerd door de heersende media in het westen. Hoe komt het dat zij geen oog hebben voor het feit dat Egypte, Syrië, Libanon, Jordanië en nog veel meer Arabische landen doorgaan met het opleggen van ernstige reisbeperkingen aan Palestijnen? En hoe denken deze personen over het debat dat momenteel in Libanon plaatsvindt over of men Palestijnen de lang ontzegde basisrechten moet verlenen zoals werk, sociale zekerheid en medische zorg? Of zijn zij helemaal niet op de hoogte van dit debat?
Waarschijnlijk niet, want dit onderwerp heeft geen aandacht gekregen van de meeste correspondenten en commentatoren in het Midden-Oosten. Een bericht over Palestijnen dat geen anti-Israël raakpunten heeft, bereikt zelden de voorpagina’s van de kranten in het westen. De sloop van een illegaal pand van een Arabier in Jeruzalem is voor de meeste van deze correspondenten veel belangrijker dan het feit dat honderdduizenden Palestijnen in Libanon gebukt blijven gaan onder een reeks vernederende beperkingen.
De Palestijnen die in Libanon leven wordt niet alleen het recht ontnomen om onroerend goed te bezitten, maar zij komen ook niet in aanmerking voor gezondheidszorg en zijn wettelijk uitgesloten om in een groot aantal beroepen werkzaam te zijn. Kan iemand zich voorstellen wat de reactie van de internationale gemeenschap zou zijn als men in Israël een wet zou aannemen waarin haar Arabische inwoners zou worden verboden om te werken als taxichauffeur, journalist, arts, kok, portier, ingenieur of jurist? Of als het Israëlische Ministerie van Onderwijs een instructie zou uitvaardigen waarin Arabische kinderen wordt verboden zich op scholen en universiteiten in te schrijven?
Maar wie zegt dat de Libanese autoriteiten helemaal niets hebben gedaan om deze situatie te ‘verbeteren’? In feite zijn de Palestijnen, die in dat land leven, dank verschuldigd aan de Libanese regering. Tot 2005 was het de Palestijnen wettelijk verboden in 72 beroepen werkzaam te zijn. Nu is dit aantal teruggebracht tot 50. Nog steeds is het Palestijnen niet toegestaan om in Libanon werkzaam te zijn als arts, journalist, apotheker of jurist.
Ironisch genoeg is het voor een Palestijn veel eenvoudiger om het Amerikaanse of Canadese staatsburgerschap te verwerven dan een paspoort van een Arabisch land. In het verleden hadden Palestijnen die op de Westoever en de Gazastrook woonden, zelfs recht op het Israëlische burgerschap als zij trouwden met een Israëlische burger of met hun gezin werden herenigd binnen het land.
Politici in Libanon debatteren nu over nieuwe wetgeving die voor het eerst in 62 jaar ‘burgerrechten’ zou moeten verlenen aan Palestijnen. Het nieuwe wetsontwerp omvat ook het recht op onroerend goed, sociale zekerheid en medische zorg. Men zegt dat vele Libanezen tegen deze nieuwe wetgeving zijn uit angst dat deze de weg zal effenen voor de integratie van Palestijnen in hun samenleving en dat dit een last zou betekenen voor de economie. Als gevolg van het verhitte debat heeft het parlement besloten om de stemming over dit wetsontwerp tot volgende maand uit te stellen.
Nadim Khouri, directeur van de Human Rights Watch in Beiroet, meent dat Libanon de Palestijnse vluchtelingen al veel te lang heeft uitgesloten en dat het parlement deze gelegenheid moet aangrijpen om deze bladzijde om te slaan en de discriminatie van Palestijnen moet beëindigen. Rami Khouri, een vooraanstaande Libanese journalist, schreef in het blad Daily Star dat men in alle Arabische landen miljoenen gastarbeiders uit Arabische, Aziatische en Afrikaanse landen vaak nauwelijks beter behandelt dan contractarbeiders. De mishandelingen, de afgrijselijke levensomstandigheden en de beperkte arbeidsmogelijkheden, sociale zekerheid en de onmogelijkheid om eigendom te verwerven van de Palestijnen is een voortdurend onrecht.
Buitenlandse journalisten rechtvaardigen vaak hun onvermogen om over het lijden van de Palestijnen in de Arabische wereld te schrijven door te wijzen op hun grote bezorgdheid en moeilijkheden om een visum te verkrijgen voor een Arabisch land. Maar dit zijn zwakke en onaanvaardbare excuses gezien het feit dat de meesten van hen heel goed over deze zaken kunnen schrijven vanuit hun veilige kantoren en huizen in New York, Londen en Parijs. Is dit niet wat de meesten van hen doen wanneer zij schrijven over de situatie op de Westoever en in de Gazastrook?
Een ooggetuigenis uit Beiroet van de Arabische feeststemming op 9/11
9/11 Vluchtelingenkamp Shatilla in Libanon. Uitgelaten van vreugde om zovele stervenden Amerikanen vuren Palestijnen vuurwapens af in de lucht
Op 9/11 dansten de Palestijnen in de straten om de aanslagen op het World Trade Center en de gruwelijke moord op zovele Amerikanen te vieren. Fox News berichtte dat in Ein Gr-Hilweh, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon, de feestneuzen uitgelaten hun wapens leegschoten in de lucht; gelijkaardig feestgeweervuur weerklonk in het kamp Rashidiyeh dichtbij de zuidelijke stad van Tyre.
De Palestijnse Nationale Instantie (PNA), zich realiserende dat dit een reusachtige public relationsramp was, achtte het raadzaam om officieel de aanslagen te veroordelen en trachtte tevergeefs uitzendingen en andere nieuwsrapporten over feestvierenden Palestijnen te censureren en te discrediteren. Maar rapporten en beelden van juichende Palestijnen in [Oost-]Jeruzalem, Nabloes en Libanon die in de straten aan de vieringen deelnamen, waren al de hele wereld rond geweest en werden overgenomen in talloze kranten en tijdschriften, op websites en bedrijven die foto’s verspreiden.
De PNA beweerde dat dergelijke vieringen niet representatief waren voor “het gevoel van verslagenheid dat leefde bij het Palestijnse volk” en Yasser Abed Rabbo, minister voor Informatie van de PNA zei dat “een handvol kwajongens” “het ware gelaat van de Palestijnen besmeurden”. In een poging om verder verslaggeving [van de feeststemming] te verhinderen, zei Ahmed Abdel Rahman, de secretaris van het Kabinet van Arafat, dat de Palestijnse Autoriteit “geen borg kon staan voor het leven” van een cameraman van Associated Press (AP) wanneer hij het zou wagen zijn gefilmd verslag van de 9/11 feestelijkheden in Nabloes uit te laten zenden. Die verklaring van Rahman veroorzaakte een formeel protest van Dan Perry, de toenmalige dienstleider van AP.
Een ooggetuigenis waarvan tevergeefs gepoogd werd het onder de mat te vegen is het volgende van de Italiaanse journaliste Elisabeth Burba die tijdens 9/11 toevallig enkele Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon bezocht en diep geschrokken de feeststemming beschreef.
Weet u het nog? 10 jaar geleden gingen wereldwijd honderdduizenden moslims feestvierend de straat op na de gewelddadige dood van bijna 3000 Amerikaanse burgers
Whooping It Up
In Beiroet vierden zelfs de Christenen de gruweldaad
door Elisabeth Burba [bron]; vert. Joost M.
22 september 2001
BEIROET – Waar was u op 11 september, toen terroristen de wereld veranderden? Met mijn man was ik in het Nationale Museum hier, genietend van de wonderen van de antieke Feniciërs. Deze tocht van vroegere pracht vergrootte enkel de schok die ik later kreeg, toen ik het nieuws hoorde en de reacties om mij heen zag.
Lopend richting het centrum, realiseerde ik me dat de nakomelingen van deze grote beschaving een terreuraanslag vierden. En dan heb ik het niet over arme mensen. Degenen die juichten behoorden tot de elite van het Parijs van het Midden-Oosten: Zakenprofessionals in maatpakken, mooie blonde dames, mooie tieners in op maat gemaakte jeans.
Proberend om ons te oriënteren, gingen mijn man en ik een café in Amerikaanse stijl in het Hamra district, vlakbij Rue Verdun, beoordeeld als een van de duurste winkelstraten in de wereld. Hier kwam de cognitieve dissonantie onmiddellijk, en direct. De verfijnde clientèle van het café vierden, lachten, juichten en maakten grappen, zoals obers hamburgers en Diet Pepsi serveerden. Niemand keek geschokt, of verbaasd. Ze waren enthousiast, erg enthousiast.
Een uur later, op een kleine markt in de buurt van de Amerikaanse ambassade, in de buitenwijken van Beiroet, toonde met behulp van zijn handen een enthousiaste winkelassistent ons hoe het vliegtuig was neergestort in de Twin Towers. Ook hij lachte.
Snel verder lezen KLIKKEN op–> Lees de rest van dit bericht
Intussen wordt Israël vanuit Libanon goed bewaakt door V.N.-troepen [cartoon]
De Libanese gewapende strijdkrachten. (en de V.N.)…
Terwijl de Syrische president Assad rustig doorgaat met elk volksprotest bloedig te onderdrukken en de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties beschaamd tot op vandaag de andere kant opkijkt, is het aan de Libanees-Israëlische grens een heel andere situatie. Het Libanese leger bewaakt er samen met de United Nations Interim Force in Libanon (UNIFIL) de grens. Zoals algemeen geweten is, staat die VN-legermacht daar maar bij voor spek & bonen.
Bij de Verenigde Naties en in de rest van de wereld zijn ze er namelijk nog altijd rotsvast van overtuigd dat “het èchte gevaar uitgaat van de enige democratie in het Midden-Oosten – met name Israël – en dat moet goed in het oog worden gehouden! Het moet èn het zal!” Hoe die verhoudingen daar precies liggen werd hier treffend in beeld gebracht door de Israëlische cartoonist Ronny Gordon in The Jerusalem Post van heden: “Israël in het vizier houden, met de hulp van de V.N.”, heet dat daar. Bemerk het ‘Made in USA‘ op de legervest van de Libanese soldaat…
Spanning met Libanon stijgt over recht op aardgas
Spanning met Libanon stijgt over recht op aardgas
door Israel Today NL
http://israeltoday.nl/
Israël en Libanon zijn verwikkeld geraakt in een juridische en diplomatieke strijd om de rechten op onderzeese gasvelden, wat mogelijk kan leiden tot geweld. Diplomatieke strijd om natuurlijke hulpbronnen en energie kan leiden tot de volgende uitbarsting van gewapend geweld tussen Israël en zijn noordelijke buurman.
Gasvelden
Geschillen over de natuurlijke hulpbronnen leiden al lange tijd tot oorlogen. Het zou weinig mensen verrassen als Libanon’s dominante Hezbollah terroristische militie deze laatste ruzie gebruikt als rechtvaardiging voor een nieuwe aanval op de Joodse staat. “Libanon heeft gewaarschuwd dat het vasthoudt aan de bescherming van zijn grenzen en hulpbronnen,” zei een woordvoerder van voorzitter Nabih Berri van het Libanese parlement tot persbureau Bloomberg.
Berri en de Libanese regering reageerden op een stemming in het Israëlische kabinet over het vastleggen van de zeegrenzen van de natie. Israël was er op gebrand die stap te zetten, nadat Libanon begon claims te leggen op offshore-gebieden waarin Israël de afgelopen jaren enorme aardgasreserves ontdekte. Vorig jaar diende Libanon bij de VN kaarten in die nieuwe maritieme grenzen afbakenen. Maar de grenzen verschillen sterk van de grenzen waartoe Israël heeft besloten, en zelfs van grenzen waarmee Libanon jaren geleden zelf heeft ingestemd.
“De grens die Libanon aan de VN voorlegde ligt aanzienlijk ten zuiden van de Israëlische lijn”, zei Netanyahu. “Hij is in strijd met de grens die Israël is overeengekomen met Cyprus, en wat ik belangrijker vind is dat hij strijdig is met de grens die Libanon in 2007 met Cyprus overeen kwam.”
Israël legt zijn eigen kaarten later deze week aan de VN voor. De aardgasreserves die de afgelopen jaren zijn ontdekt in de oostelijke Middellandse Zee zijn naar schatting de grootste ter wereld. Ze kunnen de toestand van de Israëlische economie en energievoorziening drastisch veranderen .
Maar de nieuwe zeegrens, waar Libanon aan vasthoudt, zou voor Israël het verlies van een miljard dollar aan gasrechten betekenen. Israëlische bedrijven, actief in de onderzeese gasvelden Tamar en Leviathan, kondigden vorig jaar al aan dat naast de enorme hoeveelheid aardgas, er kan ook een grote olievoorraad in het gebied kan zitten.
Hezbollah, dat de feitelijke zeggenschap heeft in de Libanese regering, reageerde door Israël te beschuldigen van het ‘stelen’ van de natuurlijke hulpbronnen van Libanon, en te dreigen met oorlog. In het verleden heeft Hezbollah Israël aangevallen en er oorlog mee gevoerd voor minder.
