Categorie archief: Jordanië
Jordanië vindt Palestijns ‘September Plan’ schadelijk voor de vluchtelingen
door David Lev [bron: Arutz Sheva]
Terwijl onder vele Israëliërs [en ook in het Westen] de indruk leeft dat de Arabische wereld het plan van de Palestijnse Autoriteit steunt om een onafhankelijke Arabische staat uit te roepen in Judea & Samaria en Jeruzalem en naar de erkenning van de V.N. voor dat plan te streven, is de waarheid dat talrijke Arabische landen zich tegen dat plan verzetten. En het meest vocale Arabische land dat zich tegen het “September Plan” van de PA verzet is buurland Jordanië dat zelfs gedreigd heeft om tegen het goedkeuren van de PA-staat te stemmen wanneer de Algemene Vergadering van de V.N. over de kwestie zal stemmen.
Abdoellah II, de koning van Palestina
Een artikel in een Saoedische krant schrijft dat Jordanië haar ongenoegen met het plan heeft geuit en dat Koning Abdullah II van Jordanië zijn positie meerdere keren heeft uitgelegd aan Mahmoud Abbas, de gerant van de Palestijnse Autoriteit. De koning heeft dit aan Abbas medegedeeld en nutteloos herhaald, maar Abbas blijft niettegenstaande de houding van Abdullah inzake de kwestie negeren tot grote frustratie van de laatstgenoemde, zo staat in het artikel te lezen.
Jordanië stelt dat wanneer de Verenigde Naties de oprichting van de PA-staat goedkeuren vóór de onderhandelingen met Israël zijn afgerond, de nakomelingen van de Arabieren die uit Israël zijn gevlucht toen de staat in 1948 onafhankelijk werd, de laatste kansen zullen verspelen om ooit nog te kunnen terugkeren naar de huizen van hun families alsmede een eventuele compensatie voor de gedane verliezen aan onroerende goed. “De vluchtelingen zullen de enige zijn die zullen lijden,” heeft Abdullah beklemtoond in een recent bericht aan Abbas, dat hem door diplomaten van een ander Arabisch land werd bezorgd.
Israël zal weigeren om over hun status te onderhandelen, zeggende dat de Palestijnse Autoriteit de Oslo Akkoorden heeft geschonden en dat Israël geen enkele verplichting [meer] heeft om de kwestie met de PA nog verder te bespreken, zo zou Abullah in het artikel tegenover Abbas hebben gezegd. “De vluchtelingenkwestie is het belangrijkste en zij zullen al hun rechten verliezen wanneer de Palestijnse Autoriteit wordt uitgeroepen tot staat,” zei Abdullah volgens het artikel.
In een gesprek met de Israëlische Radio, zei vice-premier Moshe Ya’alon dat Jordanië niet het enige Arabische land is dat zich kant tegen het plan van de PA. “In de komende weken ben ik ervan overtuigd dat we nog andere Arabische leiders zullen horen die de PA bekritiseren,” zei hij. “De enige manier om vooruitgang te boeken is dat beide partijen terug aan de onderhandelingstafel keren.”
Ongeveer tweederden van de bevolking van Jordanië zijn nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen, die de Bedoeïnen ruim in aantal overtreffen die de rest van het land bewonen alsook de Hasjemitische koninklijke familie die het land regeert. Palestijnen hebben in 1970 met geweld geprobeerd om Jordanië over te nemen, tijdens wat sindsdien Zwarte September wordt genoemd, maar de Jordaanse monarchie reageerde met een ijzeren hand.
Er zijn vele stemmen die pleiten dat een Palestijnse Staat beter het Hasjemitische Koninkrijk van Jordanië zou vervangen [de zogeheten Jordaanse Optie] en daarom de reden zou kunnen zijn dat Abdullah bevreesd is dat hij de gelegenheid kan verspelen om Jordanië voorgoed te verlossen van zijn rusteloze Palestijnse “vluchtelingen” die misschien wel eens zouden kunnen besluiten om zijn regime omver te werpen.
Meer hierover lezen op Brabosh.com: Palestijnse leiders Abbas, Dahlan en Co nemen Jordaanse nationaliteit aan van 9 februari 2011; De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede van 25 april 2011; Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Jordanië onverwacht tegen uitroepen Palestijnse staat
Pal-Arabieren hebben al sinds 1921 een eigen staat.
Die staat heet Jordanië en de hoofdstad is Amman.
Een serieuze tegenvaller voor Mahmoud Abbas, de voorlopige gerant van de Palestijnse nep-Autoriteit [PnA]: Jordanië keert zich tegen het eenzijdig uitroepen van Palestijnse onafhankelijkheid binnen de VN in september 2011.
Jordanië onverwacht tegen uitroepen Palestijnse staat
door Israel Today NL
Jordanië, waarvan de eigen bevolking grotendeels uit ‘Palestijnen’ bestaat, ziet een Palestijnse staat als bedreiging voor zijn nationale belangen. Tot verrassing van velen voegt Jordanië zich in september bij Israël, de VS en Europese mogendheden als de Palestijnse Autoriteit de VN verzoekt om een onafhankelijke Palestijnse staat te erkennen.
De krant al-Bayan uit de Verenigde Arabische Emiraten meldde woensdag dat het Jordaanse regime heeft besloten tegen een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van de Palestijnen te stemmen. “Belangrijke nationale belangen van Jordanië komen in gevaar als de Palestijnse Autoriteit eenzijdig een eigen staat uitroept – dit betreft in het bijzonder het probleem van de vluchtelingen, water, Jeruzalem, en de grenzen”, zei een Jordaanse topfunctionaris tegen de krant.
De bevolking van Jordanië bestaat in feite voor ongeveer 60 procent uit Palestijnse Arabieren, wat betekent dat een Palestijnse staat in Judea en Samaria zwaar zou leunen op het door Bedoeïenen geregeerde koninkrijk. Er is zelfs gespeculeerd dat de Palestijnse Arabieren uiteindelijk kunnen proberen om de macht te grijpen over Jordanië.
De beslissing van Jordanië om zich te verzetten tegen een Palestijnse staat, althans via een eenzijdige verklaring, bewijs weer welk gevaar een dergelijke staat zal vormen voor de regio en welke belasting deze zal vormen voor de internationale gemeenschap.
Meer hierover lezen op Brabosh.com: De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede van 25 april 2011; Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Salafisten vallen gewapend met zwaarden en messen het Jordaanse leger aan
Zarqa, ten oosten van Amman, Jordanië, 15 april 2011. Salafistische bendeleider spreekt het volk toe en krijgt meteen de volle aandacht. Pallywood, de leugenfabriek van de Palestijnen, was er ook en legde alles op beeld vast. “Weg met Amerika, weg met de democratie,” schreeuwden de Salafisten. “Wij zullen de islamitische wetgeving in Jordanië invoeren,” krijste Al Tahawi. “Het is enkel een kwestie van tijd tot wanneer alle inspanningen van Amerika en Israël teniet zullen zijn gedaan.”
Iedereen zal zich nog wel herinneren dat het Salafisten waren die de moord op de Italiaanse anti-Israëlische activist Vittorio Arrigoni opeisten, die toevallig op dezelfde dag dat de hier besproken manifestatie in Jordanië plaatsvond, werd vermoord. Amper een dag nadat hij werd ontvoerd door werd Salafisten ‘de Vik’ gewurgd teruggevonden. Vermoord door Palestijnen waarvoor hij zijn leven wilde geven, en – o ironie – dat ook ècht deed, zij het dan niet helemaal op de wijze die hij zich had voorgesteld.
Het Arabische ‘democratiseringsproces’, zoals de bloedige slachtpartijen in de Arabische moslimwereld van alledag worden genoemd in de Westerse media [en ze menen het nog ook!] laat dus ook in Jordanië bloedige sporen achter. Jordanië is die [Palestijnse] staat die geleid wordt door een uit elders ingevoerde Hasjemitische monarchie en meer bekend is geworden als het Arabisch land waar het verboden is voor Joden. Inderdaad werd het land sinds het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 Judenrein gemaakt en dat is tot op vandaag zo gebleven. En nee, dit feit werd nooit aangeklaagd door A.I., noch door Human Rights Watch, noch door de Verenigde Naties. Zo gaat dat daar in het M-O.
De in Jordanië met al-Qaeda verbonden Salafistische beweging kreeg het in Zarqa op 15 april j.l. aan de stok met de Jordaanse veiligheidstroepen. Zij vielen de ordediensten aan met bijlen, zwaarden, messen, baseballbats, knuppels, knotsen en keien. Terug naar AF, naar de donkerste dagen van de Europese Middeleeuwen. Minstens 100 politiemannen werden verwond in de veldslag die ontstond toen zij een demonstratie van de Salafisten probeerden te verhinderen.
De Salafisten, die een Islamitische variant beoefenen zoals die ook in Saoedi-Arabië bestaat, waren lange tijd verboden in Jordanië. Maar dit jaar wierpen de Salafisten zich in een felle Islamitische campagne op tegen het regime in Amman. “Op een dag zal de hele Arabische wereld van ons zijn,” sprak de Salafistische leider Abd Shehada Al Tahawi. [Bron: Islamization Watch van 18 april 2011]
De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede
Een staat wordt geboren !
De Jordaanse Optie herzien
door Asaf Romirowsky
Nu de hoop op een 2-statenoplossing stilaan wegsmelt als sneeuw onder de zon, lijkt de Jordaanse Optie op dit ogenblik het beste alternatief.
Temidden de onrust die nu doorheen het Midden-Oosten waait, bespreken de Israëlische regering en veiligheidsambtenaren in alle stilte een ongebruikelijke strategie die de politieke toekomst van de Palestijnen zou doorgeven aan Jordanië. Met de kansen op een onderhandelde 2-statenoplossinng die op een absoluut dieptepunt zijn aanbeland, hebben de voormalige minister voor Defensie Moshe Arens, parlementslid Arieh Eldad en woordvoerder van de Knesset Reuven Rivlin het “Jordanië is Palestina“ als model voor regionale vrede, opnieuw leven in geblazen.
De Israëlische ambtenaren vrezen dat een nieuwe Palestijnse Intifada aan beide oevers van de Jordaanrivier kunnen uitbreken en hebben de bedoeling om dit zowel een zaak van Jordanië te maken als van Israël.
In februari, maakt Human Rights Watch, de zelfverklaarde verdediger in de wereld van de rechten van minderheden, een 60 bladzijden rapport openbaar onder de titel: “Opnieuw statenloos: De Jordaniërs van Palestijnse oorsprong opnieuw beroofd van hun nationaliteit.” Het document vertelt in detail hoe Jordanië haar Palestijnse burgers afkomstig van de Westelijke Jordaanoever, berooft van hun fundamentele rechten, degelijk onderwijs en gezondheidszorg. Het rapport ontving maar karige aandacht. Maar het probleem van de Jordaanse Palestijnen, temidden van de toenemende onrust in het Hasjemitische Koninkrijk, heeft de kwestie opnieuw op de voorgrond geplaatst.
Arabische nederzettingen in de betwiste gebieden van Judea & Samaria (Israël)
De Israëlische analisten maken zich sterk dat indien de Jordaanse regering meer representatief wil worden, het mogelijk is dat de Palestijnen in het land die 72 procent van de Jordaanse bevolking uitmaken, effectief de controle kunnen nemen in Jordanië en het land aldus inderdaad ‘Palestina’ kan worden.
Het begrip van een door de Palestijnen gecontroleerd politiek beleid in Jordanië is niet nieuw. Vanaf de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog in 1949 doorheen de Zesdaagse Oorlog van 1967, hebben Israëlische politici zowel ter linker- als aan de rechterzijde een politiek van ‘Jordanië is Palestina’ vooruit geschoven. Terwijl het Israël verdedigde tegen de Arabische agressie, stelden zij voor dat Jordanië het geboorteland van de Palestijnen wordt. De Israëlische beleidsmakers stelden diverse scenario’s voor om een Jordaans-Palestijnse confederatie op te richten die zowel de oostelijke als de westelijke oever van de Jordaanrivier onder één enkel bestuur zou brengen.
Toch is het allemaal niet zo eenvoudig als het eruit ziet. Dan Schueftan, auteur van Een Jordaanse Optie, merkte in 1986 terecht op dat een dergelijke regeling afhankelijk zou zijn van de Israëlisch-Jordaanse relaties en hoe de twee betrokken partijen zouden aankijken tegenover de potentiële bedreigingen van de Palestijnse bevolking in hun midden.
Onscheidbare veiligheidsnoden
Om haar troon veilig te stellen, ging de Jordaanse monarchie in de jaren na de Zesdaagse Oorlog erg omzichtig om met de Palestijnen. Yasser Arafat, de toenmalige leider van de PLO [Organisatie voor de Bevrijding van Palestina] daagde in 1970 de soevereiniteit van het land uit. Nadien blokkeerde het koninkrijk de instroom van van nieuwe Palestijnen van de Westelijke naar de Oostelijke Jordaanoever, met de bedoeling de politieke structuur van het Hasjemitische koninkrijk te bewaren. Tot op zekere hoogte zagen de Jordaniërs in 1988 af van alle aanspraken op de Westelijke Jordaanoever, steunden de oprichting van de Palestijnse Autoriteit in de vroege jaren ’90 en sloten in 1994 een vredesakkoord met Israël in een poging om de verdere instroom van Palestijnen in hun land te verhinderen.
In bepaalde mate heeft Jeruzalem lang naar de Hasjemitische monarchie gekeken om de stabiliteit en veiligheid aan beide oevers van de rivier te handhaven. Zowel Amman als Jeruzalem erkennen de facto dat hun veiligheidsnoden onafscheidelijk zijn. Jordanië heeft van de periodes van relatieve stilte en welvaart in Israël geprofiteerd. Met als gevolg dat de Jordaanse veiligheidsdiensten meer en meer betrokken zijn op de Westelijke Jordaanoever waar zij gezamenlijke opleidingssessies met de Palestijnse strijdkrachten leiden. Het is aldus een win-win situatie geweest voor zowel Jordanië, Israël als voor de Palestijnen.
Het probleem tegenwoordig is, dat is dat de traditionele machtscentra van Jordanië niet erg gelukkig zijn met de stijgende Palestijnse invloed in het land. Locale stammenleiders nemen het de Jordaanse koningin Rania, geboren in Koeweit uit een familie met wortels op de Westoever, bijzonder kwalijk voor haar vocale verdediging van de Palestijnse zaak. Het is zelfs zo dat 36 stammenleiders onlangs hun bezwaren openbaar maakten tegen de positie van Rania, vrezend dat het de langzame Palestijnse overname van het koninkrijk zal versnellen.
Met de hoop die langzaam verdwijnt op een 2-statenoplossing van het Palestijns-Israëlisch conflict, kan dit schijnbaar achterhaalde begrip wellicht de laatste maar beste optie worden. Het probleem is dat het een aanmoediging kan worden voor radicale Palestijnse facties, evenals voor de MoslimBroederschap, die veel van hun huidige macht halen bij de ontgoochelde Palestijnen op de Westelijke en de Oostelijke Jordaanoever. Met de opkomst van dergelijke groepen in Jordanië, zou de vredesovereenkomst tussen Amman en Jeruzalem bedreigd kunnen worden.
Desalniettemin, zo oncomfortabel het nog mag lijken voor Palestijnen, Israëliërs en Jordanians om toe te geven, zou de Jordaanse Optie wel eens de beste kunnen zijn die ze hebben.
Bronnen: Ynet News: Revisiting the Jordan option door Asaf Romirowsky van 23 april 2011; Asaf Romirowsky is an adjunct scholar at the Foundation for Defense of Democracies and a former liaison officer from the Israeli Defense Forces to the Hashemite Kingdom of Jordan; lees ook op Brabosh.com: Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Jordaans minister eist vrijlating moordenaar van zeven Joodse schoolmeisjes
In 1997 vuurde Ahmad Dakamseh zijn automatisch wapen leeg op een groep Israëlische schoolmeisjes waarvan zeven dood achterbleven.
Jordan minister dubs Israel girls’ killer ‘hero’
door Ahmad Khatib
De Jordaanse minister van Justitie heeft op maandag j.l. de Jordaanse soldaat Ahmad Musa Mustafa Dakamseh (44 jr.), die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor de moord in 1997 op zeven Israëlische schoolmeisjes, beschreven als een “held” en als symboolfiguur van de “afkeer” voor Israël.
“Ik steun de betogers die de vrijlating eisen van Ahmad Dakamseh . Hij is een held. Hij heeft geen gevangenisstraf verdient,” vertelde Hussein Mujalli, die vorige week tot minister werd benoemd aan het persagentschap AFP na zijn deelname aan een sit-in die door de vakbonden werd gehouden. “Als een Jood Arabieren doodt zou zijn land voor hem een standbeeld hebben opgetrokken in plaats van gevangenisstraf.”
Mujalli, een voormalig voorzitter van de Jordan Bar Association, was destijds de advocaat van Dakamseh die hem op zijn proces verdedigde. “Het is nog steeds mijn zaak en ik zal hem blijven verdedigen. Het is een topprioriteit voor mij,” zei hij. “Dakamseh heeft een speciale gratie nodig. Alleen de koning kan hem dat speciaal pardon schenken,” zoals Mujali door het door de staat gerunde Petra persbureau werd geciteerd.
De opmerkingen van de minister heeft een woedende reactie uitgelokt van Israël, waar de spanningen al hoog oplopen temidden de onrust in de Arabische wereld, die vorige week de Egyptische president Hosni Mubarak, een langdurige vredespartner van Israël, zag opstappen. “Israël is geschokt en deinst terug uit weerzin voor deze opmerkingen,” zei een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken in een verklaring.
“Deze oproep is des te ernstiger omdat zij wordt gedaan door een minister die belast is met de openbare orde. Israël heeft om opheldering gevraagd van Jordanië en heeft het zeer sterk duidelijk gemaakt dat de zevenvoudige moordenaar de straf die in een vonnis door de Jordaanse rechtbank werd uitgesproken helemaal dient uit te zitten,” werd er in de verklaring nog toegevoegd.
Zoals bekend is Jordanië de enige Arabische natie – met uitzondering van Egypte – dat een vredesverdrag heeft gesloten met de Joodse staat. De aanval kwam bijna drie jaar na Jordanië en Israël een vredesverdrag ondertekend.
Videoclip: beelden van de herdenkingssite in het Jordaanse Bakoura waar de zeven meisjes op 13 maart 1997 werden vermoord
Een noodlottige dag in Bakoura
Op donderdag 13 maart 1997 ondernam een groep van 40 tot 50 Joodse schoolmeisjes in de leeftijd van 12 tot 13 jaar een excursie naar het ‘Eiland van de Vrede’ in Bakoura, een schilderachtig schiereiland aan de rivier de Jordaan nabij de Israëlische grens met Jordanië.
De meisjes waren net van de touringbus gestapt om een blik te werpen op het zonovergoten idyllische panorama met in de diepte van de vallei de Jordaanrivier, toen de hel ontketende. Totaal onverwacht greep een Jordaanse soldaat die de wacht hield in die grenspost, een automatisch wapen van een collegasoldaat en opende van op een wachttoren het vuur op de groep meisjes.
Daarna klom hij van de wachttoren naar beneden en achtervolgde de meisjes die probeerden te ontkomen via een weggetje dat was afgezoomd met bloeiende wilde bloemen. Van dichtbij schoot hij nog een meisje door het hoofd. Terwijl hij zijn wapen herlaadde slaagden enkele medesoldaten de moordenaar te overmeesteren. Zeven meisjes bleven ter plaatse dood achter en zes andere werden verwond.
De motieven van Dakamseh, die op dat ogenblik 30 jaar oud was en een getrouwde vader van drie kinderen, zijn nooit duidelijk geworden. De toenmalige koning Hussein kortte zijn bezoek aan Europa in en snelde naar huis om de aanval te veroordelen. Later reisde hij naar Israël om zijn medeleven te betuigen aan de families van de vermoorde schoolmeisjes.
Jordanië heeft ook een vergoeding betaald.
Maisara Malas, die aan het hoofd staat van een comité van de vakbonden, dat de massamoordenaar steunt en verdedigt, vertelde aan het AFP dat hij een brief heeft overhandigd aan minister Mujalli, met daarin de eis voor de vrijlating van Dakamseh. “We kunnen ons niet voorstellen dat een groot vechter zoals Dakamseh in de gevangenis zit in plaats van de vruchten te plukken van zijn prestatie,” stond er in de brief.
De sterke islamistische beweging in Jordanië en de 14 officiêle vakbonden, die meer dan 200.000 leden tellen, hebben bij herhaling aangedrongen om de vrijlating van Dakamseh.
Bronnen: Free Republic.com/AFP: Jordan minister dubs Israel girls’ killer ‘hero’ door Ahmad Khatib van 15 februari 2011; The Tech Online edition: Jordan Border Soldier Kills Seven Israeli Girls on Bus door Marjorie Miller van 14 maart 1997; met dank aan Ronald voor de hint
Palestijnse leiders Abbas, Dahlan en Co nemen Jordaanse nationaliteit aan
Mahmoud Abbas: “Ich bin ein… Jordanien”
Mahmoud Abbas trekt zijn schaapjes op het droge, letterlijk dus! Hijzelf en vele anderen leiders van de Palestijnse leiders en al-Fatah hebben zich de afgelopen jaren stiekem laten naturaliseren. Zij hebben eigenhandig de Jordaanse nationaliteit aangevraagd èn gekregen. Ondanks het feit dat duizenden andere Palestijnen hun Jordaans paspoort verspeelden. Niemand die hun loyaliteit aan de Palestijnse zaak in vraag stelt. Vreemde zaak.
Het gesol met de Palestijnse vluchtelingen – door de Arabieren – blijft maar verder duren. Een zoveelste bewijs dat er in feite geen “pro-Palestijnse” beweging of organisaties bestaan. Er bestaat de facto enkel maar een “anti-Israëlische” sien. De Palestijnse vluchtelingenkwestie wordt door moslims en Arabieren gebruikt als knuppel om Israël te slaan. Geen enkele Arabier in het Midden-Oosten heeft ook maar één cent veil voor het leven van een Palestijn.
Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad
Al Quds (Amman), die Scone hoofdstad van Paelestina (Jordanië)
Palestijnse staat is er al lang: Jordanie
door Geert Wilders
Laat Jordanië, dat zich altijd als Palestina heeft gezien, de 4 miljoen Palestijnse vluchtelingen opnemen.
In mei 1948 woonden er bijna één miljoen Joden in de Arabische wereld. Tegenwoordig zijn er minder dan 8.000 over. Toen de staat Israël in mei 1948 werd gesticht, namen de Arabische regimes wraak op de Joden. Er vluchtten méér Joden uit de Arabische landen dan de 710.000 Arabieren die uit Israël vluchtten. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog waren er wereldwijd 50 miljoen vluchtelingen. Vandaag zijn alle vluchtelingenproblemen van vóór de jaren 1950 opgelost. Allemaal, behalve één – het Palestijnse.
De 1 miljoen Joodse vluchtelingen uit de Arabische wereld deden wat miljoenen vluchtelingen doorheen de hele geschiedenis hebben gedaan. Ze begonnen elders een nieuw leven. Er zijn geen joodse vluchtelingenkampen.
Abdoellah II, de koning van Palestina
De VN beweren dat er 4,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen zijn. Volgens de internationale definitie wordt de status van een vluchteling slechts toegepast op de eerste generatie vluchtelingen. De VN maken echter een uitzondering voor één groep: de Palestijnen. Nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen krijgen dezelfde status als hun voorouders. Daarom steeg het aantal zogenaamde Palestijnse vluchtelingen van 710.000 in 1950 naar meer dan 4,7 miljoen in 2010. De VN gebruikt deze vluchtelingen als demografisch wapen tegen Israël.
Agentschap
Die VN-politiek heeft ook nare gevolgen voor ons. De Palestijnen zijn de enige vluchtelingengroep die een speciaal VN-agentschap heeft dat zich enkel met hen bezighoudt: de UNRWA. Dit agentschap is het grootste van alle VN-instellingen en stelt liefst 25.000 mensen tewerk. Nederland draagt dit jaar 20 miljoen euro bij aan het UNRWA-budget. De Europese Unie en Amerika geven elk ongeveer 200 miljoen euro per jaar. Zo wordt er al meer dan een halve eeuw westers geld in het Palestijnse vluchtelingenprobleem gepompt, zonder dat er uitzicht is op een oplossing.
De strijd in het Midden-Oosten is geen territoriale, maar een ideologische strijd. De islam predikt Jodenhaat. Israël moet vernietigd worden, omdat Israël het thuisland is van de Joden. Israël is niet verantwoordelijk voor de situatie in het Midden-Oosten. Het probleem is dat de islam het bestaansrecht van Israël verwerpt. Vorige maand nog nam Fatah op zijn conventie in Ramallah een verklaring aan waarin het weigert Israël als Joodse staat te erkennen.
Zolang het Westen weigert te begrijpen dat de Palestijnse vluchtelingen als wapen tegen Israël worden gebruikt, zal het niet begrijpen dat het niet de plicht van Israël is om de Palestijnen een staat ter beschikking te stellen – omdat er reeds een Palestijnse staat bestaat.
Palestina
Historisch hebben het gebied ten westen en ten oosten van de Jordaan altijd tot dezelfde staat behoord. Van het Britse mandaatgebied Palestina maakten zowel het huidige Israël als Jordanië deel uit. In 1922 splitsten de Britten Palestina op in Cisjordanië en Transjordanië. Joden kregen het verbod zich te vestigen in Transjordanië, dat 78 procent van Palestina omvatte. De Britten schonken het aan hun bondgenoot, de Hasjemitische leider Abdullah.
In november ‘47 stelden de VN een opdeling voor van de resterende 22 procent van Palestina. Cisjordanië werd verdeeld in een Joods en een Arabisch deel. De Joodse vertegenwoordigers accepteerden het VN-delingsplan, maar de Arabieren niet. Ze begonnen een oorlog met als doel ‘de Joden in de zee te drijven’. De Arabieren verloren de oorlog, maar namen wraak in Oost-Jeruzalem en in Judea en Samaria – de gebieden van Cisjordanië die in Arabische handen bleven. Dit gebied werd etnisch gezuiverd van alle Joden. De diaspora van de Joden, na hun nederlaag tegen de Romeinen in 70 na Chr., leidde niet tot het vertrek van alle Joden uit hun historische thuisland. Er hebben daar altijd Joden geleefd, tot ze in 1948 werden verdreven. Judea en Samaria werden bezet door Transjordanië, dat zijn naam in 1950 tot Jordanië verkortte.
Tot 1967, toen Israël, na een Jordaanse aanval, Oost-Jeruzalem, Judea en Samaria veroverde, heeft niemand ooit geëist dat er op de zogenaamde West Bank een onafhankelijke Palestijnse staat moest komen.
Concessies
Omdat het conflict vooral ideologisch is, zijn territoriale concessies gevaarlijk. Concessies stemmen totalitaire ideologen niet milder, maar moedigen hen integendeel aan. Noch Hamas noch Fatah is bereid het recht van de Joden op een eigen staat te erkennen. Ook om strategische redenen, heeft Israël nederzettingen in Judea en Samaria nodig. Zonder deze provincies is Israël slechts 15 kilometer breed.
Niettemin moet er een oplossing worden gevonden voor de Palestijnse vluchtelingen. Van de 4,7 miljoen bij de UNRWA geregistreerde Palestijnse vluchtelingen leven er 2 miljoen in kampen in Jordanië, 700 duizend op de zogenaamde West Bank en 2 miljoen elders. Het is onmogelijk om 4 miljoen vluchtelingen naar een nieuw te vormen Palestijnse staat in Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem te laten komen. Deze kleine provincies hebben momenteel 2,3 miljoen inwoners en kunnen een bijna verdrievoudiging van de bevolking niet aan.
Vluchtelingen
Jordanië heeft 6,4 miljoen inwoners, onder wie reeds 2 miljoen Palestijnse vluchtelingen. 2,7 miljoen vluchtelingen bijkomend toelaten, zal voor problemen zorgen, maar het is niet onmogelijk. Dit vereist echter dat Jordanië zich openstelt voor alle Palestijnse vluchtelingen die zich in dat land willen vestigen.
De Jordaanse koningen hebben tot 1988 nooit ontkend dat Jordanië Palestina is. Nog in 1981 herhaalde koning Hussein: ‘Jordanië is Palestina en Palestina is Jordanië.’
Pas tijdens de eerste intifada in 1988 gaf Jordanië elke aanspraak op de zogenaamde West Bank op. Indien men werkelijk vrede wil in het Midden-Oosten zal men de waarheid moeten durven spreken – de waarheid dat het conflict in het Midden-Oosten een ideologisch conflict is, en dat er al een Palestijnse staat bestaat: Jordanië.
Of de Jordaanse koning mag aanblijven of zijn koffers moet pakken, zal moeten blijken uit nieuwe democratische verkiezingen in het nieuwe Palestina.
Bronnen: De Volkskrant: Palestijnse staat is er al lang: Jordanie door Geert Wilders van 14 december 2010; lees ook op Brabosh.com: Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; Geert Wilders: Israël vecht onze oorlog [tegen de islam] van 2 december 2010; Geert Wilders over Gaza aan de Maas en de Palestinisering van de Nederlandse samenleving van 30 oktober 2010; Geert Wilders wil meer nederzettingen in Israël van 24 oktober 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Protestactie tegen Geert Wilders van 12 februari 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009;
Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers
Iemand zal die Palestijnen toch eens ooit moeten vertellen dat ze al lang een soevereine Palestijnse staat hebben… in Jordanië. Het VN-verdeelplan van november 1947 werd daadwerkelijk uitgevoerd, het moet alleen nog in de feiten erkend worden…
Hallo !? …. de Palestijnen hebben al een staat, die heet Jordanië en hun hoofdstad heet Amman!
Dit schrijf ik al bijna twee jaar lang op deze blog. Een twee-statenoplossing is geen oplossing maar een ramp voor Israël en zet de deur wagenwijd open voor nog meer Arabische en islamiStische terreur. Israël heeft verdedigbare grenzen nodig voor haar veiligheid en die krijgt het niet door de Palestijnse stenengooiers in het salon van Israël te laten wonen.
Een vredesakkoord met [een deel van] de Palestijnen betekent geen vrede en geen einde van het conflict. Een vredesakkoord met de Palestijnen is tegelijk ook volkomen zinloos zolang dat akkoord niet wordt geratificeerd door de 22 landen van de Arabische Liga [lees: Arabische wereld] en door de 57 landen van de Organisatie van de Islamitische Conferentie [lees: moslimwereld.]
Het is bovendien nog steeds zo dat Mahmoud Abbas eigenmachtig geen enkele beslissing kan noch mag nemen over de status van Palestina, zonder hiervoor eerst de instemming van beide hiervoor genoemde organisaties te verkrijgen. Ik heb dan ook nooit begrepen waarom er altijd met de Palestijnen over vrede wordt onderhandeld, terwijl de echte bazen van de Palestijnen uit het zicht blijven en breed grijnzend toekijken vanuit Caïro, Tripoli, Teheran, Amman, Riad, Damascus en daar is recent ook Istanboel bijgekomen. Onderhandelen met de PA over vrede is verloren tijd.
Bovendien zit in Gaza Hamas als een roofdier te gluren naar Israël en vooral ook naar de bejaarde Mahmoud Abbas van de PA, wachtend op een goede kans om de macht te grijpen op de Westoever en de 75-jarige Mahmoud Abbas uit het zadel van de Palestijnse Autoriteit te gooien. Kort gezegd: wie de Palestijnen soevereiniteit wil schenken op de Westoever, haalt hiermee vroeg of laat Hamas binnen. Tegelijkertijd azen Syrië en Hezbollah’s Libanon op een gelegenheid tot ze militair genoeg herbewapend zijn door Iran om een zoveelste poging te wagen Israël van de kaart te vegen. De mislukking van die gewapende operatie staat reeds op hun voorhoofden gegrift maar het is een brok ellende die Israël liever wil vermijden.
“Israël van de kaart vegen en de Joden verdrijven en/of uitroeien” zijn geen loze woorden. Alle dagen klinkt het uit de luidsprekers in de straat in Amman, Teheran, Damaskus en Gaza City en wordt tijdens het vrijdagavondgebed in zowat alle moskeeën ter wereld, met veel passie de Jodenhaat uit de hadith uitgebruld: “Op de Dag des Oordeels, zullen de moslims tegen de Joden vechten die zich zullen verbergen achter rotsen en bomen. De rotsen en bomen zullen roepen: O moslim, een Jood verbergt zich achter mij. Kom hier en doodt hem.”” Elke moslim in de wereld citeert deze haatspreuk vlekkeloos van buiten.
Een staat wordt geboren !
Jordanië IS Palestina
Professor Aryeh Eldad, parlementslid in de Knesset van de partij de Nationale Unie, is van plan om in de komende dagen een conferentie te houden met de hoofding “Jordanië is Palestina”. De Nederlandse politicus Geert Wilders werd uitgenodigd om de conferentie bij te wonen.
Aryeh Eldad
“Het doel van de conferentie is om een alternatief plan te presenteren ipv de voorgestelde twee-staten-oplossing,” vertelde Eldad tegenover Arutz Sheva. “Wij zeggen dat er al een Palestijnse staat is, met name Jordanië waar reeds 70% van de bewoners Palestijnen zijn,” legde hij uit. “Het [buurland] neemt al driekwart van het grondgebied van het Britse Mandaat in, zodat de partitie al de facto werd uitgevoerd. Wij eisen dat Jordanië formeel wordt erkend als [de Palestijnse staat] en niet enkel in de feiten.”
Eldad zegt dat het enige wat Israël nog moet doen is om een partner voor het idee te vinden om het plan openbaar te maken. “De wereld besteedt geen aandacht aan deze verklaringen, omdat er nog steeds een taboe rust op het zelfs nog maar enkel aanraken van dit onderwerp. Eldad voegde eraan toe dat hij vorig jaar een debat over deze kwestie had aangesneden in het Comité van Buitenlandse Zaken en van Defensie in de Knesset, maar parlementslid Tzachi Hanegbi, de voorzitter van het comité, maakte zich toen zorgen dat het wellicht “de Jordaniërs overstuur” zou maken en besloot om het te begraven.
Als Israël valt, zal het Westen ook vallen
Eldad sprak ook over Geert Wilders met name dat deze duidelijk de werkelijkheid ziet in Europa dat geleidelijk geïslamiseerd raakt en hij begrijpt dat Israël in de frontlijn staat in de strijd van het Westen tegen de islam. “Als Israël valt, zal het Westen ook vallen,” zei hij.
Echter, zo eenvoudig ligt het allemaal niet en zeker ook niet in het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië. Enkele maanden terug verklaarde Abdel Salam Abbadi, de Jordaanse minister van Islamitische Zaken en heilige plaatsen dat “Jordanië nog niet heeft afgezien van de rechten om de soevereiniteit en de verantwoordelijkheid over de Tempelberg.” De minister zei dat zij in haar besluit van 1988 om de band met Judea en Samaria te verbreken, Jordanië zich niet had losgekoppeld van Jeruzalem en de heilige plaatsen,” schreef de Al Quds krant.
Waarnemers zeiden dat de minister de verklaringen niet noodzakelijkerwijs uitsluitend gericht op Israëlische oren. Het kan zijn dat Jordan eveneens met het spel van de aanspraken op Jeruzalem en de heilige plaatsen wil meespelen, omdat de Palestijnse Autoriteit op dit moment de Heilige Stad [al Quds = Jeruzalem] helaaml voor zich alleen opëist hierin openlijk gesteund door de Verenigde Staten, en Jordanië wil hierin ook haar rechten laten gelden.
Bronnen: Arutz Sheva: Jordan Wants a Piece of Jerusalem, Too door Shimon Cohen en Gil Ronen van 7 april 2010 en MK Eldad: ‘Jordan is Palestine’ Conference Planned door Gil Ronen van 10 november 2010
