Categorie archief: Jordanië
Een 2de Palestina stichten in Judea & Samaria naast Jordanië zou een grote stommiteit zijn
Een staat wordt geboren !
Jordanië is Palestina
Een 2de Palestijnse staat oprichten ten westen van de Jordaanrivier zou een grote dwaasheid zijn
door Haim Misgav [bron: Ynet]
De Joodse Staat werd gevestigd in het Land van Israël. Niet in Oeganda, niet in Zuid-Amerika en in geen enkel ander gebied werd het de Joden ooit aangeboden in antwoord op hun precaire noodsituatie. De Volkerenbond [voorloper van de VN] die aan Groot-Brittannië het mandaat verleende om vorm te geven aan het nationaal tehuis van het Joodse volk, verwees naar het volledige grondgebied aan beide kanten van de Jordaanrivier.
Israël gaat niet weg, wen er maar aan
Men zou zich van het volgende bewust moeten zijn: Er bestond geen “Jordaans volk” ten oosten van de Jordaanrivier dat daar naar onafhankelijkheid streefde, net zo min dat er ook geen “Palestijns volk” bestond ten westen van de Jordaanrivier. Vandaar dat, toen David Ben-Goerion de Onafhankelijkheids Verklaring opstelde, hij niet de grenzen van de staat Israël bepaalde. Hij wist ook dat aan het eind van de aanvalsoorlog die de Arabische staten tegen de kleine Joodse gemeenschap voerde, de grenzen er helemaal anders zouden uitzien dan de grenzen zoals bepaald in het Verdeelplan [VN-Resolutie 181].
De eerste premier van de Joodse staat wist ook dat om het even welk grondgebied dat door het IDF zou veroverd moeten worden, deel zou blijven van de staat en niet “bezet grondgebied” zou worden genoemd. De Joodse staat zal zijn wettelijke eigenaar worden, gebaseerd op de internationale overeenkomsten die het gehele Land van Israël, aan beide zijden van de Jordaanrivier (jawel, meneer de Jordaanse koning) aangewezen als het Huis van de Joden.
Jammer genoeg werden slechts delen Judea en Samaria, het oosten van Jeruzalem en de vallei van de Jordaanrivier veroverd in die noodzakelijke oorlog. Deze delen werden overgenomen door leden van het Hasjemiitische koninkrijk. Geen enkele natie in de wereld erkende deze Jordaanse overname, aangezien het voor iedereen duidelijk was dat de enige rechtmatige eigenaar van deze gebieden het Joodse volk is. Toen de Britten hun opdracht in het Land van Israël in 1948 beëindigden, na te zijn verslagen door de Joodse strijdkrachten, werd het gebied in feite teruggekeerd aan zijn natuurlijke heersers: het Joodse volk.
Annexatie van Judea en Samaria
De koning van Jordanië, die een staat leidt die in feite uit geen natie bestaat, maar eerder uit een mengelmoes van stammen die van toekwamen vanuit de woestijn gekoppeld met wat men nu de “Palestijnse vluchtelingen” noemt, maakt zich terecht zorgen over de toekomst van zijn marionettenstaat. Deze staat heeft een familie die bekend is als de “koninklijke familie”, die het land bestuurt en niets anders. Eén dezer dagen zullen wij ooit in staat zijn om het als de “Palestijnse staat” te kunnen zien, waar de gehele wereld zo enthousiast naar uitkijkt.
Het vestigen van nog een andere Palestijnse staat ten westen van de Rivier van Jordanië zou zeker een grote dwaasheid zijn. Ten eerste omdat een dergelijke staat zich met zijn zuster-staat over de Rivier zou willen verenigen. Ten tweede omdat de vele Arabieren in Galilea en in het noordelijke deel van Israël zich ook met hun zusterstaat zouden willen verbinden.
Vandaar dat, wanneer de Joodse inwoners van ons land willen overleven, wij snel de gebieden zouden moeten annexeren, bevrijd van buitenlandse controle tijdens de Zesdaagse Oorlog, net zoals David Ben-Goerion deed aan het eind van de Onafhankelijkheidsoorlog toen hij de Israëlische wetten toepaste in alle gebieden die in die oorlog werden veroverd. Eender welke andere oplossing zou vraagtekens zetten naast ons recht om te leven in Beersjeba of Eilat of Lod of Jaffa, om nog maar te zwijgen over het lot van de vele andere gemeenschappen in Galilea, aan de kustvlakte en in de Negev.
Verdere terugtrekking is zeker geen optie. “Land voor vrede” is een valse formule. De Oslo Akkoorden, die nu hun 18de verjaardag vieren, waren niets meer dan één grote dwaasheid, net zoals die andere terugtrekkingen dat ook waren zoals die uit Zuid-Libanon, uit Gush Katif, uit het noorden van Samaria en uit andere gemeenschappen in de Sinaï. Zij die die er nu nog altijd niets van begrijpen zullen op een dag merken dat ze het water drinken van de Middellandse Zee, precies wat Arafat ons in het verleden toewenste.
Dr. Haim Misgav doceert wetgeving aan het Academisch College van Netanya; met dank aan Tiki S. voor de hint.
Meer over de Jordaanse Optie op Brabosh.com: Jordanië is NIET Palestina, einde discussie [sic] van 1 september 2011; Jordanië vindt Palestijns ‘September Plan’ schadelijk voor de vluchtelingen van 31 augustus 2011; Palestijnse leiders Abbas, Dahlan en Co nemen Jordaanse nationaliteit aan van 9 februari 2011; De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede van 25 april 2011; Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Jordaniërs willen donderdag 15 sep. de Israëlische ambassade in Amman aanvallen
Zondag, 11 september 2011. Egyptische soldaten bewaken de zwart geblakerde ingang van de Israëlische ambassade in Kaïro. Na de rellen van afgelopen vrijdagavond en nacht is de schade nauwelijks nog te overzien. De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan, die intussen alle banden met Israël heeft verbroken, brengt vandaag maandag een bezoek aan Egypte (foto: Nasser Nasser/AP – bron)
Jordanians plan to mob Israel embassy in Amman this Thursday
De Arabische media bericht dat Jordaanse groepen een herhaling plannen van wat er het vorige weekeinde in Kaïro, Egypte, is gebeurd en hebben aangekondigd dat zij deze week op donderdagavond zullen trachten in te breken in de Israëlische ambassade van Amman in de hoop ze te laten sluiten.
Op de Facebook pagina van de actievoerders hebben reeds meer dan vijftienhonderd mensen te kennen gegeven dat ze zullen deelnemen. In de oproep is te lezen dat “een miljoen mensen” zich donderdag zullen verzamelen aan de grootste moskee van Amman, die niet ver van de Israëlische ambassade ligt, en dat van daaruit zal opgemarcheerd worden.
Het lijkt er op dat deze demonstratie georganiseerd wordt door het Islamitische Actie Front [Islamic Action Front], een andere arm van de Moslim Broederschap. In een niet mis te verstane boodschap heeft de IAF de Jordaanse autoriteiten gewaarschuwd dat eender welke actie van overheidswege om hen te stoppen, een teken zal zijn dat zij samenwerken met de gehate Zionisten en dat dit zal resulteren in de val [van de regering en de koning].
Ynet voegt er nog aan toe dat ‘Intussen het officiële Egyptische nieuwsagentschap dat de Israëlische ambassade in Jordanië bijzondere veiligheidsmaatregelen heeft genomen. Ooggetuigen zeggen dat ze gepantserde voertuigen en een groot aantal veiligheidstroepen zich hebben opgesteld langsheen de invalswegen naar de ambassade.
Met dank aan Elder of Zyion voor de hint en Joshua S. voor zijn tip.
Jordanië is NIET Palestina, einde discussie [sic]
Een staat wordt geboren !
Jordan Isn’t Palestine, sic
door Batya [Shiloh Musings / bron]
(aangepast voor deze blog door Brabosh.com)
Ook op deze blog heb ik het bij herhaling gehad over de Jordaanse Optie, als één van de mogelijke oplossingen voor het conflict tussen Israël en de Pal-Arabieren. De twee-statenoplossing lijkt verder weg dan ook. Twee staten voor twee volkeren staat lijnrecht tegenover de stunt die Abbas binnen enkele weken in de VN zal voordoen: erkenning eisen voor een staat op het grondgebied van een andere soevereine staat en tegelijk de hoofdstad van die legale staat inpikken, en dat onder het oog en met de instemming van de bijna voltallige wereldgemeenschap.
Territorium van de Filistijnen
Moest er bijvoorbeeld straks een marsmannetje voor het eerst onze planeet bezoeken, hij zou concluderen dat de wereld maar één probleem en één conflict kent en dat is de Joden Kwestie. De bloedbaden in Syrië, Libië, Jemen, Pakistan en Afghanistan, Soedan en Somalië, verbleken bij het feit dat Israël in haar eigen hoofdstad een Joodse woning bouwt met een terras en een miniscule binnenplaats annex garage.
Maar, en ik verontschuldig mij reeds bij voorbaat, ik heb niet de volledige waarheid gesproken. Neem het maar van mij aan: Jordanië is helemaal niet Palestina. Sorry, als ik jullie op het verkeerde been heb gezet en de ergernis hebt gewekt bij velen die regelmatig deze blog bezoeken en ten aanzien van al die anderen die ik respecteer en het grosso modo eens ben met hun overtuigingen.
Mensen zoals Geert Wilders die artikels schrijft zoals “Palestijnse staat is er al lang: Jordanië” [klik], Professor Aryeh Eldad die conferenties belegd met als thema “Jordanië IS Palestina” [klik] en een stem zoals deze van Yoel Meltzer ‘Jordan is Palestine’ [klik en klik] zijn uitermate gevaarlijk. In werkelijkheid beschouw ik de ideologische beweging “Jordanië is Palestina” in het algemeen als een gevaarlijke ideologie.
Dat komt omdat de “Jordanië is Palestina” optie een premise is gebaseerd op de veronderstelling dat er ooit zoiets zou bestaan [hebben] als een “Palestijns volk of natie”, met een geschiedenis, een land enz. en dat voor dat “verlies” van dat land en het feitelijke bestaan van de Joodse staat Israël [dat 63 jaar na dato nog steeds de oorzaak zou zijn van de Palestijnse vluchtelingenkwestie], hiervoor moet gecompenseerd worden door iets anders, door de Palestijnen elders een staat te schenken, in Jordanië bijvoorbeeld.
Jordanië als eerste keuze, omwille van het feit dat tweederden van de Jordaanse bevolking inderdaad nakomelingen zijn van mensen die ooit gevlucht zouden zijn van het grondgebied dat begin april 1949 in handen kwam van Israël plus de gronden die na het afslaan van de verscheidene Arabische aanvalsoorlogen werden aangeslagen door Israël. Dat verloren territorium als gevolg van het verliezen van de aanvalsoorlog dient later als onderpand te worden teruggegeven [en met sommige delen gebeurde dat ook effectief: de Sinaï, Egypte] in ruil voor erkenning van het bestaansrecht van de Joodse staat en het afsluiten van een vredesovereenkomst.
Echter, die hele Jordaanse Optie zakt als een pudding in elkaar door het feit dat er nooit zoiets heeft bestaan als een land dat “Palestina” heette of een volk dat zou bestaan hebben onder de naam “Palestijnen”. Dat is een mythe en een ongelooflijke gotspe. De naam Palestina werd gekozen door Europese diplomaten die de oude vergane Bijbelse vijanden van het Joodse volk terug tot leven wilden brengen.
PLO topman Zahir Muhsein in 1977: 'Het Palestijnse volk bestaat niet'
Zoals bijvoorbeeld de Filistijnen, een zeevolk dat zich omstreeks de 8ste eeuw voor Chr. vestigde aan de Egyptische kust van de Middellandse Zee dat ook een deel van het huidige Gaza bestreek. Vandaar ook voortdurende pogingen om de ‘Palestijnen’ voor te stellen als nakomelingen van de Filistijnen, een lachwekkende fabel dus bedoeld om de Palestijnen een historische rechtsgeldigheid te geven die in werkelijkheid onbestaande is. Volgens dezelfde redenering heeft uiteindelijk de ganse wereldbevolking Filistijnse genen in zijn lijf, èn Griekse, èn Romeinse èn van de Vikingen èn de Hunnen enz, u en ik inbegrepen.
Als je de kaarten bekijkt zoals bv die hierboven, dan zie je in feite een kaart van de periode die volgde nà de Eerste Wereldoorlog, toen het grootste deel van het Midden-Oosten opgedeeld was in “mandaatgebieden” voor het merendeel verdeeld tussen de Britten en de Fransen. De landen en de grenzen van tegenwoordig zijn modern, 21ste eeuws, en niet gebaseerd op de antieke geschiedenis. Dat is één van de redenen waarom het gebied zo onstabiel is en waarom het zo gewelddadig is [cfr de Arabische Lente].
Kort samengevat: zeggen dat Jordanië aan de Palestijnen is, is zwichten voor de druk om Palestina te erkennen, terwijl daar geen enkele wetenschappelijke of historische bewijzen voor aanwezig zijn.
Alleen de Joodse staat van Israël heeft zich ontwikkeld op basis van nationale zelfbeschikking en heeft een bewezen eeuwenoude geschiedenis die rechtstreeks verbonden is met onze huidige tijd.
Jordanië vindt Palestijns ‘September Plan’ schadelijk voor de vluchtelingen
door David Lev [bron: Arutz Sheva]
Terwijl onder vele Israëliërs [en ook in het Westen] de indruk leeft dat de Arabische wereld het plan van de Palestijnse Autoriteit steunt om een onafhankelijke Arabische staat uit te roepen in Judea & Samaria en Jeruzalem en naar de erkenning van de V.N. voor dat plan te streven, is de waarheid dat talrijke Arabische landen zich tegen dat plan verzetten. En het meest vocale Arabische land dat zich tegen het “September Plan” van de PA verzet is buurland Jordanië dat zelfs gedreigd heeft om tegen het goedkeuren van de PA-staat te stemmen wanneer de Algemene Vergadering van de V.N. over de kwestie zal stemmen.
Abdoellah II, de koning van Palestina
Een artikel in een Saoedische krant schrijft dat Jordanië haar ongenoegen met het plan heeft geuit en dat Koning Abdullah II van Jordanië zijn positie meerdere keren heeft uitgelegd aan Mahmoud Abbas, de gerant van de Palestijnse Autoriteit. De koning heeft dit aan Abbas medegedeeld en nutteloos herhaald, maar Abbas blijft niettegenstaande de houding van Abdullah inzake de kwestie negeren tot grote frustratie van de laatstgenoemde, zo staat in het artikel te lezen.
Jordanië stelt dat wanneer de Verenigde Naties de oprichting van de PA-staat goedkeuren vóór de onderhandelingen met Israël zijn afgerond, de nakomelingen van de Arabieren die uit Israël zijn gevlucht toen de staat in 1948 onafhankelijk werd, de laatste kansen zullen verspelen om ooit nog te kunnen terugkeren naar de huizen van hun families alsmede een eventuele compensatie voor de gedane verliezen aan onroerende goed. “De vluchtelingen zullen de enige zijn die zullen lijden,” heeft Abdullah beklemtoond in een recent bericht aan Abbas, dat hem door diplomaten van een ander Arabisch land werd bezorgd.
Israël zal weigeren om over hun status te onderhandelen, zeggende dat de Palestijnse Autoriteit de Oslo Akkoorden heeft geschonden en dat Israël geen enkele verplichting [meer] heeft om de kwestie met de PA nog verder te bespreken, zo zou Abullah in het artikel tegenover Abbas hebben gezegd. “De vluchtelingenkwestie is het belangrijkste en zij zullen al hun rechten verliezen wanneer de Palestijnse Autoriteit wordt uitgeroepen tot staat,” zei Abdullah volgens het artikel.
In een gesprek met de Israëlische Radio, zei vice-premier Moshe Ya’alon dat Jordanië niet het enige Arabische land is dat zich kant tegen het plan van de PA. “In de komende weken ben ik ervan overtuigd dat we nog andere Arabische leiders zullen horen die de PA bekritiseren,” zei hij. “De enige manier om vooruitgang te boeken is dat beide partijen terug aan de onderhandelingstafel keren.”
Ongeveer tweederden van de bevolking van Jordanië zijn nakomelingen van Palestijnse vluchtelingen, die de Bedoeïnen ruim in aantal overtreffen die de rest van het land bewonen alsook de Hasjemitische koninklijke familie die het land regeert. Palestijnen hebben in 1970 met geweld geprobeerd om Jordanië over te nemen, tijdens wat sindsdien Zwarte September wordt genoemd, maar de Jordaanse monarchie reageerde met een ijzeren hand.
Er zijn vele stemmen die pleiten dat een Palestijnse Staat beter het Hasjemitische Koninkrijk van Jordanië zou vervangen [de zogeheten Jordaanse Optie] en daarom de reden zou kunnen zijn dat Abdullah bevreesd is dat hij de gelegenheid kan verspelen om Jordanië voorgoed te verlossen van zijn rusteloze Palestijnse “vluchtelingen” die misschien wel eens zouden kunnen besluiten om zijn regime omver te werpen.
Meer hierover lezen op Brabosh.com: Palestijnse leiders Abbas, Dahlan en Co nemen Jordaanse nationaliteit aan van 9 februari 2011; De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede van 25 april 2011; Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Jordanië onverwacht tegen uitroepen Palestijnse staat
Pal-Arabieren hebben al sinds 1921 een eigen staat.
Die staat heet Jordanië en de hoofdstad is Amman.
Een serieuze tegenvaller voor Mahmoud Abbas, de voorlopige gerant van de Palestijnse nep-Autoriteit [PnA]: Jordanië keert zich tegen het eenzijdig uitroepen van Palestijnse onafhankelijkheid binnen de VN in september 2011.
Jordanië onverwacht tegen uitroepen Palestijnse staat
door Israel Today NL
Jordanië, waarvan de eigen bevolking grotendeels uit ‘Palestijnen’ bestaat, ziet een Palestijnse staat als bedreiging voor zijn nationale belangen. Tot verrassing van velen voegt Jordanië zich in september bij Israël, de VS en Europese mogendheden als de Palestijnse Autoriteit de VN verzoekt om een onafhankelijke Palestijnse staat te erkennen.
De krant al-Bayan uit de Verenigde Arabische Emiraten meldde woensdag dat het Jordaanse regime heeft besloten tegen een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van de Palestijnen te stemmen. “Belangrijke nationale belangen van Jordanië komen in gevaar als de Palestijnse Autoriteit eenzijdig een eigen staat uitroept – dit betreft in het bijzonder het probleem van de vluchtelingen, water, Jeruzalem, en de grenzen”, zei een Jordaanse topfunctionaris tegen de krant.
De bevolking van Jordanië bestaat in feite voor ongeveer 60 procent uit Palestijnse Arabieren, wat betekent dat een Palestijnse staat in Judea en Samaria zwaar zou leunen op het door Bedoeïenen geregeerde koninkrijk. Er is zelfs gespeculeerd dat de Palestijnse Arabieren uiteindelijk kunnen proberen om de macht te grijpen over Jordanië.
De beslissing van Jordanië om zich te verzetten tegen een Palestijnse staat, althans via een eenzijdige verklaring, bewijs weer welk gevaar een dergelijke staat zal vormen voor de regio en welke belasting deze zal vormen voor de internationale gemeenschap.
Meer hierover lezen op Brabosh.com: De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede van 25 april 2011; Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Salafisten vallen gewapend met zwaarden en messen het Jordaanse leger aan
Zarqa, ten oosten van Amman, Jordanië, 15 april 2011. Salafistische bendeleider spreekt het volk toe en krijgt meteen de volle aandacht. Pallywood, de leugenfabriek van de Palestijnen, was er ook en legde alles op beeld vast. “Weg met Amerika, weg met de democratie,” schreeuwden de Salafisten. “Wij zullen de islamitische wetgeving in Jordanië invoeren,” krijste Al Tahawi. “Het is enkel een kwestie van tijd tot wanneer alle inspanningen van Amerika en Israël teniet zullen zijn gedaan.”
Iedereen zal zich nog wel herinneren dat het Salafisten waren die de moord op de Italiaanse anti-Israëlische activist Vittorio Arrigoni opeisten, die toevallig op dezelfde dag dat de hier besproken manifestatie in Jordanië plaatsvond, werd vermoord. Amper een dag nadat hij werd ontvoerd door werd Salafisten ‘de Vik’ gewurgd teruggevonden. Vermoord door Palestijnen waarvoor hij zijn leven wilde geven, en – o ironie – dat ook ècht deed, zij het dan niet helemaal op de wijze die hij zich had voorgesteld.
Het Arabische ‘democratiseringsproces’, zoals de bloedige slachtpartijen in de Arabische moslimwereld van alledag worden genoemd in de Westerse media [en ze menen het nog ook!] laat dus ook in Jordanië bloedige sporen achter. Jordanië is die [Palestijnse] staat die geleid wordt door een uit elders ingevoerde Hasjemitische monarchie en meer bekend is geworden als het Arabisch land waar het verboden is voor Joden. Inderdaad werd het land sinds het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 Judenrein gemaakt en dat is tot op vandaag zo gebleven. En nee, dit feit werd nooit aangeklaagd door A.I., noch door Human Rights Watch, noch door de Verenigde Naties. Zo gaat dat daar in het M-O.
De in Jordanië met al-Qaeda verbonden Salafistische beweging kreeg het in Zarqa op 15 april j.l. aan de stok met de Jordaanse veiligheidstroepen. Zij vielen de ordediensten aan met bijlen, zwaarden, messen, baseballbats, knuppels, knotsen en keien. Terug naar AF, naar de donkerste dagen van de Europese Middeleeuwen. Minstens 100 politiemannen werden verwond in de veldslag die ontstond toen zij een demonstratie van de Salafisten probeerden te verhinderen.
De Salafisten, die een Islamitische variant beoefenen zoals die ook in Saoedi-Arabië bestaat, waren lange tijd verboden in Jordanië. Maar dit jaar wierpen de Salafisten zich in een felle Islamitische campagne op tegen het regime in Amman. “Op een dag zal de hele Arabische wereld van ons zijn,” sprak de Salafistische leider Abd Shehada Al Tahawi. [Bron: Islamization Watch van 18 april 2011]
De Jordaanse Optie opnieuw op de onderhandelingstafel voor de vrede
Een staat wordt geboren !
De Jordaanse Optie herzien
door Asaf Romirowsky
Nu de hoop op een 2-statenoplossing stilaan wegsmelt als sneeuw onder de zon, lijkt de Jordaanse Optie op dit ogenblik het beste alternatief.
Temidden de onrust die nu doorheen het Midden-Oosten waait, bespreken de Israëlische regering en veiligheidsambtenaren in alle stilte een ongebruikelijke strategie die de politieke toekomst van de Palestijnen zou doorgeven aan Jordanië. Met de kansen op een onderhandelde 2-statenoplossinng die op een absoluut dieptepunt zijn aanbeland, hebben de voormalige minister voor Defensie Moshe Arens, parlementslid Arieh Eldad en woordvoerder van de Knesset Reuven Rivlin het “Jordanië is Palestina“ als model voor regionale vrede, opnieuw leven in geblazen.
De Israëlische ambtenaren vrezen dat een nieuwe Palestijnse Intifada aan beide oevers van de Jordaanrivier kunnen uitbreken en hebben de bedoeling om dit zowel een zaak van Jordanië te maken als van Israël.
In februari, maakt Human Rights Watch, de zelfverklaarde verdediger in de wereld van de rechten van minderheden, een 60 bladzijden rapport openbaar onder de titel: “Opnieuw statenloos: De Jordaniërs van Palestijnse oorsprong opnieuw beroofd van hun nationaliteit.” Het document vertelt in detail hoe Jordanië haar Palestijnse burgers afkomstig van de Westelijke Jordaanoever, berooft van hun fundamentele rechten, degelijk onderwijs en gezondheidszorg. Het rapport ontving maar karige aandacht. Maar het probleem van de Jordaanse Palestijnen, temidden van de toenemende onrust in het Hasjemitische Koninkrijk, heeft de kwestie opnieuw op de voorgrond geplaatst.
Arabische nederzettingen in de betwiste gebieden van Judea & Samaria (Israël)
De Israëlische analisten maken zich sterk dat indien de Jordaanse regering meer representatief wil worden, het mogelijk is dat de Palestijnen in het land die 72 procent van de Jordaanse bevolking uitmaken, effectief de controle kunnen nemen in Jordanië en het land aldus inderdaad ‘Palestina’ kan worden.
Het begrip van een door de Palestijnen gecontroleerd politiek beleid in Jordanië is niet nieuw. Vanaf de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog in 1949 doorheen de Zesdaagse Oorlog van 1967, hebben Israëlische politici zowel ter linker- als aan de rechterzijde een politiek van ‘Jordanië is Palestina’ vooruit geschoven. Terwijl het Israël verdedigde tegen de Arabische agressie, stelden zij voor dat Jordanië het geboorteland van de Palestijnen wordt. De Israëlische beleidsmakers stelden diverse scenario’s voor om een Jordaans-Palestijnse confederatie op te richten die zowel de oostelijke als de westelijke oever van de Jordaanrivier onder één enkel bestuur zou brengen.
Toch is het allemaal niet zo eenvoudig als het eruit ziet. Dan Schueftan, auteur van Een Jordaanse Optie, merkte in 1986 terecht op dat een dergelijke regeling afhankelijk zou zijn van de Israëlisch-Jordaanse relaties en hoe de twee betrokken partijen zouden aankijken tegenover de potentiële bedreigingen van de Palestijnse bevolking in hun midden.
Onscheidbare veiligheidsnoden
Om haar troon veilig te stellen, ging de Jordaanse monarchie in de jaren na de Zesdaagse Oorlog erg omzichtig om met de Palestijnen. Yasser Arafat, de toenmalige leider van de PLO [Organisatie voor de Bevrijding van Palestina] daagde in 1970 de soevereiniteit van het land uit. Nadien blokkeerde het koninkrijk de instroom van van nieuwe Palestijnen van de Westelijke naar de Oostelijke Jordaanoever, met de bedoeling de politieke structuur van het Hasjemitische koninkrijk te bewaren. Tot op zekere hoogte zagen de Jordaniërs in 1988 af van alle aanspraken op de Westelijke Jordaanoever, steunden de oprichting van de Palestijnse Autoriteit in de vroege jaren ’90 en sloten in 1994 een vredesakkoord met Israël in een poging om de verdere instroom van Palestijnen in hun land te verhinderen.
In bepaalde mate heeft Jeruzalem lang naar de Hasjemitische monarchie gekeken om de stabiliteit en veiligheid aan beide oevers van de rivier te handhaven. Zowel Amman als Jeruzalem erkennen de facto dat hun veiligheidsnoden onafscheidelijk zijn. Jordanië heeft van de periodes van relatieve stilte en welvaart in Israël geprofiteerd. Met als gevolg dat de Jordaanse veiligheidsdiensten meer en meer betrokken zijn op de Westelijke Jordaanoever waar zij gezamenlijke opleidingssessies met de Palestijnse strijdkrachten leiden. Het is aldus een win-win situatie geweest voor zowel Jordanië, Israël als voor de Palestijnen.
Het probleem tegenwoordig is, dat is dat de traditionele machtscentra van Jordanië niet erg gelukkig zijn met de stijgende Palestijnse invloed in het land. Locale stammenleiders nemen het de Jordaanse koningin Rania, geboren in Koeweit uit een familie met wortels op de Westoever, bijzonder kwalijk voor haar vocale verdediging van de Palestijnse zaak. Het is zelfs zo dat 36 stammenleiders onlangs hun bezwaren openbaar maakten tegen de positie van Rania, vrezend dat het de langzame Palestijnse overname van het koninkrijk zal versnellen.
Met de hoop die langzaam verdwijnt op een 2-statenoplossing van het Palestijns-Israëlisch conflict, kan dit schijnbaar achterhaalde begrip wellicht de laatste maar beste optie worden. Het probleem is dat het een aanmoediging kan worden voor radicale Palestijnse facties, evenals voor de MoslimBroederschap, die veel van hun huidige macht halen bij de ontgoochelde Palestijnen op de Westelijke en de Oostelijke Jordaanoever. Met de opkomst van dergelijke groepen in Jordanië, zou de vredesovereenkomst tussen Amman en Jeruzalem bedreigd kunnen worden.
Desalniettemin, zo oncomfortabel het nog mag lijken voor Palestijnen, Israëliërs en Jordanians om toe te geven, zou de Jordaanse Optie wel eens de beste kunnen zijn die ze hebben.
Bronnen: Ynet News: Revisiting the Jordan option door Asaf Romirowsky van 23 april 2011; Asaf Romirowsky is an adjunct scholar at the Foundation for Defense of Democracies and a former liaison officer from the Israeli Defense Forces to the Hashemite Kingdom of Jordan; lees ook op Brabosh.com: Palestina werd in 1921 gesticht in Jordanië met Amman als hoofdstad van 16 december 2010; Toespraak van Geert Wilders in Tel Aviv van 5 december 2010; Geert Wilders in Tel Aviv: Jordanië is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komen van 6 december 2010; De Palestijnen hebben al een staat: Jordanië van 23 juni 2009; Land voor vrede werkt niet van 31 januari 2009; Conferentie ‘Jordanië = Palestina’ in de steigers van 11 november 2010; Geen onafhankelijke Palestijnse staat maar confederatie met Jordanië van 5 maart 2010; De hele wereld – behalve Palestijnen en Arabieren – wenst 2-statenoplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict van 21 mei 2009; Twee statenoplossing voor Israël en Palestina: Ja maar… hoe en waar? van 16 april 2009; 2-staten oplossing voor Israël en Palestina verder weg dan ooit van 2 maart 2009
Jordaans minister eist vrijlating moordenaar van zeven Joodse schoolmeisjes
In 1997 vuurde Ahmad Dakamseh zijn automatisch wapen leeg op een groep Israëlische schoolmeisjes waarvan zeven dood achterbleven.
Jordan minister dubs Israel girls’ killer ‘hero’
door Ahmad Khatib
De Jordaanse minister van Justitie heeft op maandag j.l. de Jordaanse soldaat Ahmad Musa Mustafa Dakamseh (44 jr.), die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor de moord in 1997 op zeven Israëlische schoolmeisjes, beschreven als een “held” en als symboolfiguur van de “afkeer” voor Israël.
“Ik steun de betogers die de vrijlating eisen van Ahmad Dakamseh . Hij is een held. Hij heeft geen gevangenisstraf verdient,” vertelde Hussein Mujalli, die vorige week tot minister werd benoemd aan het persagentschap AFP na zijn deelname aan een sit-in die door de vakbonden werd gehouden. “Als een Jood Arabieren doodt zou zijn land voor hem een standbeeld hebben opgetrokken in plaats van gevangenisstraf.”
Mujalli, een voormalig voorzitter van de Jordan Bar Association, was destijds de advocaat van Dakamseh die hem op zijn proces verdedigde. “Het is nog steeds mijn zaak en ik zal hem blijven verdedigen. Het is een topprioriteit voor mij,” zei hij. “Dakamseh heeft een speciale gratie nodig. Alleen de koning kan hem dat speciaal pardon schenken,” zoals Mujali door het door de staat gerunde Petra persbureau werd geciteerd.
De opmerkingen van de minister heeft een woedende reactie uitgelokt van Israël, waar de spanningen al hoog oplopen temidden de onrust in de Arabische wereld, die vorige week de Egyptische president Hosni Mubarak, een langdurige vredespartner van Israël, zag opstappen. “Israël is geschokt en deinst terug uit weerzin voor deze opmerkingen,” zei een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken in een verklaring.
“Deze oproep is des te ernstiger omdat zij wordt gedaan door een minister die belast is met de openbare orde. Israël heeft om opheldering gevraagd van Jordanië en heeft het zeer sterk duidelijk gemaakt dat de zevenvoudige moordenaar de straf die in een vonnis door de Jordaanse rechtbank werd uitgesproken helemaal dient uit te zitten,” werd er in de verklaring nog toegevoegd.
Zoals bekend is Jordanië de enige Arabische natie – met uitzondering van Egypte – dat een vredesverdrag heeft gesloten met de Joodse staat. De aanval kwam bijna drie jaar na Jordanië en Israël een vredesverdrag ondertekend.
Videoclip: beelden van de herdenkingssite in het Jordaanse Bakoura waar de zeven meisjes op 13 maart 1997 werden vermoord
Een noodlottige dag in Bakoura
Op donderdag 13 maart 1997 ondernam een groep van 40 tot 50 Joodse schoolmeisjes in de leeftijd van 12 tot 13 jaar een excursie naar het ‘Eiland van de Vrede’ in Bakoura, een schilderachtig schiereiland aan de rivier de Jordaan nabij de Israëlische grens met Jordanië.
De meisjes waren net van de touringbus gestapt om een blik te werpen op het zonovergoten idyllische panorama met in de diepte van de vallei de Jordaanrivier, toen de hel ontketende. Totaal onverwacht greep een Jordaanse soldaat die de wacht hield in die grenspost, een automatisch wapen van een collegasoldaat en opende van op een wachttoren het vuur op de groep meisjes.
Daarna klom hij van de wachttoren naar beneden en achtervolgde de meisjes die probeerden te ontkomen via een weggetje dat was afgezoomd met bloeiende wilde bloemen. Van dichtbij schoot hij nog een meisje door het hoofd. Terwijl hij zijn wapen herlaadde slaagden enkele medesoldaten de moordenaar te overmeesteren. Zeven meisjes bleven ter plaatse dood achter en zes andere werden verwond.
De motieven van Dakamseh, die op dat ogenblik 30 jaar oud was en een getrouwde vader van drie kinderen, zijn nooit duidelijk geworden. De toenmalige koning Hussein kortte zijn bezoek aan Europa in en snelde naar huis om de aanval te veroordelen. Later reisde hij naar Israël om zijn medeleven te betuigen aan de families van de vermoorde schoolmeisjes.
Jordanië heeft ook een vergoeding betaald.
Maisara Malas, die aan het hoofd staat van een comité van de vakbonden, dat de massamoordenaar steunt en verdedigt, vertelde aan het AFP dat hij een brief heeft overhandigd aan minister Mujalli, met daarin de eis voor de vrijlating van Dakamseh. “We kunnen ons niet voorstellen dat een groot vechter zoals Dakamseh in de gevangenis zit in plaats van de vruchten te plukken van zijn prestatie,” stond er in de brief.
De sterke islamistische beweging in Jordanië en de 14 officiêle vakbonden, die meer dan 200.000 leden tellen, hebben bij herhaling aangedrongen om de vrijlating van Dakamseh.
Bronnen: Free Republic.com/AFP: Jordan minister dubs Israel girls’ killer ‘hero’ door Ahmad Khatib van 15 februari 2011; The Tech Online edition: Jordan Border Soldier Kills Seven Israeli Girls on Bus door Marjorie Miller van 14 maart 1997; met dank aan Ronald voor de hint
