Categorie archief: Joodse nakba

Elk jaar, herdenken de Palestijnen Nakbadag, de catastrofe die hen overkwam door de oprichting van de staat Israël. Maar de Joden in de Arabische landen hadden ook te lijden onder de catastrofe en… het was vele malen erger.

Ze zeiden dat ze van een overweldigende schoonheid was. Sol (Suleika) Hatuel was 17 jaar oud toen ze werd onthoofd. Een moslimvriendin beweerde dat ze erin geslaagd was haar te bekeren. Toen Sol dit ontkende, werd ze ervan beschuldigd de Islam te weerstaan en werd ter dood veroordeeld. Haar zaak bereikte de sultan.

Om haar dood te voorkomen, probeerde de gemeenschap van ouderlingen haar ervan te overtuigen te leven als een moslim. Ze weigerde en zei: “Ik ben geboren als een Jood, ik zal sterven als een Jood.” Haar lot was bezegeld. Het gebeurde in 1834. Ze kwam uit Tanger en werd geëxecuteerd in Fez. Velen maken pelgrimstochten naar haar graf. Ondanks het feit dat het incident werd vereeuwigd in ooggetuigenverslagen, in een beroemd schilderij en in een toneelstuk, is haar verhaal al vergeten. Het volgende artikel is gewijd aan haar en aan de slachtoffers van de Joodse Nakba.

The Jewish Nakba: Expulsions, Massacres and Forced Conversions

door Ben-Dror Yemini

Elk jaar op de 15de mei “vieren” de Palestijnen “Nakbadag” en vele anderen over de hele wereld samen met hen. Voor hen is dit de dag dat ze getroffen werden door de grote catastrofe, als gevolg van de oprichting van de staat Israël. Honderdduizenden Arabieren werden vluchtelingen. Sommigen vluchtten, sommigen werden gedeporteerd. De Nakba groeide uit tot zulke enorme proporties dat het zelfs een oplossing van het geschil in de weg staat. We mogen niet vergeten dat in de jaren 1940, met het oog op het creëren van nationale staten, uitwisselingen en deportaties van de bevolking de aanvaarde norm waren. Tientallen miljoenen mensen hebben dit ervaren, maar alleen de Palestijnen (en ze zijn niet alleen in deze) hebben de mythe van de Nakba opgeblazen.

Hoe dan ook er bestaat nog een andere Nakba: de Joodse Nakba. In diezelfde jaren was er een reeks van slachtingen, pogroms, confiscatie van onroerend goederen en deportaties van de Joden in islamitische landen. Dit hoofdstuk van de geschiedenis is in de schaduw gebleven. De Joodse Nakba was erger dan de Palestijnse Nakba. Het enige verschil is dat de Joden de Nakba niet hebben opgenomen in hun stichtingsethos. Integendeel. Net als tientallen miljoenen andere vluchtelingen over de hele wereld, gaven zij er de voorkeur aan hun wonden te laten helen. Niet om ze weer open te krabben of open te halen en ze niet nog meer te laten bloeden. De Palestijnen gaven echter de voorkeur aan het laten bloeden in plaats van het te laten genezen. En daar betalen ze thans ook de prijs voor.

De leugenfabriek heeft de mythe rondom de Nakba geïntensiveerd en verdraaid tot de ultieme misdaad. De Nakba heeft geleid tot talloze publicaties en conferenties, tot aan het punt van de volledige verstoring van het werkelijke historische proces. Het bloedbad van Deir Yassin is uitgegroeid tot een van de mijlpalen in de Palestijnse Nakba. Het is niet nodig om te verbergen wat er zich heeft afgespeeld (hoewel de kwestie van de massamoord betwist wordt). Onschuldige mensen werden gedood. Er waren een paar andere voorbeelden van gedrag dat moet worden belicht en veroordeeld.

Vernietigingsoorlog tegen de Joden

Er is een lange reeks van bloedbaden gepleegd tegen de Joden in de Arabische landen. Ze hadden de oorlog niet verklaard aan de landen waarin zij leefden. Ze waren loyale burgers. Dat heeft hen niet geholpen. Hun lijden was uitgewist. Hun verhaal werd nooit verteld. Het Palestijnse verhaal heeft de historische dialoog gekaapt. Er is geen nood aan het vertellen van het Palestijns verhaal versus een zionistisch verhaal. We moeten deze verhalen van ons afschudden ten voordele van de waarheid. En de waarheid is dat er meer Joden werden vermoord, meer Joden onteigend en dat ze veel meer geleden hebben.

Een schokkend getuigenis uit die jaren, dat eigenlijk afkomstig is vanuit Arabische zijde, werpt licht op de kwestie. In 1936 zonden Alavieten een brief aan de Franse minister van Buitenlandse Zaken waarin ze hun bezorgdheid uiten over de toekomst van de regio. In de brief werd ook gewezen op het Joodse vraagstuk: “De Joden brachten de beschaving en vrede naar de Arabische moslims en ze verspreidden goud en welvaart over Palestina, zonder schade aan iemand of iets toe te brengen door middel van geweld.

Ondanks dit, hebben de moslims hen de heilige oorlog verklaard en niet geaarzeld hun vrouwen en kinderen af te slachten… Dus staat er de Joden een grimmig lot te wachten van zodra het mandaat wordt opgeheven en het islamitische Syrië zich zal verenigen met een islamitisch Palestina.” Het interessante is dat een van de ondertekenaars van de brief niemand minder was dan de overgrootvader van Bashar Al Assad, de president van Syrië.

We mogen niet vergeten dat de Nakbadag van 15 mei ook de datum is van de Onfhankelijkheidsverklaring van Israël. We mogen ook niet vergeten wat er enkele uren later na die declaratie gebeurde. De secretaris van de Arabische Liga, Abdul Rahman Hassan Azzamaha, verklaarde de oorlog aan Israël: “Deze oorlog zal een oorlog zijn van vernietiging en het verhaal van de slachting zal worden doorverteld, zoals de campagnes van de Mongolen en de kruisvaarders.”

De Grootmoefti van Jeruzalem, Haj Amin Al Husseini, die tijdens de Tweede Wereldoorlog met Hitler sympathiseerde, voegde er zijn eigen stukje aan toe: “Ik verklaar een heilige oorlog. Mijn moslimbroeders! Slacht de Joden af! Doodt ze allemaal!” De miniholocaust van de Joden in de Arabische landen. Uit verschillende documenten, waarvan sommige pas in de afgelopen jaren werden ontdekt, blijkt dat de oorlogsverklaring een veel diepere betekenis had. Het was in feite een oorlogsverklaring aan de Joden.

Onderzoek dat werd uitgevoerd door Prof. Irwin Kotler, voormalig minister van Justitie van Canada, toont aan dat de Arabische Liga een wetsvoorstel had geformuleerd dat aan de Joden een reeks van sancties zou opleggen, met inbegrip van confiscatie van eigendommen, bankrekeningen en nog veel meer. De preambule van het wetsvoorstel bepaalde dat “Alle Joden zullen beschouwd worden als leden van de joodse minderheid in de staat Palestina.” En eens het lot van de Joden van Palestina was bezegeld, zou het lot van de Joden in de Arabische landen eveneens duidelijk zijn.

Het wetsvoorstel was inderdaad de achtergrond van de sancties tegen de Joden, soms legaal, zoals gebeurd is in Irakese-Arabische landen en later in Egypte, soms door het nemen van illegale maatregelen. Volgens de leugenfabriek leefden de Joden vreedzaam in hun omgeving, in de Arabische landen, onder de bescherming van de regering. Het lag alleen maar aan de Zionistische beweging en het leed dat werd veroorzaakt aan de Arabieren in Palestina, dat het lijden van de Joden is begonnen.

Deze leugen werd ontelbare malen herhaald. Het merendeel van de Joden in de Arabische landen was niet onderworpen aan de gruwelen van de Holocaust. Maar zelfs voor de opkomst van het Zionisme, was hun situatie niet veel beter. Er waren periodes waarin de Joden relatieve rust genoten onder moslimbestuur, maar die perioden waren de uitzonderingen. Gedurende de Joodse geschiedenis in moslimlanden waren er vernederingen, verdrijvingen, pogroms en een systematisch intrekken van hun rechten.

Reeksen van pogroms

We zouden natuurlijk kunnen beginnen met het conflict tussen Mohammed en de Joden. Als onderdeel van de sociale hervormingen door Mohammed, die de Arabieren uit het tijdperk van de Jehalia hebben gehaald. Mohammed bouwde ook verder op het monotheistische concept, misschien wel in de eerste plaats vanwege de Joden. Veel motieven uit de joodse religie verschijnen in de Koran, zoals de besnijdenis en het verbod op het eten van varkensvlees. Maar Mohammed wilde de Joden bekeren, wat zij naturlijk weigerden. Het resultaat was een confrontatie die eindigde met de uitzetting en het afslachten van honderden Joden.

De Joden, als het “Volk van het Boek”, kregen het recht om te leven onder de bescherming van de Islam en hun godsdienst uit te oefenen. Van tijd tot tijd, van generatie op generatie, veranderden de voorwaarden. In veel gevallen leefden de Joden onder het Covenant van Kalief Omar. Dit convenant stelde hen in staat om te leven als beschermelingen (“dhimmies”), zij het met een lagere status. Maar dikwijls, onder moslimbestuur, mochten ze zelfs geen leven leiden in die lagere status.

De Gouden Eeuw: Een van de bewijzen van het vreedzaam samenleven tussen Joden en moslims is de Joodse welvaart onder de islamitische heerschappij in Spanje en de Gouden Eeuw. De werkelijkheid echter, was helemaal anders. Die omvatte een reeks van gewelddaden tegen de Joden. In 1011 in Còrdoba, Spanje, onder islamitische heerschappij, waren er pogroms waar volgens verschillende schattingen, honderden tot duizenden Joden werden vermoord. In 1066 in Granada, werd Yosef Hanagid geëxecuteerd samen met tussen de 4.000 en 6.000 andere Joden. Een van de allerergste periodes begon in 1148, toen de Almohaden-dynastie aan de macht kwam (al Muwahhidūn), en over Spanje en Noord-Afrika regeerde tijdens de 12de en 13de eeuw.

Marokko: Het land had te lijden onder de ergste reeks van bloedbaden. In de 8ste eeuw werden hele gemeenschappen uitgeroeid onder Idris de Eerste. In 1033, in de stad Fez, werden 6.000 Joden vermoord door een moslimmenigte. De opkomst van de Almohaden-dynastie veroorzaakte golven van massamoorden. Volgens getuigenissen uit die tijd, werden in Fez 100.000 Joden afgeslacht en in Marrakesh ongeveer 120.000 (deze getuigenis moet met de nodige voorzichtigheid worden genomen). In 1465 vond in Fez een ander bloedbad plaats, dat zich uitbreidde naar andere steden in Marokko.

Er waren pogroms in Tatuan in 1790 en 1792, waarbij kinderen werden vermoord, vrouwen verkracht en geplunderd. Tussen 1864 en 1880, was er een reeks pogroms tegen de Joden van Marrakech, waar honderden van hen werden gedood. In 1903 waren er pogroms in twee steden – Taza en Settat, waarbij meer dan 40 Joden werden vermoord. In 1907 was er een pogrom in Casablanca waarbij 30 Joden werden vermoord en vele vrouwen werden verkracht. In 1912 was er in Fez opnieuw een bloedbad waarin 60 Joden werden vermoord en ongeveer 10.000 dakloos werden. In 1948 begon een nieuwe reeks van pogroms tegen de Joden, die leidde tot een slachting van 42 onder hen in de steden Oujda en Jrada.

Algerije: Hier heeft een reeks bloedbaden plaatsgevonden in 1805, 1815 en 1830. De situatie van de Joden verbeterde aan het begin van de Franse verovering in 1830, maar dat kon ook anti-Joodse uitbarstingen in de jaren 1880 niet voorkomen. De situatie verslechterde met de opkomst van de Vichy-regering [tijdens WOII]. Zelfs vóór 1934, werd het land door nazi-invloeden doordrenkt, wat leidde tot het afslachten van 25 Joden in de stad Constantine. Bij de onafhankelijkheid in 1962, werden er wetten aangenomen die tegen het staatsburgerschap waren voor iedereen die geen moslim was en hun bezittingen werden ook effectief in beslag genomen. Het merendeel van de Joden verliet het land, meestal volledig berooid, samen met de Franse (“pieds noirs“).

Libië: In 1785 werden honderden Joden vermoord door Burza Pasha. Onder nazi-invloeden nam de intimidatie van de Joden zienderogen toe. Joodse bezittingen in Benghazi werden geplunderd, duizenden Joden werden naar werkkampen gestuurd en ongeveer 500 Joden werden vermoord. In 1945, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, werd een speciaal programma tegen de Joden gestart en steeg het aantal vermoorde Joden tot 140. De New York Times meldde vreselijke taferelen van babies en oude mensen die werden doodgeslagen. In de rellen die in 1948 uitbraken, waren de Joden beter voorbereid, daarom werden er slechts 14 gedood. Na de Zesdaagse Oorlog, braken rellen uit en werden weer 17 Joden afgeslacht. [Lees ook op deze blog: De ondergang en verdrijving van de Joden van Lybië]

Irak: Er vond een bloedbad plaats in Basra in 1776. De situatie van de Joden verbeterde onder de Britse overheersing in 1917, maar deze verbetering eindigde met de onafhankelijkheid van Irak in 1932. De Duitse invloeden stegen en bereikten een piek in 1941, in de pogrom bekend als Farhud, waarin 182 Joden werden afgeslacht (volgens historicus Elie Kedourie, werden er daadwerkelijk 600 mensen vermoord) en duizenden huizen geplunderd.

Dat waren de dagen van Haj Amin al Husseini, die geweld preekte tegen de Joden. Na de oprichting van de staat Israël, handelde het Irakese parlement volgens een wetsvoorstel uit 1950 van de Arabische Liga en bevroor de tegoeden van Joden. Sancties werden opgelegd aan degenen die achterbleven in Irak. Het Farhud bloedbad en de pesterijen van 1946 tot 1949 veranderde de situatie van de Irakese Joden in alle opzichten in bannelingen en vluchtelingen. De paar duizend die achterbleven in Irak leden onder de harde edicten. In 1967 werden 14 van hen ter dood veroordeeld op basis van valse beschuldigingen voor spionage. Onder hen waren 11 Joden. Radio Irak had de massa uitgenodigd om deel te nemen aan de festiviteiten rondom de opknoping.

Syrië: De eerste bloedwraak in een islamitisch land heeft zich voorgedaan in 1840 en leidde tot de ontvoering en tot het martelen van tientallen joodse kinderen soms tot de dood erop volgde en een pogrom tegen de Joden. In 1986 heeft de Syrische minister van Defensie, Mustafa Talas, een boek gepubliceerd, “De Matses van Sion”, waarin hij beweert dat de Joden inderdaad het bloed van een christelijke monnik gebruiken om matses [Paasbrood] te bakken. Hetzelfde oude antisemitisme in een nieuwe uitgave. Het boek is tot op vandaag nog steeds enorm populair en wordt in grote oplages verspreid.

Andere pogroms vonden plaats in Aleppo in 1850 en in 1875, in Damascus in 1848 en in 1890, in Beiroet in 1862 en in 1874, en in Dir al-Kamar was er nog een bloedwraak die in 1847 tot een nieuwe pogrom leidde. Dat jaar was er een pogrom tegen de Joden van Jeruzalem, die het gevolg was van die bloedwraak. In 1945 leden de Joden van Aleppo opnieuw onder hevige pogroms. 75 Joden werden vermoord en de gemeenschap werd vernietigd. Er was een heropleving van de pogrom in 1947, waardoor het merendeel van de Syrische Joden vluchtelingen werd. Degenen die daar gedurende vele jaren achterbleven, leefden als gijzelaars.

Iran: Er was een pogrom tegen de Joden van Mashhad in 1839. Een menigte werd opgehitst om Joden aan te vallen en 40 van hen werden bijna afgeslacht. De rest werd gedwongen zich te bekeren. Dat is hoe de Marranos van Mashhad zijn ontstaan. In 1910 was er een bloedwraak in Shiraz waarbij 30 Joden werden vermoord en alle Joodse huizen werden geplunderd.

Jemen: De betrekkingen schommelden tussen tolerantie en inferieure levensomstandigheden, tussen intimidatie en pogroms. De Brief van Rambam aan Jemen werd verzonden naar aanleiding van een brief die hij had ontvangen van de leider van de Jemenitische Joden, en beschreef edicten van gedwongen bekeringen van de Joden (1173). Er werd verder in vlagen van afvallige edicten uitgegeven die hier wegens gebrek aan ruimte niet gedetailleerd kunnen worden weergegeven.

Een van de droevigste hoogtepunten was het Mawza ballingschap. Drie jaar nadat Imam al-Mahdi in 1676 aan de macht was gekomen; verdreef hij de Joden naar een van de meest dorre wijken van Jemen. Volgens verschillende berekeningen, stierven 60 tot 75% van de Joden als gevolg van die ballingschap. Vele verschillende edicten werden opgelegd aan de Joden, het enige onderscheid daarin was de ernst van het edict. Een van de zwaarste was het zogeheten “Weeskinderen Edict”, waarin weeskinderen veroordeeld werden tot een gedwongen bekering tot de islam.

In het nabijgelegen Aden, dat onder Britse heerschappij stond, hebben in 1947 pogroms plaatsgevonden die het leven hebben gekost aan 82 Joden. 106 van de 170 winkels die eigendom waren van Joden werden volledig verwoest. Honderden huizen en alle gebouwen van de gemeenschap werden in brand gestoken en tot aan de grond platgebrand. [Lees ook op deze blog: Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld en Laatste Joden van Jemen leven in angst voor groeiende moslimhaat…]

Egypte: Net zoals in andere Arabische landen, leefden de Joden van Egypte honderden jaren onder minderwaardige levensomstandigheden. Een belangrijke verbetering is opgetreden toen Mohammed Ali in 1805 aan de macht kwam. De getuigenis van de Franse diplomaat, Edmond Combes, laat er niet de minste twijfel over bestaan: “Voor moslims verdient geen enkel ras meer veracht te worden dan het Joodse ras.” Een andere diplomaat voegde er nog aan toe: “De moslims haten geen enkele andere religie meer dan de manier waarop ze die van de Joden haten.”

Na de bloedwraak in Damascus, begonnen vergelijkbare wraakoefeningen zich te verspreiden doorheen Egypte en veroorzaakten zij een reeks aanslagen door opgehitste menigtes: in Caïro in 1844, 1890 en in 1901-1902; in Alexandrië in 1870, 1882 en in 1901 – 1907. Soortgelijke aanslagen kwamen ook voor in Port Said en in Damanhur.

Later vonden er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945, rellen plaats tegen de Joden, waarbij 10 doden en honderden gewond raakten. In 1947 werd de Bedrijvenwet aangenomen, die Joodse bedrijven zwaar belaste en leidde tot de confiscatie van eigendommen. In 1948, na aanname van de Resolutie 181 van de Verenigde Naties (het Verdeelplan), werden nieuwe rellen aangestoken in Caïro en Alexandrië. Het aantal doden bedroeg tussen de 80 en 180. Tienduizenden werden gedwongen te vertrekken, een groot aantal vluchtelingen moest afstand doen van hun eigendom. Het lot van degenen die bleven werd er niet beter op. In 1956 werd in Egypte een wet aangenomen die daadwerkelijk de Joden de burgerrechten ontnamen, hierdoor waren ze gedwongen het land te verlaten zonder eigendommen. Dit was een daad van pure uitzetting en een massale confiscatie van eigendommen.

* * *

Het bovenstaande is slechts een korte opsomming van een lange reeks van bloedbaden in moslimlanden. Ditt gebeurde allemaal nog vóór de Zionistische verwezenlijkingen en het werd gewoon verder gezet tijdens de volgende Zionistische inspanningen. We hebben het over een opeenvolging van gebeurtenissen. Tienduizenden werden vermoord omdat ze Joods waren. Dus de fabel van vreedzaam samenleven en het Zionisme de schuld geven van het ondermijnen van die coëxistentie, is de zoveelste volkomen mythe die nergens op gebaseerd is. Vóór de stemming in de Verenigde Naties van het Verdeelplan in november 1947, waarschuwde Heykal Pasha, de ambassadeur voor Egypte bij de Verenigde Naties dat: “het leven van een miljoen Joden in islamitische landen in gevaar is als er voor het Verdeelplan wordt gestemd… als Arabisch bloed wordt vergoten in Palestina, zal overal elders in de wereld Joods bloed worden vergoten.”

Vier dagen later, zei de Irakese minister van Buitenlandse Zaken, Mohammed Fadil al Jamali dat “Wij zullen niet in staat om de massa’s in de Arabische landen in toom te houden, na de harmonie waarin Joden en Arabieren voordien samen woonden.” Er was geen harmonie. Er had zich reeds een paar jaar eerder een slachting onder de Irakese Joden voorgedaan. El Jamali loog natuurlijk. Het was de Irakese regering zelf die aanzette tot het initimideren van de Joden en bevelschriften uitgaf om alle Joodse eigendommen te confisqueren.

Bovendien had Nuri Said in die dagen, al een plan had ingediend om in 1949 de Joden te verdrijven, nog voor het daadwerkelijk gedwongen en overhaaste vertrek van de Joden uit Irak zal plaatsvinden. Hij verklaarde ook: “De Joden zijn een voortdurende oorzaak van problemen in Irak. Ze hebben geen plaats in ons midden. We moeten van hen afraken op de best mogelijk manier.” Said presenteerde zelfs een plan om de Joden om te leiden via Jordanië om hen dan via een passage naar Israël te dwingen. Jordanië echter maakte bezwaren, maar de uitdrijving werd toch uitgevoerd. Said heeft zelfs toegegeven dat dit voortvloeide in een soort uitwisseling van de bevolking.

Aldus waren de moordpartijen, de pogroms en de grote uitdrijving van de Joden de voortzetting van hun lijden als gevolg van het islamitisch bestuur. Er zijn altijd moslims geweest die opkwamen ter verdediging van de Joden. Ze zijn ook het vermelden waard. Dat waren ook de periodes van voorspoed, maar het blijkt dat de meeste Joodse welvaart, zoals in Egypte in de jaren 1920 en 1930, in Algerije in de 19de en 20ste eeuw en in Irak in de jaren 1920, tot stand kwam onder het koloniale bewind. Voor de Europese invasie was de situatie van de Joden in de meeste gevallen ronduit slecht en verslechterde opnieuw naar het einde toe van het koloniale tijdperk.

* * *

Doorheen de relaties tussen Joden en Arabieren, bestond er in de Arabische landen of in de loop van de Zionistische onderneming, geen enkel geval van een pogrom tegen moslims van het type, zoals gepleegd door de Arabieren tegen de Joden. Zelfs in de ergste gevallen, zoals bijvoorbeeld in Deir Yassin en die veroordeeld moeten worden, deden die zich voor als onderdeel van een militaire confrontatie. Dat zijn zaken die moeten worden veroordeeld, maar we moeten de zaken binnen proportie zien. De Arabieren hebben de Joden afgeslacht zonder vijandigheden en zonder enige militair excuus, ze deden het simpel omdat het Joden waren. En die paar Arabieren die werden gedood, werden gedood als onderdeel van een militaire campagne. Ondanks dit, resulteerde de schade die werd toegebracht aan de Arabische bevolking in talloze onderzoeken en referenties. De grootste misdaad van alles is, dat misdaden door de Arabieren tegen de Joden werden uitgewist en vergeten.

Maar laat ons terugkeren naar Deir Yassin, het ultieme symbool van de Nakba. We hebben het een onbehoorlijke daad genoemd en wij herhalen dat. Maar we moeten opmerken dat het vooraf werd gegaan door een reeks bloedige terreuraanslagen tegen de burgerbevolking. Golven van incidenten, eigenlijk waren het in alle opzichten pogroms, door een opgehitste menigte die de burgerbevolking aanviel. Duizenden Joden werden afgeslacht, vrouwen, kinderen en ouderen. De Palestijnen hebben zelfs hun eigen mensen vermoord. In de grote Arabische opstand in de jaren 1930, werden 400 Joden en 5.000 Arabieren gedood, de meeste van hen viel door de handen van hun broeders.

De maanden die voorafgingen aan het bloedbad van Deir Yassin, waren de ergste van allemaal. 39 arbeiders werden vermoord op de raffinaderijen in Haifa, 50 Joden werden gedood door autobommen in Jeruzalem, en zo ging het maar voort. In totaal werden, in de vier maanden die vielen tussen de stemming van het Verdeelplan (VN-resolutie 181) en het uitroepen van de staat Israël, 815 Joden vermoord waarvan de meesten nog vóór het Deir Yassin incident (op 9 april 1948) zou plaatsvinden, en een aantal werden nadien vermoord (zoals de brutale moord op 79 Joodse verpleegkundigen tijdens hun tocht in konvooi naar het Hadassa-hospitaal van 13 april 1948). De meeste waren burgers. De meeste stierven tijdens bloedbaden en terreuraanslagen. En dat is de ware achtergrond. Veel meer Joden werden er vermoord. Maar ze zijn allemaal vergeten. Ze moeten worden vermeld. Dat is de Joodse Nakba, waarvan de slachtoffers in Israël en over de hele wereld, steeds minder worden genoemd.

De Palestijnen betaalden de prijs

Ten tijde van de oprichting van de staat Israël leefden er ongeveer een miljoen Joden in de Arabische landen. Slechts enkelen zijn er vandaag nog overgebleven. De meesten zijn weggegaan omdat ze te lijden hadden onder pogroms en hun leven werd bedreigd. Het was een wredere uitzetting dan het leed dat geleden werd door de Arabieren van Palestina, die de prijs betaalden voor de oorlogsverklaring en de oproepen tot vernietiging [van de Joodse staat] door hun leiders. Zelfs de joodse eigendommen die in beslag werden genomen of werden achtergelaten als gevolg van de uitzetting, zijn veel meer waard dan de Arabische eigendommen die zij in Israël achterlieten.

Naar aanleiding van het gedwongen vertrek van de Joden uit Arabische landen hebben verschillende onderzoekers geprobeerd om de waarde van de geconfisqueerde Joodse eigendommen te berekenen, en die vergeleken met de Arabische eigendommen die werden achtergelaten in Israël na het vertrek van de Arabieren. De economist Sidney Zabludoff, een internationaal expert op dat gebied, schat de totale waarde van de Arabische eigendommen op 3,9 miljard dollar, vergeleken met de waarde van de Joodse eigendommen die op 6 miljard dollar worden geschat (berekend volgens de muntwaarde van 2007). Dus werden ook op dit gebied de Palestijnse “claims” weerlegd. Zij sleepten de Arabische landen in oorlog. Zij betaalden de prijs. En zij zijn diegenen die er de oorzaak van zijn dat de Joden een nog hogere prijs betalen. Zowel in eigendom als in bloed.

Dit artikel is niet bedoeld om de Joodse Nakba te cultiveren, en het omvat lang niet alle gevallen van pogroms, verbeurdverklaringen van eigendom, gedwongen bekeringen en andere pesterijen. Het doel is precies het tegenovergestelde. Wanneer men in de Arabische wereld in het algemeen en de Palestijnen in het bijzonder, het lijden, uitzetting, verlies van eigendom en de vele levens die het gekost heeft wil begrijpen en dat het ook geen eenzijdig monopolie is, men misschien het verstand krijgen om te begrijpen dat dit verleden het onderwerp is voor lessen geschiedenis. Want wanneer we beginnen met de politieke balans op te maken, hebben ze hun zaak ruimschoots overdreven. De Joodse Nakba was veel erger en grootschaliger. Het leed was enorm. Maar het is het het lijden van vele volkeren, waaronder ook de Joden en de Arabieren die hebben moeten ervaren als deel van het proces naar de oprichting van nieuwe nationale staten. Het is daarom de moeite waard dat het verhaal van de Joodse Nakba wordt gepresenteerd. Niet met het doel om de vijandigheid te vergroten, maar met het doel de waarheid te presenteren en met het doel te bemiddelen tussen de naties. Inshallah.

---

Bronnen: The Jewish Nakba: Expulsions, Massacres and Forced Conversions door Ben-Dror Yemini; Originally published in Hebrew, in MAARIV – 15 May 2009; vertaald door DISSA & Brabosh op 27 juli en 1 augustus 2010

. اليهودي العربي

كما الصراع العربي الاسرائيلي بدأ في 1940 تحول الحكومات العربية على السكان اليهود الخاصة بهم. سنة 3000 تم تدمير المجتمعات القديمة. 1 العربية ما يقرب من مليون من اليهود فقدوا منازلهم.

اسرائيل استوعبت البحار العربية من اللاجئين اليهود. اليوم نحو 50 ٪ من اليهود الاسرائيليين بعض الدماء العربية. إنها لا تعوض ، على عكس الفلسطينيين. سرقة مبلغ من المال هو الآن تزيد قيمتها عن 80 مليار دولار. الاراضي التي يملكها اليهود في البلدان العربية المفقودة : 38625 ميلا مربعا. اسرائيل مجموع مساحة الأراضي : 7992 ميل مربع.

اليمن — 55.000 في عام 1948 ، 200 اليوم. عدن في 82 اليهود الذين قتلوا والمنازل التي دمرت في عام 1947 الجزائر — 140000 في عام 1948 ، اقل من 100 في اليوم. مصر — 80.000 في عام 1948 ، اقل من 100 في اليوم. 25000 اليهود كانوا امروا بمغادره 1 مع حقيبة ، وأرغم على التوقيع على اعلانات التبرع لمصر الملكيه الى الحكومة. ايران — 100.000 فى عام 1948 ، 25.000 اليوم. ليبيا — اكثر من 30.000 في عام 1945 ، الان 0! اكثر من 140 قتلوا في طرابلس في عام 1945

-150.000 العراق في عام 1948 ، اقل من 40 في اليوم. 180 اليهود الذين قتلوا في بغداد في عام 1941. واليوم ، تقف فارغه المعابد القديمة في العالم العربي. لبنان — 30.000 في عام 1948 ، اقل من 30 في اليوم. المغرب — 500.000 فى عام 1948 ، 7000 الآن. سوريا — 30.000 في عام 1948 ، اقل من 100 في اليوم. 200 اليهود منازل ومتاجر ، وتدمير المعابد اليهودية في حلب في عام 1947. تونس — 105.000 فى عام 1948 ، 1500 الآن.

De Joodse uittocht uit de Arabische landen verwijst naar de 20ste eeuwse uitzetting of het massale vertrek van Joden, voornamelijk van Sefardische en Mizrahi achtergrond, uit de Arabische en islamitische landen. De migratie begon in de late 19de eeuw, maar versnelde na de 1948 Arabisch-Israëlische Oorlog. Volgens officiële Arabische statistieken, moesten 856.000 Joden hun huizen in de Arabische landen verlaten van 1948 tot het begin van de jaren 1970. Ongeveer 600.000 van hen hervestigden zich in Israël, hun have en goed achterlatend dat tegenwoordig geschat wordt op een waarde van meer dan 300 miljard dollar. Joodse eigenaars die hun onroerend goed moesten achterlaten in de Arabische landen wordt geraamd op 100.000 vierkante kilometer of zowat vier keer de grootte van het huidige grondgebied van de staat Israël (Gaza, Golan en de Westelijke Jordaanoever inbegrepen).

Terwijl het geweld tegen en discriminatie van de Joden in de Arabische landen al begon te stijgen voor 1948, escaleerde he aanzienlijk in het begin van 1948, ondanks het feit dat Joden inheems bewoners waren en voor het grootste deel het Arabische staatsburgerschap genoten. Soms werd het uitzettingsproces door de staat op gang gezet, op andere momenten was het het gevolg van anti-Joodse wrok door niet-Joden. Intimidatie, vervolging en de confiscatie van voorwerpen waren het gevolg. In de tweede plaats en als reactie op mishandeling van de Joden in deze landen, was er een zionistische aansporing die de Joodse immigratie uit Arabische landen naar Israël aanmoedigde. De overgrote meerderheid van de Joden in de Arabische landen emigreerde uiteindelijk naar de moderne staat Israël.

Het proces kwam in een stroomversnelling naarmate de Arabische naties, die onder Franse, Britse en Italiaanse koloniale overheersing of bescherming stonden, hun onafhankelijkheid verwierven. Verder werden de anti-Joodse sentimenten binnen de Arabische meerderheid landen verergerd door de Arabisch-Israëlische oorlogen. Binnen een paar jaar na de Zesdaagse Oorlog (1967) waren er nauwelijks nog overblijfselen te vinden van de Joodse gemeenschappen in de meeste Arabische landen. He aantal Joden in de Arabische landen werd teruggebracht van meer dan 800.000 in 1948 tot amper 16.000 in 1991.

Sommigen beweren dat de Joodse uittocht uit de Arabische landen een historische parallel is aan de Palestijnse exodus in 1948 tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog, terwijl anderen deze vergelijking als simplistisch verwerpen. Een Palestijnse socioloog heeft opgemerkt dat het verlies van Joods bezit in de Arabische landen voldoet aan de voorwaarden van een sulha, of verzoening, omdat zowel Joden als Palestijnen een ramp hebben ervaren, en dat het publiceren van deze kennis de weg zou effenen voor een echt vredesproces.

Met dank aan Teapacks voor de tip: The Nakba of Arabic Jews… van 12 oktober 2009

---

Bronnen: International Christian Embassy Jerusalem (ICEJ): Arabische etnische zuiveringen van 27 juni 2003; Israel & Palestijnen Nieuws Blog: De ondergang en verdrijving van de Joden van Lybië door Ratna Pelle van 29 september 2009; Point of No Return: Decline and fall of Libyan Jews van 26 september 2009 en The Libyan Jewish experience in the Giado camp van 7 juni 2007; The Holocaust in Lybia door Goël Pinto van 5 april 2005; Israël – Palestina Informatie: Vluchtelingen: Palestijnse en Joodse vluchtelingen in het Midden-Oosten van 8 juli 2009; Cidi.nl / CIDI Israel Nieuwsbrief 2008: De Naqba en de waarheid van 6 juni 2008; op Brabosh.com: Arabische etnische zuiveringen van Joden in de jaren na 1948 van 22 december 2009; De ondergang en verdrijving van de Joden van Lybië van 1 oktober 2009; Dhimmitude: de status van niet-moslim minderheden onder Islamitisch bestuur van 23 april 2009; Islamitisch antisemitisme, de wortel van het Midden-Oosten conflict? van 1 februari 2009; Mahmoud Abbas over de Naqba: ‘Wij verlieten ons dorp in 1948 uit vrije wil’ van 9 juli 2009; Waarheid en mythe over de Naqba, de vlucht van de Arabieren uit Palestina van 9 juli 2009; Israël wil herdenken van Palestijnse ‘naqba’ bij wet verbieden van 25 mei 2009 en Joden van Jemen in het geheim naar Israël gesmokkeld van 22 februari 2009; De verzwegen exodus: de verdrijving van 850.000 Joden uit het M-O door de Arabieren van 24 maart 2009 en Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit van 28 februari 2009

De 850.000 Joodse vluchtelingen in het Midden-Oosten waar je zelden iets over hoort. Zij werden verdreven tussen 1948 en 1972 uit moslimlanden waar ze al vele eeuwen waren ingeburgerd. Nooit kregen ze compensatie voor de vele bezittingen die ze moesten achterlaten. De meesten van hen werden opgevangen in Israël. Waar konden ze anders nog naar toegaan? Naar Europa waar ze bijna werden uitgemoord? Bekijk vooral deze uiterst gespecialiseerde weblog over het lot van de Joods Arabische vluchtelingen: Point of no return – Information and links about the Middle East’s forgotten Jewish refugees

Het Arabische vluchtelingenprobleem werd 60 jaar lang gepolitiseerd en geeft als gevolg van die politisering een foute en bijzonder eenzijdige kritiek op deze kwestie,  met als enige doel ons af te leiden van meer belangrijke kwesties zoals het probleem van de grenzen en het terrorisme. Daarnaast werd het Joodse vluchtelingenprobleem zonder pardon doodgezwegen en gemeenzaam  door Arabieren en vredesbewegingen allerhande, geminimaliseerd,  ontkend of gemeenzaam onder de mat geveegd.

Ondertussen werden de kwesties zoals het recht op terugkeer en de vergoeding nooit adequaat opgelost en grotendeels vergeten. Hetzelfde patroon geldt ook voor Joden die gevlucht zijn uit het Midden-Oosten en Noord-Afrikaanse landen, ook al is hun aantal ongeveer 50 procent groter dan de Palestijnse vluchtelingen en is het verschil in verloren individuele activa zelfs nog groter.

Het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk blijft reeds meer dan zestig jaar onopgelost en is nog steeds het grootste struikelblok bij het bereiken van een Israëlisch-Palestijns vredesakkoord. Tegelijkertijd is er maar weinig discussie over het groter aantal Joden die gedwongen werden de landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika te verlaten, landen waar ze voor duizend jaren hadden gewoond en een bijwijlen bloeiende cultuur hadden opgebouwd. De realiteit van het thema heeft plaats gemaakt voor troebele politieke motieven, en de feiten over de aantallen vluchtelingen en bezittingen die verloren gingen, zijn in beide gevallen maar weinig bekend bij het grote publiek.

Het exacte aantal Palestijnen die gevlucht zijn vanuit Israël tussen november 1947 en december 1948, zal wellicht nooit bekend worden. De schattingen lopen uiteen van ongeveer 400.000 tot een miljoen. Het meest aannemelijke cijfer is ongeveer 550.000. Gebaseerd op cijfers van de volkstelling en demografische ontwikkelingen, waren er in 1947 waarschijnlijk ongeveer 740.000 Palestijnen in het gebied dat later Israël werd. Ongeveer 140.000 bleven er wonen tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël en ongeveer 50.000 keerden snel terug na 1948 (schattingen variëren – al naargelang de bron – van 30.000 tot 90.000). Ongeveer tweederden, van al deze mensen die Israël verlieten, trokken naar de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. De overigen gingen voornamelijk naar Jordanië, Libanon en Syrië wonen.

Het aantal extra Palestijnse vluchtelingen als gevolg van de oorlog van 1967 is ook gebaseerd op een ruwe benaderingen. De meeste waarnemers hanteren het cijfer ongeveer 300.000, van wie bijna 100.000 terugkeerden in de maanden na de oorlog. Daarnaast, waren ongeveer de helft van de vluchtelingen al vluchteling uit de oorlog van 1948. Het resultaat is dat het aantal ‘nieuwe ‘vluchtelingen waarschijnlijk ongeveer 100.000 bedroeg. Zo is de netto-totaal van vluchtelingen, gecreëerd door beide oorlogen, ongeveer 650.000.

Binnen Israël, waren er ook intern ontheemden (IDP). Dit waren de Palestijnen die hun huizen waren ontvlucht, maar ze na hun terugkeer niet terugkregen. Schattingen van de IDP’s lopen sterk uiteen. Verschillende Israëlische geleerden geven cijfers van 10.000 tot 23.000, internationale organisaties (zoals het Internationale Rode Kruis en VN-Relief and Works Agency-UNRWA) spreken over 25.000 tot 46.000, en de Palestijnen zelf van een veelvoud: ergens tussen 150.000 tot 300.000 Palestijnse ontheemden binnen Israël. Als we anderzijds cijfers van de internationale organisaties hanteren over het aantal Joodse ontheemden, die gedwongen werden de Westbank en de Gazastrook te verlaten, zouden er ruwweg geschat 40.000 Joden ontheemd zijn na de oorlog van 1948.

Vóór 1948 waren er iets meer dan een miljoen Joden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika buiten het gebied dat later Israël werd, met inbegrip van de 40.000 Joden die woonden op de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Het totale aantal daalde met de helft in de jaren na de 1948 oorlog en daalde vervolgens  verder tot ongeveer 100.000 na het conflict van 1967. De Joodse bevolking bleef in de daaropvolgende jaren verder dalen en in 2007 bedroeg hun aantal slechts 15.000 tot 35.000. Het grootste deel van die resterende Joden verblijft in Iran. Zo ongeveer een miljoen Joden werden vluchteling, als gevolg van acties in het Midden-Oosten en in de Noord-Afrikaanse landen. Wanneer men de twee vluchtelingen exodussen gaat vergelijken kan, met een hoge mate van waarschijnlijkheid, worden besloten dat het aantal Joodse vluchtelingen ongeveer 50 procent groter is dan dat van de Palestijnse vluchtelingen.

De oorzaken van beide exodussen zijn duidelijk. Israël heeft in 1948 gehandeld uit zelfverdediging tegenover de Arabische staten, die Israël en haar Joodse bewoners wilden uitroeien, het nieuwe land dat net door de Verenigde Naties was erkend. Veel Palestijnen vluchtten in 1948 omdat de Arabische staten hen beloofden dat ze konden terugkeren van zodra de oorlog gewonnen was en de nieuwe Joodse staat vernietigd zou zijn. Anderen vluchtten om te voorkomen dat ze moesten deelnemen aan de gevechten. Gevallen deden zich voor van Joodse raids die Palestijnen uit hun huizen dreven en waarbij een aantal Palestijnse burgers werden gedood. Maar deze gebeurtenissen waren relatief zeldzaam en vinden helaas plaats in alle oorlogen. Zonder twijfel ligt de eerste verantwoordelijkheid bij degenen die de oorlog begonnen – in dit geval de Arabische staten.

In vergelijking hiermee, was de verdrijving van de Joden uit de Arabische staten gedreven uit pure wraakzucht. Aanvallen op de Joden en hun eigendommen in deze landen waren vanaf de jaren 1920 schering en inslag vanaf het ogenblik dat de bespreking van een mogelijke vorming van een Joodse staat in Palestina meer concrete vorm kregen. De moorden en het verlies van eigendommen zijn slechts gedeeltelijk toe te schrijven aan de periode 1930-1945, door de toegevoegde factor van nazi-propaganda en de nazi-bezetting van Vichy en Noord-Afrika. Gedurende deze periode was er een kleine, maar gestage toename van het aantal Joden afkomstig uit de Arabische landen die migreerden naar Palestina.

Het was het Arabische extreme geweld en hun respectievelijke overheden die discriminerende  maatregelen namen in reactie op de 1948, 1956 en 1967, oorlogen die leiden tot de grote uittocht van de Arabische Joden. In de hele regio waren er anti-joodse rellen waarbij intimidatie en moorden doet denken aan de Oost-Europese pogroms. Bovendien was er vaak de confiscatie van eigendommen, samen met de beperkingen op de werkgelegenheid en de economische mogelijkheden die vergelijkbaar zijn met de Duitse nazi-acties in de jaren 1930. Toegevoegd aan dit was de onafhankelijkheid van de voormalige Franse kolonies in Noord-Afrika waardoor de Joden  in die landen de Franse bescherming verloren. Acties tegen Joden in Iran waren veel beperkter dan in de Arabische landen. Toch was er een constante uitstroom na 1948 die versnelde na de toegenomen discriminatie die volgde op de Islamitische Revolutie van 1979. De huidige Joodse bevolking in Iran is ongeveer een vijfde van die van 1948.

Waarom is het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk zo sterk blijven doorwegen tot op heden, terwijl anderzijds de toch veel grotere exodus van Joden compleet van tafel is verdwenen? Het antwoord is simpel en eenvoudig. De Joden die gedwongen werden de landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika te verlaten, werden vrij effectief en snel opnieuw opgenomen in Israël en in de Westerse landen. Daarentegen werd het merendeel van de Palestijnen die gevlucht zijn èn hun nakomelingen – sommige schatten hun aantal op 4,7 miljoen in 2006 – zestig jaar of drie generaties later nog steeds vluchtelingen zijn.

Deze mensen nog steeds vluchtelingen noemen slaat totaal nergens op. Weinig of nauwelijks geen van hen leven nog in tentenkampen of tijdelijke woningen. De meeste hebben hun eigen huizen en wonen in gebieden van de steden die kunnen aangemerkt worden als buurten met arbeiderswoningen. In plaats van vluchtelingen, zijn zij gewoon steuntrekkers, voornamelijk op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg. Aan de andere zijde van de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, heeft enkel Jordanië het burgerschap verleend aan al haar Palestijnen en zijn zij volledig geïntegreerd in de lokale gemeenschap. Maar zelfs compleet geassimileerd in Jordanië en elders worden zij door de Verenigde Naties Relief and Works Agency (UNWRA) tot op vandaag nog altijd beschouwd als vluchtelingen.

De politieke motieven zijn duidelijk. In de jaren 1948 na de oorlog, werd de vluchtelingenkwestie levend gehouden vooral omdat de Arabische landen zich vernederd en gefrustreerd voelden door de aanvalsoorlog tegen Israël te verliezen, oorlog die ze zèlf begonnen waren. Dit gevoel werd nog verergerd door een sterk nationalisme dat decennia lang nog zal toenemen en volharden. Immers, Jordanië en Egypte zouden de Palestijnse vluchtelingen toch gemakkelijk hebben kunnen geabsorbeerd en geïntegreerd hebben op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, gebieden die zij controleerden als onderdeel van hun eigen landen, tenminste als zij dat werkelijk hadden gewild.

Ondertussen, hadden zowel de Arabische regeringen en de Arabische Liga zich gekant tegen de toekenning van het burgerschap aan Palestijnse vluchtelingen in hun land, omdat die volgens hen het gebruik van het recht op terugkeer naar de Joodse staat zou ondermijnen. Bovendien werd snel vergeten dat de Arabische landen de èchte agressors waren en de eerste verantwoordelijken voor de oorzaak van het ontstaan van het Palestijnse vluchtelingenprobleem. Wat uiteindelijk resulteerde dat zij de Palestijnse vluchtelingen gebruikten (en nog steeds gebruiken) als politieke pionnen in het schaakspel om de macht over het Midden-Oosten. Dit feit werd het bondigste verklaard door het voormalige hoofd van de UNRWA, Ralph Galloway, toen hij sprak: “De Arabische landen willen niet dat het vluchtelingenprobleem wordt opgelost. Zij willen het probleem blijven koesteren als een open wond, als een belediging van de VN, èn als wapen tegen Israël. Het kan de Arabische leiders helemaal niks schelen of Arabische vluchtelingen leven of sterven.“

De Palestijnse en Arabische leiders bleven de Palestijnse vluchtelingenkwestie en het recht op terugkeer verder uitspelen en uitbuiten, vooral na de Oslo-akkoorden die leidden tot discussies over een twee-staten-oplossing, als belangrijkste pasmunt in deze onderhandelingen. De meer extremistische leiders manipuleren deze kwesties als het ultieme middel om hun doel, de vernietiging van de Joodse staat, door middel van het creëren van een Arabische meerderheid. In al deze gevallen, kost de vluchtelingenkwestie hun helemaal niets, omdat de UNWRA, de VN-organisatie die steunt verleent aan vluchtelingen in hun landen, voor het overgrote deel gefinancierd wordt door Westerse naties.

Deze politieke machinaties hebben van de Palestijnse vluchtelingenzaak een unieke situatie gemaakt. Het is de oudste vluchtelingensituatie die behandeld wordt door de Verenigde Naties en het is tegelijk ook de enige waarin de vluchtelingenstatus wordt toegekend aan nakomelingen van vluchtelingen. Bovendien gaat de aanhoudende klemtoon op de vluchtelingenkampen en het recht op terugkeer regelrecht in tegen de historische werkelijkheid. Massale migraties van personen over de grenzen heen hebben zich gedurende de gehele menselijke geschiedenis voorgedaan. In de meeste gevallen werd de kwestie van een vluchtelingenstatus afgehandeld door absorptie en integratie in andere landen.  Sommigen werden opgelost door naties die met elkaar in oorlog verwikkeld waren.

Bijvoorbeeld, tijdens de jaren 1920 trokken 1,75 miljoen Grieken en Turken over nieuwe grenzen op basis van hun religieuze overtuigingen – Grieks-orthodoxe en islamitische. Anderen uitwisselingen werden stilzwijgend overeengekomen. Een dergelijke zaak betrof de veertien miljoen hindoes / sikhs en moslims die in 1947 werden uitgewisseld tussen de nieuw gevormde landen India en Pakistan. Immers, uit de Eerste Wereldoorlog tot aan de jaren 1950 was het een wijd verbreide mening dat de scheiding van etnische en religieuze groepen door hen over de grenzen te stuwen, de spanningen tussen landen zou doen afnemen en de kansen op oorlogen aanzienlijk zouden doen verminderen.

In andere gevallen werden complete volksgroepen gedwongen te verhuizen als gevolg van grensaanpassingen. Zo bijvoorbeeld werden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, onder druk van de Sovjet-Unie, de Poolse grenzen naar het westen verschoven nadat de Sovjets Pools grondgebied hadden geannexeerd. Waarop de Polen op hun beurt als gevolg van die Sovjetannexatie (en het verlies van de oorlog door Duitsland) haar grenzen verlegde naar het Westen en grondgebied dat eeuwenlang tot Duitsland had behoord, annexeerde bij wat nu het huidige Polen is. Miljoenen mensen werden aldus gedwongen om hun huizen en hun voormalige grondgebied te verlaten waar generaties lang hun voorouders geboren en getogen waren. Zo werden ruim 12 miljoen Duitsers  gedwongen hun oostelijk gelegen landerijen en gronden te verlaten (Oost-Pruisen, Silezië, Sudetengebied enz.) en trokken naar het westen. Niemand kreeg tot op heden ooit compensatie voor deze massale verhuizingen, noch het verlies van zoveel grond en materiële bezittingen.

Normaal gesproken, en hoewel aanvankelijk de vluchtelingen geconfronteerd werden met armoede en moeilijke tijden, werd binnen een generatie de hervestigde bevolking geassimileerd in hun nieuwe land. Een voorbeeld hiervan is de huidige president van Pakistan, Pervez Musharraf. Hij werd geboren in New Delhi (Indië) en op de leeftijd van vier was hij één van de vele moslims die naar Pakistan trokken. Het verhaal van de vluchtelingen (nabestaanden) van de holocaust, veruit de meest verwoestende gebeurtenis die ooit werd toegebracht aan een bevolkingsgroep tijdens de twintigste eeuw, volgde een vergelijkbaar patroon. De meeste overlevenden wilden opnieuw aan de slag gaan met hun leven in een nieuwe en veilige omgeving.

In al deze gevallen bestaat er de natuurlijke neiging van elk ontwortelde groep terug te denken aan het verleden en aan wat ze hebben verloren en moeten achterlaten. Hoewel dergelijke gevoelens worden doorgegeven van generatie op generatie, heeft het verder maar weinig invloed op deze groepen die geabsorbeerd werden in hun nieuwe omgeving. Net zoals de anderen, zouden de Palestijnen waarschijnlijk hetzelfde parcours van absorptie en integratie hebben gevolgd, als zij hierin niet voortdurend gehinderd werden – en nog worden – door daden van terrorisme, gevoed en versterkt door de onophoudelijke anti-Israëlische propaganda.

Bron: Artikel van Sidney Zabludoff: JCPA analyse van Sidney Zabludoff, vrij vertaald, hier en daar aangepast en aangevuld door Brabosh. Het aspect van verlies van activa en goederen van de Palestijnse Arabische vluchtelingen enerzijds en dat van de Joodse vluchtelingen anderzijds komt later uitgebreid aan bod.