Joodse familie in het diepste geheim uit Syrië naar Israël gesmokkeld

Members of the Free Syrian Army take cover inside a damaged Synagogue in the Bab al-Nasr neighborhood of AleppoRebellen van het Vrije Syrische Leger houden zich schuil in de reeds zwaar beschadigde synagoge in de wijk Bab al-Nasr van Aleppo, 28 juni 2013 (foto: Reuters/Hamid Khatib)

Een Joods gezin uit Syrië werd enkele maanden geleden met de steun van een netwerk van Israëlische ondernemers in het geheim naar Israël gesmokkeld en is in de Joodse staat een nieuw leven begonnen, berichtte aldus de Israëlische Legerradio op maandag. De familie, een van de weinige resterende Joodse families in Syrië, zou in Israël zijn aangekomen met zogoed als “niets,’ volgens een zakenman uit Netanya die hen hielp te emigreren.

“In de eerste fase, zijn de moeder en dochter aangekomen, waarna dan de hele familie kwam,” vertelde de zakenman, enkel geïdentificeerd als David, vertelde het station. De familie arriveerde zonder bezittingen, dus hebben “we gedoneerd om hen te helpen met alles wat zij nodig hebben… we hebben ons best gedaan om hen te helpen in hun acclimatisatie aan Israël,” voegde David eraan toe.

De zakenman maakt deel uit van een netwerk van Israëliërs van Syrische afkomst die de familie heeft bijgestaan in hun vlucht. Parlementslid Yisrael Hason van de partij Kadima, die in Damascus werd geboren en naar Israël kwam toen hij zeven jaar oud was, maakt deel uit van die groep. Parlementslid Shaul Mofaz eveneens van Kadima, die in Iran werd geboren, was op zondag gastheer voor de Syrische familie in zijn soeka naar aanleiding van het Joodse Loofhuttenfeest.

Joden in Syrië
De Joodse Gemeenschap in Syrië is een van de oudste in de Diaspora en de Joden woonden er ooit en in hoofdzaak in en om de Syrische grootsteden Aleppo en Damascus. Na de eerste Wereldoorlog emigreerden de Joden van deze oude gemeenschap massaal naar de Verenigde Staten, naar het land van Israël en naar Latijns-Amerikaanse landen in het bijzonder Mexico en Argentinië.

In 1947 woonden er nog ca. 15.000 Joden in Syrië. Echter nadat de Verenigde Naties op 29 november 1947 het Verdeelplan voor Palestina goedkeurde dat voorzag in een tweestatenoplossing, een Joodse naast een Arabische, werd dit prompt verworpen door de Arabieren.

Zij verzetten zich van bij het begin tegen het bestaan van een Joodse staat in het Midden-Oosten en openden prompt een aanvalsoorlog die pas in april 1949 eindigde in een voorlopig staakt-het-vuren. Onmiddellijk nadat de VN instemde met de tweestatenoplossing braken er achtereenvolgens progroms uit in Damascus en Aleppo.

Syria-synagogue-300x218Synagoge van Aleppo door de Arabieren verwoest tijdens de pogrom van december 1947

In het bijzonder de pogrom in Aleppo van december 1947 liet de gemeenschap totaal ontredderd achter: 75 Joden werden vermoord, honderden gewond en meer dan 200 Joodse woningen, winkels en synagogen werden vernield.

Met als resultaat dat duizenden Syrische Joden illegaal immigreerden naar Palestina. ‘Illegaal’ omdat de Engelsen in de periode van de Britse bezetting (het Britse Mandaat voor Palestina) tijdens WOII en tot aan mei 1948 Joodse inwijking aan banden hadden gelegd.

Na de oprichting van Israël in 1948 verlieten de meesten van de resterende Joden Syrië, terwijl slechts een paar duizend achterbleven, van wie velen langzaam uit het land werden gesmokkeld. In 1959 woonden er nog ca. 2000 Joden in Syrië en in 2012 geen enkele meer in Aleppo.

Gevreesd wordt dat vandaag slechts een paar dozijn Joden meer over zijn in Syrië en dat veel van ‘s lands oude synagogen en Joodse eigendommen werden beschadigd in de burgeroorlog die meer dan 3 ½ jaren lelijk huishoudt in Syrië.

Abbas en de Syrische Palestijnen
Vergelijk de houding van Israël tegenover de Joden in de Diaspora maar eens met die van PA-president Mahmoud Abbas, die op 10 januari 2013 omtrent de Syrisch-Palestijnse vluchtelingen verklaarde “dat het beter is om in Syrië te sterven dan te verzaken aan hun recht op terugkeer”.

Eerder had Abbas aan Ban Ki-moon gezegd dat Israël hem had verteld “dat [Israël] akkoord ging met de terugkeer van die vluchtelingen naar Gaza en de West Bank, maar wel op één voorwaarde dat elke vluchteling een document zou ondertekenen waarin deze zich akkoord verklaart definitief af te zien van het recht op terugkeer [naar Israël.]” Volstrekte onzin dus, maar liegen zit Abbas blijkbaar in het bloed.

Tot op heden werden er in Syrië reeds 2.512 Palestijnen gedood. Waar blijft het internationaal protest? Waar zijn de noodkreten van de pro-Palestijnse actiegroepen gebleven? Wanneer varen de eerste westerse flotilla’s uit om hulpgoederen te leveren aan die Palestijnse vluchtelingen van Syrië? Of is het soms weer de schuld van Israël dat er geen Jood betrokken is in die Syrische miserie en dat het daarom geen hoofditem is geworden?

door Brabosh.com naar een artikel van Gavriel Fiske in The Times of Israel

met dank aan A.W. voor de hint

In Israël ’30 November’ voortaan nationale herdenkingsdag van Joden verdreven uit Arabische wereld

jewishrefugees1Verdrijving in 1948/1949 van de oorspronkelijke Joodse bevolking uit Judea & Samaria, nadat de Arabische legers Oost-Jeruzalem en de Westbank veroverden en Jordanië de historisch Joodse gebieden zal bezetten en in 1950 annexeren. Pas nà het einde van de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 zullen de Joden druppelsgewijze terugkeren naar hun heimat. Parallel aan die etnische zuivering zullen tussen 1948 en begin jaren 1970 nog eens ca. 750.000 Joden, die in de Arabische landen geboren en getogen waren, hun gehele hebben en houden moeten achterlaten en, op de vlucht voor vervolging, gedwongen emigreren naar het buitenland waarvan ruim tweederden hun heil zullen zoeken en vinden in de Joodse Staat Israël.

Op 17 februari 1948 besloot de Arabische Liga om ca 900.000 Joden uit hun landen te verdrijven.

Shimon OhayonOm dat historisch feit te herdenken, diende het Israëlische parlementslid Shimon Ohayon (Likoed/Beiteinu) op 14 juli 2013 een wetsvoorstel in om voortaan de datum van 17 februari uit te kiezen als dag van nationale herdenking van het Arabische plan om de Joden uit hun geboortelanden in de Arabische wereld te verdrijven, evenals uit Turkije, Iran en uit de hoofdstad Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever.

Echter, op maandag 5 februari 2014 stelde de Knesset voor om die dag van herdenking te plaatsen op 30 november.

The Jerusalem Post bericht heden dat op maandagavond 23 juni dit voorstel met algemeenheid van 27 stemmen werd aangenomen en dat aldus besloten werd om voortaan 30 November (8ste van Kislev, 5775, volgens de Joodse kalender) in te stellen als de officiële herdenkingsdag in Israël van de Joodse Nakba uit de Arabische landen.

“Vandaag hebben we eindelijk een historische onrechtvaardigheid hersteld en hebben wij de kwestie van de Joden die werden verdreven of uitgezet uit de Arabische wereld in de vorige eeuw op de nationale en internationale agenda geplaatst,” zei het parlementslid Shimon Ohayon.

“In Israël werd de geschiedenis van de Joden die oorspronkelijk zijn gekomen uit het Midden-Oosten of Noord-Afrika, en die zowat de helft van de Israëlische bevoking uitmaken, veel te lang genegeerd,” voegde hij eraan toe.

forgottenMet deze nieuwe wet zullen de kinderen van Israël op school voortaan onderwezen worden omtrent de geschiedenis van de Joden in de Arabische wereld en Iran, “die daar reeds lang waren neergestreken vóóraleer zij werden veroverd door de Islam en bezet door de Arabieren,” merkte Ohayon op.

“Dit maakt een vitaal onderdeel uit van onze strijd tegen diegenen die binnenlads en buitenlands onze aanwezigheid hier [in het gebied] willen delegitimiseren en beweren dat we vreemden zijn en op de een of andere wijze niet thuishoren in dit gebied,”legde Ohayon uit.

“Eindelijk zullen onze verhalen en onze geschiedenis worden gehoord. Maar al te weinig mensen weten in Israël iets omtrent deze kwestie, wat in feite een nationale schande is, en nog veel minder mensen over de hele wereld zijn zich ervan bewust dat de Joden etnische gezuiverd werden uit wat tegenwoordig de Arabische wereld wordt genoemd, [Joden] die daar reeds woonden, zelfs nog voor de Arabieren arriveerden,” zei Ohayon.

En hij besloot met: “Ik hoop dat met de terugkeer van deze kwestie op de nationale agenda, dat er eventueel herstelvergoedingen volgen voor de honderdduizenden Joden en hun afstammelingen die werden verdreven uit hun huizen en gemeenschappen.”

ethnisch-zuiveren“Wij herinneren aan de etnische zuivering van de Joden uit de Arabische landen”

door Brabosh.com

Canada erkent de Joodse vluchtelingen die uit de Arabische landen werden verdreven

ethnisch-zuiveren“Wij herinneren de etnische zuivering van de Joden uit de Arabische landen”

De Canadese regering heeft afgelopen maandag officieel de joodse vluchtelingen uit Arabische landen erkend. Tegelijkertijd benadrukte het kabinet dat dit de situatie van de Palestijnse vluchtelingen niet zou afzwakken.

In november had de commissie voor buitenlandse aangelegenheden en internationale ontwikkelingen een rapport van 17 pagina´s over de situatie van joodse vluchtelingen aan het parlement voorgelegd. Volgens dit rapport leefden er voor de oprichting van de staat Israël meer dan 850.000 Joden in Arabische landen en in Iran. In het jaar 1968 leefden er nog maar 76.000 en in 2012 waren het in totaal nog 4.315.

De Joden werden tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 en bij onlusten of oorlogen in de jaren daarna uit deze landen verdreven of moesten vluchten, staat er in het rapport volgens het Canadese “Centrum voor Israël en joodse aangelegenheden” (CIJA). Er zouden ongeveer 650.000 Joden naar Israël zijn geïmmigreerd. De rest zou toevlucht hebben gevonden in andere landen, o.a. in Canada.

Lees verder

Op 17 februari 1948 besloot de Arabische Liga om ca 900.000 Joden uit hun landen te verdrijven

ezra6

Op 14 juli 2013 werd, op het initiatief van het Israëlische parlementslid Shimon Ohayon (Likoed/Beiteinu), door het Wetgevend Comité in de Knesset een wetsvoorstel ingediend om voortaan de datum van 17 februari uit te kiezen als dag van nationale herdenking van het Arabische plan om de Joden uit hun geboortelanden in de Arabische wereld te verdrijven, evenals uit Turkije, Iran en uit de hoofdstad Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever. Echter, op maandag 5 februari 2014 stelde de Knesset voor om die dag van herdenking te plaatsen op 30 november.

De vergeten vluchtelingen jews-nyt-1948gOp 16 mei 1948 blokletterde The New York Times (hierboven): “Joden in groot gevaar in alle moslimlanden” en “Negenhonderdduizend in Afrika en Azië geconfronteerd met de wraak van hun vijanden.” Dat was geen loze waarschuwing. Even voordien, op 17 februari 1948 had de Arabische Liga besloten dat al hun aangesloten lidstaten de in hun landen wonende Joden zouden sanctioneren om zich te wreken voor de nakende onafhankelijkheid van de Joodse staat Israël.

Resolutie 181 van de Verenigde Naties, het verdeelplan dat een tweestatenoplossing voor het conflict voorzag, een Joodse en een Arabische die zij-aan-zij in vrede en veiligheid naast elkaar zouden bestaan (nagenoeg hetzelfde plan als het huidige van John Kerry!).

Lees verder

Joden waren reeds in 1866 de eersten die hun huizen verloren in het Joods-Arabisch conflict

montefiore3a

Het bovenstaande krantenknipsel komt uit ‘The Occident and American Jewish Advocate‘, “de eerste succesvolle Joodse vervolgreeks in de Verenigde Staten” van april 1867. Het is een gedeeltelijke reproductie van een rapport van Sir Moses Montefiore (1784-1885) gericht aan de Raad van Afgevaardigden van de Britse Joden (Sir Moses Montefiore’s Report to the Board of Deputies of British Jews), wellicht van het vorige jaar of misschien nog wel eerder.

Vertaald in het Nederlands luidt het als volgt:

Lees verder

Campagne voor Joodse vluchtelingen van 1948 uit het M-O krijgt eindelijk aandacht [Lyn Julius]

ethnisch-zuiveren“Wij herinneren de etnische zuivering van de Joden uit de Arabische landen”

Na jaren van verwaarlozing is de Israëlische regering eindelijk wakker geschoten en zag de noodzaak in om de kwestie van de Joodse vluchtelingen in de Amerikaanse en internationale diplomatieke fora te brengen. Een paar dagen geleden verscheen een artikel in het toonaangevende Arabische nieuwsblad Al-Sharq al Aswat: “Lieberman pleit voor de rechten en eigendommen van Joden van Arabische afkomst,” luidde de krantenkop. De ondertitel las: “Breng de kwestie van de ‘Joodsche Vluchtelingen’ weer onder de aandacht, zoals die werd aangenomen door de Israëlische regering.”

De journalist van Al-Sharq al-Aswat, gevestigd in Ramallah, woonde de vergadering bij in het Israëlische parlement, de Knesset. Het doel van de bijeenkomst was het opzetten van een eerste lobbygroep in zijn soort om te pleiten voor de rechten van de 870.000 Joodse vluchtelingen die uit hun huizen in de Arabische landen werden verdreven tijdens één enkele generatie. De bijeenkomst werd toegesproken door Avigdor Lieberman, een indicator van hoe belangrijk de onlangs opnieuw opgenomen minister van Buitenlandse Zaken deze kwestie ter harte neemt.

Lieberman maakte geen melding van het herstel van de in beslag genomen goederen, maar de Arabische reactie was weer typisch. Telkens wanneer de kwestie van de Joodse vluchtelingen ter sprake komt, reageren de Arabische pers en media rin paniek, zich inbeeldende dat de Joden zouden terugkomen om hun eigendom op te eisen. Nou dat zouden ze misschien wel doen: Er wordt geschat dat de Joden twee keer zoveel goederen hebben verloren als de Palestijnse Arabieren. Arabische landen hebben geen excuses aangeboden voor het verdrijven van de Joden, noch compensatie voor wat werd achtergelaten of in beslag genomen.

Lees verder

Feiten en fabels over Joodse versus Palestijnse vluchtelingen +video

En u die dacht alles al te weten over de Palestijnse vluchtelingen? Dit korte animatieclipje vertelt het verhaal hoe zij vluchtelingen werden en waarom ze dat 65 jaar later nog altijd zijn.

In het filmpje wordt ook de geschiedenis van de Joodse vluchtelingen verteld die uit de Arabische landen werden verdreven, een verhaal dat tot op heden nog steeds wordt genegeerd.

In nagenoeg alle landen van het Midden-Oosten (uitgezonderd Jordanië) worden de Palestijnse vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen paspoorten geweigerd en het burgerschap ontzegd in de landen waar zij, hun vaders en hun grootvaders zijn geboren. Het doel daarvan, afgezien van racisme en een gebrek aan elementaire menselijkheid, is sinds 1948 steeds hetzelfde gebleven: de politisering van de Palestijnse kwestie:

… de Arabische landen willen het Arabische vluchtelingenprobleem niet oplossen. Ze willen het bestendigen als een open zweer, als een belediging voor de Verenigde Naties en als een wapen tegen Israël. De Arabische leiders kan het geen barst schelen of deze Arabische vluchtelingen leven of sterven. [Ralph Galloway in augustus 1958, toenmalig UNRWA chef, zoals hij geciteerd werd door Terence Prittie in The Palestinians: People, History, Politics, blz. 71 bron]

Yasser Arafat zei er ooit dit over:

“Wij weigeren te praten over de hervestiging van de vluchtelingen [waar zij tegenwoordig wonen] omdat het een misdaad is…. Het is het recht van de Palestijnen om terug te keren naar hun thuisland.”


Bronnen:

  1. Confuse Me With Facts’s channel [klik hier]