Israël bouwt 675 nieuwe woningen in Itamar, West Bank in nasleep massacre van Fogel familie

itamar-675a
In de nasleep van de vijfvoudige bloedige moord van 11 maart 2011 in de Joodse gemeente Itamar op de West Bank in Judea & Samaria, werd korte tijd later besloten om de ‘nederzetting’ versneld te legaliseren en zelfs verder uit te breiden met nieuwe woningen. De bouwplannen werden nog voor de parlementsverkiezingen in Israël van januari goedgekeurd, maar bevinden zich thans in het laatste stadium van de procedure tot goedkeuring zoals die woensdag 12 juni werden bekend gemaakt.

In feite gaat het om de legalisering met terugwerkende kracht van 137 bestaande woningen die zonder toestemming van het ministerie van Defensie (dat bevoegd is over alles wat op de West Bank gebeurd) waren gebouwd en nog eens ca. 540 nieuwe woningen om Itamar te verstevigen en uit te breiden. In het totaal zou het dus gaan om 675 nieuwe woningen.

Het nieuws van de goedkeuring van deze bouwplannen, die op gang werden gebracht door voormalig minister van Defensie Ehud Barak die na de verkiezingen van januari de politiek heeft verlaten, is slecht nieuws voor John Kerry, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken die al weken tracht het vredesproces herop te starten.

Lees verder

Eén jaar na Fogelmassacre: De stilte van het Westen klinkt overdonderend [Giulio Meotti]


E.J. Bron mailt me heden “Ik heb dit artikel met walging vertaald. Maar is absoluut noodzakelijk!!” Inderdaad een walgelijke slachtpartij. Net zoals Giulio Meotti in het volgende artikel, verbaas ik me er nog steeds over dat deze massacre op het gezin Fogel, zo bitter weinig aandacht heeft gekregen in de Westerse pers. Dit is vandaag het 20ste artikel dat ik aan dit hartverscheurend drama wijdt. Het heeft mij een jaar geleden zodanig aangegrepen dat ik er bijna dagelijks aan terugdenk. Echter, kinderen, babies nog, die in het holst van de nacht door twee gemaskerde Palestijnse bandieten met messen in hun bedden werden afgeslacht, was niet nieuwswaardig genoeg in het Westen.

Herinner je nog de stroom van beelden van bebloede Palestijnse kinderen tijdens Op. Cast Lead, het verdedigingsoffensief van het IDF om een einde te maken aan de raketbeschietingen door Hamas en Co. Het bloed droop bijna dagelijks van onze TV-schermen en de kranten stonden bol van Palestijnse slachtoffertjes. Ook nu wordt die truuk met gemanipuleerde beelden herhaald. Maar Joodse kinderen? Nee hoor, dat zijn geen mensen. Tenslotte gebeurde de massacre in een dorpje in de Palestijnse gebieden, en de Fogels hadden maar moeten weten dat dit door de PA Judenrein werd verklaard. Eigen schuld dikken bult dus. De stilte van het Westen is overdonderend en inderdaad walgelijk! Zum Kotzen! :(

The silence of the West

door Giulio Meotti [http://www.ynetnews.com/]
vertaling Renate/E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

Een jaar geleden werd de familie Fogel in Itamar vermoord, een dorp, waarin ongeveer 100 gezinnen leven. Vader, moeder en drie kinderen werden in een gruwelijke nacht wreed vermoord. In deze nacht was een 12-jarig meisje tot middernacht op bezoek bij vrienden in de buurt. Ze keerde naar huis terug. Niemand deed open. Uiteindelijk ging ze onder begeleiding van een buurman het huis binnen. Toen zag ze haar moeder, haar vader en haar twee broertjes en zusje (11 jaar, 3 jaar, 3 maanden) met doorgesneden kelen.

Maar een jaar na de gebeurtenissen kan men vaststellen, dat diegenen, die zogenaamd klagen over het geweld aan beide kanten van de Israëlisch-Palestijnse vergelijking, volledig stom zijn gebleven over het bloedbad van Itamar. Van al die mensenrechtengroeperingen en NGO´s hoorde men geen enkel woord van veroordeling wegens de moord op onschuldigen.

De bijna dagelijkse demonisering van de kolonisten heeft in Itamar haar doel bereikt. Daarom werd dit ook niet meer als het doden van medemensen beschouwd, maar als het doden van “demonen” of als het doden van de kinderen van “monsters” of “duivels”. In werkelijkheid werden de burgers van Judea en Samaria “bloedegels”, “slangen” en “parasieten” genoemd.

Itamar, vrijdagnacht, 11 maart 2011. De 4-jarige Elad Fogel, die op het ogenblik van de inval in het huis van het gezin Fogel in zijn bedje lag te slapen, maakte geen schijn van kans tegenover de met messen gewapende Palestijnse bandieten uit het nabijgelegen Arabische dorpje Awarta. Kinderslachting in Itamar [in beeld]

Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees verder

Moordenaars van Fogel gezin in Itamar zijn nieuwe ‘helden’ op Palestijnse TV [video]

Relatives praise Fogel family murderer on Palestinian TV

door Elior Levy [bron: Ynet News]

Tijdens een programma dat vorige week op de Palestijnse openbare omroep PAL TV werd uitgezonden, verwees de tante van één van de Palestijnen die had deelgenomen aan de brutale slachting op vijf leden van de familie Fogel in Itamar in Judea & Samaria op 11 maart 2011 naar de moordenaar als een “held” en levende “legende”.

In augustus j.l. veroordeelde een Israëlisch hof Hakim Awad tot vijf keer levenslange opsluiting voor zijn deelname aan de Itamar massacre. Amjad, de neef van Awad, werd eveneens veroordeeld tot vijf keer levenslang plus nog eens zeven jaar voor het brutaal doodsteken van Udi en Ruth Fogel en drie van hun kinderen: Yoav (11) Elad (4) en de vier maanden oude baby Hadas afgelopen maart.

In antwoord op de commentaren van de tante, zei de presentatrice van de show: “Wij ook wensen [de moordenaars] al het beste toe”. Daarop las de tante een gedicht voor dat zij ter ere van de moordenaars had geschreven, terwijl de moeder van Hakim Awad haar groeten overmaakte aan haar zoon en trots vermeldde dat hij de dader van de slachting Itamar was.

De uitzending werd als deel van een wekelijkse show op de Palestijnse openbare omroep uitgezonden [resp. op 19 en 21 januari 2012] onder de titel “Voor U”, waarin wordt gefocust op Palestijnse gevangenen die in Israël worden vastgehouden. De uitzending werd gesignaleerd door Palestinian Media Watch.


Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Walgelijk: linkse ngo’s houden solidariteitsactie voor moordenaars van Itamar!


Op het plaatje: afgevaardigd burgemeester Hassan Awad van Awarta, familie van Amjad Awad en Hakim Awad, de twee moordenaars van het Bloedbad van Itamar, spreekt uiteraard schande van de onderzoeksactiviteiten van het IDF en de Veiligheidsdiensten. Geen makkelijke opgave dus voor het IDF dat op complete tegenwerking botst van de dorpsbewoners die zich als één man achter de twee daders posteren en zich daarin bovendien ook nog eens gesteund weten door een groot aantal – door Westerse landen gesponsorde -  extreemlinkse anti-Israëlische ngo’s (foto: © AFP Jaafar Ashtiyeh)

The radical left identifies with the families of the murderers from Awarta

door Kalman Liebeskind

Een week geleden, ontvingen de abonnees op de adressenlijsten van extreemlinkse organisaties een belangrijke uitnodiging. De activisten werden bijeengeroepen om op zaterdag een zogeheten “solidariteitsbezoek” af te leggen aan het dorp van Awarta [het Arabisch dorp waar de vermoedelijke daders werden opgepakt van het Bloedbad van Itamar (Samaria, Israël) van 11 maart 2011 waarbij het Joodse gezin Fogel op gruwelijke wijze met messen werd afgemaakt, waaronder 3 van hun kinderen waarvan een baby van 3 maanden oud].

Kalman Liebeskind

De emailuitnodiging, die getekend was door de Coalitie van Vrouwen voor Vrede, Strijders voor Vrede, Gush Shalom, en Mensen zonder Grenzen, omvatte tevens enkele regels over de benarde toestand van de dorpsbewoners van Awarta na de aanslag in Itamar en nadat het IDF begon te vermoeden dat de de moordenaars van daar kwamen: ruwe onderzoeken, schade aan eigendommen en avondklokken. Vervoer per bus [naar het solidariteitsbezoek] werd voorzien vanuit Tel Aviv, Kfar Saba en Jeruzalem.

Vandaag, werden de namen van de moordenaars vrijgegeven – Palestijnse menselijke beesten die het echtpaar Fogel en hun kinderen afslachtten. Vandaag, kon iedereen die de details vernam, die duidelijk werden tijdens de ondervragingen door de GSS, niet onverschillig blijven. Deze terreuraanslag vervult met afschuw, laat het bloed koken en maakt de geesten woest.

Maar binnen in ons midden zijn er groepen die maar weinig empathie tonen met de vermoorden, maar zich in contrast daarentegen meer ongerust tonen over wat de moordenaars en hun families moeten doormaken en het ongemak dat door de onderzoeken wordt veroorzaakt. Het zijn niet de moorden die hen ‘s nachts wakker houden, maar de details van hoe de verdachten door het IDF worden behandelt. Gewoon walgelijk.

Zoals vermeld, kan dit bezoek van extreme linkse activisten niet anders als een solidariteitsbezoek worden genoemd. Met wat precies identificeren zij zich? Dit laat ik over aan uw verbeeldingskracht. Nochtans is dit wat één van de organisatoren, Yaakov Manor, na afloop van het bezoek op de website van het Alternatief Centrum voor Informatie (AIC) plaatste:

“Zacharia en ik kwam vandaag in Awarta aan rond 3 uur in de namiddag. Het dorp stond onder de avondklok; een militaire jeep blokkeerde de belangrijkste ingang aan het dorp. Wij vonden een manier om het obstakel te mijden. Wij hielden de eerste vergadering bij het gebouw van de Raad van het Dorp. Qais Awad, voorzitter van de dorpsraad, en andere lokale activisten waren aanwezig. De lokale deelnemers overzagen de situatie in het dorp sinds de moorden in de nederzetting van Itamar… Sinds de moorden, concentreren de meeste onderzoeken door de Israëlische veiligheidskrachten zich op Awarta… Dozijnen dorpsbewoners werden voor het onderzoek gearresteerd dat ruw en onder bedreigingen werd gevoerd… meer dan 20 dorpsbewoners worden door de veiligheidsdiensten nog steeds vastgehouden.”


Plaatje hierboven: Itamar, vrijdagavond 11 maart 2011. De 4-jarige Elad Fogel, die op het ogenblik van de inval in het huis van het gezin Fogel in zijn bedje lag te slapen,  maakte geen schijn van kans tegenover de met messen gewapende Palestijnse bandieten uit het nabijgelegen Arabische dorpje Awarta.

Yaakov Manor geeft hier, nog steeds in schok, details omtrent de uitleg van sommige gevangenen op beledigende vragen en de behandeling die zij krijgen van hun ondervragers. Hun Palestijnse gastheren in Awarta hadden ook een verklaring klaar in verband met waarom de onderzoeken van het IDF specifiek op hen waren geconcentreerd. Is het misschien omdat er informatie van de veiligheidsdiensten omtrent hun betrokkenheid werd vrijgegeven? Absoluut niet.

Is het omdat dit dorp reeds verscheidene moordenaars heeft geproduceerd? Op geen enkele wijze. Is het misschien omdat de twee moordenaars van de familie Fogel naast de deur woonden van enkele dorpsbewoners en door sommige dorpsbewoners werden geholpen? Natuurlijk niet. Het hoofd van de dorpsraad [van Awarta] legde aan de linkse activist uit “dat het leger de basis legt voor de onteigening van meer dan 400 hectaren [1.000 acres] olijfboomgaarden nabij de nederzetting”. Snapt u ‘m? Het is één grote [Joodse] samenzwering. De linkse activisten lieten zich, naar het schijnt, graag en met opvallend gemak overtuigen.

De website rapporteert opgewonden over het binnendringen van soldaten van IDF in de huizen van de dorpsbewoners en hoe zij de onderzoeken leidden terwijl bezittingen worden beschadigd en inwoners worden gekwetst. Het ging er werkelijk vreselijk aan toe. Zou het niet veel beter zijn geweest om hen gewoon even per telefoon op te bellen en hen vragen “of ze zo vriendelijk zouden willen zijn om de moordenaars te vragen of ze zich even willen aanmelden bij het meest dichtbijgelegen politiebureau?” Zo had het ook gekund. Zeg nou zelf. De vrienden van de extreemlinkse activisten in Awarta zouden hen waarschijnlijk onmiddellijk komen helpen.

Wel, eigenlijk feitelijk niet. En weet u waarom niet? Omdat de “dorpsoudsten,“ zo vertelde Yaakov Manor ons, “elke betrokkenheid in de moorden stevig ontkende en beweerde slachtoffers te zijn van een collectieve straf op de brutaalste wijze.“ Maar ja, als de vrienden van Awarta alles zo sterk ontkennen, wie zijn wij dan om hen niet te geloven? In elk geval trokken na de bijeenkomst, de naar rechtvaardigheid zoekende linkse activisten naar de huizen van de respectievelijke ‘getroffen’ twee families, om er hun sympathie voor hun verdriet te tonen.

Ja natuurlijk heeft u goed geraden. Het waren dus wel degelijk de families van de moordenaars. “De verschrikkelijke toestanden die wij binnenshuis van de familie van Mohammed Awad hebben gezien, kan niet anders worden beschreven als een pogrom voor het eigen belang,“ schreven de linkse activisten. Het bloedbad van Itamar deed de linkse vrienden uit Tel Aviv niet herinneren aan een pogrom. Het onderzoek in het huis van de moordenaar is wat hen deed terugflitsen naar de donkerste dagen uit het collectief geheugen. De familie werd in de vroege ochtendkou uit hun bedden gelicht en een soldaat van het IDF raakte zelfs één van de dekens van een meisje aan.

De activisten sympathiseerden voluit met de familie. De zoon van deze arme stakkers – de moordenaar, slachter, slager, of noem het zoals u wenst – werd diezelfde ochtend gearresteerd. De linkselingen toonden zich verontrust om wat er met het deken van zijn zuster was gebeurd. Yaakov Manor beschrijft hem als een eerstejaars universitaire student en zijn moeder “lijkt gebroken en overweldigd door zorgen en verdriet. De angst en de terreur zijn nog in haar ogen af te lezen.” Inderdaad, moeilijk verdraagbare beelden. “Geen wonder dat er een informatiestop werd opgelegd omtrent de gebeurtenissen in het dorp. Onder deze parapolu kunt u om het even welk misdrijf kritiekloos toedekken,” besluit hij.

Deze vrienden, aan de radicale linkerzijde, werken hard om zichzelf uit de Israëlische maatschappij te verwijderen. Zij maken geen deel meer uit van onze gemeenschap. Zij die het meest door hun ondermijnende activiteiten worden beschadigd zijn de legale Zionisten ter linkerzijde, die hen aan de kaak moeten stellen en hen verwijderen uit hun kamp. Dat moet gebeuren.


Bronnen: NGO Monitor: European government-funded NGOs’ “Solidarity visit” with Families of Murder Suspects van 21 april 2011; The radical left identifies with the families of the murderers from Awarta door Kalman Liebeskind, Maariv, 17 april 2011 – [vertaald uit het Hebreeuws door NGO Monitor en uit het Engels door Brabosh.com]; Arutz Sheva: Israeli Reporter’s Car Stoning has Kafkaesque Aftermath van 27 maart 2011

De moordenaars zijn in onze handen [Wiesje]


Die Mörder sind unter uns,” [De moordenaars zijn onder ons] uit 1946 was de eerste naoorlogse Duitse film onder de regie van Wolfgang Staudte met o.a. Hildegarde Knef in de hoofdrollen. Later zal Simon Wiesenthal een boek uitbrengen onder diezelfde titel, en onder die titel zal in 1989 ook een film worden uitgebracht over het leven van Simon Wiesenthal met Ben Kingsley in de hoofdrol: Murderers Among Us: The Simon Wiesenthal Story.

De moordenaars zijn in onze handen

door Wiesje de Lange

De Moordenaars (met een hoofdletter want deze Moordenaars vallen buiten bekende categorieen) zijn in onze handen. Woorden met een echo waarover straks, uitgesproken voor de pers, door de commandant van de Israelische Strijdkrachten in de Shomron (Samaria). “In onze handen”.

“Gaan wij nu wraak nemen”, zo wilde een jonge kleinzoon weten?

Wraak. De trant waarin men schrijft over Israel is doorgaans voor de Israeli onaanvaardbaar. Kranten schijnen weinig variatie te hebben in hun woordkeus, weer en weer wordt door hen gemeld hoe Israel “in een vergeldingsactie” bases bombardeerde van de een of andere terreurgroepering. Het is dat “vergeldingsactie” waarover de logica struikelt. De wandaden waarmee Israel zo overdadig wordt bedolven door de vijand, zij zijn doorgaans van een aard dat het woord “vergelding” alle zin verliest.

Vergelding. Omdat Israel raketten op haar burgers niet beantwoordt met raketten op “hun” burgers, omdat Israel ontploffende bommen in haar steden niet beantwoordt met ontploffende bommen in “hun” steden, kwam dat ingenieuze “ijzeren koepel” systeem in de wereld. Ontwikkeld in Israel kunnen deze afweerraketten een groot deel van de vijandelijke raketten neerhalen voordat deze hun moordende werk kunnen doen. De bedrieglijk dilettantisch ogende installaties zijn evenzovele protesten tegen de “vergeldingstheorie”. Israel doet niet aan vergelden. Waarom niet? Hierop past een onplezierig antwoord. Omdat….de vijand de vijand en Israel Israel is.

Ik meen dat het onnodig is hier verder over uit te weiden. De schokkend bloeddorstige aanslagen op Israel’s burgers doen dat meer dan voldoende. En Israel wil Israel blijven, een volk dat zich niet verlaagt tot gruwelen als de recente moord in Itamar waar een klein meisje, een twaalfjarig zusje en dochtertje bij haar thuiskomst een bloedbad aantrof een obsceen tafereel dat de laatste scenes van Shakespeare’s “Hamlet” in de schaduw stelde. Men moet er niet aan denken wat dit voor trauma veroorzaakte in de prille ziel van het kind.

Vergelden? Uittrekken naar dat alreeds beruchte Arabische dorp bij Itamar, vanwaar al meer moordenaars kwamen om moeders met hun kinderen te vermoorden in de Joodse dorpen?

Snel verder lezen KLIKKEN op –>>

Lees verder

Moordenaars van Itamar bloedbad opgepakt

Tja, dit zijn ze dan, de Slagers van Itamar: Amjad Awad, 19 jaar, en Hakim Awad 18 jaar, inwoners van Awarta, een Arabisch dorpje vlakbij de Joodse gemeenschap van Itamar waar de familie Fogel op 11 maart tijdens de sabbath door het tweetal bloedig werd afgeslacht waaronder een baby van 3 maanden oud. Zij zouden de hulp hebben gekregen van nog zes anderen inwoners van hun dorp waarvan vier leden van de Awadfamilie zouden zijn.

Tijdens hun bekentenissen bleken ze weinig aangedaan door de verschrikkelijke wreedheden die ze hadden begaan. Het enige waar ze spijt van hadden was het feit dat ze niet wisten dat twee andere kinderen van het gezin, Roi, 8 jaar en Shai, 2 jaar, zich tijdens de slachting in een andere kamer bevonden, want anders hadden ze die ook vermoord, zeiden de moordenaars. Het zesde kind, Tamar Fogel, was op het ogenblik van de feiten niet in huis en was diegene die bij haar thuiskomst de gruwelijke ontdekking deed.

Vele leden van de familie Awad in Awarta zijn lid of worden gelinkt met het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina [PFLP]. Vele leden van hen zijn geboren en getogen vechtersbazen en potentiële moordenaars waarvan verscheidene onder hen een mooi palmares bijeen hebben gegaard van allerhande misdrijven en gruwelijke moorden.

Hakim Awad zelf werd in oktober 2010 opgepakt nadat hij enkele [Arabische] jongeren met een mes had bewerkt tijdens een woordentwist. Zijn vader, Maazan Awad, is eveneens lid van de PFLP die 5 jaren gevangen zat in een gevangenis van de Palestijnse Autroriteit eind jaren 1990 voor de moord op een nicht van hem en het verbranden van haar lichaam.

De oom van Awad, Jibril Awad, was een lid van de PFLP die in 2002 een terrorist vervoerde naar Itamar om er een aanslag uit te voeren. Tijdens die aanslag werden de echtgenote en drie kinderen vermoord van veiligheidsofficier Boaz Shevo van Itamar. Zij werden in huis doodgeschoten. In 2003 werd Jibril Awad tijdens een vuurgevecht met soldaten van het IDF gedood.

Later meer.

Videoclip: Briefing by Commander of the Shomron Regional Brigade on Arrest of the Fogel Family Murderers


Bronnen: Arutz Sheva: Two Arab Terrorists Confess to Fogel Massacre – without Regret door Tzvi Ben Gedalyahu en Gil Ronen van 17 april 2011; The Jerusalem Post: Who are the terrorists who murdered the Fogel family? door Yaakov Lapin van 17 april 2011;