Categorie archief: Israël
Hoe oorlog en Jodenhaat Israël beukten tot een superstaat [Leo Sucharewicz]
Israel – Zum Superstaat geprügelt
door Leo Sucharewicz [bron: http://haolam.de]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com]
In het begin was het alleen maar werken: woestenij irrigeren, moerassen droogleggen, stenen van de velden ruimen. De eerste joodse pioniers in Israël schiepen levensvatbare nederzettingen op onherbergzaam land, dat ze tegen veel te hoge prijzen van de Arabieren kochten. Toen kwamen de Arabische overvallen op de nederzettingen. Dus richtten de kolonisten een burgerwacht op, de Haganah, waaruit later het leger van Israël voortkwam. Tijdens de staatsoprichting in 1948 drongen vijf Arabische legers uit Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon en Irak Israël binnen, waarin op dat moment ongeveer 600.000 kolonisten leefden. Dus moest iedereen vechten, ook vrouwen, jongeren en oude mannen. Het begin van een wereldwijd uniek, verfijnd mobilisatiesysteem van de reserve in Israël.
Boycots
Daarna stelden de Arabische landen een economische boycot in en bedreigden westerse firma´s, die producten aan Israël wilden leveren. Dus ontwikkelden de Israëli´s in hun grondstoffenarme land veel producten zelf. De noodgedwongen katalysator voor een robuuste infrastructuur, landbouw, bouwindustrie en gemotoriseerde tweewielers. Daarna begonnen vooral Egypte en Syrië zich met behulp van de Sovjet-Unie te bewapenen en beschoten steeds opnieuw Israëlische nederzettingen in het noorden en zuiden van het land. Omdat men in Israël bij iedere aanval rekening moest houden met een oorlog, werden steeds opnieuw de reserves gemobiliseerd, wat de economie verzwakte. Dus ontwikkelde men efficiënte informatiesystemen, die later tot de technologische toppositie leidden wat betreft grafische software, beeldanalyse en grafische chips.
Oorlogen
In de Zesdaagse Oorlog verloren Egypte en Syrië duizenden tanks en honderden vliegtuigen, die door de Sovjet-Unie door de nieuwste modellen werden vervangen. Israël werd gedwongen meer piloten op te leiden – met immense kosten, die het kleine land belastten. Dus ontwikkelde men zogenaamde auteurssystemen en simulatieapparaten voor goedkopere bepaalde trainingsfases, die later ook in bevriende westerse landen werden ingezet. Er was gebrek aan water – Israëlische ingenieurs ontwikkelden de wereldwijd toonaangevende ontziltingsinstallaties door elektrolyse en filters, waterzuivering en bronnen sparende druppelsystemen. Er was gebrek aan landbouwgrond: Israëlische wetenschappers en boeren lukte de teelt van fruit en groente op woestijngrond en de systematische terugdringing van de woestijn, die zich overal elders op de wereld uitbreidt. Geen olie? De grootste energiebron zit in het hoofd van een creatief en ontwikkeld mens en de universiteiten in Tel Aviv, Haifa en Beer Sheba laten de bronnen monter opborrelen.
Terreur
En zo ging en gaat het eindeloos door: Hamas-terroristen schieten raketten af op Israël, de westerse media zijn verontwaardigd over tegenaanvallen, dus ontwikkelt Israël met “Iron Dome” een hypermodern afweersysteem. De olieverzorging wordt steeds onzekerder en duurder: Israël schakelt dit decennium nog over op elektrische voertuigen, die rijden op zonne-energie uit de woestijn. In tijden van oorlog en crises moeten ook postbodes naar de reserve – dan bezorgen schoolkinderen gewoon de post en verven in één dag een miljoen autokoplampen zwart. De bedreiging door twintig maal superieure vijanden en ontbrekende bronnen hebben het kleine land met net zeven miljoen inwoners gedwongen tot een super-performance. Of het nu de USB-stick, de mobiele telefoon, de modernste rakettenafweer, Intel-chips, handscanners, kleine satellieten, medicijnen tegen kanker of uiterst verfijnde chirurgische robots zijn – ze komen allemaal uit Israël. En de Israëlische koeien geven nu meer melk dan de kampioenen tot nu toe uit Denemarken.
Propaganda
Op één terrein blijft de performance echter onder het gemiddelde: in de politieke propaganda zijn de Arabische buren en de Palestijnse organisaties veruit superieur en hebben de afgelopen decennia in heel Europa een efficiënte infrastructuur opgebouwd met duizenden luidruchtige organisaties en willige westerse helpers in de media. Propaganda is informatie, informatie creëert overtuiging en overtuiging wordt de instelling, die nauwelijks nog is te veranderen. Miljoenen Duitsers en Europeanen weten tegenwoordig heel precies dat er altijd al een Palestijnse staat bestond, dat Hamas een liefdadigheidsorganisatie is en dat Israël direct na de stichting van de staat zijn buurlanden overvallen heeft en dat dit sindsdien de gewoonte is geworden. Geen twijfel mogelijk: professionele PLO-PR en Arabische olie ontplooien samen een superieure propagandakracht, die tot nu toe in Israël wordt onderschat. Maar ook hier kan men op een oplossing wachten. Waarschijnlijk bestaat deze ook uit een dubbel effect: over 20 jaar zal de olie als primaire energiebron duidelijk onbelangrijker worden en Israël zal uitstekende producten kunnen leveren en de dreigingen met boycots tegen Israël zullen geen effect hebben.
Video: Het Israëlische Leger – Het meest mensvriendelijke leger van de wereld
Thans wonen er meer dan 250.000 vreemdelingen in Israël waarvan 31.000 Palestijnen
’250,000 foreigners live in country’
door Ben Hartman en Yaakov Katz [bron: J-Post]
Meer dan een kwart miljoen vreemdelingen leven in Israël, volgens een rapport dat vandaag 8 januari 2012 werd vrijgegeven door het Comité omtrent Buitenlandse Werknemers van de Knesset. Volgens het rapport, dat gebaseerd is op cijfers van november j.l. van het ministerie van Binnenlandse Zaken, waren er toen 88.864 legale gastarbeiders in Israël. Daarnaast zijn er ongeveer 95.000 mensen die illegaal in Israël verblijven op verlopen toeristenvisa, 31.000 Palestijnen werken legaal in Israël en ongeveer 45.000 Afrikaanse “infiltranten” waarvan de meesten om de status van groepsbescherming verzoeken.
Het cijfer omvat ook een paar duizend Jordaanse burgers en Palestijnen afkomstig uit de Palestijnse Autoriteit en uit de Gazastrook die legaal in Judea & Samaria werken. Het rapport getiteld Non-Israelis in Israel: Foreigners, foreign workers, refugees, infiltrators, and asylum seekers 2010-2011, zijn niet inbegrepen diegenen diegenen die in Israël verblijven met studentenvisa of verlopen toeristenvisa.
De overweldigende meerderheid van de gastarbeiders voert ongeschoolde arbeid uit hoofdzakelijk in de verzorgingssector, de bouw en in de landbouw. Achtenveertig procent van zij die in 2010 toekwamen waren mannen en 74 procent afkomstig uit Azië. De belangrijkste landen van herkomst zijn Thailand (7.600 – 24%), de Filipijnen (5.800 – 18%), voormalige Sovjet Republieken (5.700 – 18%), Indië (3.000 – 10%), China (1.600 – 5%) en Nepal (1.500 – 5%).
Vanaf oktober waren er 8.259 bouwvakkers in Israël, 24.532 werkend in de landbouw en 52.466 als huisbewaarders. Van zij die als toeristen kwamen en hun visa overschreden, kwamen, volgens het rapport, de meeste om te werken en zijn moeilijker te localiseren omdat zij niet in de immigrantenenclaves verblijven of in gebieden aan de slag zijn die enkel zijn voorbehouden voor gastarbeiders.
In 2010 overschreden elke maand ongeveer 1.300 Afrikanen de Egyptische grens met Israël. Dat aantal daalde begin 2011 tot ongeveer 400 per maand alvorens in de lente van 2011 opnieuw te stijgen tot het niveau van 2010. In het rapport zijn niet inbegrepen de 2.931 migranten die volgens het Binnenland Ministerie in december j.l. vanuit de Sinaï Israël binnengingen.
Tegen eind 2010 waren er 33.273 Afrikaanse migranten in het land en tegen eind november 2011 waren dat er 45.000. Deze migranten zijn voor het overgrote deel mannen; van de 13.940 die in 2010 toekwamen, waren er 11.961 mannen en 11.567 van de 13.686 die in 2011 aankwamen waren eveneens mannen, volgens het rapport.
Een 240 kilometer lange omheining in de Sinaï tussen Egypte en Israël moet de illegale immigratie vanuit Afrika naar Israël tegengaan.
In 2010 waren 10.142 van zij die Israël via de Sinai grens ingingen afkomstig uit Eritrea, 2.927 van de Soedan en 38 uit Ivoorkust. Tussen januari en november 2011 kwamen 6.339 Eritreërs Israël binnen gevolgd door 3.739 Soedanezen en 72 uit Ivoorkust.
Een aantal mensen uit andere landen kwamen over de grens met inbegrip van Georgië, Turkije en Noord-Korea die asiel zoeken in Israël. Een record aantal van 16.000 Afrikaanse migranten staken illegaal de grens van Egypte met Israël over in 2011, volgens het IDF. In vergelijking met 2010 toen 14.000 Afrikanen illegaal in Israël aankwamen.
Het IDF gelooft dat hun aantal zal blijven stijgen naarmate de bouw van de grensomheining van de Sinai met Israël zijn voltooiing nadert. Zowat 100 km. van de omheining is reeds voltooid en de resterende 120 km. zal tegen eind 2012 zijn afgewerkt. De Afrikaanse illegale migranten overschrijden meestal de grens naar Israël over de zandduinen nabij de Gazastrook of in het gebied rond Eilat. “Zij weten dat dit de laatste kans zou kunnen zijn [om illegaal Israël binnen te komen] zodat hun aantallen blijven stijgen,” zei een woordvoerder van het IDF.
Van zodra de omheining in de Sinai zal voltooid zijn omheining zijn de verwachtingen dat de migrerende arbeiders zullen trachten Israël binnen te komen via de Jordaanse grens. De Israëlische regering plant om de grens met Jordanië eveneens te sluiten met een omheining.
Israël, het enige vrije land in het Midden-Oosten [Likoed.nl]
Israël, het enige vrije land in het Midden-Oosten
door Likoed Nederland http://likud.nl/
Israël is de enige democratische rechtsstaat in het Midden-Oosten, met alle vrijheden die daar bij horen.
De mensenrechten in de rest van het Midden-Oosten
Als je sommige mensen over de situatie van de Arabieren in Israël hoort praten, lijkt het wel of ze geen idee hebben hoe het er in de rest van het Midden-Oosten aan toe gaat inzake racisme en mensenrechten. Een paar voorbeelden:
- Iran: waar homo’s worden opgehangen en verkrachte vrouwen gestenigd.
- Irak: waar homo’s worden geprest om zelfmoordenaar te worden: http://www.likud.nl/persnl107.html
- Egypte en Tunesië met een zwaar repressieve dictatuur, wat de wereld pas in 2011 ontdekt lijkt te hebben. Egypte waar 90% van de meisjes besneden wordt.
- Libië, waar veelvuldig wordt gemarteld.
- Turkije: waar Koerden worden onderdrukt en christenen het leven onmogelijk wordt gemaakt (het percentage christenen in Turkije is in een eeuw gedaald van 30% naar 0,3%).
- Jordanië: waar geen Joden mogen wonen en waar eerwraak normaal is.
- Libanon: waar de Palestijnen al ruim 60 jaar opgesloten zijn in kampen, zij geen huizen of grond mogen bezitten, waar meer dan de helft leeft onder de armoedegrens, waar zij sommige beroepen niet mogen uitoefenen (zoals advocaat, arts en ingenieur).
- Syrië, waar tienduizenden inwoners van de stad Hama door artilleriebeschietingen zijn vermoord, omdat ze zich tegen het regime verzetten.
- Saoedi-Arabië: waar vorig jaar een groepje tieners tot stokslagen door de overheid is veroordeeld omdat zij een gemengd feestje hielden. Waar Joden niet mogen komen, zelfs niet voor zaken. Waar christenen hun religie niet mogen belijden. Waar minderheden niets mogen. Waar dieven de hand wordt afgehakt. Waar vrouwen geen auto mogen rijden.
KLIK op het plaatje voor een groot beeld (1452 x 964 pixels)
Internationaal onderzoek
Internationaal onderzoek bevestigt dit. U ziet het in bovenstaande kaart van het jaarlijkse onderzoek van de mensenrechtenorganisatie Freedom House in 2011. Het onderzoek meet de volgende factoren: vrijheid van verkiezingen, meerpartijensysteem, het overheidshandelen, de vrijheid van meningsuiting, het recht om zich te organiseren, het rechtssysteem en de rechten van het individu.
Maar liefst 88% van de bevolking van het Midden-Oosten leefde in landen die volgens die criteria ‘onvrij’ zijn. Tien procent was wat beter af, die leefde in landen die ‘gedeeltelijk vrij’ zijn (Marokko, Libanon en Koeweit).
Slechts een minieme 2% woonde in volledige vrijheid, in slechts 1 land. Inderdaad: Israël.
Een score van 1 is optimaal. Israël kreeg de een-na-hoogste score van 1,5, gelijk met bijvoorbeeld Griekenland en Japen. In totaal gelden 90 landen als volledig vrij (met een score tussen 1 en 3), waarvan Israël dus het enige land is in het Midden-Oosten.
NB Niettemin gaan circa 70% van alle veroordelingen van de VN-Mensenrechtenraad over Israël, als gevolg van het feit dat dictatoriaal geregeerde landen in die raad in de meerderheid zijn. Libië, met de slechts mogelijke score van Freedom House, was zelfs voorzitter daarvan.
Conclusie
Er is geen land in het Midden-Oosten waar de Arabieren meer burgerrechten hebben dan in Israël. Meer dan in al hun eigen Arabische landen! Gelijkheid voor man en vrouw, vrijheid van godsdienst, democratie, kiesrecht voor vrouwen, homorechten, persvrijheid, eigendomsbescherming, bescherming van de rechten van minderheden als christenen en druzen, bescherming van vrouwen tegen kindhuwelijken, vrouwenbesnijdenis en eerwraak enz. enz.
Daar kunnen andere Arabieren slechts van dromen. Of proberen hun dictaturen omver te werpen.
Met dank aan Tiki S. voor de hint.
De kern van de zaak van het bestaansrecht van de Joodse Staat [Matthew Ackerman]
The Heart of the Matter of the Jewish State
door Matthew Ackerman [bron: Commentary Magazine]
De buitengewone aandacht die het Westen en in het bijzonder de wereld in het algemeen vestigt ten aanzien van de Joden en de Joodse staat is zo schokkend dat, door het (op z’n minst) een eeuw lang te herhalen, na verloop niet meer schokkend is. Met de capaciteit om de krantenkoppen omtrent een Amerikaanse presidentiële campagne te domineren, de aandacht van de wereld te trekken op negen sterfgevallen en die kwestie laten primeren en daarnaast de dood van miljoenen onbezorgd negeert, slaat het impact dat de ‘Joodse kwestie’ krijgt ons compleet met verstomming.
Zoals David Mamet vandaag in The Wall Street Journal schrijft, vertelt dit alles ons veel meer over de wereld dan dat het iets zegt over de Joden.
In zijn editoriaal gebruikt Mamet een oude en ware lezing van de akedah om de peilers in het huidige Westerse debat over de legitimiteit en de toekomst van Joodse onafhankelijkheid te belichten. Zoals Lenn Goodman waarschijnlijk beter dan iedereen heeft geschreven, is de ware uitdaging die G’d aan Abraham op de Moriahberg stelde, niet of hij in een G’d kon geloven die zou eisen dat hij zijn zoon offert. (Mamet neemt correct nota van iets waarin de mensen al ‘tienduizenden jaren’ geloven). De proef van Abraham was of hij in een G’d kon geloven die van hem zou eisen zijn zoon niét te doden; dat Zijn boodschap van goedheid en eenheid zo compleet zou zijn, dat het geen vereiste is dat de mensen bereid moeten zijn om datgene op te geven dat zij het meeste koesteren om hun geloof in Hem te bewijzen, maar dat zij het bij zich houden en er zo goed mogelijk voor zorgen als ze konden.
Het is een boodschap die eerst de Joden begeesterde, het Westen op de tweede plaats en de rest van de wereld voor de volgende 4.000 jaren gek maakte, precies omdat het zoveel waarheid in zich heeft en uitgebreid bepalend is voor ons gedrag. Het is een idee van liefde en g’ddelijkheid dat veel moeilijker is om na te leven dan het relatief gemakkelijkere offeren van een geliefde in een extroverte demonstratie van de intensiteit van iemands geloof. Het Joodse idee dat door Abraham wordt doorgegeven eist dat wij de verantwoordelijkheid nemen voor hen die ons het meest dierbare zijn en met grote ernst, vermijdende de gemakkelijkste uitweg kiezen door hen in de kuil te gooien ter meerdere glorie van onze eigen pretenties.
Het kan zijn dat, zoals Mamet argumenteert, de Joodse staat deze vraag in het zicht van Westerse ogen vandaag veel scherper neerzet dan eender wat dat doet. Het bestaan en de noodzaak van Israël doet een permanente oproep aan het geweten. In een tijdperk van schuld en verval, de successen van Israël, of die nu technologisch, militair, economisch of cultureel zijn, vormen voor zovelen nog meer koren op de molen: in plaats van zich neer te leggen en haar ondergang te accepteren, vecht Israël terug. Zijn feitelijke bestaan is de proclamatie van een recht.
Het maakt de dingen alleen maar erger in het Westerse verlichte bewustzijn. Velen verkiezen hun musea van de Joodse doden, boven de werkelijkheid van het Joodse leven, dat eens groeide en bloeide in Europa. Zij zouden het ook gemakkelijker vinden devoot te rouwen om een verslagen Joodse staat, dan op te komen voor een bestaande.
Dat maakt het voor ons des te moeilijker om steun en bezorgdheid te verwerven die Israël zo hard nodig heeft en verdient.
Haïfia, 3 oktober 1947. Het Haganah schip de ‘Northland’, dat zijn naam wijzigde in ‘Jewish State’ (Medinat Hayehudim), wordt door de Britten de haven binnen gesleept en aan de ketting gelegd, nadat het eerder door de Britse Marine was geënterd. Aan boord 2.700 gelukkige Oost-Europese Joodse vluchtelingen na de kampen en ontberingen te hebben overleefd. De Britten sloten hen vervolgens op in barakken achter prikkeldraad. Ze zullen zich aan land pas vrij mogen begeven, wanneer ruim een half jaar later de Joodse Staat onafhankelijk wordt.[bron: The Jews' Secret Fleet].
Met dank aan Tiki S. voor het doordenkertje.
Het verhaal van de stemming v/h Plan voor de Verdeling van Palestina op 29 november 1947 [video]
November 29, 1947: The Story of a Vote
Op 29 november 1947 werd Verdeelplan voor Palestina door de VN goedgekeurd
In deze video wordt het opwindende verhaal verteld van de goedkeuring van het Verdeelplan voor Palestina [Resolutie 181] door de Verenigde Naties, dat aan de basis lag van het ontstaan van de Joodse staat Israël. De Joden keurden het verdelingsplan voor een minuscuul Israël goed waarvoor zij zelfs het woord ‘staat’ gebruikten. Zij noemden zelfs een straat in Jeruzalem naar dat Verdeelplan “29 Novemberstraat’.
Echter de Arabieren zeiden NO tegen het plan, met alle gevolgen van dien. Het werd de aanleiding van opeenvolgende Arabische aanvalsoorlogen, terreuraanslagen, bomaanslagen, voor, tijdens en na de oprichting van de Joodse staat op 14 mei 1948. De Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 was nog maar een indicatie van wat de strijd van de Arabieren om de vernietiging van Israël zou brengen, strijd die tot op vandaag onverminderd verder gaat.
29 november 1947 werd een belangrijke mijlpaal in de Joodse geschiedenis. Op die dag nam de Algemene Vergadering van de V.N. een resolutie aan die het plan voor de verdeling van het Britse Mandaat van Palestina tussen Joden en Arabieren goedkeurde. Het plan werd voorgedragen door een meerderheid van het Speciale Comité van de V.N. over Palestina (UNSCOP). 33 staten stemden ten gunste van de resolutie en 13 tegen. 10 staten onthielden zich aan de stemming.
Het Comité van de V.N. was tot de conclusie gekomen dat het Britse Mandaat voor Palestina moest worden beëindigd en het grootste deel van haar leden adviseerden om op het gebied van het Mandaat Palestina een Arabische en een Joodse staat op te richten terwijl Jeruzalem zou geïnternationaliseerd worden. Een en ander zou uiteindelijk helemaal anders uitdraaien.
Op de verdeelkaart zoals die door UNSCOP werd voorgesteld kreeg de Joodse staat slechts een deel van Westelijk Palestina toegewezen. Ondanks dit feit, accepteerden de Zionistische Organisatie en de instellingen van de Joodse gemeenschap in Eretz Yisrael het plan, omdat hiermede het Joodse volk het recht verwierf om een eigen staat op te richten en niet enkel een ‘nationaal thuis’, in feite een nogal dubbelzinnige uitdrukking zoals die in de Balfour Verklaring van 1917 door de Britten was toegezegd en in 1922 herhaald in het Mandaat voor Palestina.
De goedkeuring van de verdelingsresolutie door de Algemene Vergadering, werd uitbundig ontvangen door de Joodse gemeenschap en zij gingen met duizenden de straten op om deze gebeurtenis te vieren, alhoewel meteen ook duidelijk werd dat de Arabische staten en de Palestijnse Arabieren een permanente oorlog zouden beginnen tegen de totstandbrenging van dit plan om een Joodse staat te vestigen. [bron: Arutz Sheva]
Grote vreugde in de straten van Jeruzalem wanneer de resultaten van de stemming in de Verenigde Naties op 29 november 1947 bekend raken
Israël: het beloofde reisland [Geert Sels]
Israël: het beloofde reisland
door Geert Sels [bron: De Standaard]
Weinigen die er spontaan aan denken, maar toch heeft Israël alles wat een ideale reisbestemming nodig heeft. Een aangenaam klimaat, vrachten cultuur, imponerende natuur en plaatsen zat om heerlijk te relaxen.
Kilometerslang rijden we al naast de Dode Zee als ik plots bijna tegen de voorruit van het busje smak. De chauffeur trapt keihard op zijn rem. Een familie steenbokken heeft de oversteek naar de andere kant van de weg aangevat. Verontwaardigd kijken ze nog eens achterom en poten daarna waardig hun bestemming tegemoet. Onze joodse gids, Dafna, die opgegroeid is in Antwerpen maar intussen alweer een half leven in Israël woont, heeft niet voor niets de lof gezongen van de groene oase Ein Gedi, die we in de verte zien liggen. Hier ligt een van de weinige nog resterende kibboetsen in goeie doen. De meeste zijn in de loop der jaren op de fles gegaan. Deze kibboets is trouwens niet langer gespecialiseerd in landbouw, maar in toerisme en thermale bronnen.
In de bergstrook in de verte, zegt Dafna, verstopte de oudtestamentische David zich in een grot, omdat koning Saul vreesde dat hij hem van de troon zou stoten. Met drieduizend manschappen zat hij David en de zijnen achterna. Tot hij, nietsvermoedend, even een kleine behoefte kwam doen in de grot waar David zat. Die sneed stiekem een stuk van zijn mantel. Later bezorgde hij het Saul terug, met de boodschap dat hij hem niet had gedood, ook al had hij dat gekund. Het vertrouwen was gewonnen. Ik aanhoor het verhaal, en bedenk hoe argeloos men zonder gids door dit land zou reizen. Ik neem me ook voor op mijn hoede te zijn voor bijbelse wildplassers.
Onder elke steen in dit land ligt een verhaal. Het wemelt van de oude bekenden uit de catecheseles en de hoogmis. En dan doen we nog niet eens Jeruzalem, de Jordaanstreek of Galilea aan, allemaal opties die de Israëlspecialist Exodis in portefeuille heeft. Maar deze keer heeft hij zijn wendbaarheid willen tonen. Omdat de cultuurcel van de Verenigde Naties veertig jaar bestaat, heeft hij een reis samengesteld met steden die op de werelderfgoedlijst van Unesco staan. En dus voert de trip langs Tel Aviv, Massada en de Negevwoestijn. Er zit zelfs een grensoverstapje in naar Jordanië, om de antieke stad Petra te bezoeken.
Waar te beginnen in dit merkwaardige land? Het is een langgerekte spriet, die zich tussen enkele Arabische landen gewrongen heeft. Over zijn volle lengte beslaat het land 420 kilometer. Op zijn smalst, in de smalle kuststrook aan de Rode Zee tussen Egypte en Jordanië, is Israël amper zestien kilometer breed. Er zijn rechtstreekse vluchten op het noorden en het zuiden. Het is maar hoe u uw accenten legt. Wie een boon heeft voor het kosmopolitische grootstadsleven en van cultuur en nieuwe architectuur houdt, kan zijn hart ophalen in Tel Aviv. Toeristischer en relaxter is Eilat, de badstad aan de Rode Zee waar duikers en sportievelingen overvloedig aan hun trekken komen.
Wij trokken van noord naar zuid, van intens naar rustig. Na een druk en gevarieerd programma is Eilat een gedroomde plek om uit te blazen. Meer dan waar ook in Israël biedt het de beste garantie op mooi weer. Per jaar zijn hier maar acht tot tien dagen regen. Zelfs in de winter kan hier gezwommen worden, met watertemperaturen van boven de twintig graden.
Lees verder in De Standaard online.
De Jordaan rivier in het oosten van centraal Israël
Het eindeloze geduld van Israël met de islam
Die unendliche Geduld Israels mit dem Islam
(Het eindeloze geduld van Israël met de islam)
door Michael Stürzenberger [bron]
vertaling: E.J. Bron [www.ejbron.wordpress.com]
Omdat “Dr. Zeldzaam” van Iran blijkbaar van de bom leert houden, ziet Israël zich blootgesteld aan een existentieel gevaar. De waanzinnige van Teheran heeft niet alleen meerdere malen verbaal aangekondigd Israël te willen vernietigen – zo´n Apocalyps zou ook overeenkomen met de sjiietische voorstelling van een vooraankondiging van de terugkeer van de legendarische 12e imam, “de verwachte” Muhammad ibn Hasan al-Mahdi. Misschien zullen de moellahs er dus niet voor terugdeinzen om te beginnen met de atomaire Holocaust tegen de gehate Jodenstaat.
De islamitische agressie tegen de Joden van Israël kent een lange traditie. Sinds tegen het einde van de 19e eeuw de Joden in grotere getale terugkeerden naar hun Bijbelse thuisland, verscherpten zich de twisten met de islamitisch-Arabische bevolking, die de regio abusievelijk als islamitisch grondgebied beschouwt. De eerste pogroms vonden al lange tijd voor de oprichting van de joodse staat plaats, bijvoorbeeld op 4 april 1920 in Jeruzalem, toen de Palestijnen 5 Joden vermoordden en 234 verwondden, of in augustus 1929 bij het bloedbad van Hebron, waarbij 67 Joden door de Arabische bevolking werden vermoord.
In 1948 werd, zoals bekend, Israël aangevallen door vijf Arabische landen, nadat de VN de oprichting van de beide staten Palestina en Israël had besloten. In 1967 en 1973 volgden nog meer door de Arabieren aangewakkerde oorlogen, evenals meerdere Intifada´s, honderden zelfmoordaanslagen en tig duizend raketbeschietingen – zelfs na de Israëlische handreiking tot vrede door de terugtrekking uit de daarvoor mede door Israëli’s bewoonde Gazastrook.
Deze diepe haat op de Joden is niet toevallig. Hij kent een lange traditie in de islam, want de profeet Mohammed belasterde Joden in enkele verzen als nakomelingen van “apen en varkens”, omdat zij zich niet aan zijn nieuwe “religie” wilden onderwerpen en hen “leugenaars” en “bedriegers” noemde, wat in veel koranverzen gedocumenteerd is. Mohammed liet in het jaar 627 in Medina ongeveer 800 gevangen Joden als straf voor zogenaamd verraad onthoofden.
Oskar Freysinger heeft dit in zijn fulminante toespraak bij de manifestatie van DIE FREIHEIT op 3 september in Berlijn treffend geformuleerd:
- “We bestrijden een dogma, dat wars is van iedere menselijkheid en ons zou willen terugvoeren in de barbarij. Wij willen onze in eeuwen bevochten vrijheid niet zo gemakkelijk prijsgeven. Beste Berlijners, hier sta ik en ik kan niet anders! (…) Als we deze strijd verliezen, bestaat er geen tweede kans meer. Want de islam laat nooit meer los wat hij eenmaal veroverd heeft.”
Bovendien merkte Freysinger ironisch op, dat “je niet met de baard van de profeet zou kunnen krabbelen”, wat de totalitaire en compromisloze machtsaanspraak van de islam treffend omschrijft. Het conflict van de zogenaamde “Palestijnen” tegen Israël ging ook nooit om een paar kilometer land, het ging altijd om alles – de vernietiging van de staat Israël. De islam duldt in zijn heerschappijgebied (of wat hij daarvoor beschouwt) nu eenmaal geen door “ongelovigen” geregeerde staat. Om het even of het nu de gehate Joden zijn of de niet minder als vijand beschouwde christenen. Volgens de koran zijn ze allemaal “de ergste dieren” en moeten zich onder compromis bestreden en onderworpen worden, inclusief de legitimering om te doden.
Snel verder lezen KLIKKEN op –>> Lees de rest van dit bericht
Prof. Gerald Steinberg: Israëlboycotters door Israël geboycot! [video]
Op 14 november 2011 gaf Prof. Gerald Steinberg, de grote baas van NGO Monitor, een interview weg aan IBA English News omtrent de financiering van NGO’s met buitenlands geld, die in Israël zelf trachten de publieke opinie te beïnvloeden en het beleid van de Israëlische regering willen ondermijnen. Onlangs nam de Knesset een wet aan die buitenlandse niet-gouvermentele organisaties aan banden legt. Het gebrek aan transparantie van waar precies al die fondsen vandaan komen waarmee de buitenlandse ngo’s worden gesponsord en de weigering om hun sponsors bekend te maken, ligt aan de basis van deze anti-boycot wet. Kort gezegd: de Israëlboycotters worden bij deze zèlf geboycot!
Met dank aan Gershon Lerner voor de hint.
Lees ook op Brabosh.com:
- Walgelijk: linkse ngo’s houden solidariteitsactie voor moordenaars van Itamar!
http://brabosh.com/2011/04/24/pqpct-aua-2/
- Israël beperkt buitenlandse invloed: macht NGO’s aan banden gelegd
http://brabosh.com/2011/11/15/pqpct-ekg/
- Palestijnen verslaafd aan financiële hulp – ngo’s houden probleem in stand
http://brabosh.com/2011/09/26/pqpct-dx3/
- België schenkt 850.000 euro belastinggeld aan anti-Israëlische organisaties
http://brabosh.com/2011/08/14/pqpct-clx/
- Nieuwe antiboycotwet, een democratie onwaardig?
http://brabosh.com/2011/08/06/pqpct-cd2/
- Ngo en persreacties omtrent Anti-Boycot Wet sterk overtrokken en partijdig
http://brabosh.com/2011/07/15/pqpct-cfu/
