Categorie archief: Haïti

Wie snel tot de kern van de zaak wil gaan, moet Wiesje de Lange hebben gelezen. Terwijl Obama zich blauw ergert aan ‘illegale’ woningbouw in Jeruzalem, wroeten en wriemelen Joodse soldaten, dokters en verplegers 10.000 kilometer ver van huis op een ‘Godvergeten’ eiland in de Caribische oceaan om te redden wat er nog te redden valt. Midden in de plassen bloed, afgerukte en geamputeerde ledematen, verscheurde gezinnen, ingestorte huizen en buildings, doen de Israëli’s wat de Amerikanen in feite hadden moeten doen, maar waar Obama en Co hun neus voor ophalen.

Ik ben – of moet ik zeggen ‘was’ ?  – een Obamafan van het eerste uur. Maar na de euforie van de zege van de zwarte slaaf op de vermeende blanke suprematie, komt nu de ontnuchtering. Gedaan met de mooie praatjes, nu moet er gewerkt worden. Echter, het sprookje van de ‘zwarte’, de ‘negro’, die het heeft gemaakt en aan het hoofd staat van een van de machtigste naties van de wereld, valt hier plat op zijn buik. Obama werd zichtbaar over zijn paard getild.

Als telg uit generaties van zwarte slaven, kijkt Obama thans met een zuur gezicht naar Haïti, het soevereine land van voormalige slaven. De wereld van de zwarte dhimmies ligt hier aan scherven. Een open wonde, pal aan de voordeur van Obama. In Haïti roept iedereen ‘waar blijven de Amerikanen’? “Sorry jongens, ik heb het te druk,” zegt Obama, “eerst Israël bashen”. Jawadde.

Beste president Barack Obama, laat verdomme je kop zien in Haïti! Ga huizen bouwen op dat slaveneiland, en als je niet weet hoe je uit het niets, van helemaal niets, uit een kapot geslagen wereld, uit stof en compleet uitgedroogd zand, huizen moet optrekken, de grond weer vruchtbaar moet maken: vraag het dan aan Israël, Go to Israel! Ze zullen je graag alles willen leren. Ze moeten er niets voor terug hebben behalve dan: een bedankje, een vleugje respect, een achteloos schouderklopje, Obama zeg mij na: ‘dank u Israël’ en je zal zien dat de Joden de hele nacht zullen stralen van geluk en tot in de vroege uurtjes de mazurka zullen dansen van vreugde ende plezier.

En nu is Wiesje de Lange aan het woord.

Een wiegelied voor de wereld

Wiesje de Lange

Wanneer ik weer eens hier en daar lees dat onze globe draait naar sekuliere deun, misplaatst geprezen verworvenheid van de Franse revolutie dan schud ik ge’irriteerd het hoofd. Een sekuliere cultuur? Hoe kan men die stelling volhouden? Toch promoveerden legers veelweters op aanverwante dissertaties. Roept men dat de zaak anders ligt dan krijgt met het zwaar te verduren.

Illustratie van onterechte niet-academische promotie: de zielige schijn-overwinning van Chamberlain welke politicus, zwaaiend met een stukske papier riep dat dit nu de vrede was in zakformaat, terwijl in werkelijkheid een ongekend bloedige wereldoorlog zich verschool achter sluwe Duitse slaapliedjes. Schlaf nur mein Welt, schlaf ein…. Het papieren vodje van Chamberlain moest Bijbelse teksten weerleggen hetgeen vanzelf niet lukte, zoals het nimmer lukt. Hoe sekulier het aan de oppervlakte ook toe moge gaan in Oude en Nieuwe wereld, wie wakker blijft onder zelfs de zoetste zang ziet een totaal andere waarheid.

Wanneer een land de Joodse wijze van ritueel slachten verbiedt op zgn ethische gronden dan is dit pathetisch te noemen, de mens die in zijn volle belachelijkheid de Schepper de les leest. Zouden antisemitische overwegingen hier een deuntje mee kunnen zingen, de boventoon kunnen voeren? In pak weg (de voorbeelden liggen voor het oprapen) een land als Noorwegen is de rituele Joodse slacht verboden. Dit kan nauwelijks met dierenliefde, zelfs maar met enig menselijk respekt voor lijden te maken hebben. De Noren adverteren zelf, hulpeloos, hun drijfveren. In dit zelfde land immers staat men barbaarse riten toe zoals het doodslaan van jonge zeehonden. Omdat hun pelsjes zich zo heerlijk laten verwerken tot bontmantels die buurvrouw’s jaloezie opwekken. . Voorts zal niemand de walvisvangst, in Noorwegen onveranderd gruwelijk toegestaan (het moet toch anders kunnen, meer in harmonie met de gewraakte Joodse slacht?) humaan durven noemen maar wanneer we het hebben over manifestaties van de Joodse Levensleer, aardse tekenen van een Bovenwereld dan wijzen wrede jagers met de ruwst denkbare bolsters op hun weke inborst en beklimmen in tranen de barricades. Bijbelse slacht? Primitief natuurlijk en verwerpelijk.

Zijn antisemitische hetses niet doorgaans terug te voeren naar opstand tegen de Joodse Levensleer? De “nuchtere” vrees geassocieerd te worden met enige vorm van consideratie voor religieuze zaken is echter zo groot dat genoemde aanteiging prompt wordt verworpen. Rationalisaties worden aangevoerd die al zo dikwijls werden weerlegd dat heel de kwestie associaties oproept aan kreten als “allah hoe akhbar” en “de Jood vergiftigde de bronnen”, duivelse dooddoeners niet te ontzenuwen met logische argumenten. Dat religieus gemotiveerde aanvallen op Israel in werkelijkheid een racistische ondergrond zouden hebben wordt als drijfveer verkozen boven die andere, die ondenkbare, geparenteerd aan godsdienstoorlogen. Een tot dusverre onuitroeibare neiging een toren van Babel te bouwen maakt dat men met griezelige slagtanden blijft knauwen aan meer dan de Joodse Levensleer, het is sedert de hernieuwde onafhankelijkheid van dat volk in Israel de Joodse identiteit die men poogt kapot te bijten. Met religie/anti-religie heeft het natuurlijk niet te maken, nee, het is verheven ethisch gevoel dat de wereld drijft.

Schlafe, mein Welt, schlaf ein.

Hoe anders dan antisemitisch, d.w.z. ketters kan de belachelijke, de kleinzielige zanikpolitiek genoemd worden die in alle ernst zich bezig houdt met de bouw van huizen in Jeruzalem. Alsof er in de wereld geen wild uitslaande branden zouden bestaan wordt er heftig geageerd over zoiets onnozels als woningbouw. Waarom? Oh, in Jeruzalem en dan….ja…fluisterdefluister, voor Joodse bewoners. Behoren daar geen Albigenzen te wonen of Kaninefaten? In geen geval Joden? Van coexistentie wordt zelden gerept ten bate van de Jood. Enkel het omgekeerde geldt.

Het is tegenwoordig nauwelijks mogelijk een krant open te slaan waar niet kreunend en steunend gewag wordt gemaakt van dit soort afzichtelijke misdrijven. Veelal onderstreept men de afkeurende woorden met de vermelding dat het hier gaat om het Oosten der Stad. Niet oostelijk Jeruzalem, nee, Oost-Jeruzalem, een lelijk begrip. Aldus wordt het stadsdeel waar om gevochten werd in de oorlog van 1948 gedoodverfd. De Joden verloren toen, men verdreef hen meteen, haastig uit het oosten van hun Stad. Een omgekeerde Exodus… Het was Pesach, het feest der ongezuurde broden zoals op oude films nog te zien is als een blijvend symbool van een omgekeerde Exodus, genesis der verwezenlijking van het grote ideaal waarvan de wereld gonst. De latere Joodse overwinning, in 1967 moet “dus” ongedaan gemaakt worden. Om dit te bespoedigen werd in Israel een soort huizendistributie ingevoerd. De gebouwen geraakten “op de bon”, het distributiekantoor staat in de niet-Joodse wereld, de VS, Saoedie, Cairo. Voor de bonkaarten komen geselecteerde afnemers in aanmerking. Waar bij distributie gepaard gaande aan in Nederland bekende oorlogen een zekere regelmaat in acht werd genomen (ook daar kwamen niet alle mensen in aanmerking voor de levenrekkende kaarten) gaat dat in Israel anders. De uitreikingen gaan hortend, vergezeld van twist, coalities vallen er om uiteen, regeringscrises veroorzakend, diplomaten lopen blauw aan in hun woede in vele talen, oh, geachte lezer, heel de wereld bemoeit zich met de huisvesting van ‘t volk der Profeten. Moshe (Mozes) deed hen wijselijk kamperen in tenten, zelfs de Tabernakel was tenslotte een tent en woont de leeuw van Judea niet in een kooi? Alles heeft een reden.

De bekende geluiden der huizenbouw worden gesmoord door het misselijk makende Wiegelied. Schlaf ein, schlaf ein. Woningbouw…is selectief onrechtvaardig. In Jeruzalem.

Het woord “regeringscrisis” viel. Netanjahoe kan iets dergelijks verwachten, nu uitkwam dat de “bouwbevriezing” ook Jeruzalem aandeed, hoe anders is het te verklaren dat in de Stad sedert maart j.l. praktisch geen bouwvergunningen meer werden verstrekt? Enne.. de rechtse coalitiepartners – de minister van huisvesting behoort tot die sektor – zijn niet gediend van de vrieskoude. Net als het gros der politici willen zij graag herkozen worden en hun achterban is Bijbelvast voor ontwikkeling en tegen stagnatie. De bouwplannen lezend wordt de toestand van Israel duidelijk, misschien zelfs duidelijker dan tijdens de regelmatig terugkerende geweldsuitbarstingen. Israel is een niet erkend, nee, een ontkend begrip en er woont een ontkend volk waaruit volgt dat op woningbouw wordt beknibbeld door….de wiegeliedjes neuriende grootmachten, de VS voorop. Schlaf ein, schlaf ein, woningbouw is toch zo onethisch wanneer het gaat om Joden in Jeruzalem.

Kijkt U zelf maar naar de wereld, goede lezer. Er is daar niets loos. Alles pais en vree, de koetjes grazen in de weiden, de zee kabbelt zoetjes langs de levenskusten. Dus, een energieke Obama buigt zich over zijn meest dringende dossier, for his eyes only. Zevenhonderd (ZEVENHONDERD!?!@#$) huisjes voor Jeruzalem, (get me Ram Emanuel NOW), en kijk waar ze die huisjes neer willen zetten, in het noordelijke Pisgat Ze’ev en Neveh Ja’akov, in het zuidelijke Har Choma, nota bene onder de rook van Bethlechem, oh schande.

Har Choma ligt ook nog dicht bij Ramat Rachel, een kibboets, nu een deel van Jeruzalem, waar zo hard gevochten werd tegen Egypte en Jordanie. Obama vergat nog niet hoe de Joden toen wonnen…Moet men peper strooien in die wond? Stromen ethische volzinnen moeten de ware drijfveren overstemmen. Slaap kindje slaap.

Dat er in de wereld niets dramatisch gaande zou zijn kan met zeven symfonieen niet worden weggespeeld. Zoals de ontzetting van de Duitse dood in Auschwitz niet kon worden weggespeeld met klassieke muziek. Hoeveel werk is er niet aan de winkel om de onbeschrijflijke natuurramp in Haiti, dat misdeelde eiland waar het leven toch al zo zwaar was, ook zonder aardbevingen. Klopt het ongeluk dikwijls op de zelfde deur zoals Dr Vlimmen opmerkte? Een aardbeving met resultaten die niet meer te beschrijven zijn.

Het scheen niemand te verwonderen dat in piepklein Israel meteen een prima uitgeruste reddingsploeg Haitiwaards toog. Kaders uit Israel’s Thuisfront en een particuliere initiatief, “ZAKA”, oorspronkelijk opgezet als berging en identificatie van terreurslachtoffers maar uitgegroeid tot wereldbekendheid op het gebied van mensenredding wanneer hemel en aarde in lijken te storten.

Terwijl ik deze letteren schrijf zie ik op het avondjournaal beelden bekend uit andere rampgebieden. Hoe snel vergeet de wereld door de constante slaapliedjes andere rampgebieden waar Israel ogenblikkelijk acte de presence gaf.

Dit hier is Haiti (het woord betekent in het Hebreeuws “ik was er” en, ja, Israel mag dat met recht stellen, het was er in tijd van nood. De beelden tonen een Israelische reddingsploeg, compleet met artsen, zelfs een noodlazaret. Men is doende een man, een etmaal levend begraven in een puingraf, daaruit te verlossen. Het lijkt een vreemdsoortige bevalling waar de man opnieuw het daglicht krijgt te aanschouwen onder een Hebreeuwse stroom van aanwijzingen van de “verloskundige”. Wanneer blijkt dat hij vrijwel ongedeerd bleef beginnen omstanders spontaan te applaudisseren onder kreten van “good job, Israel, good job”. Even viel er een stem te beluisteren boven het tumult uit, “baroech Hoe, baroech Shemo” (geprezen zij Hij en geprezen zij Zijn Naam). Een mens werd gered van een afschuwelijke dood. Een Israeli prees zijn G’d.

Kunnen de woorden althans ergens het wiegelied der wereld overstemmen, althans voor enige momenten?

De wurgende nood in Haiti, schiep deze misschien voor een ogenblik een band met de rare redders van het volk van Columbus, de zeeman-van-Joodsen-bloede die einde vijftiende eeuw het eiland ontdekte, op zijn zoektocht naar een “Nieuwe Wereld” waar zijn volk zou kunnen leven nu de Oude Wereld de Joden verbande uit Aragon, Castillie en op den duur geheel het Iberisch schiereiland?

Het werd Shabat, de zevende dag en zij, de vreemde redders hulden zich in een soort van blanke wollen gebedslakens om, staande op de ruines van de “haven van een prins” (die zich iets dergelijks nooit had kunnen indenken), te bidden tot de G’d van Israel. De autochtonen kwamen aarzelend naderbij, kusten soms de tallitot (de “lakens”), waarin, wie weet gebeden werd voor de zielerust van wie hier bezweek.

Elders assisteerde men bij een bevalling van een baby. In de ontroering waarmee dit kennelijk onder alle omstandigheden gepaard gaat riep de moeder dat hij “Israel” zal heten. Hier althans geen woord van critiek op de Joodse Levenswijze waar zo oneindig veel waarde wordt gehecht aan het redden van een medemens, zelfs in deze hel waar misschien honderdduizenden, levenden en doden, begraven werden.

De wereld, Obama in de voorste linies, heeft het druk met het tellen van de huisjes in Jeruzalem en omstreken. Niets belangrijks immers te melden in de wereld? Ah, de Kopten in Egypte worden uitgemoord? In de landen van de Islam worden de “anderen”, doorgaans Christenen vervolgd, hun heilige boeken en kerken verbrand? In Algerije is het de Christenen verboden bijeen te komen voor gebedsstonden? Terroristen, een “heilig” vuur brandend in hun harten proberen onversaagd ergens, onverschillig waar een zelfmoord-aanslag tot stand te brengen? In Indonesie en Pakistan worden mensen levend verbrand omdat zij een “niet politiek correcte” religie aanhangen? In Malaysie werd het leven praktisch onmogelijk voor niet-Moslims? In Irak…

Obama heeft het druk. Hij telt en hertelt de huisjes in Har Choma en Pisgat Ze’ev.

Hij heeft echt geen tijd voor zoiets futiels als een oude Profeet van Israel, ene Jecheskeel – Ezechiel – in zijn graf, daterende uit de dagen der Babylonische ballingschap, twee en een half millennium terug. Het graf bleef toen Israel repatrieerde, in het oude Babylon, ergens ten zuiden van Baghdad. Een Joods dodenhuisje.

Maar..In Babylon/Irak wil men graag de Joodse geschiedenis vergeten/ontkennen en men pleisterde daartoe de Hebreeuwse letters, de afbeelding van de Joodse Wetsrollen netjes over zodat de Profeet niet langer lijkt te behoren tot zijn volk, de Joden met hun Jecheskeel en hun Daniel die ooit hier gegijzeld waren. Spoedig zal een reusachtige moskee het graf opslokken, verstikken dat een duizend jaren voor de geboorte van Mehammed een Ziener van grote heiligheid hemel en aarde aaneenklonk, naar voorschrift van de Joodse Levensleer. Nog een bouwwerk zal de strijd hiertegen proklameren. Bouwwerken VOOR deze Levensleer…worden geteld.

Obama beseft dit alles? Is zelf bedwelmd, in slaap gezongen? Schlaf nur mein Prinzchen…schlaf ein. Samen met legers wereldvorsten die de mogelijkheid blijven scheppen de waarheid te verstikken onder kwaadaardige fantasie.

Muziek verklinkt, niets zichtbaars achterlatend. Blijven de beelden uit Port au Prince.

Zullen ‘s wereld Prinsjes voortaan iets moeilijker in slaap te zingen zijn?