Categorie archief: Gush Katif
Minister Moshe Yaalon: terugtrekking uit de Gazastrook in 2005 werd nog niet helemaal voltooid
Netzarim, Gaza, 22 augustus 2005. Gedwongen exodus uit Netzarim, gesticht in 1972 en één van de 19 getroffen nederzettingen van het Gush Katif blok in Gaza. Op de achtergrond de synagoge. De groep Israëliërs verlaten hun gemeente en dragen de 7-armige kandelaar (menora) mee die voorheen bovenop het dak van de synagoge stond [bron].
Yaalon: Disengagement from Gaza Not Really Complete
door Elad Benari [Arutz-7]
Minister voor Strategische Zaken, Moshe Yaalon (Likoed), zei afgelopen vrijdag 26 oktober 2012 dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook in 2005 [disengagement] nog niet voltooid is, aangezien Israël de Gazanen nog steeds voorziet van basisbehoeften zoals water en elektriciteit.
“Ik denk dat wij theoretisch ons van de Gaza losmaakten maar wij hebben er ons niet volledig van losgemaakt,” zei hij op een bijeenkomst in Tel Aviv en vervolgde:
“De wereld houdt ons verantwoordelijk voor wat er daar gebeurt. Wij verstrekken hen elektriciteit waarmee zij de raketten vervaardigen die zij op ons afschieten. Wij voorzien hen van water en energie en zij gebruiken die tegen ons. Als er een terugtrekking is, dan wil ik die terugtrekking voltooien. Laat ze hun eigen water ontzilten, laat ze hun eigen energie produceren, laat hen zich aan Egypte verbinden. Dan zal de situatie veel duidelijker zijn.”
De Joodse nederzettingen en vrede met Arabieren: Aanmoedigingen en obstakels [Raphael Israeli]
Plaatje boven: de Joodse nederzetting Morag, één van de 21 Joodse nederzettingen van het Gush Katif Blok in Gaza, maart 2004
Plaatje onder: diezelfde nederzetting Morag nà de disengagement [lees: verwoesting] en de ontruiming van de Joodse nederzettingen in de Gazastrook in augustus 2005
Hier ging het ‘slechts’ om 8.500 Joodse bewoners en hun huizen, straten en eigendommen. Kunt u zich voorstellen wanneer Israël zich zou terugtrekken uit de zgn. ‘bezette gebieden’ op de Westbank, Golan en ‘Oost’-Jeruzalem, om aldus tegemoet te komen aan de eisen van het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland), welke woestenij er zou ontstaan wanneer ca. 700.000 Israëliërs [bron] al hun hebben en houden zouden moeten achterlaten? Alles platgebulldozerd en verwoest? Duizenden woningen, straten, parken en pleinen, scholen, synagogen, landerijen platgelegd? Probeert u zich dàt maar eens even voor te stellen…. Armageddon zou verbleken bij wat Israël zou overkomen.
Introductie door Brabosh.com, 30 augustus 2009
Volgens het Midden-Oosten Kwartet (de VS, de VN, de EU en Rusland) blokkeert de Israëlische nederzettingspolitiek op de Westelijke Jordaanoever en op de Golanhoogte de vrede in het Midden-Oosten. Maar draait het wel ècht om de nederzettingen of zit er meer achter? In Samaria en Judea wonen thans bijna een half miljoen Israëliërs waarvan de helft in Oost-Jeruzalem. De meeste van hen wonen daar al enkele generaties nadat de Arabische landen in 1967 Israël binnenvielen voor een zoveelste episode in de vernietiging van de Israëlische staat en die oorlog als na zes dagen verloren, vandaar dat die oorlog ook wel de Zesdaagse Oorlog wordt genoemd. Vanaf 1967 begon veel Joden terug te keren naar de gebieden op de Westelijke Jordaanoever vanwaar ze tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-49 werden verdreven. Voor velen was het dan ook een echt ‘thuiskomen’.
De ontruiming van Gush Katif in Gaza in 2005 was een grote vergissing [Franklin ter Horst]
Augustus 2005, zeven jaar geleden verloor Israël zijn paradijs in Gush Katif, Gaza
Ontruiming Gaza 2005, een grote vergissing
door Franklin ter Horst [www.franklinterhorst.nl]
De hele wereld heeft kunnen zien hoe in augustus 2005, 8500 Joodse mannen, vrouwen en kinderen uit hun Bijbelse erfdeel Gaza zijn verdreven, als onderdeel van een akkoord over de status van de Joodse dorpen (nederzettingen) in Samaria en Judea tussen Israël en de Verenigde Staten. Deze overeenkomst vormde de basis voor de terugtrekking uit Gaza. De voormalige Amerikaanse president George W. Bush stuurde zelfs zijn puppet Condoleeza Rice naar Israël om te controleren of de ontruiming wel geheel volgens plan verliep.
De ‘deportatie’ moest een positieve impuls geven aan de vredesinitiatieven zoals beschreven in de Roadmap maar daar is – zoals door velen ruim van tevoren voorspeldt – helemaal niets van terechtgekomen. Het was een gebaar van goede wil en de hoop op vrede, maar Israël kreeg daar alleen maar meer terreur en duizenden raketten voor terug. De “Prince of War” Barack Hoessein Obama heeft er voor gekozen het door Bush met Israël gesloten akkoord te negeren, en zelfs eenzijdig te herroepen en de definitie van “nederzettingen” uit te breiden naar wijken van Jeruzalem.
Zeven jaar na ‘disengagement’ Gush Katif Gaza: Was het juist om gras in zand te veranderen? [Giulio Meotti]
Gaza, 2005. Zicht op Neve Dekalim, één van de 21 Joodse gemeenten in de Gazastrook, samen het Blok van Gush Katif genoemd. In augustus 2005 verdween definitief al het groen, alle huizen, scholen en synagogen, serres, landbouwbedrijven, alles weg, platgegooid, geplunderd. Compleet verdord, alleen maar zand is wat rest van deze eens zo bloeiende Joodse kolonie. 3.500 Palestijnse arbeiders uit Gaza verdienden er hun dagelijks brood. Ook zij werden slachtoffers. Na de uitvoering van het ‘disengagement’ plan stonden ze allen op straat, werkloos en berooid…. tot op vandaag. Geen winnaars, alleen maar verliezers, aan beide zijden van het conflict. Enkel Hamas en het dozijn andere terreurgroepen in Gaza floriseerden. Vanaf de puinhopen van Gush Katif zal het vanaf dan jarenlang raketten en mortiergranaten regenen op Israël.
Gush Katif Remembered: Was it Right to Turn Grass Into Sand?
door Giulio Meotti [Arutz-7]
Zeven jaar geleden, vernietigde Israël de Joodse gemeenschappen in de Gazastrook, algemeen gekend als Gush Katif [het Katif Blok]… Gush Katif verdween met zijn mooie broeikassen, boomgaarden, bloemen, rode daken, straten, fabrieken, gewassen, scholen en synagogen.
De Joden verlaten Gush Katif
Het afschuwelijke ontwortelen van de Joodse ingezetenen is om “vrede” met de Arabieren te bereiken is één van de vreselijkste hoofdstukken in de korte geschiedenis van Israël geweest.
Dagelijks werkten er gemiddeld 3.500 Palestijnse handarbeiders werkte in Gush Katif voorafgaand aan de evacuatie. Allemaal verloren zij hun banen. Het gebied werd omgevormd in een ander Libanon, met Arabieren die andere Arabieren afslachtten en “Gush” gebruikten als een uitvalsbasis om aanslagen op Israël te plegen.
Vóór 1967 leefden daar niet eens Bedoeïenen. Dan kwam de Zesdaagse Oorlog en de Joodse pioniers, die het gebied in een landbouwparadijs veranderden.
Als iemand wil zien hoe de 8.000 pioniers er leefden, terwijl zij de woestijn deden opbloeien, kan hij het Gush Katif Museum bezoeken in Jeruzalem, dat door Rabijn Sholom Dov Wolpe werd opgericht, die tevens het Instituut van Rambam Hashalem Torah en S.O.S. organisatie leidt.
Het leven in Gush Katif onder dwang geruild voor een angstig leven in de bom schuilplaatsen van Nitzan, Z-Israël [bron]
Lees de rest van dit bericht
700.000 Joden leven voorbij Groene Lijn, de ‘bezetting’ van Joods gebied is onomkeerbaar [video]
Ketzaleh: The Numbers Show We’re Winning
door Elad Benari & Hezki Ezra [Arutz-7]
Zeven jaar na de Israëlische disengagement van Gush Katif, is de nederzettingen onderneming sterker dan ooit, zei het parlementslid Yaakov ‘Ketzaleh’ Katz van de Nationale Unie partij op dinsdag 31 juli. Katz vertelde tegenover Arutz Sheva dat de recentste bevolkingsgegevens van Judea en Samaria het bewijs zijn dat de activisten van Land of Israel hebben gewonnen.
“Zeven jaar na de disengagement, toen 10.000 Joden van 28 gemeenschappen uit Gaza werden verdreven, hebben wij vandaag meer dan 700.000 Joden die voorbij de Groene Lijn leven in Oost-Jeruzalem, in Judea & Samaria en in de Golanhoogten”, zei Katz. “Dit betekent dat meer dan 14% van de Joodse bevolking van Israël vandaag voorbij de Groene Lijn leeft,” merkte hij op eraan toevoegend dat een onlangs gehouden opiniepeiling aantoonde dat de bevolking elk jaar met zes procent toeneemt.
“In vier tot vijf jaar zullen wij daar meer dan één miljoen mensen hebben, in tien jaar zullen wij er 1.3 miljoen hebben en over 20 jaar zullen wij twee miljoen Joden hebben die voorbij de Groene Lijn leven,” zei Katz, en voegde eraan toe “Wij willen al de Joodse mensen bedanken die aliyah maakten en vandaag in Israël leven en die al zovele jaren achter ons staan”.
Katz citeerde de voormalige minister van Onderwijs en voormalig voorzitter van de linkse Meretz partij, Yossi Sarid, die in de krant schreef Haaretz dat de bevolkingstoename betekent dat Judea en Samaria onvermijdelijk in Joodse handen zullen blijven. “Het is goed nieuws dat wij zien dat de mensen die in Judea en Samaria leven de ruggegraat vormen van de Israëlische maatschappij zijn en dat wij daar trots op moeten zijn,” zei Katz.
Tragedie in Gush Katif: Israëlische soldaten en kolonisten strijden voor een verloren zaak [videofilm]
Unsettled
Gush Katif / Gaza 2005: 8.500 inwoners in 21 nederzettingen
In 2005 beging de toenmalige regering van Israël, geleid door oud-premier Ariel Sharon, wellicht één van de grootste flaters uit zijn moderne geschiedenis: de terugtrekking van de Joodse bevolking uit de Gazastrook alsmede het ontruimen van een aantal nederzettingen in het noorden van Samaria (West Bank). Ongeveer 9000 Joodse kolonisten werden op bevel van Sharon door het Israëlische leger met geweld uit hun huizen gezet.
Sharon dacht hiermede een vacuüm te creëren zodat de Palestijnen en Gazanen geneigd zouden zijn om ernstige vredesonderhandelingen met Israël aan te vatten. De gevolgen van dit suïcidaal gedrag van het Israëlische kabinet zijn bekend: Hamas interpreteerde dit disengagement plan als een overwinning op Israël, een regen van raketten en mortiergranaten daalde neer op de burgerbevolking in Zuid-Israël, meer aanslagen, bloed, geweld, doodslag en moord met als voorlopig grootste dieptepunt en drie jaar nadat de laatste Jood Gaza had verlaten, eind 2008 de drie weken durende Gaza oorlog (Op. Cast Lead).
In deze 90 minuten durende film “UNSETTLED“, in een productie van Highway 51, wordt een blik achter de schermen geworpen, hoe de mensen net vóór en tijdens de gedwongen evacuatie de gebeurtenissen ervoeren die tot op vandaag een impact op de rest van hun leven zal hebben. Deze bijwijlen erg emotionele documentaire leidt u terug naar de ervaringen tijdens die gebeurtenis zowel vanuit het perspectief van de IDF soldaat die zijn opdracht moest uitvoeren alsmede vanuit het perspectief van de kolonist die na meer dan dertig jaar leven in de Gaza alles moest achterlaten.
Met dank aan Elder of Ziyon voor de hint.
Brabosh.com / VVvI sinds 31 januari 2009 onafgebroken in de Top Tien
WordPress Nederlandstalige blogs (Nederland en Vlaanderen samen)
(hieronder stand op vrijdag 27 juli 2012)
Yesh din v´yesh dayan / Wees maar zeker, de afrekening volgt altijd [muziekvideo]
“Yesh din v´yesh dayan” [de dag des oordeels komt] is een liedje bedoeld voor diegenen die nog altijd menen dat door delen van Eretz Israël, Jeruzalem of Judea & Samaria weg te geven aan de vijanden van de Joodse staat, dan opeens de vrede zou neerdalen in het Midden-Oosten. Het resultaat daarvan konden we vaststellen toen in 2005 het Israëlische Leger op bevel van oud-premier Ariel Sharon in Gush Katif (Gaza) ongeveer 9.000 Israëliërs met geweld uit hun huizen in de Gazastrook werden verdreven, in ruil voor vrede die… ook toen weer niet kwam. Nooit zal komen. Want: Palestijnen willen geen vrede, zij willen Israël, van aan de rivier de Jordaan tot aan de kust van de Middellandse Zee.
Bron: SOS Israël http://www.sos-israel.com/; vert. Brabosh.com.
Yesh din v´yesh dayan
Ze sloven zich uit voor ons,
om ons veiligheid te geven
Nu lopen ze doelloos rond,
gekwetst, zonder huis
De mythe van Rachel Corrie achterhaald door de waarheid [Giulio Meotti]
Rafah in Gaza, 16 maart 2003. De Amerikaanse 23-jarige Rachel Corrie, een militante van de International Solidarity Movement, tracht met een luidspreker in de hand een Israëlische Caterpillar bulldozer tegen te houden die wat krotten wil neerhalen. Diezelfde dag raakte ze gekneld door dergelijke machine en overleed korte tijd later aan haar verwondingen. Volgens een onderzoek van het Israëlische leger was het een ongeluk, omdat de bestuurder de Amerikaanse activiste niet kon zien. Getuigen zegden dat ze geen huis wilde beschermen maar de ingang van een smokkeltunnel voor wapens.
De tragische hysterica Rachel Corrie kwam aldus om het leven toen zij zich met ware doodsverachting voor een rijdende bulldozer van het Israëlische leger wierp. Dat zou zij bijvoorbeeld nooit gedaan hebben in Homs, Syrië, om de slachting van duizenden burgers door president Bashar Al Assad te voorkomen. Rachel is nu een soort patroonheilige geworden van de internationale club van nuttige idioten in de strijd om de vernietiging van de Staat Israël. Een zoveelste Palestijnse mythe was geboren. Corrie als “martelares en heldin” werd uitgeroepen tot het uithangbord van de anti-Israëlische ‘Vredesbeweging’ en als verknipt symbool van de Pal-Arabische terreur jegens de Joodse staat.
Snel verder lezen KLIKKEN op–>> Lees de rest van dit bericht
