Negen jaar na ontruiming van Gush Katif in Gaza verkeren geëvacueerden nog steeds in nood

gaza-dis

De grote blunder van Sharon
Op 4 februari 2004 diende de zogeheten Israëlische ‘Havik’, premier Ariel Sharon, een plan in dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook beoogde en dat op 26 oktober 2004 door de Knesset met een krappe meerderheid werd goedgekeurd. Gush Katif werd na het einde van de Zesdaagse Oorlog vanaf begin 1968 herbewoond door Joodse Israëliërs.

Sharon wilde hiermede een vacuum creëren, waardoor de Palestijnen misschien geneigd zouden worden om de Tweede ‘Al Aqsa’ Intifada te beëindigen en opnieuw het vredesproces te hervatten. Niemand had blijkbaar gemerkt dat de Havik van weleer een grijze Duif was geworden. Echter, het plan bleek spoedig vervuld van puur zelfbedrog.

Exodus in Gush Katif

Gedwongen Exodus in Gush Katif van en door de Joden

In 2005 liet Sharon zijn illustere ‘disengagement‘ plan uitvoeren. Iedereen herinnert zich nog goed de dramatische beelden van de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 8.600 Joden uit de Strook alsof het gisteren was. Dat plan omhelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook en de feitelijke ontmanteling van 17 nederzettingen van Gush Katif, ontruiming die voltooid werd op 1 september 2005.

Bovendien werden conform het disengagement plan op 22 september 2005 nog eens vier nederzettingen in het noorden van de Westbank ontruimd. Dat detail herinnert zich blijkbaar niemand meer. De ca. 1000 bewoners en hun 270 gezinswoningen in Ganim, Kadim, Sa-Nur en Homesh werden met bulldozers van het IDF platgewalst, zonder dat daarvoor ook maar iets voor in de plaats werd teruggevraagd aan de Palestijnen.

Met zijn grotesk disengagementplan voor Gaza en de Westbank hoopte Ariel Sharon de terreurorganisatie Hamas en het andere dozijn gelieeerde Palestijnse terreurgroepen die met z’n allen de Strook controleerden, wat milder te stemmen en “dat zij nu wel uit eigen beweging en als een loyaal gebaar van goodwill zouden ophouden Israël te bestoken met raketten en mortiergranaten.” Nou ja…

Een grote vergissing zo zal weldra blijken, die aan beide zijden het leven aan velen zal kosten. Hamas beschouwde Israël’s terugtrekking als een feitelijk teken van zwakte en riep prompt de overwinning op de Joodse staat uit. De aanvallen met raketten en mortiergranaten namen opnieuw in alle hevigheid toe, met een Hamas dat reeds hardop droomde van de uiteindelijke vernietiging van de Joodse staat.

Die geweldstoename zal uiteindelijk leiden tot militaire zelfverdedigingsoffensieven van Israël tegen Hamas en Co. Een eerste maal in december 2008 (Operation Cast Lead), dat nog een kort vervolg kreeg in november 2012 (Operation Pillar of Defense).

Video: De val van Nezarim, de laatste Joodse gemeenschap van Gush Katif

Negen jaar nà het debacle van Gush Katif
Slechts weinigen stellen de vraag hoe het intussen deze grote groep Joden is vergaan sinds ze negen jaar geleden werden verdreven uit hun huizen, boerderijen, serres en landerijen. Van de 1800 verdreven gezinnen werden voor ca. 480 onder hen een ‘tijdelijk’ onderkomen gevonden in Nitzan, in afwachting van hervestiging elders in Israël. De meesten van hen wachten nog altijd…

gush-deportEén van de getroffen families is het gezin Saperstein dat, wonend in een bungalow in de ‘caravilla’ van Nitzan, tot op vandaag ‘wacht’ op hulp van de Israëlische regering. Toen de thans 73-jarige Rachel Saperstein en haar echtgenoot twintig jaar geleden naar Gush Katif verhuisden dachten ze dat het voor altijd zou zijn.

“Gush Katif was gelegen pal aan de kust van de Middellandse Zee en het was er zo mooi,” vertelde zij in een interview aan The Media Line. “We bouwden er een prachtig huis en we dachten dat we daar oud zouden kunnen worden.” Echter, negen jaar geleden liet Ariel Sharon het gezin manu militari verdrijven uit Gaza. Sharon rust intussen onder de zoden, maar de gevolgen van zijn beslissingen wegen tot op heden bijzonder zwaar op de slachtoffers.

“Er is niks ergers voor een mens dan te kijken hoe het Israëlische leger – het leger waar we van houden – binnenkomt en ons uit ons huis neemt,” vertelt Rachel. “Deze drie kleine vrouwelijke soldaten kwamen binnen en zeiden: ‘Meneer en mevrouw Saperstein, wij zijn hier op het bevel van de Israëlische regering om u te vertellen dat u uw huis moet verlaten.” Ik keek naar deze drie kleine meiden en zei: “U zult zich deze dag blijvend herinneren dat u op deze dag Joodse grootouders uit hun huis heeft gezet in Israël.”

Caravilla van Nitzan in Israël

‘Caravilla’ in Nitzan
Saperstein werd met brute kracht opgepakt door enkele soldaten en haar huis buiten gedragen. Een jaar lang woonde zij en haar man in een kleine hotelkamer in Jeruzalem. Daarna verhuisden zij naar het stadje Nitzan (plaatje hierboven) in het zuiden van Israël waar hen een ‘caravilla’ werd gegeven, een soort grote mobil home of bungalow, in afwachting dat hun nog nieuw te bouwen woning zou klaarkomen. Zij zouden slechts drie jaren in Nitzan moeten blijven wonen.

caravilla-nitzan2Dat is thans acht jaar geleden en niets dat erop wijst dat ze binnenkort hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken. “Ze gaven ons een bedrag en zeiden ‘Dat is het. Ga en bouw je huis,” vertelde ze.

“Wel ja, de prijzen zijn sindsdien zodanig gestegen dat we thans een half afgewerkt huis hebben. We hebben er een vloer in gelegd maar we hebben geen geld om het af te werken.” Ze zei dat honderden families in eenzelfde situatie verkeren en financieel niet in staat zijn om hun huizen af te bouwen.

Zowat 1.800 families werd in 2005 uit Gaza geëvacueerd. Tot dusverre zijn ongeveer de helft ervan in hun nieuwe permanente huizen getrokken, en de andere helft huurt appartementen of woont hier in Nitzan.

De Israëlische regering zegt dat het alles heeft gedaan wat mogelijk was om de geëvacueerden van Gush Katif te helpen een nieuw en succesvol leven op te bouwen. De meeste families kregen een bedrag toegewezen dat schommelde tussen 337.000 euro en 562.000 euro afhankelijk van hoelang zij in Gush Katif hadden gewoond en hoe groot hun huizen daar waren. Sommige boeren ontvingen zelfs grotere sommen geld.

Tegelijkertijd is de werkloosheid onder de geëvacueerden van Gush Katif één van de hoogste van het land. Daar waar de gemiddelde werkloosheidsgraad schommelt op ca. 6 procent, bedraagt die onder de geëvacueerden van Gush Katif bijna 25 procent. Vele van deze werklozen leven louter van de sociale bijstand van de regering eerder dan om nieuwe huizen te bouwen.

In 2010, bevond een onderzoekscomité van de regering, geleid door de gepesioneerde rechter Eliahu Matza, dat zowel de geëvacueerden als de regering verantwoordelijk waren voor de moeilijkheden waarmee zij nog steeds te kampen hebben. Volgens het verslag hebben de geëvacueerden te maken met een logge bureaucratie en een “ongevoelige staatsmentaliteit.” De geëvacueerden kregen het verwijt te horen van het “stellen van buitensporige eisen.”

Sommige van de geëvacueerden zoals Miriam Bublil, hebben met succes nieuwe huizen gebouwd en zijn verder doorgegaan met hun leven. Tegewoordig leidt zij het gemeenschapscentrum in Nitzan net zoals zij dat voordien deed in Gush Katif. “Dit is een plek om alle spanningen te vergeten en enkel plezier te maken,” zei ze over het gemeenschapscentrum. “Het was voor de kinderen erg belangrijk dat ik bij hen was in Gush Katif en dat ik nu ook hier bij hen ben.”

De Pulsa diNuravloek
De ontruiming van de 17 Israëlische gemeenten in Gush Katif en vier op de Westbank, leverde Sharon de vloek op van een groep aartsconservatieve chassidische rabbijnen die op 26 juli 2005 over hem de Pulsa diNura vloek (de vuurdood) uitspraken. Hetzelfde overkwam destijds de Israëlische premier Yitzhak Rabin, enkele dagen voordat hij op 4 november 1995 werd vermoord.

Vier maanden na de ontruiming door Israël van de Gazastrook en midden in het geweld dat hierdoor ontstond, werd werd de extreem zwaarlijvige premier Sharon in december 2005 ernstig ziek. Hij kreeg op 17 december 2005 een lichte beroerte, herstelde even, maar kreeg in januari 2006 enkele opeenvolgende hersenbloedingen waarop hij op 15 januari 2006 in een diepe coma verviel. Hij zal hieruit niet meer ontwaken en acht jaar later op 11 januari 2014 overlijden.

Het leek erop dat de vloek van de rabbijnen andermaal was uitgekomen. Anderen zagen daarin weer de straf van de Almachtige omwille van Gush Katif. Persoonlijk heb ik het Gaza debacle van Gush Katif bijgeschreven in het Grote Blunderboek van Israël. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal als je politici teveel macht geeft en het volk te weinig inspraak.

Kaartje met de 17 ‘nederzettingen’ van Gush Katif in Gaza 1968-2005

gaza-gush

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Media Line:
    ♦ Nine Years Later, Gush Katif Evacuees Still Struggle; door Linda Gradstein [lezen]
  2. Haaretz:
    ♦ Seven years on, Gush Katif remains an unsettled question – With the administration that deals with Gush Katif evacuees set to close, many of the families remain in limbo; door Ido Efrat [lezen]
  3. Inside Israel:
    ♦ Homeward bound? – Maybe you really can’t go home again. But for a few former Gush Katif settlers now serving in the IDF, Operation Cast Lead is a long-awaited opportunity to return to the Gaza Strip [lezen]

RIP: Oud-generaal en premier Ariel Sharon overleden – Levensportret door Israel Heute +video

Ariel Sharon
Ariel Sharon
26 februari 1928 – 11 januari 2014

Heden namdidag is oud-IDF generaal en premier van Israël Ariel Sharon overleden. Volgende maand zou hij 86 jaar zijn geworden. Na zijn beroerte in 2006 heeft de Duitstalige TV-redactie van Israel Heute met historische originele opnamen een portret samengesteld van Sharon. Israel Today Nederland schrijft: “Hij werd beschouwd als een taaie vechter, maar hij hield ook van vioolspelen.

Exodus in Gush KatifWel ja, Sharon was dus ook maar een mens van vlees en bloed en helemaal niet die meedogenloze booswicht zoals hij werd omschreven in de westerse media. Ariel Sharon is beslist één van de grootste leiders van Israël, maar ook een van de meest controversiële. In binnen- en buitenland werd hij een ‘Havik‘ genoemd omwille van zijn soms harde standpunten.

Nochtans was het diezelfde vermeende ‘Havik’ die in 2005 zijn ‘disengagement‘ plan voorstelde en liet uitvoeren. De Havik was een Duif geworden. Dat plan omhelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook, de feitelijke ontmanteling van Gush Katif en de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 10.000 Joden uit de Strook zonder dat daarvoor in ruil ook maar iets werd gevraagd aan de Palestijnen.

Lees verder

Gazaanse land- en akkerbouw stuurt zijn zonen naar landbouwconferentie in Tel Aviv

bloemen-gaza2Bloemenkwekerij in Rafah, in het zuiden van de Gazastrook, overeind gehouden met de hulp van Nederlandse duiten. Wie maalt er om kinderarbeid en vrouwenrechten in Gaza? Iemand? Niemand! 

Het Israëlische leger heeft vorige week vijftig Palestijnse boeren uit Gaza uitgenodigd voor een landbouwconferentie in Tel Aviv, en hun vervoer geregeld. Het doel van het gebaar was de landbouwproductie te helpen stimuleren in de door Hamas geregeerde Gazastrook, en het ondersteunen van professionele samenwerking tussen boeren in Israël en in Gaza.

De bijeenkomst gaf de boeren uit Gaza ook de gelegenheid om hun producten te presenteren aan deelnemers uit de hele wereld. Israël is een wereldleider op het gebied van landbouwtechnologie, en de conferenties trekken doorgaans wereldwijd deelnemers. “Kopers van over de gehele wereld kunnen de Palestijnse producten bekijken,” zei Uri Madar, agrarisch officier bij het Israëlische leger.

Lees verder

Israël betaalt compensatie aan families van Palestijnen die gedood werden door Hamas

Hamasraketten

Als een nooit geziene beloning heeft de Israëlische regering de voorbije week meer dan twee miljoen sjekels overgedragen als betalingen ter compensatie van families van twee Palestijnse inwoners van de Gazastrook die werden gedood in 2005 door raketten die werden afgevuurd door terroristen van Hamas. Elke familie heeft een bedrag ontvangen ter waarde van NIS 1.070.000 (€ 224.000) ter compensatie voor de doden.

Volgens een nieuwsbericht op Kanaal 10 van zondag  ll., waren de twee Palestijnen tewerkgesteld in een serre in de ‘nederzetting’ Ganei Tal in de Gazastrook. Zij werden gedood toen een raket die werd afgevuurd explodeerde in hun werkplaats, bericht het TV nieuws. In zoverre The Times of Israel gisteravond kon achterhalen, ging het om een aanslag die plaatsvond op 8 juni 2005, toen twee Qassamraketten werd afgevuurd op de serres van Ganei Tal. De twee Palestijnen werden gedood evenals een Chinese arbeider. Vijf andere arbeiders raakten gewond.

Lees verder

Minister Moshe Yaalon: terugtrekking uit de Gazastrook in 2005 werd nog niet helemaal voltooid

Netzarim, Gaza, 22 augustus 2005. Gedwongen exodus uit Netzarim, gesticht in 1972 en één van de 19 getroffen nederzettingen van het Gush Katif blok in Gaza. Op de achtergrond de synagoge. De groep Israëliërs verlaten hun gemeente en dragen de 7-armige kandelaar (menora) mee die voorheen bovenop het dak van de synagoge stond [bron].

Yaalon: Disengagement from Gaza Not Really Complete

door Elad Benari [Arutz-7]

Minister voor Strategische Zaken, Moshe Yaalon (Likoed), zei afgelopen vrijdag 26 oktober 2012 dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook in 2005 [disengagement] nog niet voltooid is, aangezien Israël de Gazanen nog steeds voorziet van basisbehoeften zoals water en elektriciteit.

“Ik denk dat wij theoretisch ons van de Gaza losmaakten maar wij hebben er ons niet volledig van losgemaakt,” zei hij op een bijeenkomst in Tel Aviv en vervolgde:

“De wereld houdt ons verantwoordelijk voor wat er daar gebeurt. Wij verstrekken hen elektriciteit waarmee zij de raketten vervaardigen die zij op ons afschieten. Wij voorzien hen van water en energie en zij gebruiken die tegen ons. Als er een terugtrekking is, dan wil ik die terugtrekking voltooien. Laat ze hun eigen water ontzilten, laat ze hun eigen energie produceren, laat hen zich aan Egypte verbinden. Dan zal de situatie veel duidelijker zijn.”

Lees verder

De Joodse nederzettingen en vrede met Arabieren: Aanmoedigingen en obstakels [Raphael Israeli]


Plaatje boven: de Joodse nederzetting Morag, één van de 21 Joodse nederzettingen van het Gush Katif Blok in Gaza, maart 2004

Plaatje onder: diezelfde nederzetting Morag nà de disengagement [lees: verwoesting] en de ontruiming van de Joodse nederzettingen in de Gazastrook in augustus 2005

Hier ging het ‘slechts’ om 8.500 Joodse bewoners en hun huizen, straten en eigendommen. Kunt u zich voorstellen wanneer Israël zich zou terugtrekken uit de zgn. ‘bezette gebieden’ op de Westbank, Golan en ‘Oost’-Jeruzalem, om aldus tegemoet te komen aan de eisen van het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland), welke woestenij er zou ontstaan wanneer ca. 700.000 Israëliërs [bron] al hun hebben en houden zouden moeten achterlaten? Alles platgebulldozerd en verwoest? Duizenden woningen, straten, parken en pleinen, scholen, synagogen, landerijen platgelegd? Probeert u zich dàt maar eens even voor te stellen…. Armageddon zou verbleken bij wat Israël zou overkomen.


Introductie door Brabosh.com, 30 augustus 2009

Volgens het Midden-Oosten Kwartet (de VS, de VN, de EU en Rusland) blokkeert de Israëlische nederzettingspolitiek op de Westelijke Jordaanoever en op de Golanhoogte de vrede in het Midden-Oosten. Maar draait het wel ècht om de nederzettingen of zit er meer achter? In Samaria en Judea wonen thans bijna een half miljoen Israëliërs waarvan de helft in Oost-Jeruzalem. De meeste van hen wonen daar al enkele generaties nadat de Arabische landen in 1967 Israël binnenvielen voor een zoveelste episode in de vernietiging van de Israëlische staat en die oorlog als na zes dagen verloren, vandaar dat die oorlog ook wel de Zesdaagse Oorlog wordt genoemd. Vanaf 1967 begon veel Joden terug te keren naar de gebieden op de Westelijke Jordaanoever vanwaar ze tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-49 werden verdreven. Voor velen was het dan ook een echt ‘thuiskomen’.

Lees verder

De ontruiming van Gush Katif in Gaza in 2005 was een grote vergissing [Franklin ter Horst]


Augustus 2005, zeven jaar geleden verloor Israël zijn paradijs in Gush Katif, Gaza

Ontruiming Gaza 2005, een grote vergissing

door Franklin ter Horst [www.franklinterhorst.nl]

De hele wereld heeft kunnen zien hoe in augustus 2005, 8500 Joodse mannen, vrouwen en kinderen uit hun Bijbelse erfdeel Gaza zijn verdreven, als onderdeel van een akkoord over de status van de Joodse dorpen (nederzettingen) in Samaria en Judea tussen Israël en de Verenigde Staten. Deze overeenkomst vormde de basis voor de terugtrekking uit Gaza. De voormalige Amerikaanse president George W. Bush stuurde zelfs zijn puppet Condoleeza Rice naar Israël om te controleren of de ontruiming wel geheel volgens plan verliep.

De ‘deportatie’ moest een positieve impuls geven aan de vredesinitiatieven zoals beschreven in de Roadmap maar daar is – zoals door velen ruim van tevoren voorspeldt – helemaal niets van terechtgekomen. Het was een gebaar van goede wil en de hoop op vrede, maar Israël kreeg daar alleen maar meer terreur en duizenden raketten voor terug. De “Prince of War” Barack Hoessein Obama heeft er voor gekozen het door Bush met Israël gesloten akkoord te negeren, en zelfs eenzijdig te herroepen en de definitie van “nederzettingen” uit te breiden naar wijken van Jeruzalem.

Lees verder