Geen heropbouw, eerst wapens en raketten: Hamas test andermaal raketten uit overzee

qassam10

Terwijl het stof en de kruitdampen van de recente zomeroorlog van Hamas tegen Israël amper zijn neergeslagen en duizenden huizen in de Gazastrook in puin liggen, bereidt Hamas reeds zijn volgende offensief tegen de Joodse staat voor. Kosten noch middelen worden gespaard om de geslonken wapenvoorraad weer aan te vullen, al het geleverde cement wordt gebruikt om het zwaar beschadigde tunnelnetwerk te herstellen en verder uit te breiden richting Israëlisch grondgebied.

Echter, van een heropbouw van Gaza wil Hamas voorlopig niets weten. Het volk van Gaza krepeert, maar de jihadis van Gaza hebben duidelijk hun prioriteiten elders gelegd: Eerst Israël vernietigen en dan… is er vrede? Nou ja, niet echt. Maar wie kan het wat schelen hoe het met het gewone volk van Gaza gaat? Westerlingen zijn er het hart van in maar in Gaza aan de top zelf? Niemand. Intussen gaat Hamas verder met het uittesten van nieuwe raketten, maar dan wel voorlopig richting Middellandse Zee.

Sinds op 26 augustus 2014 een voorlopig staakt-het-vuren werd bereikt met Israël en aldus een einde maakte aan Operation Protective Edge, zijn Hamas en confrater in de terreur de (Palestijnse) Islamitische Jihad en uiteraard with a little help from Qatar, Turkije en Iran, nieuwe lange-afstandsraketten beginnen uittesten om de ballistische capaciteiten ervan te verbeteren ter voorbereiding van de volgende  aanvalsoorlog tegen Israël.

duganit-nisanitEen vrij cynisch facet aan dat testprogramma is dat de lanceringen richting Middellandse Zee gebeuren vanuit enkele voormalige Joodse kolonies van Gush Katif, die er sinds de ontruiming in 2005 in ruïnes bijliggen.

De puinen van de eens zo prachtige Israëlische dorpen Dugit en Nisanit (zie plaatjes onderaan) dienen thans als oefenterrein voor de terroristenmilities van Hamas en Islamitische Jihad en in het bijzonder als lanceerterrein voor hun raketten met inbegrip van de M-75 lange afstandsraket.

Gisteren, maandag 26 januari 2015, werden minstens 10 van dergelijke raketten afgevuurd naar de zee. Tijdens Operation Protective Edge bereikten enkele raketten van het type M-75 de buitenwijken van Haïfa met name in Hadera helemaal in het noorden van Israël. Vorige maand midden-december ’14 vuurde Hamas eveneens twee raketten af richting zee en testte verschillende andere projectielen uit.

Uiteraard wordt een en ander nauwgezet gevolgd door het IDF en de Israëlische veiligheidsdiensten. Vorig jaar vertelde een hoge officier van de Israëlische Marine aan The Jerusalem Post dat Hamas routinematig experimenten uitvoert en hun raketten controleert. “Dit maakt deel uit van hun eigen wapenproductie. Wij hebben aan het einde van de [zomer] oorlog geen ogenblik getwijfeld dat hun focus zou liggen bij het maken van [nog] meer wapens. Wij monitoren elke dergelijke lancering en noteren de kwaliteit van de raket en zijn bereik,” zei de officier.

Echter, Hamas voert niet enkel testen uit. Sinds in augustus het staakt-het-vuren inging hebben terroristen van Hamas en/of gelieerde Palestijnse terreurorganisaties tot driemaal toe het bestand gebroken door raketten en mortiergranaten af te vuren naar Israël, hoewel Hamas ontkende hiervoor aansprakelijk te zijn. De meest recente aanval gebeurde vorige maand, enkele dagen voor de laatste raketlanceertest en een dag nadat Hamas zijn grootste militaire oefeningen hield op de puinen van de voormalige Israëlische dorpjes Dugit en Nisanit [!]

door Brabosh.com

Hieronder twee plaatjes van de Joodse ‘kolonie’ Nisanit, die in 1984 in Gaza werd gesticht en waar ca. 900 Joodse mensen, zowel orthodoxen als seculieren, samenleefden en het land in ontwikkeling brachten. Nisanit was daarmee de grootste Joodse gemeente in het noorden van de Gazastrook kort aan de grens met Israël. Het eerste plaatje toont hoe Nisanit eruit zag vóór de gedwongen ontruiming. Het volgende plaatje toont de ruïnes van Nisanit nadat op 21 augustus 2005 het IDF het dorp ontruimde en de sleutels overhandigde aan Hamas. Het verschil tussen een land mét of een zónder Joden is voor iedereen duidelijk…

nisanit01
nisanit02

Hamas verdiende ca. 37 miljoen euro aan ‘taks’ heffingen op Israëlische invoer

Kerem-Shalom-CrossingOorlog of geen oorlog: Doorlopend staan dagelijks tientallen vrachtwagens volgepakt met ladingen voeding, zuivelproducten,  bouwmaterialen, textielproducten e.a. bestemd voor Gaza, in lange rijen aan te schuiven aan de Gazaanse/Israëlische grens ter hoogte van de Kerem Shalom grensovergang. Dat u daar niks over hoort, is niet onze schuld maar uw westerse anti-Israël en anti-Joods gezinde media die het systematisch vertikken om positief te berichten over de Joodse staat.

“Veel Gazanen zouden niets liever wensen dan dat het IDF Hamas uit de Strook zou schoppen en de Joden terugkeren naar Gush Katif.”
[Shalom Bear, 2 januari 2015 in JP – bron]

Ondanks wat verondersteld werd te zijn een volledige terugtrekking uit de Gazastrook en het feit van de directe grensovergang met Egypte, krijgt Israël nog steeds de voorkeur en blijft soms de enige keuze voor de inwoners van Gaza die goederen en koopwaar willen importeren en exporteren. En Hamas terroristen verdienen een aardig bedrag aan deze hele handel, volgens een bericht van het Israëlische dagblad Makor Rishon.

Nadat Israël in 2005 alle Joden volledig had geëvacueerd uit de Gazastrook en Gush Katif ontruimde, nam de Palestijnse Autoriteit de hele zaak over. Maar in 2007 nam Hamas met veel geweld de Gazastrook over en slachtten hun politieke tegenstanders af. Sinds de staatsgreep van de terreurgroep Hamas, heeft deze organisatie alles voor het zeggen in de Gazastrook. Ondanks het feit dat Hamas sindsdien onafgebroken aan de macht is, is de civiele handel met Israël gewoon blijven verder draaien.

Lees verder

Negen jaar na ontruiming van Gush Katif in Gaza verkeren geëvacueerden nog steeds in nood

gaza-dis

De grote blunder van Sharon
Op 4 februari 2004 diende de zogeheten Israëlische ‘Havik’, premier Ariel Sharon, een plan in dat de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook beoogde en dat op 26 oktober 2004 door de Knesset met een krappe meerderheid werd goedgekeurd. Gush Katif werd na het einde van de Zesdaagse Oorlog vanaf begin 1968 herbewoond door Joodse Israëliërs.

Sharon wilde hiermede een vacuum creëren, waardoor de Palestijnen misschien geneigd zouden worden om de Tweede ‘Al Aqsa’ Intifada te beëindigen en opnieuw het vredesproces te hervatten. Niemand had blijkbaar gemerkt dat de Havik van weleer een grijze Duif was geworden. Echter, het plan bleek spoedig vervuld van puur zelfbedrog.

Exodus in Gush Katif
Gedwongen Exodus in Gush Katif van en door de Joden

In 2005 liet Sharon zijn illustere ‘disengagement‘ plan uitvoeren. Iedereen herinnert zich nog goed de dramatische beelden van de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 8.600 Joden uit de Strook alsof het gisteren was. Dat plan omhelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook en de feitelijke ontmanteling van 17 nederzettingen van Gush Katif, ontruiming die voltooid werd op 1 september 2005.

Bovendien werden conform het disengagement plan op 22 september 2005 nog eens vier nederzettingen in het noorden van de Westbank ontruimd. Dat detail herinnert zich blijkbaar niemand meer. De ca. 1000 bewoners en hun 270 gezinswoningen in Ganim, Kadim, Sa-Nur en Homesh werden met bulldozers van het IDF platgewalst, zonder dat daarvoor ook maar iets voor in de plaats werd teruggevraagd aan de Palestijnen.

Met zijn grotesk disengagementplan voor Gaza en de Westbank hoopte Ariel Sharon de terreurorganisatie Hamas en het andere dozijn gelieeerde Palestijnse terreurgroepen die met z’n allen de Strook controleerden, wat milder te stemmen en “dat zij nu wel uit eigen beweging en als een loyaal gebaar van goodwill zouden ophouden Israël te bestoken met raketten en mortiergranaten.” Nou ja…

Een grote vergissing zo zal weldra blijken, die aan beide zijden het leven aan velen zal kosten. Hamas beschouwde Israël’s terugtrekking als een feitelijk teken van zwakte en riep prompt de overwinning op de Joodse staat uit. De aanvallen met raketten en mortiergranaten namen opnieuw in alle hevigheid toe, met een Hamas dat reeds hardop droomde van de uiteindelijke vernietiging van de Joodse staat.

Die geweldstoename zal uiteindelijk leiden tot militaire zelfverdedigingsoffensieven van Israël tegen Hamas en Co. Een eerste maal in december 2008 (Operation Cast Lead), dat nog een kort vervolg kreeg in november 2012 (Operation Pillar of Defense).

Video: De val van Nezarim, de laatste Joodse gemeenschap van Gush Katif

Negen jaar nà het debacle van Gush Katif
Slechts weinigen stellen de vraag hoe het intussen deze grote groep Joden is vergaan sinds ze negen jaar geleden werden verdreven uit hun huizen, boerderijen, serres en landerijen. Van de 1800 verdreven gezinnen werden voor ca. 480 onder hen een ‘tijdelijk’ onderkomen gevonden in Nitzan, in afwachting van hervestiging elders in Israël. De meesten van hen wachten nog altijd…

gush-deportEén van de getroffen families is het gezin Saperstein dat, wonend in een bungalow in de ‘caravilla’ van Nitzan, tot op vandaag ‘wacht’ op hulp van de Israëlische regering. Toen de thans 73-jarige Rachel Saperstein en haar echtgenoot twintig jaar geleden naar Gush Katif verhuisden dachten ze dat het voor altijd zou zijn.

“Gush Katif was gelegen pal aan de kust van de Middellandse Zee en het was er zo mooi,” vertelde zij in een interview aan The Media Line. “We bouwden er een prachtig huis en we dachten dat we daar oud zouden kunnen worden.” Echter, negen jaar geleden liet Ariel Sharon het gezin manu militari verdrijven uit Gaza. Sharon rust intussen onder de zoden, maar de gevolgen van zijn beslissingen wegen tot op heden bijzonder zwaar op de slachtoffers.

“Er is niks ergers voor een mens dan te kijken hoe het Israëlische leger – het leger waar we van houden – binnenkomt en ons uit ons huis neemt,” vertelt Rachel. “Deze drie kleine vrouwelijke soldaten kwamen binnen en zeiden: ‘Meneer en mevrouw Saperstein, wij zijn hier op het bevel van de Israëlische regering om u te vertellen dat u uw huis moet verlaten.” Ik keek naar deze drie kleine meiden en zei: “U zult zich deze dag blijvend herinneren dat u op deze dag Joodse grootouders uit hun huis heeft gezet in Israël.”

Caravilla van Nitzan in Israël

‘Caravilla’ in Nitzan
Saperstein werd met brute kracht opgepakt door enkele soldaten en haar huis buiten gedragen. Een jaar lang woonde zij en haar man in een kleine hotelkamer in Jeruzalem. Daarna verhuisden zij naar het stadje Nitzan (plaatje hierboven) in het zuiden van Israël waar hen een ‘caravilla’ werd gegeven, een soort grote mobil home of bungalow, in afwachting dat hun nog nieuw te bouwen woning zou klaarkomen. Zij zouden slechts drie jaren in Nitzan moeten blijven wonen.

caravilla-nitzan2Dat is thans acht jaar geleden en niets dat erop wijst dat ze binnenkort hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken. “Ze gaven ons een bedrag en zeiden ‘Dat is het. Ga en bouw je huis,” vertelde ze.

“Wel ja, de prijzen zijn sindsdien zodanig gestegen dat we thans een half afgewerkt huis hebben. We hebben er een vloer in gelegd maar we hebben geen geld om het af te werken.” Ze zei dat honderden families in eenzelfde situatie verkeren en financieel niet in staat zijn om hun huizen af te bouwen.

Zowat 1.800 families werd in 2005 uit Gaza geëvacueerd. Tot dusverre zijn ongeveer de helft ervan in hun nieuwe permanente huizen getrokken, en de andere helft huurt appartementen of woont hier in Nitzan.

De Israëlische regering zegt dat het alles heeft gedaan wat mogelijk was om de geëvacueerden van Gush Katif te helpen een nieuw en succesvol leven op te bouwen. De meeste families kregen een bedrag toegewezen dat schommelde tussen 337.000 euro en 562.000 euro afhankelijk van hoelang zij in Gush Katif hadden gewoond en hoe groot hun huizen daar waren. Sommige boeren ontvingen zelfs grotere sommen geld.

Tegelijkertijd is de werkloosheid onder de geëvacueerden van Gush Katif één van de hoogste van het land. Daar waar de gemiddelde werkloosheidsgraad schommelt op ca. 6 procent, bedraagt die onder de geëvacueerden van Gush Katif bijna 25 procent. Vele van deze werklozen leven louter van de sociale bijstand van de regering eerder dan om nieuwe huizen te bouwen.

In 2010, bevond een onderzoekscomité van de regering, geleid door de gepesioneerde rechter Eliahu Matza, dat zowel de geëvacueerden als de regering verantwoordelijk waren voor de moeilijkheden waarmee zij nog steeds te kampen hebben. Volgens het verslag hebben de geëvacueerden te maken met een logge bureaucratie en een “ongevoelige staatsmentaliteit.” De geëvacueerden kregen het verwijt te horen van het “stellen van buitensporige eisen.”

Sommige van de geëvacueerden zoals Miriam Bublil, hebben met succes nieuwe huizen gebouwd en zijn verder doorgegaan met hun leven. Tegewoordig leidt zij het gemeenschapscentrum in Nitzan net zoals zij dat voordien deed in Gush Katif. “Dit is een plek om alle spanningen te vergeten en enkel plezier te maken,” zei ze over het gemeenschapscentrum. “Het was voor de kinderen erg belangrijk dat ik bij hen was in Gush Katif en dat ik nu ook hier bij hen ben.”

De Pulsa diNuravloek
De ontruiming van de 17 Israëlische gemeenten in Gush Katif en vier op de Westbank, leverde Sharon de vloek op van een groep aartsconservatieve chassidische rabbijnen die op 26 juli 2005 over hem de Pulsa diNura vloek (de vuurdood) uitspraken. Hetzelfde overkwam destijds de Israëlische premier Yitzhak Rabin, enkele dagen voordat hij op 4 november 1995 werd vermoord.

Vier maanden na de ontruiming door Israël van de Gazastrook en midden in het geweld dat hierdoor ontstond, werd werd de extreem zwaarlijvige premier Sharon in december 2005 ernstig ziek. Hij kreeg op 17 december 2005 een lichte beroerte, herstelde even, maar kreeg in januari 2006 enkele opeenvolgende hersenbloedingen waarop hij op 15 januari 2006 in een diepe coma verviel. Hij zal hieruit niet meer ontwaken en acht jaar later op 11 januari 2014 overlijden.

Het leek erop dat de vloek van de rabbijnen andermaal was uitgekomen. Anderen zagen daarin weer de straf van de Almachtige omwille van Gush Katif. Persoonlijk heb ik het Gaza debacle van Gush Katif bijgeschreven in het Grote Blunderboek van Israël. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal als je politici teveel macht geeft en het volk te weinig inspraak.

Kaartje met de 17 ‘nederzettingen’ van Gush Katif in Gaza 1968-2005

gaza-gush

door Brabosh.com


Bronnen:

  1. The Media Line:
    ♦ Nine Years Later, Gush Katif Evacuees Still Struggle; door Linda Gradstein [lezen]
  2. Haaretz:
    ♦ Seven years on, Gush Katif remains an unsettled question – With the administration that deals with Gush Katif evacuees set to close, many of the families remain in limbo; door Ido Efrat [lezen]
  3. Inside Israel:
    ♦ Homeward bound? – Maybe you really can’t go home again. But for a few former Gush Katif settlers now serving in the IDF, Operation Cast Lead is a long-awaited opportunity to return to the Gaza Strip [lezen]

RIP: Oud-generaal en premier Ariel Sharon overleden – Levensportret door Israel Heute +video

Ariel Sharon
Ariel Sharon
26 februari 1928 – 11 januari 2014

Heden namdidag is oud-IDF generaal en premier van Israël Ariel Sharon overleden. Volgende maand zou hij 86 jaar zijn geworden. Na zijn beroerte in 2006 heeft de Duitstalige TV-redactie van Israel Heute met historische originele opnamen een portret samengesteld van Sharon. Israel Today Nederland schrijft: “Hij werd beschouwd als een taaie vechter, maar hij hield ook van vioolspelen.

Exodus in Gush KatifWel ja, Sharon was dus ook maar een mens van vlees en bloed en helemaal niet die meedogenloze booswicht zoals hij werd omschreven in de westerse media. Ariel Sharon is beslist één van de grootste leiders van Israël, maar ook een van de meest controversiële. In binnen- en buitenland werd hij een ‘Havik‘ genoemd omwille van zijn soms harde standpunten.

Nochtans was het diezelfde vermeende ‘Havik’ die in 2005 zijn ‘disengagement‘ plan voorstelde en liet uitvoeren. De Havik was een Duif geworden. Dat plan omhelsde de eenzijdige terugtrekking van Israël uit de Gazastrook, de feitelijke ontmanteling van Gush Katif en de gewelddadige uitzetting in augustus 2005 van ca. 10.000 Joden uit de Strook zonder dat daarvoor in ruil ook maar iets werd gevraagd aan de Palestijnen.

Lees verder

Gazaanse land- en akkerbouw stuurt zijn zonen naar landbouwconferentie in Tel Aviv

bloemen-gaza2Bloemenkwekerij in Rafah, in het zuiden van de Gazastrook, overeind gehouden met de hulp van Nederlandse duiten. Wie maalt er om kinderarbeid en vrouwenrechten in Gaza? Iemand? Niemand! 

Het Israëlische leger heeft vorige week vijftig Palestijnse boeren uit Gaza uitgenodigd voor een landbouwconferentie in Tel Aviv, en hun vervoer geregeld. Het doel van het gebaar was de landbouwproductie te helpen stimuleren in de door Hamas geregeerde Gazastrook, en het ondersteunen van professionele samenwerking tussen boeren in Israël en in Gaza.

De bijeenkomst gaf de boeren uit Gaza ook de gelegenheid om hun producten te presenteren aan deelnemers uit de hele wereld. Israël is een wereldleider op het gebied van landbouwtechnologie, en de conferenties trekken doorgaans wereldwijd deelnemers. “Kopers van over de gehele wereld kunnen de Palestijnse producten bekijken,” zei Uri Madar, agrarisch officier bij het Israëlische leger.

Lees verder

Israël betaalt compensatie aan families van Palestijnen die gedood werden door Hamas

Hamasraketten

Als een nooit geziene beloning heeft de Israëlische regering de voorbije week meer dan twee miljoen sjekels overgedragen als betalingen ter compensatie van families van twee Palestijnse inwoners van de Gazastrook die werden gedood in 2005 door raketten die werden afgevuurd door terroristen van Hamas. Elke familie heeft een bedrag ontvangen ter waarde van NIS 1.070.000 (€ 224.000) ter compensatie voor de doden.

Volgens een nieuwsbericht op Kanaal 10 van zondag  ll., waren de twee Palestijnen tewerkgesteld in een serre in de ‘nederzetting’ Ganei Tal in de Gazastrook. Zij werden gedood toen een raket die werd afgevuurd explodeerde in hun werkplaats, bericht het TV nieuws. In zoverre The Times of Israel gisteravond kon achterhalen, ging het om een aanslag die plaatsvond op 8 juni 2005, toen twee Qassamraketten werd afgevuurd op de serres van Ganei Tal. De twee Palestijnen werden gedood evenals een Chinese arbeider. Vijf andere arbeiders raakten gewond.

Lees verder