Goldstone-rapport was slechts een politiek middel om Israël te demoniseren

Goldstone: There is no apartheid in Israel

bron: Ynet News

In een opiniestuk in de pro-Israëlische Amerikaanse krant The New York Times van gisteren 31.10 schrijft rechter Richard Goldstone, bekend van het Goldstone Rapport, dat “niets in Israël in de nabijheid komt van de definitie van Apartheid.” De rechter verdedigt ook de anti-terrorismemaatregelen van Israël. “De beschuldiging dat Israël een Apartheidstaat is, is vals en boosaardig die de vrede en harmonie eerder uitsluit  dan ze bevordert.”

Richard Goldstone: Ich habe es nich gewusst

Goldstone, van wie het VN-rapport omtrent de Israëlische Operatie Gesmolten Lood [Op. Cast Lead] in de Gazastrook het symbool werd van de anti-Israëlische hetze over de hele wereld, publiceerde eerder in de krant The Washington Post een pro-Israëlisch artikel. In april jongstleden leek Goldstone zijn bevindingen in zijn rapport te willen intrekken, toen hij schreef dat “Als ik toen geweten had wat ik nu wist, zou het rapport er helemaal anders hebben uitgezien.”

Goldstone, die diende op het Hooggerechtshof van Zuid-Afrika tijdens de de periode van het Apartheidsregime, zei “Terwijl ‘Apartheid’ een bredere betekenis kan hebben, roept het gebruik [van die term] op tot de situatie zoals die was in het pre-1994 Zuid-Afrika. Het is een oneerlijke en onnauwkeurige laster jegens Israël, berekend om de vredesonderhandelingen eerder te vertragen dan vooruit te laten gaan.”

“In Israël,” schrijft Goldstone, “is er geen Apartheid. Niets daar benadert de definitie van Apartheid onder het Statuut van Rome van 1998.” De Zuidafrikaanse rechter maakt het onderscheid tussen Israëlische Arabieren en Palestijnen aldus: “De Israëlische Arabieren hebben kiesrecht, hebben politieke partijen en vertegenwoordigers in Knesset en beschikken over stimulerende posities, inbegrepen in het Hoogste Gerechtshof. Arabische patiënten liggen zij aan zij naast Joodse patiënten in de Israëlische ziekenhuizen, die een identieke medische verzorging ontvangen.”

Goldstone negeert de problemen niet en zelfs niet de discriminatie waaronder Israëlische Arabieren lijden. “Maar het is geen apartheid die de bewust scheiding als ideaal verkondigt,” beklemtoonde hij. Kijkend naar de situatie in de Westbank Judea & Samaria, zegt Goldstone dat de situatie daar complexer is. “Maar het is hier evenmin de bedoeling om er een geïnstitutionaliseerd regime van systematische onderdrukking en overheersing door één rassengroep te handhaven. Dit is een kritiek onderscheid, zelfs wanneer Israël druk legt op de Palestijnen,” schrijft hij.

De rechter komt ook op voor de verdediging van de anti-terrorismemaatregelen van Israël. “Zolang de burgers van Israël bedreigd worden door aanslagen vanuit de Westbank Judea & Samaria, zal Israël wegversperringen en gelijkaardige maatregelen handhaven die noodzakelijk zijn voor haar zelfverdediging, zelfs indien de Palestijnen zich [door die maatregelen] onderdrukt voelen.”

Wat vaak door linkse activisten als de Apartheidsmuur wordt genoemd, is volgens Goldstone in feite een “veiligheidsbarrière die opgetrokken werd om de onverminderde terroristenaanslagen  tegen te houden; terwijl anderzijds in plaatsen zwaar geleden wordt onder die maatregel, heeft het Israëlische Hooggerechtshof de staat in veel gevallen opgedragen om de route [van de Veiligheidsmuur] te verleggen om onredelijk lijden te minimaliseren.”

Tijdens de Israëlische defensieve oorlog tegen Hamas in de Gazastrook [Operation Cast Lead] in een poging om een einde te maken aan de beschieting met raketten en mortiergranaten van willekeurige burgerdoelwitten en Joodse gemeenschappen in het zuiden van Israël, was huidig oppositielieider in de Knesset Tzipi Livni (midden) minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet van Ehud OIlmert (rechts), de toenmalige premier van Israël.

Olmert: There can be no forgiveness for Goldstone

De ommekeer van rechter Richard Goldstone ‘s “valse, gemene” laster jegens Israël is een onbeholpen poging “om zijn geweten te zuiveren,“ zegt de vroegere Israëlische premier in een artikel in The Jersualem Post, waarin hij tegelijk oproept tot een regimewissel in de Gazastrook.

Goldstone: Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik een ander rapport geschreven

Ehud Olmert, die eersteminister was ten tijde van Operation Cast Lead [Op. Gegoten Lood], heeft de “herziening“ door rechter Richard Goldstone van de belangrijkste beschuldigingen jegens Israël over die oorlog, afgedaan als “too little and too late” [ruim onvoldoende en ruim te laat].

Hij heeft ook de Goldstone Commissie en andere “schijnheilige organisaties“ ervan beschuldigd van het verstevigen van de terroristengroepen, het verzwakken van de gematigden [onder hen] en het verergeren van het lijden van burgers aan beide kanten.

In een artikel in The Jerusalem Post van gisteren vrijdag, die zijn eerste formele reactie is op de recente plotselinge ommekeer van Goldstone, schrijft Olmert dat de rechter “zich niet kan verlossen van zijn persoonlijke verantwoordelijkheid voor de compleet foute en gemene beschrijving van wat werkelijk in Gaza gebeurde.”

Olmert noemt het artikel van Goldstone in The Washington Post van 1 april  j.l. waarin de rechter zijn belangrijkste beschuldigingen jegens Israël terugtrekt met name dat Israël opzettelijk op burgers zou hebben gevuurd, “een povere poging om zijn geweten te zuiveren… Het betreuren van conclusies en die opnieuw in overweging nemen, zijn niet voldoende en kunnen ook nooit voldoende zijn.”

Olmert verwijt de Goldstone Commissie dat zij een “vergevingsgezinde houding aannam tegenover de activiteiten van de Palestijnse terreurorganisaties“ en die de mishandeling van haar eigen burgerlijke bevolking aantoonde. “Later heeft het rapport Israël ernstig besmeurd en zware schade toegebracht. De Israëlische militairen, die naar een gerechtvaardigde en morele verantwoorde missie werden uitgezonden om haar burgers te verdedigen, werden als gevolg [van die lastercampagne veroorzaakt door het rapport] nadien in vele landen opgevoerd als gezochte misdadigers. Is dat moreel [verantwoord] of gerechtvaardigd?“

“Er kan geen vergeving zijn voor zulk een éénzijdig rapport. Er kan geen genade zijn voor hen die dergelijke schade aan de staat Israël, haar status, reputatie en imago heeft veroorzaakt,” schrijft de vroegere eersteminister, die zijn overtuiging herhaalt dat hij correct heeft gehandeld om destijds niet te willen samenwerken aan een commissie die “bij voorbaat reeds overtuigd was van de schuld van Israël, nog vooraleer het onderzoek was gestart.”

Goldstone, die in het bewuste artikel in de Post schreef dat “als ik toen had geweten wat ik nu weet, zou het Rapport Goldstone een verschillend document zijn geweest,” klaagde destijds over het gebrek aan de wil van Israël om “samen te werken met ons onderzoek,“ maar erkende tegelijk ook dat de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, die de opdracht gaf tot het samenstellen van dit rapport, een “geschiedenis heeft van bevooroordeeldheid jegens Israël”, een feit dat “door niemand wordt ontkend.”

Ook in in zijn artikel in The Jerusalem Post roept Olmert op tot een “regimeverandering“ in Gaza, verklarend dat het volk er wordt gegijzeld door de terreurorganisaties en een “betere toekomst” verdient.

Videoclip: de wereld veroordeelt Israël en… vergist zich

Bronnen: The Jerusalem Post: Olmert: There can be no forgiveness for Goldstone van 15 april 2011; Goldstone’s regrets are too little, too late door Ehud Olmert van 15 april 2011; The Washington Post: Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes door Richard Goldstone van 1 april 2011; The Jerusalem Post: Livni: Cast Lead was justified with or without Goldstone door Rebecca Anna Stoil van 3 april 2011

Een groepje mensen die op één of meerdere manieren betrokken of actief zijn in de mediasector klagen de selectieve berichtgeving aan van de Vlaamse pers in volgend opiniestuk.

Wereldnieuws… maar niet bij ons

Groot nieuws op diplomatiek vlak, rechter Richard Goldstone, die de gelijknamige VN commissie voorzat die de Gaza oorlog van 2009 tussen Israël en Hamas onderzocht, heeft afgelopen zaterdag in de Washington Post een opmerkelijke bocht gemaakt. Zo opmerkelijk zelfs dat de inkt nog niet droog was of de diplomatieke gevolgen van deze ommezwaai werden al snel duidelijk. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuur over de ganse wereld en alle buitenlandredacties gingen ermee aan de slag. Maar we nemen het de Vlaamse lezer niet kwalijk dat hij van niets afweet, want dit wereldnieuws, dat al dagenlang koppen scoort in onze buurlanden kwam bij ons simpelweg niet aan bod!

U bent ondertussen waarschijnlijk al super benieuwd waarover het gaat? Goldstone schreef in een opiniestuk: “We weten nu veel meer over wat er is gebeurd in de Gaza-oorlog. Als ik toen wist wat ik nu weet, zou het Goldstone-rapport een ander document zijn geweest.” En even later volgt de apotheose van zijn artikel waarin zijn conclusie luidt dat “Israël burgers niet opzettelijk heeft aangevallen” en dat er ook nooit sprake was van een “algemene politiek” om dat te doen.

Een diplomatieke aardverschuiving kan je dit gerust noemen omdat het eerder opgestelde rapport Israël wel met de vinger wees voor schendingen van het oorlogsrecht, net vanwege die “bewuste” aanvallen op burgers. Maar de vele nieuwe rapporten, de opeenvolgende openbaringen van nieuw feitenmateriaal, video-opnamen en forensische bewijzen schetsen dus een ander beeld. Het bijgestelde beeld toont nu een leger dat militaire doelwitten viseert maar daarbij ook burgerslachtoffers maakt. Dat laatste is voor ons spijtig genoeg ook niet onbekend door onze Belgische deelname aan de internationale coalitie in Afghanistan waar elk jaar eveneens honderden burgers omkomen. En eveneens zonder een doelbewuste politiek om die burgerbevolking te viseren.

Goldstone prees vervolgens de manier waarop Israël de voorbije maanden de honderden incidenten, waarnaar zijn rapport verwees, heeft onderzocht. Ook het vermoedelijke aantal burgerslachtoffers dat in Gaza viel werd de afgelopen paar maanden drastisch bijgesteld, van 1100 naar 400. De cijfers van Hamas, die nu toegeven dat meer dan 700 militanten omkwamen in de gevechten, liggen nu plots zeer dichtbij de door Israël aangehaalde aantallen. Maar als het op Hamas aankomt blijft Goldstone bij zijn eerdere standpunten: de terreurorganisatie heeft altijd bewust burgers geviseerd en heeft ook niets ondernomen om dat op te helderen.

De Israëlische premier Netanyahoe vroeg ondertussen de intrekking van het Goldstone rapport terwijl ook het Amerikaanse State Department al reageerde: “Wij hebben steeds gesteld dat wat ons betreft er geen enkel bewijs was dat Israël bewust burgers wilde treffen”.

Bij onze noorderburen (en overal elders ter wereld) staan de kranten al enkele dagen bol van dit nieuws, koppen als “Goldstone rechtzetting is PR slag voor Israël” of “Goldstone rapport was slechts politiek middel of nog “Goldstone staat niet meer achter Goldstone-rapport” verschijnen in Trouw, De Telegraaf, Hp De Tijd, De Volkskrant, het Parool en het NRC Handelsblad en ook alle overige Nederlandse kranten besteden uitvoering aandacht aan de opmerkelijke ommekeer.

Maar bij ons in Vlaanderen? Oorverdovende stilte. Alleen De Standaard bracht het nieuws maar besteedde er met een klein artikel– minder dan honderd woorden – bijzonder weinig aandacht aan. De Morgen, die normaliter altijd zeer gretig bericht over het Midden-Oosten en Israël wil er geen woorden aan vuil maken, hetzelfde voor Gazet Van Antwerpen, Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad en de VRT. Geen bericht hieromtrent was er te vinden bij deredactie.be, het Journaal en evenmin bij het duidingsprogramma Terzake. Toen de conclusies van het Goldstonerapport werden bekend gemaakt waren onze Vlaamse buitenlandredacties nochtans bijzonder ijverig. Het aantal artikels waarin Israël het toen moest ontgelden is haast niet te tellen.

We vragen niet dat de media nu klakkeloos de kar van Israël zou trekken zonder kritische vragen te stellen. Die zijn er genoeg zoals, wat met de drie andere opstellers van het rapport? Of waarom vraagt Goldstone geen intrekking van zijn verslag bij de VN? En ook het valide verwijt aan Israël dat, bij wijze van reflex, van meet af aan geweigerd heeft aan het onderzoek van Goldstone mee te werken. Als gevolg daarvan kon niet anders dan een eenzijdig en negatief beeld over het optreden van Israël tijdens de Gaza- oorlog ontstaan. Zo blijkt nu dat voor dit onjuiste beeld niet alleen Goldstone maar ook Israël mede verantwoordelijk is.

Maar zelfs dat zagen we dus niet in onze pers. Men kan haast niet anders dan besluiten dat nieuws waarbij Israël in een slecht daglicht wordt gesteld prominente aandacht krijgt in onze pers, terwijl eerder positieve informatie over het land geen nieuwswaarde blijkt te hebben, ook al oordeelt de voltallige wereldpers daar eensluidend anders over.

Is het achterhouden van deze informatie in de Vlaamse pers een gevolg van onkunde of kwaadwilligheid ? Neen, zo ver reikt onze conclusie niet. Wij zijn zelf op één of meerdere manieren betrokken met of actief in de mediasector en weten dat de hand in eigen boezem steken nooit een gemakkelijke zaak is. Het is echter wel de enige eervolle en juiste manier van handelen. Richard Goldstone gaf alvast het goeie voorbeeld wanneer nieuwe feiten hem tot een andere conclusie noopten. Wij hopen dat de Vlaamse pers hier iets uit zal leren en haar publiek dit belangrijk nieuws niet langer zal onthouden.

Getekend,
Luckas Vander Taelen, journalist reportagemaker
Michael Freilich, hoofdredacteur journalist
Carl Decaluwé, mediacommissie Vlaams Parlement
Hans Knoop, Midden-Oostencorrespondent
Jurgen Verstrepen, radio- en TV-maker
Reddy Demey, oud VRT-journalist
Benno Barnard, auteur columnist
Prof. dr. Klaas Smelik, publicist

Goldstone-rapport was slechts politiek middel

door Ronny Naftaniel

De commissie-Goldstone heeft een oordeel geveld dat ze helemaal niet had mogen vellen.

Rechter Goldstone heeft verklaard dat zijn onderzoek ‘ een ander rapport’ zou hebben opgeleverd als Israël had meegewerkt met zijn commissie. Dat heeft verontrustende implicaties. Betekent dit dat internationale juridische procedures geen garantie bieden voor een rechtvaardige behandeling van staten die de rechtsgeldigheid van die procedures niet erkennen? In het strafrecht is het de taak van de openbare aanklager overtuigend bewijs van schuld te leveren, ongeacht hetgeen de verdediging aanvoert.

Ronny Naftaniel

Goldstone legt in artikel in The Wall Street Journal niet uit hoe zijn Commissie een oordeel kon vellen zonder haar bewijsvoering rond te hebben, waardoor je achteraf moet stellen dat zijn Commissie in de meest elementaire betekenis gefaald heeft.

Door dit falen moet de Algemene Vergadering van de VN het Goldstone-rapport intrekken. Hetzelfde geldt voor alle regeringen en parlementen die de conclusies van het Goldstone-rapport als uitgangspunt hebben genomen voor hun reactie op de Israëlische inval in Gaza. Dat deed bijvoorbeeld het Europees Parlement in een omstreden resolutie van 10 maart 2010 en de Nederlandse regering die meende dat beide partijen zich mogelijk ‘schuldig hebben gemaakt aan schending van humanitair oorlogsrecht en/of oorlogsmisdrijven’. Zij noemde dat ‘ernstig en verontrustend’ en vond ‘grondig onderzoek’ noodzakelijk. Deze conclusies kunnen niet overeind blijven.

Te laat omschrijft Goldstone zijn commissie nu als slechts een ‘fact finding missie’. Daarmee bagatelliseert hij het juridische karakter ervan. In werkelijkheid was het een gerechtelijk instrument van de VN, met als opdracht alle schendingen van het internationaal humanitair recht en mensenrechten te onderzoeken, die zouden hebben plaatsgevonden tijdens de 22 dagen durende gevechtshandelingen. Over dat mandaat bestond al van meet af aan groot onbehagen in Israël, omdat het de acht jaren van raketbeschietingen vanuit Gaza die aan Operatie Cast Lead vooraf gingen, onbesproken laat.

Stel dat je iemand neerschiet die op je afstormt met een mes. Zou je dan akkoord gaan met een proces dat uitsluitend kijkt naar wat er gebeurde nadat jij de trekker overhaalde?

Met de herroeping van belangrijke elementen van zijn eigen rapport zegt Goldstone in feite dat de internationaal-rechtelijke procedure waarover hij de leiding had al vanaf het begin onrechtvaardig is geweest. Dat het slechts een politiek middel was, een podium voor bittere woorden, vermomd als juridisch middel. Had Israel werkelijk moeten meewerken aan deze façade? Zou enig zichzelf respecterend land zoiets doen?

Om die reden wordt Goldstones opiniestuk in The Washington Post in Israël gezien als een te late bekering. Het ressentiment tegen de Zuid-Afrikaanse rechter is in Israël zo groot, dat hij helemaal opnieuw in de pek met veren werd gezet.

Maar Goldstone hoeft zich niet te schamen. Hij heeft uit eigen vrije wil grote integriteit en publieke moed getoond. Zijn critici, die nu in blinde woede op hem in hakken, zouden er goed aan doen een voorbeeld aan hem te nemen als zij een beetje bekoeld zijn.

De les die Israël uit het gebeuren moet trekken is niet dat het, zoals de rechter suggereerde, moet meewerken aan ondeugdelijke procedures. Israël moet hieruit leren dat het zijn eigen, onbevooroordeelde onderzoeken moet instellen naar het eigen handelen. De bevindingen moeten serieus worden genomen en mogelijke schenders van mensenrechten dienen te worden bestraft.

Zoals Goldstone zelf opmerkte: ‘Israël heeft aanzienlijke middelen ingezet om ruim 400 beschuldigingen te onderzoeken op operationele misdragingen in Gaza.’ Dat speelde een belangrijke rol in Goldstones besluit om zijn oordeel te herzien.

Goldstones ommekeer laat zien dat uiteindelijk de innerlijke drang naar zelfreflectie en rechtvaardigheid in een democratie het kan winnen van zelfs het meest geraffineerde schijnproces.

Bronnen: De Volkskrant: Rapport-Goldstone was slechts politiek middel door Ronny Naftaniël van 6 april 2011

Goldstone voor het Strafhof dagen

Israëlisch parlementslid Danny Danon [van de Likoedpartij van Netanjahoe] heeft de hulp ingeroepen van Joods-Amerikaanse advocaten om een dossier wegens laster samen te stellen dat zal dienen om een proces aan te spannen jegens de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone na zijn gedeeltelijk intrekken van zijn fel omstreden oorlogsrapport omtrent de zelfverdedigingsoorlog van Israël in de winter van 2008-2009 tegen de terreurgroep Hamas die sinds 2007 autonoom de Gaza bestuurt en in een ijzeren tang houdt geklemd. Parlementslid Danon: Het Goldstone “Rapport is de versie anno 2010 van het Bloedsprookje.“

Danny Danon: Goldstone Rapport is eigentijdse versie van Bloedsprookje

De Rechter Richard Goldstone zal zich moeten verantwoorden voor een rechtbank voor laster na zijn intrekken van zijn Rapport over Operation Cast Lead [Op. Gegoten Lood], waarin hij Israël van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid beschuldigde. Parlementslid Danny Danon verblijft momenteel in de Verenigde Staten en heeft een aantal Joods-Amerikaanse procureurs aangetrokken die bereid zijn gevonden om gratis een proces tegen de Zuid-Afrikaanse rechter in te dienen.

Een verzoek zal volgende week voor het Districts Gerechtshof van de Amerikaanse stad New York worden ingediend, waarin de aanklagers een formele verontschuldiging en een symbolische financiële compensatie voor de Staat Israël zullen eisen. Een tweede proces kan in een Israëlisch hof worden ingediend wanneer Goldstone in Israël aandoet. Het besluit om een proces aan te spannen is een rechtstreeks gevolg van het artikel van de rechter dat op 1 april 2011 in The Washington Post verscheen en waarin hij toegeeft dat zijn rapport significante schade heeft berokkend aan de Staat Israël zowel in de Verenigde Naties als internationaal.

Ondanks zijn intrekken, kondigde aan Goldstone hij niet van plan is om te trachten het rapport te repareren. Het Rapport Goldstone is de versie van 2010 van de bloedfabel. Het verdraaide beeld dat Goldstone van de Staat Israël afschilderde heeft schade veroorzaakt, veroorzaakt nog steeds schade en zal Israël en zijn burgers blijven beschadigen al de jaren die nog moeten komen. Een openbare verontschuldiging die in elk land wordt gepubliceerd zou het reeds aangerichte kwaad kunnen milderen,“ verklaarde Danon.

Bronnen: Ynet News: Goldstone to face libel suit door Attila Somfalvi van 7 april 2011 en US doubts Goldstone report can be fixed van 6 april 2011 en Goldstone won’t help us van 4 april 2011 en Small victory for Israel door Eitan Haber van 3 april 2011;

Goldstone’s spijt en

Palestijnse hoop op nieuwe VN fouten

door Missing Peace

In dit nieuwe bulletin drie zaken die het politieke nieuws in de Israëlische media de afgelopen week bepaalden. De opstanden in de Arabische landen zijn nog altijd voorpagina nieuws, maar ook het PA plan om via de VN unilateraal een Palestijnse staat uit te roepen kreeg veel aandacht. Dat nieuws werd echter verdrongen door de opmerkingen van de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone in een opinieartikel dat afgelopen vrijdag verscheen in de Washington Post.

Goldstone’s mea culpa

In dat artikel nam Goldstone duidelijk afstand van sommige conclusies uit het in september 2009 gepubliceerde UNHCR rapport over de Gaza oorlog. Al in de openingsalinea van zijn artikel schreef Goldstone dat indien de commissie in 2009 had geweten wat men nu weet, dat dan het Goldstone Rapport een ander document was geworden.

Hij verklaarde verder dat – in tegenstelling tot de conclusies van het Goldstone rapport – de burgers in Gaza geen opzettelijk doelwit waren geweest als gevolg van de Israëlische strategie tijdens de oorlog. Het Goldstone Rapport vormt sinds 2009 de basis voor een ongekende campagne tegen Israel. De kritiek die door velen in en buiten Israel op het rapport werd geuit en die veelal werd onderbouwd met nieuw bewijs bleek nu dus terecht.

Goldstone werd de afgelopen anderhalf jaar voortdurend geconfronteerd met bewijsmateriaal dat hem door Israëlische- en andere experts werd toegestuurd. Ook werd hij in openbare debatten buiten Israel steeds bekritiseerd voor de wijze waarop het rapport tot stand was gekomen. De laatste keer dat hij een dergelijk debat voerde was op Stanford University in de VS vorige week.

Professor Avraham Bell, een bekende Israëlische expert op het gebied van het internationale recht, berichtte MP dat Goldstone ook tijdens de bijeenkomst op Stanford zware kritiek kreeg op het vervormen van het internationaal recht en de schokkende wijze waarop de VN commissie omging met de juridische onpartijdigheid.

De Zuid-Afrikaanse rechter lijkt uiteindelijk te zijn bezweken onder de bewijslast die door Israëlische onderzoekers tegen zijn rapport werd ingebracht. Nu Goldstone zijn conclusies heeft getrokken zou dat ook gevolgen moeten hebben voor de internationale campagne tegen Israel. De schade die het Goldstone rapport heeft aangericht is weliswaar niet te herstellen, maar lopende acties zoals bijvoorbeeld  het appel van Pax Christie/IKV in Nederland zullen moeten worden herzien.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>

Unilaterale Palestijnse staat

Het Palestijnse plan om via de VN unilateraal een eigen staat uit te roepen in september a.s., werd tot voor kort in Israel niet gezien als een serieus probleem. Dat veranderde echter toen Jerusalem Post hoofdredacteur David Horowitz een lang artikel publiceerde waarin een interview was opgenomen met de voormalige Israëlische ambassadeur bij de VN Gabriëlla Shalev. In dat artikel schreef Horowitz dat de Palestijnse Autoriteit van plan is om via VN resolutie 377 ( de zogenaamde ‘uniting for peace resolutie uit 1950) erkenning te krijgen voor het unilateraal uitroepen van een Palestijnse staat op de West Bank en in Gaza.

Deze resolutie werd onder andere tegen Zuid-Afrika gebruikt in de kwestie Namibië in 1981 en veroorzaakte het sanctie regime tegen het apartheidregime. Resolutie 377 werd in het verleden gebruikt in gevallen dat de VN Veiligheidsraad geen unanieme beslissing kon nemen in kwesties die direct gevolgen hadden voor de wereldvrede.

Normaal gesproken zijn resoluties van de Algemene Vergadering van de VN niet bindend en resolutie 377 is dat ook niet. Het verschil met andere resoluties is dat de aanbevelingen (bijvoorbeeld sancties) in die resolutie op grote schaal werden overgenomen door de bij de VN aangesloten landen.

JCPA onderzoeker Alan Baker analyseerde de mogelijke consequenties van de unilaterale uitroeping van de Palestijnse staat via de uniting for peace resolutie.  Hij schreef aan het eind van zijn analyse dat het maar zeer de vraag is of de VN lidstaten nog in staat zijn om de gevaren te zien die de Palestijnse strategie inhoudt.

Gezien het sterk pro Palestijnse klimaat in de VN is dat inderdaad de vraag. Wat wel vast staat is dat een dergelijk traject het einde zal betekenen van de Oslo akkoorden en de kans op oorlog sterk vergroot.

Wat Baker over het hoofd zag in zijn analyse, is het feit dat de VN bij aanvaarding van een resolutie die de uitroeping van een Palestijnse staat op de West Bank en in Gaza ondersteunt, in feite eerdere internationale besluiten over hetzelfde grondgebied zal ondergraven.

Voorbeelden zijn het besluit van de Volkenbond uit 1922 over Palestina en artikel 80 uit het VN handvest dat gaat over het recht van het Joodse volk op het mandaatgebied Palestina. Deze onderdelen van het internationaal recht ten opzichte van het voormalige mandaatgebied Palestina zijn nog altijd van kracht door de Arabische afwijzing van VN resolutie 181 (zgn. verdelingsbesluit).

Hoewel Baker terecht concludeert dat een UNGA resolutie niet kan worden afgedwongen is de kans groot dat de PA de Arabische landen en Iran zal mobiliseren voor afdwinging van de resolutie.

De geluiden die nu uit Egypte komen over aanpassing van het Camp David akkoord uit 1979, waar het gaat om de positie van de Palestijnen in de in 1967 veroverde gebieden, maken duidelijk dat de PA kan rekenen op hulp bij het verwezenlijken van haar nationale aspiraties.

Een andere indicatie voor de richting die de PA opgaat, was de recente opmerking van president Mahmoud Abbas dat de PA ook buiten de Amerikaanse financiële hulp kan.  In het verleden bleek Hamas ook in staat om zonder hulp uit het Westen verder te kunnen, de Arabische landen en Iran vulden het vacuüm.

De Israëlische aankondiging om unilaterale Palestijnse acties met soortgelijke acties te beantwoorden is tekenend voor het huidige klimaat, maar lijkt vooralsnog weinig indruk te maken op de PA en de internationale gemeenschap.

De  oproepen op Facebook om een derde Intifada te beginnen zullen door de PA voorlopig niet openlijk worden ondersteund, maar daar kan na september snel verandering in komen. Zie ook: http://missingpeace.eu/nl/2011/04/unilaterale-palestijnse-staat-is-recept-voor-oorlog/

Het vervolg van de Arabische revolutie

De afgelopen week kwam meer informatie naar buiten die duidelijk maakte dat de omwentelingen en de opstanden in de diverse Arabische landen vooralsnog geen reden zijn voor optimisme over de invoering van democratie naar Westers model.

Egypte

Zo berichtte de Egyptische krant Al Masry al Youm dat ca. 3000 leden van de Islamistische bewegingen Jama’a Al Islamyiah en Egyptic Islamic Jihad binnenkort terug zullen keren naar Egypte.

De nieuwe Egyptische minister van buitenlandse zaken Nabil el-Arabi maakte vorige week bekend dat Egypte ‘een nieuwe bladzijde’ gaat openen in de relatie met Iran. Hij voegde daaraan toe dat Egypte Iran niet meer als een vijandige staat beschouwt. Egypte heeft sinds 1979 geen volledige diplomatieke banden met Iran gehad.

Een van de organisatoren van de opstand op Tahrir, Mohammed Maher, verklaarde tegenover de Washington Post dat er nooit een echt einde is gekomen aan de oorlog met Israel. Het Camp David akkoord was volgens hem slechts een wapenstilstand (Hudna).

In een ander artikel dat de New York Times publiceerde, werd (sexuele)mishandeling en marteling door het Egyptische leger gerapporteerd van vrouwen die deelnamen aan protesten. In een gerelateerd bericht werd melding gemaakt van SMS berichten waarin werd aangekondigd dat Egyptische vrouwen zich binnenkort aan Islamitische kledingsvoorschriften zullen moeten houden.

Salafisten* deelden in Cairo pamfletten uit waarin democratie werd veroordeeld als een systeem dat strijdig is met ‘de normen en waarden van Allah’. Op het Egyptische platteland neemt de invloed van de Salafisten toe. In het dorp Kasr el-Bassil vermoordden Salafisten de eigenaar van een drankenwinkel en verwondden acht anderen.

In een ander incident werden 340 Koptische vrouwelijke studenten geëvacueerd van de campus van een universiteit nadat Islamisten hen hadden bedreigd. Dit weekend rapporteerde Al Masri al Youm de vernietiging van religieuze heiligdommen (waarschijnlijk Koptische) door Salafisten op diverse plaatsen in Egypte.

*Salafisten zijn moslims die terugkeer willen naar de Islam van de voorvaders (Al-safah al-silah) de eerste drie generaties moslims, die men ziet als voorbeeld voor de juiste wijze van leven.

Al Kaida

Ook uit andere landen waar de bevolking in opstand is gekomen komen berichten dat Islamisten proberen gebruik te maken van de chaos. In Jemen riep Al Kaida de zuidelijke provincie Abyan uit tot Islamitisch emiraat en maakte een einde aan bepaalde ‘vrijheden’ van vrouwen.

In Libië erkende een commandant van de rebellen die tegen Khadaffi vechten dat zijn troepen banden hebben met Al Kaida en dat sommige rebellen ook in Afghanistan en Irak vochten tegen de geallieerden.

De president van Chad zei in een interview met Jeune Afrique dat Al Kaida raketten uit het Libische arsenaal had gestolen. De raketten zouden zijn overgebracht naar Niger en Chad.

Syrië

De protesten die de afgelopen week de stabiliteit van het Assad regime op de proef stelden nemen nog altijd in omvang toe. Tot nu toe vertrouwde Assad erop dat zijn rol in het “verzet” tegen Israel hem zou vrijwaren van de protesten die elders al maanden aan de gang zijn. In een toespraak vorige week  beschuldigde hij Israel opnieuw van het organiseren van de opstand. Deze tactiek die altijd werkte in de Arabische wereld lijkt nu echter ook in Syrië te falen.

In Israel worden de ontwikkelingen in het noordelijke buurland met argusogen gevolgd. Er is veel aandacht voor de Druzen op de Golan hoogvlakte die aangeven zich nog altijd Syriër te voelen en achter Assad staan.  Tot nu toe zijn er zesenzestig doden gevallen bij de onlusten in Syrië, waar het regime niet schroomde om grof geweld te gebruiken.

In Israel zijn de meeste commentatoren het er over eens dat het regime van Bashar Assad voorlopig niet in gevaar is. Er zijn grote verschillen met de Egyptische revolutie die voornamelijk slaagde omdat het leger daar passief bleef.  Een ander verschil met Egypte is de bevolkingsamenstelling in Syrië, waar naast Druzen ook een aanzienlijke groep Koerden en Alawieten en Armeniërs woont.

De Syrische president behoort tot de Alawitische minderheid die voortgekomen is uit Shia Islam. De houding van de Soennieten die 70% van de bevolking uitmaken, zal in de zich ontwikkelende opstand bepalend zijn voor het lot van het Assad regime. De alliantie tussen Syrië, Iran en Libanon is een andere factor die het verloop van de opstand in het land kan bepalen.

Iran

De stilte in Teheran over de opstand in Syrië valt op na de openlijke inmenging in de andere Arabische landen waar omwentelingen aan de gang zijn. De voormalige veiligheidsadviseur van de regering Obama, Jones waarschuwde dit weekend voor de Iranese rol in de onrust in het Midden-Oosten.

De waarschuwing kwam nadat er in Koeweit een Iraans spionage netwerk was opgerold en de spanningen tussen Saoedi-Arabië en Iran voortduren na de interventie door Saoedische troepen in Bahrein.

Iran kwam deze week ook op andere wijze in het nieuws nadat de Asian Times een onthullend artikel publiceerde over de wijze waarop Iran de sancties tegen het land omzeilt. Via Chinese stromannen en tussenhandel weet Iran haar nucleaire programma draaiende te houden.

The Jerusalem Post berichtte later dat de Europees Iranese Handelsbank in Hamburg  samen met Duitse overheidsinstanties zoals de Centrale Duitse Bank ook de sancties omzeilen.



ALS STENEN GEWORPEN IN HET WATER

door Wiesje de Lange

Ene Richard Goldstone schreef een artikel in de Washington Post. Het papier is geduldig en in de krant van vandaag “verpakt men morgen vis” zo gaat een Israelisch gezegde, daterende uit tijden van schaarste waar krantenpapier werd aangewend als pakpapier.

Als U zo gauw Richard niet thuis kunt brengen, zegt U dat dan niet hardop in Israel. Daar namelijk heeft de man zich dermate onpopulair gemaakt dat ieder hem dolgraag voor U thuis zal brengen, ver weg, de kanten van Zuid Afrika op waar hij zich de woede van Israel op de hals haalde door een rapport vol leugens en laster uit de duim te zuigen over Israelische oorlogsmisdaden begaan in de loop van een der vele oorlogen gevoerd tegen de terreurbasis Gaza. De Actie, (“Oferet Jetsoeka”/gegoten lood genoemd) gevoerd om de onduldbare oorlogsmisdaden der terreur, de rakettenbeschietingen op Israel’s burgers te stoppen ligt al weer een drie jaar achter ons evenals dat rapport van Richard, de raketten vallen nu opnieuw in Israel’s Zuiden en stemmen gaan op over de noodzaak van een nieuwe inval in het hol der terreurleeuw, Gaza. Israel’s Daniels plus hun kameraden verwachten een nieuwe entrée in de leeuwenkuil.

Verre van de indruk te willen wekken dat er dus nauwelijks iets veranderde in de regio haast ik mij te roepen dat wel degelijk grootse gebeurtenissen hun schaduwen aan het vooruitwerpen zijn. Wanneer U hoopt op een beschrijving van de grootse gebeurtenissen dan brengt U mij in verlegenheid. Immers, genoemde schaduwen worden dagelijks besproken, ook in Uw nieuwsjournaal neem ik aan maar over welke grootse gebeurtenissen het dan gaat, daarover zijn de geleerden het niet eens. Zelfs de koffiedikkijkers spreken elkander tegen.

Snel verder lezen KLIKKEN op –>

Hetgeen allemaal niet wil zeggen dat er geen aanwijsbare feiten zijn om mee te werken. We moeten dan terug naar de dagen waar Europa nog meende de wereld te regeren, een overtuiging misschien het best vertolkt door de Engelse dichter Rudyard Kipling die spreekt van “the white man’s burden”, de blanke man die de lasten der wereld draagt. Hoe dan? Balancerend op de rand van de twintigste eeuw meende Kipling dat Europa het recht, nee de plicht had de wereld over te halen (met de daartoe vereiste nadruk) tot Europese zeden en gewoonten. Keurig eten met mes en vork, gekleed in fatsoendelijke Engelse textiel. Kerstening? Vanzelf ook. Met geweld? Soms.

Verre van kolonialisme te veroordelen prijst Kipling de laakbare tendens als de plicht van de “Blanke Man”. Ruim een decennium na Kipling’s lichtelijk racistische schepping valt de nacht over Europa en omstreken in de vorm van WWI.

Lang geleden allemaal? Dat hadden wij misschien gedacht maar de dwaze hoogmoed van de kolonialiserende Blanke Europeaan blijft zich wreken. In voormalige kolonien, dikwijls gevormd door zelfingenomen moederlanden uitgerust met wat kleurpotloden, strepen op een landkaart zettend zonder rekening te houden met hen die gedoemd werden binnen die strepen van nu af aan te functioneren als een homogeen volk, heerst weinig vrede. De funeste politiek wreekt zich thans tot in Europa zelf waar een stroom van ontevredenen heenvluchtte uit hun onleefbare landen.

Onleefbaar. Onleefbaar gemaakt door een politiek die generaties her werd gevoerd en waar de onschuldige Europeanen van thans het gelag voor betalen. En niet enkel, zelfs niet voornamelijk de Europeanen betalen. Het is in de gewezen kolonien zelf, in Afrika en het MO zelf waar slachtoffers vallen, bij honderdduizenden. Stenen geworpen in het water blijven hun steeds groter wordende kringen vormen. Opvissen? De oceaan der geschiedenis droogleggen?

De slachtofferlanden worden veelal aangeduid als de “Derde Wereld”.Zit er iets profetisch in die benaming, een vaag voorgevoel van een weerwraak dier derde wereld die na de eerste en tweede wereldoorlog vrede zou weten te ontvoeren?

Beleven wij in feite een Derde Wereldoorlog, voortkomend uit de potloodstrepen der overwinnaars van de Eerste en de Tweede?

Zelfs de oorlog tegen Israel, meer dan een halve eeuw oud, zelfs die hysterische obsessie dat kleine landje van de wereldkaart te willen/moeten vegen heeft met bovenstaande kolonisatie der Blanke Europeaan te maken. Israel, fundament der Europees/Christelijke beschaving, dat gezien wordt als een vooruitgeschoven post van datzelfde Europa, dus een vreemde eend in de vermeend Islamitische bijt. Ik wijs hier enkel op een facet en niet meer dan een facet van de haat tegen Israel dat als volk immers zelf ook ten zeerste slachtoffer werd van het “Blanke Europeaan-syndroom”.

Elke opvoeder weet dat er een tijd is om op te voeden en een tijd waar dat niet langer mogelijk is. In de nasleep van het opvoedingstijdperk kan men genieten van/lijden onder gedane arbeid. Men kan heel weinig bereiken met mosterd na de maaltijd, die als “bemoeizucht” enkel wrevel op zal wekken.

Als getuigen van het bloedvergieten in landen als Tunis, Egypte, Libie, Jemen, Marocco, Syrie, Bachrain, Pakistan, Afganistan, Iran, Irak, de Soedan, en zeer zeker Israel waar schandelijke potloodstrepen het volk van Israel opscheepten met een vrijwel onverdedigbaar reepje land, kunnen de voormalige moeder- of mandaatlanden zich enkel de haren uit de hoofden trekken. Zij kunnen geen paal en perk stellen aan de gevolgen van hun wanpolitiek. Er is geen weg terug, wat komen moet zal komen en niet op vreedzame wijze. Vrede heeft met dit alles al heel weinig van doen, een nieuw machtsevenwicht komt niet tot stand via beslissingen in een der vele Raden der V.N. zoals Otto von Bismarck dit zo onvergetelijk onder woorden wist te brengen met zijn “bloed en ijzer”.

Zullen we de vrede zich zien manifesteren wanneer al de opstandslanden uiteengevallen zijn in volken, stammen, religies? De wereld der Islam leert dat we dan schermutselingen zullen zien tussen de chamulla’s (familie-groepen), zelfs bloedvergieten binnen de gezinnen maar een uitslaande brand als oorlog zal een stuk zeldzamer worden.

Kijkend naar het niet-Islamitische land Israel zien we hoe daar Joden, Christenen, Droezen, Zoroasters, Bahai, Circassiers en Armeniers wel degelijk vredig samenleven en de reden is duidelijk,. Niemand tracht een andere cultuur op te dringen aan de medemens. Israel is een Joodse Staat en Jodendom is volstrekt niet uitdragend hetgeen cultuuroorlogen voorkomt. De grote Arabisch/Islamitische minderheid van 20% der bevolking ziet zichzelf voornamelijk als een deel der Israel-vijandige wereld maar zelfs daar blijven excessen beperkt tot een stevig minimum.

Terwijl rondom dat landje de oorlog woedt door oude stenen, geworpen in het “water” gonst Israel even van de commentaren op de stenen geworpen door Richard Goldstone via zijn beruchte “Goldstone rapport”, uitgebracht in opdracht van een VN-commissie voor Mensenrechten, niet precies bekend om neutrale houding t.a.v. Israel.

Goldstone wist in dat rapport de rollen geheel om te keren, de terreurbasis Gaza werd onschuldig als een lammetje en het door raketten bestookte Israel de boeman die er op uit was geweest daar in Gaza zoveel mogelijk onschuldige burgers te doden. Israel dat er voortdurend op had gewezen hoe de burgers van Gaza misbruikt werden als menselijke schilden die de dappere terreur-soldaten moesten beschermen…daarmee Israel’s oorlog ten zeerste bemoeilijkend, Israel werd neergezet als oorlogsmisdadiger.

Wat kan Goldstone er wel toe gebracht hebben een apologie te schrijven in die veelgelezen krant, de Washington Post? (Chamas had expres oorlogsmisdaden begaan, Israel had ze niet altijd kunnen voorkomen maar dat land had geen burgers beschoten met voorbedachten rade).

Hoe hol en obsoleet klinkt het allemaal. De ervaring heeft Israel geleerd dat stenen niet meer uit een water te krijgen zijn. Israel “doodde ene Mohammed Dura” al klimt het jongetje zelf op het wereldtoneel om aldaar een aria te zingen van “ik leef nog, ik leef nog en mij mankeert niets” om maar te zwijgen over veel oudere, funestere bloedsprookjes.

Waarom verklaart onze Goldstone thans dat Israel ook rechten heeft, nl het recht zich te verdedigen tegen molest, en nog frappanter dat de Mensenrechtenraad der VN Israel niet eerlijk behandelt?

Men zou bijna doorgestoken kaart gaan vermoeden, een poging, op aandringen van genoemde terreurbenden in Gaza om een nieuwe oorlog tegen hen te voorkomen. Een nieuwe oorlog om de niet aflatende beschietingen opnieuw tot stoppen te dwingen voor zo lang mogelijk. Was het deze Israelische dreiging die Goldstone inspireerde tot zijn weinig sympathie opwekkende mea culpa? Te weinig en te laat omdat zijn rapport zoveel bloed heeft doen vloeien, nu hij de terreur in wezen een vrijbrief had gegeven? Zij, de terroristen waren altijd onschuldig, Israel altijd schuldig. En deze valse manier van berichtgeving kon de regio naar een nieuwe oorlog slepen. Kan een apologie in de Washington Post daar een stokje voor steken?

Ons huidige wereldtoneel suggereert dat stenen geworpen in het water niet zo makkelijk opgevist kunnen worden. Hun invloed blijft gelden totdat deze uitgewoed is.

En dit “uitwoeden” kan jaren, zelfs grote delen van eeuwen in beslag nemen.

Wiesje de Lange

Euh, ik wilde nog iets zeggen maar…

In een artikel in The Washington Post geeft rechter Richard Goldstone, de voorzitter van de onderzoekscommissie inzake oorlogsmisdaden in Gaza tijdens de Israël-Hamasoorlog van 2008-2009, toe dat Israël helemaal geen oorlogsmisdaden heeft begaan. En dat het IDF nooit met voorbedachte rade op burgers heeft gevuurd. “Hamas deed dat wel,” zegt Goldstone nu. “Als ik toen geweten had wat ik nu wist, zou het rapport er helemaal anders hebben uitgezien,” schrijft Goldstone in The  Washington Post: [Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes door Richard Goldstone van 1 april 2011]

Cartoonist Dry Bones hierover op zijn blog in No Matter Who van 4 april 2011:

“Onherstelbare schade werd aangericht. De leugens en bloedsprookjes werden gretig geslikt. Officieren van het IDF en leiders van de Joodse staat van Israël werden veroordeeld als oorlogsmisdadigers. En nu zegt zelfs rechter Richard Goldstone dat het allemaal niet waar was.

Tja, wat nu? Ik steek mijn vinger in de lucht en ga een voorspelling doen. Hier komt het: Ik voorspel dat de volgende stap van de internationale gemeenschap zal zijn om Israël te beschuldigen van de onnauwkeurigheden die in het Goldstone Rapport van de Verenigde Naties voorkomen.”

Lees ook op Brabosh.com:

• Netanjahoe: smijt Goldstone Rapport in vuilnisbak van de geschiedenis! [meer lezen]

• Opmerkelijk! Richard Goldstone verontschuldigt zich voor zijn rapport over Israël en oorlogsmisdaden [meer lezen]

• Alles over het Goldstone Rapport in 32 artikels op Brabosh.com [meer lezen]

Netanyahu: Throw Goldstone Report into dustbin of history

Eersteminister Benjamin Netanjahoe heeft zaterdagavond de Verenigde Naties opgeroepen om het Goldstone Rapport te verwerpen, waarin het IDF wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden in de Gazastrook twee jaar geleden, nadat de auteur ervan [Richard Goldstone] heeft toegegeven dat hij zich schromelijk vergiste toen hij Israël ervan beschuldigde dat het IDF met opzet het vuur opende op burgers. “Het feit dat [de Zuid-Afrikaanse rechter Richard] Goldstone terugkrabbelt moet leiden tot het opschorten van dit rapport en dat voor eens en voor altijd,” verklaarde Netanjahoe tegenover de pers.

Israël had geweigerd samen te werken met de onderzoeksopdracht van Goldstone omtrent de Gazaoorlog van december 2008 tot januari 2009, ook gekend als Operation Cast Lead (Operatie Gegoten Lood), en had het rapport verworpen, waarin zowel Israël als Hamas van oorlogsmisdaden en mogelijke misdaden tegen de menselijkheid werden beschuldigd en had voorgesteld dat de kwestie zou worden doorverwezen naar het Internationaal Strafhof in Den Haag indien Israël geen bijkomende onderzoeken zou instellen omtrent deze kwestie.

Israël hield vol dat het rapport, dat zich grotendeels concentreerde op haar acties in de Gazastrook, eenzijdig en bevooroordeeld was. Maar het land opende toch onderzoeken omtrent Operation Cast Lead. “Alles wat we zeiden is waar gebleken,“ zei Netanjahoe afgelopen nacht. “Israël heeft niet opzettelijk burgers gewond. Haar instellingen en onderzoeksorganismen zijn achtenswaardig, terwijl Hamas met voorbedachte rade onschuldige burgers onder vuur nam en helemaal niets heeft onderzocht,“ voegde de premier eraan toe.

Helemaal te gek voor woorden hier, voegde Netanjahoe eraan toe, is het feit dat de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, het orgaan dat de opdracht gaf tot dit onderzoek, Libië als lid had. “Het wordt tijd om dit rapport in de vuilbak te gooien van de geschiedenis,” zei hij.

Minister Ehud Barak van Defensie, die dezelfde functie bekleedde ten tijde van Operation Cast Lead, zei dat Goldstone zijn nieuwe conclusies moet sturen naar dezelfde internationale forums “waarheen hij zijn betwist en verdraaid rapport had naar toe gezonden. Slechts op die wijze kan gedeeltelijk de schade worden hersteld die [door dit rapport] werd veroorzaakt,” legde hij uit.

Zowel Netanjahoe als Barak gaven uiting aan hun verontwaardiging nadat eerder Richard Goldstone zich vrijdag in The Washington Post had uitgesproken in zijn opiniestuk waarin hij schreef: “Als ik toen had geweten wat ik nu weet, zou het Goldstone Rapport er helemaal anders hebben uitgezien.” Lees ook op Brabosh.com: Opmerkelijk! Richard Goldstone verontschuldigt zich voor zijn rapport over Israël en oorlogsmisdaden

Bronnen: The Jerusalem Post: Netanyahu: Throw Goldstone Report into dustbin of history door Tovah Lazaroff en Yaakov Katz van 4 april 2011

Goldstone herziet zijn Rapport en slaat

mea culpa

Rechter Richard Goldstone begint zijn verslag als volgt:

We know a lot more today about what happened in the Gaza war of 2008-09 than we did when I chaired the fact-finding mission appointed by the U.N. Human Rights Council that produced what has come to be known as the Goldstone Report. If I had known then what I know now, the Goldstone Report would have been a different document.

“Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik een heel ander document geschreven,” zegt de rechter die door de Verenigde Naties werd belast met een onderzoek omtrent vermeende oorlogsmisdaden door Israël tijdens de oorlog die tegen Hamas in de Gazastrook werd gevoerd tussen 27 december 2008 en 18 januari 2009. Het doel van het IDF was een einde te maken aan de voortdurende raketbeschietingen van dorpjes in zuid-Israël door terreurgroepen uit Gaza.

Videoclip: de wereld veroordeelt Israël en… vergist zich

Goldstone schrijft dat zijn rapport gebaseerd was op wat er toen bekend was over het aantal slachtoffers waarbij hij thans erkent dat het werkelijk aantal slachtoffers dat Hamas onlangs heeft toegegeven stookt met het aantal slachtoffers dat het IDF had geteld. Hoe het mogelijk is dat de leugens van Hamas toch nog twee jaar hebben stand gehouden, legt rechter Goldstone  impliciet bij Israël zelf.

Goldstone tracht nu zijn eigen verantwoordelijkheid voor het foute rapport in de schoenen van Israël te schuiven door te wijzen op het feit dat Israël weigerde mee te werken aan het onderzoek, en verkoos haar eigen onderzoek te voeren, onder meer omdat al van bij het begin bleek dat de conclusies reeds getrokken waren nog voor het proces moest beginnen en de Verenigde Naties reeds de schuld voor het conflict bij Israël had gelegd.

Goldstone is wel zo fair om toe te geven  dat hij best begrijpt waarom Israël daar niet aan wilde meewerken. “Israel’s lack of cooperation with our investigation meant that we were not able to corroborate how many Gazans killed were civilians and how many were combatants. The Israeli military’s numbers have turned out to be similar to those recently furnished by Hamas (although Hamas may have reason to inflate the number of its combatants).”

Dit open mea culpa van Goldstone zal nog verregaande gevolgen hebben. Het rechtvaardigt inderdaad de verdedigingsoorlog van Israël tegen de terreur uit Gaza en bevestigt het recht van het IDF haar burgers te beschermen tegen het geweld en de aanslagen van Hamas en gelinkte terreurorganisaties. Dit verslag zet zelfs de deur wagenwijd open om een nieuwe invasie van Gaza te verrechtvaardigen en het werk af te maken dat op 18 januari 2009 onder druk van diezelfde Verenigde Naties werd afgebroken.

Premier Netanjahoe zei tevens dat het Goldstone rapport formeel moet worden vernietigd. “Alles wat we altijd gezegd hebben is bewezen als waar,” zei Netanjahoe. “Israël schiet niet opzettelijk op burgers en ons onderzoek is gedegen en betrouwbaar, terwijl Hamas wel opzettelijk vuurt op onschuldige burgers en niets onderzoekt.”

Want het wordt tijd dat in het licht van de recente escalatie van terreur en de moorden van Hamas op Joodse burgers in Judea & Samaria zoals recent op de Fogel familie in Itamar, Israël schoon schip maakt met de terreur vanuit Gaza en  zowel Hamas als de Palestijnse Islamitische Jihad voorgoed verdrijft uit het gebied en de Gazastrook inneemt, demilitariseert en daarna het bestuur ervan eventueel overdraagt aan een Vredesmacht van de Verenigde Naties, bij voorkeur niet door Arabische landen samengesteld.

Wordt vervolgd dus!

De verboden speech in de Verenigde Naties…

Een opmerkelijke tussenkomst van Hillel Neuer, voorzitter van UN Watch in de Verenigde Naties op 26 maart 2007, waarin hij de hypocrisie aanklaagt van de VN Mensenrechtenraad [Human Rights Council], het wereldorgaan dat het VN-misbaksel met name het Goldstone Rapport de wereld heeft ingezonden. Zoals verwacht werd de speech verboden en geschrapt uit de annalen van de VN.

Bronnen: The Washington Post: Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes door Richard Goldstone van 1 april 2011;

De naam van de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone mag dan berucht zijn in Israël, maar in de Gazastrook is Goldstone immens populair en wordt zijn naam geborduurd op Palestijnse hoofddoeken en sjaaltjes ter ere van zijn controversiële onderzoek naar mogelijke oorlogsmisdaden die werden begaan tijdens de Gazaoorlog van januari 2009.

Rechter Richard Goldstone, razend populair in de Gazastrook

Abu Tariq Dia, de eigenaar van de ‘President Arafat’ souvenirwinkel in Gaza-stad, zegt dat Goldstone, die joods is, de eer verdient om als icoon te prijken op de typisch Palestijnse keffiyeh sjaal, die beroemd werd gemaakt door Yasser Arafat, naar wie de winkel is vernoemd. “Vandaag hangen we 50 keffiyehs uit die gemaakt werden van witte stof met de Rotskoepel in Jeruzalem en de naam ‘Goldstone’ erop geborduurd om zijn werk te eren,” zegt Abu Dia, wanneer hij pronkt met een van de sjaals. De winkel, die druk bezocht wordt door buitenlandse hulpverleners en activisten zullen de sjaals die door Abu Dia handgemaakt zijn, verkopen voor ongeveer 20 dollar (15 euro).

Goldstone, een voormalig internationaal aanklager voor oorlogsmisdaden, is uitgegroeid tot een beroemdheid voor de Palestijnen, omdat hij de auteur is van een rapport dat hij heeft opgesteld in opdracht van de Verenigde Naties waarin hij Israël beschuldigt van oorlogsmisdaden. In het verslag worden ook Palestijnse militanten van Hamas en Co beschuldigd van oorlogsmisdaden onder meer voor het lanceren van raketten op Israël vóór en tijdens de drie weken conflict, maar die notitie in het Goldstone Rapport wordt in Gaza officieel straal genegeerd en is dan ook niet bekend bij de modale Gazaan.

Tijdens die Gaza oorlog die uitbrak op 27 december 2008 en duurde tot 18 januari 2009, werden ongeveer 1.200 Palestijnen en 13 Israëli’s gedood. Volgens gegevens die werden verzameld door het Onderzoeksbureau van de Israëlische Inlichtingendienst van Defensie, zijn op dit ogenblik 1.166 namen bekend van Palestijnen die gedood werden tijdens het drie weken durende Gaza offensief Operation Cast Lead. 709 ofte 61% onder hen werden geïdentificeerd als terroristen van Hamas en van andere terroristische organisaties. Volgens diezelfde gegevens werden 295 burgers gedood, waarvan 89 jonger dan 16 jaar en daarnaast kwamen 49 vrouwen om in het geweld. Jongens van 14 of 15 jaar en/of vrouwen die stierven met een raketlanceerder  in hun handen, werden eveneens bij ‘burgers’ geteld.

Eerder van dat jaar verkocht Abu Dia in zijn shop koffiekoppen ter ere van de verkiezingen van de Amerikaanse president Barack Obama en later dat jaar opnieuw een koffiekop met een foto van de ontmoeting in 2008 tussen Obama en Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit. Opdracht aldus volbracht. De Verenigde Naties kunnen fier zijn over zichzelf.

"Ha nee Richard, jij ook al?"

Het rapport Goldstone: vrijgeleide voor terroristen?

Lezing door André Gantman, jurist en auteur van 30 mei 2010.

Analyse en samenvatting door Sam van Rooy

Wie André Gantman kent weet dat hij een goed redenaar is, en dat bleek ook op zondag 30 mei 2010, toen hij voor B’nai B’rith in Antwerpen het Goldstone-rapport voor een geïnteresseerd publiek meticuleus ontleedde. De opkomst mocht er wezen, met naast een 60-tal mensen heel wat politici van Open VLD, onder wie Christophe Thomas, Willem-Frederik Schiltz (derde plaats Kamer) en last but not least: Ludo Van Campenhout. Terecht werd benadrukt dat Van Campenhout het enige federaal parlementslid was dat Israël durfde te verdedigen tijdens Operation Cast Lead begin 2009. Dat was zeer moedig, want zij die voor de staat Israël opnemen worden vaak racist, fascist of kindermoordenaar genoemd. Ook CD&V-kamerlid Mia De Schamphelaere was van de partij om te weten te komen of het Goldstone-rapport inderdaad een vrijgeleide voor terroristen betekent.

André Gantman is jurist, ‘Master of Laws in International and Comparative Law’ en schrijver van twee boeken (uitgeverij Pelckmans): Jood zijn is een Avontuur (2008) en Israël-Palestina. Tweespraak over oorzaken en oplossingen (2009, tezamen met Ludo Abicht.) Hij getroostte zich de moeite om het lijvige Goldstone-rapport – bijna 600 pagina’s of 1800 paragrafen – volledig te lezen en te analyseren. Wie al had gelezen wat de Amerikaanse jurist Alan Dershowitz over het Goldstone-rapport heeft geschreven, weet dat het rapport niet deugt. Dershowitz noemt het rapport immers ‘unbalanced’ en ‘a barrier to peace’. André Gantman zou tot dezelfde conclusie komen.

Gantman begint met een krantenartikel van 22 februari 2010: “Bij een luchtbombardement van de NAVO zijn zeker 27 Afghaanse burgers om het leven gekomen. Het ging om een vergissing en de NAVO heeft zich al verontschuldigd. (…) De vliegtuigen van de NAVO dachten dat ze een verdacht konvooi van de talibanrebellen in het vizier hadden.”
Terecht startte de Afghaanse overheid en de NAVO na dit incident een onderzoek, maar er werd geen wereldwijde verontwaardiging waargenomen, laat staan dat er betogingen of rellen waren. Het is slechts een van de vele voorbeelden waaruit blijkt dat als het over Israël gaat, er een dubbele moraal wordt gehanteerd, niet het minst door de VN.

In 1975 bepaalde de Algemene Vergadering van de VN immers – uiteraard onder leiding van de islamitische landen – dat zionisme een vorm van racisme en raciale discriminatie is. Kofi Annan noemde dit terecht een van de dieptepunten in de geschiedenis van de VN. Deze resolutie werd gelukkig in 1991 ingetrokken, maar daaraan werd door de media bewust of onbewust veel minder ruchtbaarheid gegeven. Dit geldt overigens ook voor bijvoorbeeld de bezetting van Noord-Cyprus door Turkije; wie hoort daar ooit iets over in de media?

Na de Gaza-oorlog begin 2009 (Operation Cast Lead), werd in april de Zuid-Afrikaan Richard J. Goldstone aangewezen om de ‘United Nations Fact Finding Mission’ te leiden. De basis van het onderzoek, gemeenzaam het ‘Goldstone-rapport’ genoemd, is de ‘occupied Gaza-strip’ (bezette Gazastrook). Dit is op zijn zachtst gezegd een vreemd uitgangspunt, omdat de Gazastrook in handen is van Hamas. Het werd dus al snel duidelijk dat het onderzoek eenzijdig tegen Israël zou worden gevoerd, en daardoor weigerde de Ierse Mary Robinson, tot 2002 Hoge Commissaris voor de Mensenrechten bij de VN, om de fact finding mission te leiden:

“Als voormalig Hoge Commissaris voor de Mensenrechten bij de VN vond ik dat de resolutie eenzijdig was en geen evenwichtige benadering toeliet om de situatie te analyseren. Het refereert immers enkel aan ‘de zware mensenrechtenschendingen in de Palestijnse Bezette Gebieden (Occupied Palestinian Territory: OPT), vooral als gevolg van de recente Israëlische aanvallen’, en stipuleert de uitvoering van een missie om ‘alle schendingen van de internationale mensenrechten en van de 4e conventie van Genève’ door de bezettende macht Israël jegens het Palestijnse volk, te onderzoeken.’”

Verder zegt Robinson dat ze zich er ook van bewust was dat de VN-Mensenrechtenraad de laatste twee jaar herhaaldelijk beschuldigingen jegens Israël had geuit, maar zeer weinig aandacht had geschonken aan grove mensenrechtenschendingen in andere landen. Robinson: “Dit patroon geeft aan dat de VN-Mensenrechtenraad eigenlijk anti-Israël is.”

Niet Robinson, maar Goldstone ging dus het onderzoek leiden, maar het was dankzij Robinson dat de United Nations Human Rights Council (de VN-Mensenrechtenraad) de resolutie uiteindelijk als volgt stipuleerde: “To investigate all violations of international human rights law and international humanitarian law that might have been committed at any time in the context of the military operations that were conducted in Gaza during the period from 27 December 2008 and 18 January 2009, whether before, during or after.”

Er moest met andere woorden een onderzoek worden gevoerd naar “alle schendingen van de internationale mensenrechten en van de 4e conventie van Genève voor, tijdens en na de militaire acties in Gaza, die startten op 27 december 2008 en eindigden op 18 januari 2009”. Naast Goldstone was Professor Christine Chinkin een van de drie andere commissieleden van de fact finding mission. Zij had echter voor de start van het onderzoek al gezegd dat “Israël oorlogsmisdaden het gepleegd” en kan dus bezwaarlijk ‘objectief’ worden genoemd. Goldstone kwam in zijn rapport onder andere tot de conclusie dat “de acties van het Israëlische leger oorlogsmisdaden zijn en in sommige opzichten ook misdaden tegen de menselijkheid”.

Hoewel het opzet van de fact finding mission – dankzij Robinson – niet meer eenzijdig was zoals initieel bedoeld, heeft men daar spijtig genoeg weinig rekening mee gehouden in het rapport. Vanaf het begin blijkt immers de eenzijdige benadering, omdat men bijvoorbeeld in paragraaf 177, waarin men een ‘historische context’ poogt te schetsen, begint bij de 6-daagse oorlog van 1967, zonder ook maar iets te zeggen over de oorzaak van die oorlog. Voetnoot 6 is duidelijk: “Wegens plaatsgebrek maakt het onderdeel ‘historische context’ van het rapport geen melding van vele belangrijke gebeurtenissen die plaatsvonden, zoals de oorlog van 1973, de Camp David-akkoorden, het vredesverdrag met Jordanië, de oorlog met Libanon in 2006, en vele andere.” Ook over het vredesverdrag tussen Israël en Egypte wordt met geen woord gerept.

Richard Goldstone

Het is dan ook te gek voor woorden dat enkele paragrafen verder, in paragraaf 179, wél wordt gesproken over de ‘Israeli extremist’ die Yitzhak Rabin in 1995 vermoordde, terwijl de woordcombinatie ‘islamic extremist(s)’ in het hele rapport niet voorkomt. In paragraaf 185 wordt gesproken over de ‘separation Wall’ (scheidingsmuur of afscheidingsmuur) in plaats van de juiste terminologie te hanteren, namelijk ‘safety Wall’ of veiligheidsmuur. Die ‘muur’ is echter op de meeste plaatsen een hek, en doordat er niets vermeld staat over het doel van dit hek – namelijk het vermijden van aanslagen door zelfmoordterroristen in Israël – laat staan over het positieve gevolg ervan voor de Israëlische bevolking, doet men de waarheid geweld aan. Wel vindt men blijkbaar de ruimte om het Israëlisch hooggerechtshof te citeren, dat stelde dat “sommige delen van de route van de muur het principe van ‘proportionaliteit’ schenden en dus schade toebrengen aan de ‘bezette bevolking’”.

Door het rapport heen wordt Israël als ‘occupying power’ of ‘bezettende macht’ bestempeld, maar over de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook in 2005 met de hoop op vrede (‘land for peace’) wordt niets gezegd. Een van de grootste problemen waarmee Israël wordt en werd geconfronteerd, is de flinterdunne grens tussen burgers en strijders of terroristen, wat door terroristische organisaties zoals Hamas wordt uitgebuit. Een van de gevolgen daarvan is dat omgekomen politieagenten, hoewel Hamas, in het rapport toch als burgers worden beschouwd. Het rapport geeft daarentegen wel aan dat Hamas alle Fatah-politieagenten opgesloten en gefolterd heeft, maar de evidente conclusie wordt niet getrokken.

In de eerste paragraaf (480) van hoofdstuk G. ‘Factual findings’, spreekt men van ‘Palestinian armed groups’ die raketten afvuren, maar niet over Hamas. In het rapport schrijft men steeds over ‘Palestinian armed groups’ als men het over de Gaza-oorlog heeft, niet over Hamas. Enkel voor wat intern gerommel in Gaza wordt er over Hamas gesproken, als zij bijvoorbeeld beslissen om onderdelen van de sharia in te voeren. Hamas wordt in het Goldstone-rapport dus duidelijk buiten schot gehouden en nergens voor verantwoordelijk gesteld. Dit is des te onbegrijpelijker omdat in het rapport melding wordt gemaakt van het feit dat de meeste getuigen die werden ondervraagd schrik hadden om te spreken, doordat Hamas steeds op een dreigende manier aanwezig was bij de interviews.

In paragraaf 496 wordt het nog gekker, wanneer men aan de ‘Gaza authorities’ vraagt of ze informatie hebben over ‘Palestinian armed groups’ die raketten opsloegen en afvuurden vanuit openbare gebouwen en moskeeën. Het Goldstone-rapport: “De Gaza-autoriteiten zeiden dat ze geen informatie hadden over de activiteiten van de Palestinian armed groups of over de opslag van wapens in moskeeën en openbare gebouwen.” En dan staat er: “De Missie vindt dit antwoord niet erg geloofwaardig.” Dat is dus het niveau waarop het onderzoek werd gevoerd als het gaat over de ‘Palestinian armed groups’, Hamas dus.

Paragraaf 681 stelt dat “de Missie het rekruteren van kinderen door Palestinian armed groups niet ontkent.” Het is echter onbegrijpelijk dat de juridische kwalificatie van ‘kindsoldaten’ nergens wordt gebruikt. Kennen de onderzoekers de Youtube-filmpjes niet van de ‘Children of Hamas’, met kalasjnikovs in hun handen en bommengordels om hun lijfje? In paragrafen 475 en 476 gaat men nog verder in het buiten schot houden van Hamas, wanneer men een citaat van Fathi Hammad aanhaalt in verband met het gebruik van menselijke schilden door Hamas: “… het Palestijnse volk heeft methoden ontwikkeld om de dood op te zoeken. Voor het Palestijnse volk is de dood een industrie geworden, waarin vrouwen, kinderen en alle mensen op dit land uitblinken: de ouderen, de mujahideen en de kinderen zijn er goed in. Daarom creëerde Hamas een menselijk schild van vrouwen, kinderen, oudere mensen en de mujahideen tegen de bombarderende zionistische machine.” Het Goldstone-rapport zegt hierover het volgende: “Hoewel de Missie deze stelling moreel verwerpelijk vindt, wordt het niet beschouwd als bewijs dat Hamas Palestijnse burgers als menselijk schild heeft gebruikt.”

In paragraaf 37 echter van het rapport, wordt Israël verweten dat de enorme inspanningen om de inwoners van Gaza te waarschuwen – via telefoon, strooibriefjes en radio-uitzendingen – niet specifiek genoeg waren. Israël had met andere woorden steeds op voorhand moeten laten weten exact waar het zou aanvallen. Gantman noemt dit terecht ‘Magritte-achtig’, daar dit de vijand natuurlijk als muziek in de oren zou klinken. Door op zo’n grote schaal de aanvallen aan te kondigen, heeft Israël niet alleen de IDF blootgesteld aan grotere en meer risico’s, heel wat aanvallen op Hamasstrijders zijn jammerlijk mislukt door de veelvuldige waarschuwingen die Israël de Gazastrook heeft ingestuurd. Kolonel Kemp, voormalig bevelhebber van de Britse troepen in Afghanistan, zegt terecht dat “de IDF meer heeft gedaan om burgerslachtoffers te vermijden dan welk leger ook in de wereld.”

De stelling dat Israël specifieker moest zijn in zijn aankondigingen, is bijna even absurd als zeggen dat Israël disproportioneel oorlog heeft gevoerd. Want wat is proportioneel oorlogvoeren? Moet Israël telkens als Hamas een raket willekeurig afvuurt zonder een onderscheid te maken tussen burgers en militaire doelwitten, exact hetzelfde doen richting Gaza? Een zogenaamde proportionele oorlog is een oorlog die Hamas eeuwig zou kunnen volhouden. Mensen die zeggen dat Israël niet disproportioneel oorlog mag voeren, vinden dus eigenlijk dat Hamas niet mag verliezen.

Het rapport faalt dus in wezen over de hele lijn, omdat het absoluut geen antwoord heeft op de vraag die aan de orde is: “Wat doe je als een terroristische organisatie een regio beheerst en een naburig land bedreigt?” André Gantman concludeert dan ook dat het rapport spijtig genoeg effectief een vrijgeleide voor terroristen betekent. Hij vindt echter wel dat Israël beter had meegewerkt aan het onderzoek. De algemene conclusie is dat het Goldstone-rapport een politiek document is waaruit koste wat het kost moest blijken dat Israël schuldig is, ook al zijn er zeker een aantal waarheden in te vinden.

In de afsluitende vragenronde maakte Ludo Van Campenhout de zeer terechte opmerking dat wanneer men spreekt over de voortdurende raketaanvallen op Israël, het irrelevant is om te wijzen op het feit dat ’95 procent zijn doel mist’; de intentie van de beschietingen moet in beschouwing worden genomen, niet het feit of ze al dan niet hun doel missen. André Gantman wijst vervolgens nog op het triestige feit dat Khadafi en Hezbollah in het Belgische federale parlement werden ontvangen, maar Ariël Sharon bijvoorbeeld niet. Het zegt veel over de morele delegitimisering van Israël in België.

Om af te sluiten citeerde Gantman Baruch de Spinoza: “Vrede is niet de afwezigheid van oorlog. Het is een deugd, een geestesstemming, het is de ingesteldheid voor goede daden, vertrouwen en recht.”

Sam van Rooy

Bron: Joods Actueel Blog: André Gantman ontleedt Goldstone rapport van 11 juni 2010 door Sam Van Rooy; ook op JA Blog: De blokkade van Gaza en het internationaal recht van 10 juni 2010; Sam van Rooy vertaalde eerder War and Peace — and Deceit — in Islam van Raymond Ibrahim en ook op deze blog werd gepubliceerd (in 2 delen) onder de titel ‘Oorlog en vrede – en misleiding – in de Islam’ [deel 1] en [deel 2]. Sam schreef ook De essentie ontbreekt nog steeds in het Israëldebat, een recensie over het boek van Ludo Abicht en André Gantman; Sam is de zoon van Wim van Rooy die bekendheid verwierf met zijn boek De malaise van de multiculturaliteit, dat onlangs werd gepubliceerd.

en de kwestie van de waarschuwingspamfletten in Gaza

De Israëlische minister van Defensie Ehud Barak had een tijd geleden uitgehaald naar het Goldstone Rapport over de vermeende Israëlische oorlogsmisdaden in haar anti-terreur Operatie Cast Lead aan het begin van 2009. “Het Goldstone Rapport is een vals verslag, vervormd, partijdig en een aanmoediging van het terrorisme,” benadrukte hij tijdens een reeks van gesprekken met wereldleiders en diplomaten op dinsdag 13 oktober 2009:

Barak: “Ik heb een grondige kennis over de aard en de omvang van de inspanningen die de Israëlische strijdkrachten geleverd hebben om het aantal burgerslachtoffers te beperken en ik ben ervan overtuigd dat de acties die onze regering nam zeker niet kleiner waren en zelfs groter dan dat die van eender welke strijdmacht van elk andere democratisch land. Honderdduizenden waarschuwingen van komende legeracties werden aan de bevolking overgemaakt op bedrukte blaadjes, met radioboodschappen, per telefoon en met sms’jes. Humanitaire hulp werd doorgelaten naar Gaza niettegenstaande Hamas de konvooien beschoot en zichzelf de hulpgoederen toe eigenden.”

Toevallig heb ik afgelopen weekeinde enkele van die bedrukte blaadjes - waarschuwings flyers – in handen gekregen. Het zijn de waarschuwingsflyers die het IDF tijdens Operation Cast Lead heeft gebruikt. Een primeur voor het internet! Hierna volgen ze, tekst in het Arabisch met telkens de transcriptie in het engels:  

Pamflet 1

Vertaling Engels:

To the people of this area

Because of the terrorism that the terrorist agents of your area are enacting against Israel, the Israeli

Defence Forces was obliged to react immediately to such acts and to work as such in your areas

We urge you, for your safety, to evacuate this area immediately

Signed: The Israeli Defense Forces

Pamflet 2

Vertaling Engels:

To the citizens of Gaza

Take responsibiliy for your own destiny!

The terrorist agents and the rocket launchers in Gaza make up a threat to your lives and those of your family.

If you wish to offer your family and brothers in Gaza help, all you have to do is call the number below and inform us of the location of the rocket launchers and the terrorist militias that made you a victim of their work.

Preventing an atrocity now lies in your hands.

Do not hesitate!
We shall welcome any information you have to offer us, and there will be no need to mention any private information about yourselves. Discretion is guaranteed.
You can contact us on the following number:

02-5839749

Or, on the following e-mail to provide any data you have about any terrorist acitivity: helpgaza2008@gmail.com

Signed: The Israeli Defense Forces                                                   

PS: To safeguard your lives, we urge you to remain discrete about any contact you establish with us

Het internationale rechtssysteem werkt over het algemeen prima voor iedereen behalve voor… Israël. Eender wat er wordt bijgegooid in de andere schaal, de schaal van Israël weegt altijd zwaarder door… Hoe zou dat toch komen?

Bijna drie jaar geleden, maandag 26 maart 2007, kreeg de voorzitter van UN Watch Hillel Neuer de gelegenheid om in de Verenigde Naties [!] de hypocrisie van de Mensenrechtenraad [Human Rights Council] van de Verenigde Naties aan de kaak te stellen, het wereldorgaan dat het VN-misbaksel met name het Goldstone Rapport de wereld heeft ingezonden.  Voor de eerste keer ooit heeft de voorzitter van de Raad, ambassadeur Luis Alfonso de Alba uit Mexico, de voordracht als ‘ontoelaatbaar’ verklaard en de speech een eeuwige ban opgelegd.

“A diplomatic moment to remember…” [New York Sun, 30 maart 2007]

“YouTube’s Top Rated, Most Discussed, Most Linked, Most Viewed Video of the Week…” [YouTube.com, maart 2007]

“Council President Luis Alfonso de Alba ruled the remarks inadmissible… in the depths of the U.N., this was of course logical: Mr. Neuer’s commentary had been accurate…” [Wall Street Journal, 30 maart 2007]

Al sinds 1948 is Israël per definitie schuldig aan alles wat er mis loopt in het Midden-Oosten… tot het tegendeel bewezen is. Het gebeurt dan ook niet alle dagen dat een protest tegen Israëlbashers wat oplevert maar zo heel af en toe, als er maar genoeg druk wordt gezet en veel lawaai wordt gemaakt, gebeurt het wel een enkele keer dat Israël gelijk krijgt.

Over het Goldstone Rapport is al heel wat te doen geweest en ik merk dat wat mezelf betreft dit al de 24ste keer is dat ik er een artikel aan besteed. Dat is wel nodig want Nederlandstalige kritiek op het Goldstone Rapport is een grote rariteit op het internet. Ik heb daar geen verklaring voor waarom dat zo is. Tenzij er in de Lage Landen een complot tegen Israël zou bestaan, maar dat weiger ik te geloven tot… het tegendeel is bewezen.

Francesca Marotta teruggefloten

De nieuwszender FOX News heeft vandaag onthuld dat naar aanleiding van een protest van UN Watch, de stafchef van de Verenigde Naties voor het Goldstone Rapport de deelname van een medewerkster van de Goldstone Commissie aan een anti-Israël meeting heeft gecanceld, waar ze normaliter op zaterdag 27 februari 2010 in Lausanne (Zwitserland) het publiek zou toespreken.

Richard Goldstone en Francesca Marotta

Het ging hier over Francesca Marotta, Chef van het secretariaat van de UN Fact Finding Mission on the Gaza Conflict, de zogeheten Goldstone Commissie. Zij zou er deelnemen aan een event dat lobbyde voor ‘The Russell Tribunal on Palestine‘, een eenzijdige politieke oefening met een voorspelbare conclusie.

Die vergadering in Zwitserland werd gesponsord door het Collectif Urgence Palestine, een groep die recent nog werd veroordeeld door het expertisepanel van de Verenigde Naties [!] voor het op 2 maart 2009 organiseren en houden van een ‘duidelijk antisemitisch’ geïnspireerde  demonstratie,  waarbij de leden van de Joodse gemeenschap van Genève werden bekogeld met stenen en fysiek bedreigd werden.

UN Watch, die een speciale raadgevende status heeft in de Verenigde Naties, heeft onmiddellijk een protest ingediend bij secretaris-generaal Ban Ki-moon, waarin zij hem herinnerde aan Artikel 100 van de Verenigde Naties dat zegt dat stafmedewerkers gebonden zijn aan hun neutraliteit, professionaliteit en boven elke politieke voorkeur moeten staan [klik hier om het protest van UN Watch te lezen]. UN Watch verdeelde het protest [tegen de deelname van Francesca Marotta aan het antisemitisch event] wereldwijd aan meer dan 1.000 journalisten, 18.000 intekenaars van UN Watch (waaronder ondergetekende) – aan een groep waarin diplomaten, parlementariërs en andere opiniemakers zetelen – alsmede aan de 5.500 geregistreerde Facebook fans van UN Watch.

Met als resultaat dat Francesca Marotta haar optreden moest annuleren – ook al staat haar naam nog steeds vermeld op de ontelbare websites op het internet (zie hier, hier, hier, and hier.) UN Watch zal nog een dankbrief schrijven aan VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon voor het consequent toepassen van het Handvest van de Verenigde Naties.

Goldstone Commissie: bevooroordeeld en eenzijdig

Het Goldstone Rapport werd geboren uit vooringenomenheid en is uitgegroeid tot een volwaardige rechterlijke dwaling. Hillel Neuer, voorzitter van UN Watch, is ervan overtuigd dat “De door de Islam gedomineerde Mensenrechtenraad [Human Rights Council] zorgvuldig de leden had uitgekozen die in de Goldstone onderzoekscommissie moesten zetelen, die voordien reeds bekend stonden om hun scherpe kritiek jegens Israël.“

Van bij het begin dat rechter Richard Goldstone van de Verenigde Naties de opdracht kreeg om na te gaan wat er tijdens de Gazaoorlog was gebeurd en een verslag op te maken van mogelijke oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid die zowel Hamas als het Israëlische leger zouden hebben gepleegd in tijdens die die weken durende oorlog, zat het al goed fout.

De vier leden van de Goldstone Fact-Finding Mission. 2de van links: Richard Goldstone, uiterst rechts Iers kolonel Desmond Travers

Het begon al bij de aanstelling van de vier commissieleden: de Ierse kolonel Desmond Travers, die onlangs nog het nieuws haalde door als mede-auteur van het Goldstone Rapport te verklaren dat er maar 2 raketten op Israël waren gevallen voor het Gazaconflict begon. Hij beschuldigde ‘Joodse lobbyisten’ ervan de Britse buitenlandse politiek in het Midden-Oosten te manipuleren en zei dat de pogingen om de bevindingen van het Goldstone Rapport te blokkeren hebben gefaald.

Een 2de commisielid, professor Christine Chinkin (Groot-Brittannië), liet al in haar bevooroordeelde kaarten jegens Israël kijken, toen zij in een interview met de Sunday Times vooraf verklaarde dat Israël oorlogsmisdaden heeft gepleegd, nog vooraleer de Goldstone commissie haar onderzoek moest aanvatten, Chinkin zat in 2006 in een andere VN-onderzoekscommissie die de kwestie van Beit Hannoun moest onderzoeken toen enkele verdwaalde Israëlische artillerieraketten op een Palestijns dorp terecht kwamen en 19 mensen werden gedood.

Mevr. Hina Jilani advocaat aan het Hooggerechtshof in Pakistan, was al een gekende Israëlbasher voor ze in de Goldstone missie zal zetelen. De Pakistaanse mensenrechtenactiviste werd al geciteerd in 2005: “Israël berooft de Palestijnen van hun elementaire mensenrechten door veiligheid als excuus te gebruiken.” Nog voor de commissie met haar onderzoeksopdracht begin, ondertekende Hina Jilani een open brief, gepubliceerd op 16 maart 2009, geadresseerd aan de secretaris-generaal Ban Ki-moon van de Verenigde Naties en de afgevaardigden van de VN-Veiligheidsraad over de oorlogsmisdaden die Israël zou gepleegd hebben in Gaza: “The events in Gaza have shocked us to the core… We must also establish the truth about crimes perpetuated against civilians on both sides.” De gebeurtenissen in Gaza – de Israëlische acties, niet zomaar een abstractie – hadden haar tot in het diepst van haar ziel geschokt.

Zelfs Richard Goldstone kreeg achteraf spijt toen hij zag wat er met zijn geesteskind in de Verenigde Naties gebeurde: “De ontwerpresolutie stemt me droevig omdat ze enkel beschuldigingen uit tegen Israël. Er staat geen enkele zin in die Hamas veroordeelt wat we nochtans in het rapport duidelijk wél hebben gedaan,” zei een treurige Goldstone. Maar het kwaad was inmiddels geschied, de wereld kreeg te horen wat de wereld wilde horen: Israël is schuldig. Over mogelijke oorlogsmisdaden en schendingen van mensenrechten door Hamas wordt al lang niet meer gesproken.

Bronnen: FOX News: UN Inquiry Accused of Anti Israel Bias door Ben Evansky van 5 maart 2010; UN Watch: FOX News: After UN Watch Protest, Chief Goldstone Aide Cancels Keynote Address for ‘Russell Tribunal on Palestine’ van 7 maart 2010

Toen Gabriela Shalev, de Israëlische ambassadeur bij de Verenigde Naties, aan de leden van de Algemene Vergadering vroeg “En wie zal de Palestijnse kant van de zaak onderzoeken?” barstte er een luid hoongelach uit onder het groot aantal [overwegend Arabische] leden op de banken van de Algemene Vergadering van de VN.

Intussen maakt Amerikaans staatssecretaris Hillary Clinton zich zorgen over het impact van een mogelijke negatieve uitkomst van het rapport op Israël voor de Verenigde Staten en andere landen in de wereld die te maken hebben (of nog zullen krijgen) met hetzelfde type oorlog tegen terrorisme in dicht bevolkte gebieden.

De resolutie werd met een overgrote meerderheid aangenomen, met 98 landen voor de resolutie bij 31 onthoudingen en zeven tegen. De resolutie vraagt aan Ban Ki-moon dat hij binnen de vijf maanden rapporteert over de vooruitgang die werd gemaakt omtrent het Goldstone Rapport.

Het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken bracht na de goedkeuring van de resolutie een verklaring uit waarin werd gezegd dat “het algemeen bekend is dat Israël twee uitgebreide rapporten heeft uitgebracht over de onderzoeken sinds Operation Cast Lead.” [..] “Als een democratische staat zal Israël op vraag van de VN onderzoeksprocedures blijven uitvoeren en onze bevindingen meedelen aan onze bondgenoten en aan de secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Israël zal het recht om haar burgers te verdedigen met behoud van een strikte morele code, blijven preciseren,” luidde aldus de verklaring van het ministerie.

De resolutie is uiteraard vooral bedoeld om het Goldstone Rapport, dat Israël van oorlogsmisdaden beschuldigt, bovenaan op de agenda van de Verenigde Naties te houden. Drie van de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad – de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk – zijn gekant dat het Goldstone Rapport zou worden voorgelegd aan de Raad. De eerste resolutie over de kwestie van de Veiligheidsraad waarin Ban Ki-moon werd gevraagd te rapporteren over het onderzoek dat wordt uitgevoerd door Israël en Palestijnen, werd afgewenteld op 5 november 2009.  Zijn antwoord toen luidde dat het onderzoek door Israël nog niet was afgerond en dat de Palestijnse Autoriteit een eigen onderzoek had gelanceerd.

De Israëlische ambassadeur bij de VN, Gabriela Shalev (afbeelding rechts), zei dat Israël nooit zou afzien van haar verantwoordelijkheid om haar burgers te verdedigen, noch van het bestaan ervan, de democratie en de vrijheid. Ze zei dat de Israëlische staat elke terreurgroep zou bestrijden die Israël bedreigt, met inbegrip van Hamas en Hezbollah. Zij voegde eraan toe dat Israël altijd onafhankelijke en betrouwbare onderzoeken heeft uitgevoerd na afloop van een militaire operatie en dat de onderzoeken steeds waren opgesteld conform de internationale normen.

Shalev vroeg ook om te weten wie het onderzoek aan de Palestijnse kant zou dirigeren. Zij drukte terecht haar twijfels uit dat de Palestijnse Autoriteit ooit in staat zou zijn om een onderzoek op te starten in de Gazastrook nadat de PA van Mahmoud Abbas in de zomer van 2007 met bruut geweld door Hamas uit de Gazastrook werden verdreven en het onderzoek bijgevolg moet uitgevoerd worden door een organisatie die internationaal erkend wordt als een terreurorganisatie.

“Van Hamas kan niet worden verwacht dat zij een betrouwbaar onderzoek zal uitvoeren naar het gebruik van haar eigen bevolking als menselijke schilden, het bestoken van burgerlijke doelwitten en het gebruik van scholen, ziekenhuizen en moskeeën voor terreur doeleinden,” voegde Gabriela Shalev er nog aan toe. De ambassadeur besloot met de woorden dat Israël zich verbonden voelt met het internationaal recht als onderdeel van haar eigen waarden als een democratische staat, en dat zij wenst dat het vredesproces opnieuw wordt aangevat zonder voorwaarden vooraf.

Bronnen: Ynet News: UN passes Goldstone report resolution door Roni Sofer van 26 februari 2010; Clinton: Goldstone problematic for other countries door Yitzhak Benhorin en Where is Goldstone now? door Eitan Haber; Jerusalem Post: UN: 5 more months for Gaza probes van 26 februari 2010

Q: “Wat is het verschil tussen enerzijds een doelbewust dodelijk bombardement in Afghanistan waarbij ‘onbedoeld’ ook burgerslachtoffers vallen en anderzijds de doelbewuste executie van een beruchte moordenaar van Hamas in Dubai?”

A: “Ik zou het echt niet weten, tenzij natuurlijk Israël erin betrokken is.”

Maandag 15 februari deelde de NATO mee dat twee verdwaalde raketten – afgevuurd door de Amerikaanse strijdkrachten de dag voordien – 12 Afghaanse burgers had gedood, waaronder zes kinderen, in een huis in een bolwerk van de Taliban in Marjeh. De Amerikaanse generaal Stanley McChrystal, de hoogste commandant van de Nato in Afghanistan, heeft zich voor deze ‘collateral damage‘ onder burgers, onmiddellijk verontschuldigd bij de Afghaanse president Hamid Karzai. De Afghaanse president Karzaï heeft zijn droefheid om het gebeuren uitgedrukt en om een onderzoek bevolen. De NATO maakt zich ernstig zorgen omtrent het impact van deze misser op het winnen van de sympathie bij de locale bevolking voor hun acties.

Tot zover dit laconieke oorlogsbericht van wat omgekomen burgers in de marge van de oorlog in Afghanistan.

Geen nieuws dus of… toch weer wel?

Burgers die per ongeluk werden gedood [collateral damage] tijdens een antiterrorisme operatie, krijgen alleen maar internationale aandacht wanneer ze gedood werden door Israël. Amerikanen en Britten hoeven zich helemaal geen zorgen te maken dat de Verenigde Naties ooit een Resolutie zouden stemmen of een commissie zouden samen stellen (o.l.v. Richard Goldstone of Desmond Tutu) om op zoek te gaan naar vermeende oorlogsmisdaden, in dit geval in Afghanistan (maar kan ook in een ander Arabisch land zijn, Irak of Pakistan bijvoorbeeld). De reden waarom is eenvoudig: zolang Israël nergens in het verhaal wordt genoemd, is het niet interessant voor de wereldopinie en mogen Arabische burgers, vrouwen en kinderen sneuvelen bij bosjes, honderden of duizenden, zèlfs als dat Palestijnen zijn [sic]. Geen haan die daar om kraait. Zo zit dat in elkaar.

Wie ligt nog wakker van burgerslachtoffers als het geen Palestijnen zijn en/of als Israël geen betrokken partij is? Niemand

Dus moet er ook niemand verbaasd zijn dat er geen ‘spontane’ uitbarstingen van protesten of veroordelingen komen, zeker niet van democratische regeringen of zelfs niet eens van de Verenigde Naties. Het ontbreken van internationale kritiek lijkt te bevestigen dat de internationale opinie nagenoeg unaniem van mening is dat de moorden op deze Afghaanse burgers toevallig gebeurden en dat zoiets nu eenmaal eigen is aan de aard van oorlog dat dergelijke incidenten zich voordoen. Pech voor die burgers, maar dat hoort nu eenmaal bij oorlogvoeren, niewaar.

Maar dat was wel even anders op 8 november 2006, toen drie verdwaalde Israëlische artilleriegranaten een woonwijk in de stad Beit Hanoun in Gaza troffen waarbij 19 burgers omkwamen. De granaten werden afgevuurd in een poging om een onmiddellijke raket aanval op de Israëlische stad Ashkelon te voorkomen zoals er voordien al meerdere hadden plaats gevonden. Israëlische troepen waren betrokken bij schermutselingen in de Gazastrook in een directe poging om Israëlische gemeenschappen te beschermen tegen de raketten [Operation Autumn Clouds] en het gebeurde allemaal een jaar en enkele maanden nadat Israël de Gazastrook volledig had ontruimd en een einde maakte aan wat de internationale opinie de ‘bezetting’ van Gaza noemde.

Echter, omgekomen Palestijnse vrouwen en kinderen worden internationaal anders gewogen dan dode Afghaanse vrouwen en kinderen, vooral wanneer Israël betrokken partij is. De internationale reactie liet dan ook niet lang op zich wachten. Benita Ferrero-Waldner, het toenmalige hoofd voor Buitenlandse Betrekkingen van de Europese Unie, zei: “Het doden van vanmorgen van zovele burgers in de Gazastrook, waaronder vele kinderen, is een gebeurtenis die ons diep heeft geschokt. Israël heeft het recht zichzelf te verdedigen, maar niet tegen de prijs van het leven van onschuldigen.”

De toenmalige Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, Massimo D’Alema, drukte zich nog scherper uit: “Deze morgen werden 18 mensen, vrouwen en kinderen, afgeslacht … [tijdens] een escalatie van het geweld Ik vind dit onaanvaardbaar.” Het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken deed er nog een schep bovenop met het volgende communiqué: “De Israëlische aanval is een klap voor de regionale inspanningen voor de vrede en zal leiden tot een cyclus van geweld.”

De toenmalige VN-secretaris-generaal Kofi Annan noemde het incident “schokkend” en president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit – tot op vandaag de gedoodverfde partner in de vrede met Israël – noemde het een “afschuwelijk bloedbad op onze kinderen, onze vrouwen en onze ouderlingen, gepleegd door de bezetter.” Op 15 november 2006 kwam de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties bijeen in Genève en besloot met VN-Resolutie S-3/1 om een speciale onderzoekscommissie [fact finding commission] voor Beit Hanoun aan te stellen bestaande uit de aartsbisschop Desmond Tutu en de Britse academicus Christine Chinkin te sturen.

Christine Chinkin (Goldstone commissie): Israël is per definitie altijd schuldig

Die VN-Resolutie werd aangenomen met 32 tegen 8 stemmen en 6 onthoudingen. Onder meer Nederland, Duitsland en Polen stemden tegen. Professor Christine Chinkin zal later één van de vier leden zijn van de Goldstone commissie [!] en mede het fel omstreden Goldstone Rapport opstellen. [De Britse professor Christine Chinkin liet in haar bevooroordeelde kaarten jegens Israël kijken, toen zij in een interview met de Sunday Times vooraf verklaarde dat Israël oorlogsmisdaden heeft gepleegd, nog vooraleer de Goldstone commissie haar onderzoek moest aanvatten.]

Enkele jaren geleden formuleerde Natan Sharansky, de voormalige Sovjet-dissident en Israëlisch politicus en schrijver, de zogeheten “3-D test” om het onderscheid te kunnen maken tussen enerzijds legitieme kritiek op Israël en anderzijds antisemitisme: demonisering, delegitimizering en het meten met dubbele standaarden. Ongeacht hun subjectieve motivaties, passen al de reacties op de toevallige dodingen in Beit Hanoun objectief genomen bij alle drie criteria. Zij demoniseren en delegitimizeren Israël als een land dat buitensporig geweld bedrijft als het al niet opzettelijk slachtingen uitvoert. En zij passen [op Israël] een norm toe die zij niet toepassen op andere democratieën in de strijd tegen terreur in het Midden-Oosten – vanaf de Slag van Fallujah in 2004 in Irak, waar Amerikaanse en Britse troepen moesten vechten in de bebouwde gebieden en vele burgerslachtoffers maakten tot aan het meeste recente incident in Marjeh, Afghanistan.

Twee jaar na het incident in Beit Hanoun, nadat duidelijk was geworden dat kleinschalige operaties, staakt-het-vurens en alle andere pogingen hadden gefaald om een einde te maken aan de aanhoudende regen van raketten uit de Gazastrook, lanceerde Israël haar grootscheepse aanval gekend als Operation Cast Lead. Gezien het reeds heersende anti-Israëlische klimaat, was het voor Israël helemaal geen verrassing dat de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties een antwoord formuleerde met het 574-bladzijden tellende Goldstone Rapport, waarin Israël beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden, een document dat neergehaald werd als “een minderwaardig werkstuk, en helemaal niet waard om ernstig te worden genomen door mensen van goede wil,” en als een “afschuwelijke karikatuur van rechtvaardigheid”.

De terroristische vijanden van Israël zijn zich terdege bewust van de kwetsbaarheid van Israël in de wereldopinie en blijven dit uitbuiten als een fundamenteel strategisch wapen. Sinds de oorlog in Gaza heeft Hamas haar posities in de steden van Gaza verder kunnen versterken, gericht op hetzij als afschrikking voor toekomstige Israëlische invallen of om haar eigen burgers in de vuurlinie van Israël voor zich uit te duwen en aldus Israël onder druk van de internationale opinie te houden. En aan de noordelijke grens van Israël met Libanon, heeft Hezbollah zich met dezelfde doelstellingen flink ingenesteld in ongeveer 160 sjiitische dorpen.

Hieruit kan voorzichtig worden geconcludeerd dat, rekening houdend met het incident in Beit Hanoun, overhaaste anti-Israëlische reacties onder de democratieën uiteindelijk een grotere sympathie voor de Joodse staat hebben gegenereerd. Conservatieve leiders hebben hun stemmen ingetrokken toen ze terug keerden naar hun kantoren in Frankrijk, Duitsland, Italië en in de Mensenrechtenraad en de Algemene Vergadering toen er moest gestemd worden over het Goldstone Rapport, en een aantal democratieën – geleid door de Verenigde Staten – steunden Israël en anderen onthielden zich van de stemming (laf, maar een verbetering ten opzichte van het verleden).

NATO-landen zoals de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, beseffen inmiddels zeer goed wat het betekent om terreur te bestrijden in het Midden-Oosten. Of de democratieën blijven “3-D games” spelen of, in plaats van te spelen, geven ze Israël de noodzakelijke steun om haar te helpen bepalen of de vijanden van de beschaving zoals Hamas en Hezbollah, al dan niet zullen zegevieren op Israël als de voorpost van de beschaving, dat geen andere keuze heeft dan om die te bestrijden.

Bronnen: Middel East and Terrorism: Middle East Terror and Double Standards door P. David Hornik van 23 februari 2010, vrij vertaald en bewerkt door Brabosh op 25 februari 2010; The Global and Mail: NATO strikes kill 12 Afghan civilians van 14 februari 2010; Brabosh.com: Afghanistan: Obama ge-’Goldstoned’ voor het doden van burgers [satire] van 15 februari 2010; Ynet News: Where is Goldstone now? Why is world silent in wake of killing of innocent civilians in Afghanistan? door Eitan Haber van 24 februari 2010

“Nato troepen vallen bolwerken van de Taliban aan in Afghanistan.”

“De zorgvuldig geplande aanval werd gelanceerd met…”

“… President Obama’s hoop en gebeden dat, eens het allemaal voorbij is….”

“hij nadien niet wordt ge-’Goldstoned‘.”

In zijn cartoon van heden haalt Dry Bones, alias van de Israëli Yaakov Kirschen, een bericht aan  uit de Canadese krant Globe and Mail: “NATO strikes kill 12 Afghan civilians – U.S. general apologizes for deaths as massive joint operation moves toward heart of Marjah.“

Wat was er gebeurd? Afgelopen zondag 14 februari hebben Nato raketten hun doel gemist bij het belegeren van een Taliban bolwerk in het Nad Ali district in het zuiden van Afghanistan. Hierbij werden ‘per ongeluk’ 12 burgers gedood. V.S. generaal Stanley McChrystal, de hoogste commandant van de Nato in Afghanistan, heeft zich voor deze ‘collateral damage‘ onmiddellijk verontschuldigd bij de Afghaanse president Hamid Karzai.

Het ‘grapje’ van Dry Bones dat Obama hiervoor ooit op het matje kan geroepen worden door Richard Goldstone, wat toch Israël is overkomen tijdens de Gaza-oorlog van een jaar geleden, blijft natuurlijk een utopie. Er zal geen  – en ook NOOIT – een VN-commissie worden aangesteld om eventuele Amerikaanse of Britse oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in Afghanistan te onderzoeken en eventueel te veroordelen. Excuses volstaan hier. Net zomin als dat ooit gebeurd is met Rusland dat zo lelijk heeft huisgehouden in de Kaukasuslanden Tsjetsjenië en recent het strijdgewoel en willekeurige executies door de Russen van burgers in Ingoesjetië.

Goldstoning (een samentrekking van ‘stenigen’, traditionele straf in de islam, en Richard Goldstone, opsteller van het Goldstone Rapport), valt enkel Israël te beurt. Zo is dat toch. “What do we all have in common? We all hate the Jews!” las ik een tijd geleden op een pro-Palestijnse blog in een poging om alle anti-Israëlische krachten te bundelen. Inderdaad, het is ook nooit anders geweest, vroeger niet, nu niet en nooit <zucht>.

Meer over de Goldstoning van Israël op CAMERA: The Goldstone Report: A Study in Duplicity