Categorie archief: Goldstone Rapport
Richard Goldstone erkent: Er bestaat geen Apartheid in Israël
Goldstone-rapport was slechts een politiek middel om Israël te demoniseren
Goldstone: There is no apartheid in Israel
bron: Ynet News
In een opiniestuk in de pro-Israëlische Amerikaanse krant The New York Times van gisteren 31.10 schrijft rechter Richard Goldstone, bekend van het Goldstone Rapport, dat “niets in Israël in de nabijheid komt van de definitie van Apartheid.” De rechter verdedigt ook de anti-terrorismemaatregelen van Israël. “De beschuldiging dat Israël een Apartheidstaat is, is vals en boosaardig die de vrede en harmonie eerder uitsluit dan ze bevordert.”
Richard Goldstone: Ich habe es nich gewusst
Goldstone, van wie het VN-rapport omtrent de Israëlische Operatie Gesmolten Lood [Op. Cast Lead] in de Gazastrook het symbool werd van de anti-Israëlische hetze over de hele wereld, publiceerde eerder in de krant The Washington Post een pro-Israëlisch artikel. In april jongstleden leek Goldstone zijn bevindingen in zijn rapport te willen intrekken, toen hij schreef dat “Als ik toen geweten had wat ik nu wist, zou het rapport er helemaal anders hebben uitgezien.”
Goldstone, die diende op het Hooggerechtshof van Zuid-Afrika tijdens de de periode van het Apartheidsregime, zei “Terwijl ‘Apartheid’ een bredere betekenis kan hebben, roept het gebruik [van die term] op tot de situatie zoals die was in het pre-1994 Zuid-Afrika. Het is een oneerlijke en onnauwkeurige laster jegens Israël, berekend om de vredesonderhandelingen eerder te vertragen dan vooruit te laten gaan.”
“In Israël,” schrijft Goldstone, “is er geen Apartheid. Niets daar benadert de definitie van Apartheid onder het Statuut van Rome van 1998.” De Zuidafrikaanse rechter maakt het onderscheid tussen Israëlische Arabieren en Palestijnen aldus: “De Israëlische Arabieren hebben kiesrecht, hebben politieke partijen en vertegenwoordigers in Knesset en beschikken over stimulerende posities, inbegrepen in het Hoogste Gerechtshof. Arabische patiënten liggen zij aan zij naast Joodse patiënten in de Israëlische ziekenhuizen, die een identieke medische verzorging ontvangen.”
Goldstone negeert de problemen niet en zelfs niet de discriminatie waaronder Israëlische Arabieren lijden. “Maar het is geen apartheid die de bewust scheiding als ideaal verkondigt,” beklemtoonde hij. Kijkend naar de situatie in de Westbank Judea & Samaria, zegt Goldstone dat de situatie daar complexer is. “Maar het is hier evenmin de bedoeling om er een geïnstitutionaliseerd regime van systematische onderdrukking en overheersing door één rassengroep te handhaven. Dit is een kritiek onderscheid, zelfs wanneer Israël druk legt op de Palestijnen,” schrijft hij.
De rechter komt ook op voor de verdediging van de anti-terrorismemaatregelen van Israël. “Zolang de burgers van Israël bedreigd worden door aanslagen vanuit de Westbank Judea & Samaria, zal Israël wegversperringen en gelijkaardige maatregelen handhaven die noodzakelijk zijn voor haar zelfverdediging, zelfs indien de Palestijnen zich [door die maatregelen] onderdrukt voelen.”
Wat vaak door linkse activisten als de Apartheidsmuur wordt genoemd, is volgens Goldstone in feite een “veiligheidsbarrière die opgetrokken werd om de onverminderde terroristenaanslagen tegen te houden; terwijl anderzijds in plaatsen zwaar geleden wordt onder die maatregel, heeft het Israëlische Hooggerechtshof de staat in veel gevallen opgedragen om de route [van de Veiligheidsmuur] te verleggen om onredelijk lijden te minimaliseren.”
Oud-premier Olmert: Geen vergiffenis voor Richard Goldstone
Tijdens de Israëlische defensieve oorlog tegen Hamas in de Gazastrook [Operation Cast Lead] in een poging om een einde te maken aan de beschieting met raketten en mortiergranaten van willekeurige burgerdoelwitten en Joodse gemeenschappen in het zuiden van Israël, was huidig oppositielieider in de Knesset Tzipi Livni (midden) minister van Buitenlandse Zaken in het kabinet van Ehud OIlmert (rechts), de toenmalige premier van Israël.
Olmert: There can be no forgiveness for Goldstone
De ommekeer van rechter Richard Goldstone ‘s “valse, gemene” laster jegens Israël is een onbeholpen poging “om zijn geweten te zuiveren,“ zegt de vroegere Israëlische premier in een artikel in The Jersualem Post, waarin hij tegelijk oproept tot een regimewissel in de Gazastrook.
Goldstone: Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik een ander rapport geschreven
Ehud Olmert, die eersteminister was ten tijde van Operation Cast Lead [Op. Gegoten Lood], heeft de “herziening“ door rechter Richard Goldstone van de belangrijkste beschuldigingen jegens Israël over die oorlog, afgedaan als “too little and too late” [ruim onvoldoende en ruim te laat].
Hij heeft ook de Goldstone Commissie en andere “schijnheilige organisaties“ ervan beschuldigd van het verstevigen van de terroristengroepen, het verzwakken van de gematigden [onder hen] en het verergeren van het lijden van burgers aan beide kanten.
In een artikel in The Jerusalem Post van gisteren vrijdag, die zijn eerste formele reactie is op de recente plotselinge ommekeer van Goldstone, schrijft Olmert dat de rechter “zich niet kan verlossen van zijn persoonlijke verantwoordelijkheid voor de compleet foute en gemene beschrijving van wat werkelijk in Gaza gebeurde.”
Olmert noemt het artikel van Goldstone in The Washington Post van 1 april j.l. waarin de rechter zijn belangrijkste beschuldigingen jegens Israël terugtrekt met name dat Israël opzettelijk op burgers zou hebben gevuurd, “een povere poging om zijn geweten te zuiveren… Het betreuren van conclusies en die opnieuw in overweging nemen, zijn niet voldoende en kunnen ook nooit voldoende zijn.”
Olmert verwijt de Goldstone Commissie dat zij een “vergevingsgezinde houding aannam tegenover de activiteiten van de Palestijnse terreurorganisaties“ en die de mishandeling van haar eigen burgerlijke bevolking aantoonde. “Later heeft het rapport Israël ernstig besmeurd en zware schade toegebracht. De Israëlische militairen, die naar een gerechtvaardigde en morele verantwoorde missie werden uitgezonden om haar burgers te verdedigen, werden als gevolg [van die lastercampagne veroorzaakt door het rapport] nadien in vele landen opgevoerd als gezochte misdadigers. Is dat moreel [verantwoord] of gerechtvaardigd?“
“Er kan geen vergeving zijn voor zulk een éénzijdig rapport. Er kan geen genade zijn voor hen die dergelijke schade aan de staat Israël, haar status, reputatie en imago heeft veroorzaakt,” schrijft de vroegere eersteminister, die zijn overtuiging herhaalt dat hij correct heeft gehandeld om destijds niet te willen samenwerken aan een commissie die “bij voorbaat reeds overtuigd was van de schuld van Israël, nog vooraleer het onderzoek was gestart.”
Goldstone, die in het bewuste artikel in de Post schreef dat “als ik toen had geweten wat ik nu weet, zou het Rapport Goldstone een verschillend document zijn geweest,” klaagde destijds over het gebrek aan de wil van Israël om “samen te werken met ons onderzoek,“ maar erkende tegelijk ook dat de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, die de opdracht gaf tot het samenstellen van dit rapport, een “geschiedenis heeft van bevooroordeeldheid jegens Israël”, een feit dat “door niemand wordt ontkend.”
Ook in in zijn artikel in The Jerusalem Post roept Olmert op tot een “regimeverandering“ in Gaza, verklarend dat het volk er wordt gegijzeld door de terreurorganisaties en een “betere toekomst” verdient.
Videoclip: de wereld veroordeelt Israël en… vergist zich
Bronnen: The Jerusalem Post: Olmert: There can be no forgiveness for Goldstone van 15 april 2011; Goldstone’s regrets are too little, too late door Ehud Olmert van 15 april 2011; The Washington Post: Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes door Richard Goldstone van 1 april 2011; The Jerusalem Post: Livni: Cast Lead was justified with or without Goldstone door Rebecca Anna Stoil van 3 april 2011
Mediadeskundigen klagen berichtgeving in Vlaamse pers aan
Een groepje mensen die op één of meerdere manieren betrokken of actief zijn in de mediasector klagen de selectieve berichtgeving aan van de Vlaamse pers in volgend opiniestuk.
Wereldnieuws… maar niet bij ons
Groot nieuws op diplomatiek vlak, rechter Richard Goldstone, die de gelijknamige VN commissie voorzat die de Gaza oorlog van 2009 tussen Israël en Hamas onderzocht, heeft afgelopen zaterdag in de Washington Post een opmerkelijke bocht gemaakt. Zo opmerkelijk zelfs dat de inkt nog niet droog was of de diplomatieke gevolgen van deze ommezwaai werden al snel duidelijk. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuur over de ganse wereld en alle buitenlandredacties gingen ermee aan de slag. Maar we nemen het de Vlaamse lezer niet kwalijk dat hij van niets afweet, want dit wereldnieuws, dat al dagenlang koppen scoort in onze buurlanden kwam bij ons simpelweg niet aan bod!
U bent ondertussen waarschijnlijk al super benieuwd waarover het gaat? Goldstone schreef in een opiniestuk: “We weten nu veel meer over wat er is gebeurd in de Gaza-oorlog. Als ik toen wist wat ik nu weet, zou het Goldstone-rapport een ander document zijn geweest.” En even later volgt de apotheose van zijn artikel waarin zijn conclusie luidt dat “Israël burgers niet opzettelijk heeft aangevallen” en dat er ook nooit sprake was van een “algemene politiek” om dat te doen.
Een diplomatieke aardverschuiving kan je dit gerust noemen omdat het eerder opgestelde rapport Israël wel met de vinger wees voor schendingen van het oorlogsrecht, net vanwege die “bewuste” aanvallen op burgers. Maar de vele nieuwe rapporten, de opeenvolgende openbaringen van nieuw feitenmateriaal, video-opnamen en forensische bewijzen schetsen dus een ander beeld. Het bijgestelde beeld toont nu een leger dat militaire doelwitten viseert maar daarbij ook burgerslachtoffers maakt. Dat laatste is voor ons spijtig genoeg ook niet onbekend door onze Belgische deelname aan de internationale coalitie in Afghanistan waar elk jaar eveneens honderden burgers omkomen. En eveneens zonder een doelbewuste politiek om die burgerbevolking te viseren.
Goldstone prees vervolgens de manier waarop Israël de voorbije maanden de honderden incidenten, waarnaar zijn rapport verwees, heeft onderzocht. Ook het vermoedelijke aantal burgerslachtoffers dat in Gaza viel werd de afgelopen paar maanden drastisch bijgesteld, van 1100 naar 400. De cijfers van Hamas, die nu toegeven dat meer dan 700 militanten omkwamen in de gevechten, liggen nu plots zeer dichtbij de door Israël aangehaalde aantallen. Maar als het op Hamas aankomt blijft Goldstone bij zijn eerdere standpunten: de terreurorganisatie heeft altijd bewust burgers geviseerd en heeft ook niets ondernomen om dat op te helderen.
De Israëlische premier Netanyahoe vroeg ondertussen de intrekking van het Goldstone rapport terwijl ook het Amerikaanse State Department al reageerde: “Wij hebben steeds gesteld dat wat ons betreft er geen enkel bewijs was dat Israël bewust burgers wilde treffen”.
Bij onze noorderburen (en overal elders ter wereld) staan de kranten al enkele dagen bol van dit nieuws, koppen als “Goldstone rechtzetting is PR slag voor Israël” of “Goldstone rapport was slechts politiek middel of nog “Goldstone staat niet meer achter Goldstone-rapport” verschijnen in Trouw, De Telegraaf, Hp De Tijd, De Volkskrant, het Parool en het NRC Handelsblad en ook alle overige Nederlandse kranten besteden uitvoering aandacht aan de opmerkelijke ommekeer.
Maar bij ons in Vlaanderen? Oorverdovende stilte. Alleen De Standaard bracht het nieuws maar besteedde er met een klein artikel– minder dan honderd woorden – bijzonder weinig aandacht aan. De Morgen, die normaliter altijd zeer gretig bericht over het Midden-Oosten en Israël wil er geen woorden aan vuil maken, hetzelfde voor Gazet Van Antwerpen, Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad en de VRT. Geen bericht hieromtrent was er te vinden bij deredactie.be, het Journaal en evenmin bij het duidingsprogramma Terzake. Toen de conclusies van het Goldstonerapport werden bekend gemaakt waren onze Vlaamse buitenlandredacties nochtans bijzonder ijverig. Het aantal artikels waarin Israël het toen moest ontgelden is haast niet te tellen.
We vragen niet dat de media nu klakkeloos de kar van Israël zou trekken zonder kritische vragen te stellen. Die zijn er genoeg zoals, wat met de drie andere opstellers van het rapport? Of waarom vraagt Goldstone geen intrekking van zijn verslag bij de VN? En ook het valide verwijt aan Israël dat, bij wijze van reflex, van meet af aan geweigerd heeft aan het onderzoek van Goldstone mee te werken. Als gevolg daarvan kon niet anders dan een eenzijdig en negatief beeld over het optreden van Israël tijdens de Gaza- oorlog ontstaan. Zo blijkt nu dat voor dit onjuiste beeld niet alleen Goldstone maar ook Israël mede verantwoordelijk is.
Maar zelfs dat zagen we dus niet in onze pers. Men kan haast niet anders dan besluiten dat nieuws waarbij Israël in een slecht daglicht wordt gesteld prominente aandacht krijgt in onze pers, terwijl eerder positieve informatie over het land geen nieuwswaarde blijkt te hebben, ook al oordeelt de voltallige wereldpers daar eensluidend anders over.
Is het achterhouden van deze informatie in de Vlaamse pers een gevolg van onkunde of kwaadwilligheid ? Neen, zo ver reikt onze conclusie niet. Wij zijn zelf op één of meerdere manieren betrokken met of actief in de mediasector en weten dat de hand in eigen boezem steken nooit een gemakkelijke zaak is. Het is echter wel de enige eervolle en juiste manier van handelen. Richard Goldstone gaf alvast het goeie voorbeeld wanneer nieuwe feiten hem tot een andere conclusie noopten. Wij hopen dat de Vlaamse pers hier iets uit zal leren en haar publiek dit belangrijk nieuws niet langer zal onthouden.
Getekend,
Luckas Vander Taelen, journalist reportagemaker
Michael Freilich, hoofdredacteur journalist
Carl Decaluwé, mediacommissie Vlaams Parlement
Hans Knoop, Midden-Oostencorrespondent
Jurgen Verstrepen, radio- en TV-maker
Reddy Demey, oud VRT-journalist
Benno Barnard, auteur columnist
Prof. dr. Klaas Smelik, publicist
Goldstone Rapport was enkel een stok om Israël te slaan
Goldstone-rapport was slechts politiek middel
door Ronny Naftaniel
De commissie-Goldstone heeft een oordeel geveld dat ze helemaal niet had mogen vellen.
Rechter Goldstone heeft verklaard dat zijn onderzoek ‘ een ander rapport’ zou hebben opgeleverd als Israël had meegewerkt met zijn commissie. Dat heeft verontrustende implicaties. Betekent dit dat internationale juridische procedures geen garantie bieden voor een rechtvaardige behandeling van staten die de rechtsgeldigheid van die procedures niet erkennen? In het strafrecht is het de taak van de openbare aanklager overtuigend bewijs van schuld te leveren, ongeacht hetgeen de verdediging aanvoert.
Ronny Naftaniel
Goldstone legt in artikel in The Wall Street Journal niet uit hoe zijn Commissie een oordeel kon vellen zonder haar bewijsvoering rond te hebben, waardoor je achteraf moet stellen dat zijn Commissie in de meest elementaire betekenis gefaald heeft.
Door dit falen moet de Algemene Vergadering van de VN het Goldstone-rapport intrekken. Hetzelfde geldt voor alle regeringen en parlementen die de conclusies van het Goldstone-rapport als uitgangspunt hebben genomen voor hun reactie op de Israëlische inval in Gaza. Dat deed bijvoorbeeld het Europees Parlement in een omstreden resolutie van 10 maart 2010 en de Nederlandse regering die meende dat beide partijen zich mogelijk ‘schuldig hebben gemaakt aan schending van humanitair oorlogsrecht en/of oorlogsmisdrijven’. Zij noemde dat ‘ernstig en verontrustend’ en vond ‘grondig onderzoek’ noodzakelijk. Deze conclusies kunnen niet overeind blijven.
Te laat omschrijft Goldstone zijn commissie nu als slechts een ‘fact finding missie’. Daarmee bagatelliseert hij het juridische karakter ervan. In werkelijkheid was het een gerechtelijk instrument van de VN, met als opdracht alle schendingen van het internationaal humanitair recht en mensenrechten te onderzoeken, die zouden hebben plaatsgevonden tijdens de 22 dagen durende gevechtshandelingen. Over dat mandaat bestond al van meet af aan groot onbehagen in Israël, omdat het de acht jaren van raketbeschietingen vanuit Gaza die aan Operatie Cast Lead vooraf gingen, onbesproken laat.
Stel dat je iemand neerschiet die op je afstormt met een mes. Zou je dan akkoord gaan met een proces dat uitsluitend kijkt naar wat er gebeurde nadat jij de trekker overhaalde?
Met de herroeping van belangrijke elementen van zijn eigen rapport zegt Goldstone in feite dat de internationaal-rechtelijke procedure waarover hij de leiding had al vanaf het begin onrechtvaardig is geweest. Dat het slechts een politiek middel was, een podium voor bittere woorden, vermomd als juridisch middel. Had Israel werkelijk moeten meewerken aan deze façade? Zou enig zichzelf respecterend land zoiets doen?
Om die reden wordt Goldstones opiniestuk in The Washington Post in Israël gezien als een te late bekering. Het ressentiment tegen de Zuid-Afrikaanse rechter is in Israël zo groot, dat hij helemaal opnieuw in de pek met veren werd gezet.
Maar Goldstone hoeft zich niet te schamen. Hij heeft uit eigen vrije wil grote integriteit en publieke moed getoond. Zijn critici, die nu in blinde woede op hem in hakken, zouden er goed aan doen een voorbeeld aan hem te nemen als zij een beetje bekoeld zijn.
De les die Israël uit het gebeuren moet trekken is niet dat het, zoals de rechter suggereerde, moet meewerken aan ondeugdelijke procedures. Israël moet hieruit leren dat het zijn eigen, onbevooroordeelde onderzoeken moet instellen naar het eigen handelen. De bevindingen moeten serieus worden genomen en mogelijke schenders van mensenrechten dienen te worden bestraft.
Zoals Goldstone zelf opmerkte: ‘Israël heeft aanzienlijke middelen ingezet om ruim 400 beschuldigingen te onderzoeken op operationele misdragingen in Gaza.’ Dat speelde een belangrijke rol in Goldstones besluit om zijn oordeel te herzien.
Goldstones ommekeer laat zien dat uiteindelijk de innerlijke drang naar zelfreflectie en rechtvaardigheid in een democratie het kan winnen van zelfs het meest geraffineerde schijnproces.
Bronnen: De Volkskrant: Rapport-Goldstone was slechts politiek middel door Ronny Naftaniël van 6 april 2011
Goldstone moet zich verantwoorden voor criminalisering van Israël
Richard Goldstone gaat in op een verzoek om Israël te bezoeken. Nadat hij zijn rapport publiekelijk heeft afgezwakt is hij overal weer een graag geziene gast. Dry Bones is van mening dat Goldstone beter de Gazastrook zou bezoeken ipv Israël, om ter plaatse de kwestie van oorlogsmisdaden te onderzoeken die begaan werden door Hamas-Palestijnen. Iets wat door het dictatuurregime van Hamas werd ‘nagelaten’ en door de Verenigde Naties gemeenzaam door de vingers werd gezien. “Eerst Israël aanpakken” krijgt altijd voorrang, zowel in Oost als in West.
Goldstone voor het Strafhof dagen
Israëlisch parlementslid Danny Danon [van de Likoedpartij van Netanjahoe] heeft de hulp ingeroepen van Joods-Amerikaanse advocaten om een dossier wegens laster samen te stellen dat zal dienen om een proces aan te spannen jegens de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone na zijn gedeeltelijk intrekken van zijn fel omstreden oorlogsrapport omtrent de zelfverdedigingsoorlog van Israël in de winter van 2008-2009 tegen de terreurgroep Hamas die sinds 2007 autonoom de Gaza bestuurt en in een ijzeren tang houdt geklemd. Parlementslid Danon: Het Goldstone “Rapport is de versie anno 2010 van het Bloedsprookje.“
Danny Danon: Goldstone Rapport is eigentijdse versie van Bloedsprookje
De Rechter Richard Goldstone zal zich moeten verantwoorden voor een rechtbank voor laster na zijn intrekken van zijn Rapport over Operation Cast Lead [Op. Gegoten Lood], waarin hij Israël van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid beschuldigde. Parlementslid Danny Danon verblijft momenteel in de Verenigde Staten en heeft een aantal Joods-Amerikaanse procureurs aangetrokken die bereid zijn gevonden om gratis een proces tegen de Zuid-Afrikaanse rechter in te dienen.
Een verzoek zal volgende week voor het Districts Gerechtshof van de Amerikaanse stad New York worden ingediend, waarin de aanklagers een formele verontschuldiging en een symbolische financiële compensatie voor de Staat Israël zullen eisen. Een tweede proces kan in een Israëlisch hof worden ingediend wanneer Goldstone in Israël aandoet. Het besluit om een proces aan te spannen is een rechtstreeks gevolg van het artikel van de rechter dat op 1 april 2011 in The Washington Post verscheen en waarin hij toegeeft dat zijn rapport significante schade heeft berokkend aan de Staat Israël zowel in de Verenigde Naties als internationaal.
Ondanks zijn intrekken, kondigde aan Goldstone hij niet van plan is om te trachten het rapport te repareren. Het Rapport Goldstone is de versie van 2010 van de bloedfabel. Het verdraaide beeld dat Goldstone van de Staat Israël afschilderde heeft schade veroorzaakt, veroorzaakt nog steeds schade en zal Israël en zijn burgers blijven beschadigen al de jaren die nog moeten komen. Een openbare verontschuldiging die in elk land wordt gepubliceerd zou het reeds aangerichte kwaad kunnen milderen,“ verklaarde Danon.
Bronnen: Ynet News: Goldstone to face libel suit door Attila Somfalvi van 7 april 2011 en US doubts Goldstone report can be fixed van 6 april 2011 en Goldstone won’t help us van 4 april 2011 en Small victory for Israel door Eitan Haber van 3 april 2011;
Goldstone’s spijt en Palestijnse hoop op nieuwe VN fouten
Rechter Richard Goldstone op 1 april in The Washington Post over zijn rapport omtrent vermeende oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid door Israël: “If I had known then what I know now, the Goldstone Report would have been a different document” [Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik een heel ander document geschreven]
Goldstone’s spijt en
Palestijnse hoop op nieuwe VN fouten
door Missing Peace
In dit nieuwe bulletin drie zaken die het politieke nieuws in de Israëlische media de afgelopen week bepaalden. De opstanden in de Arabische landen zijn nog altijd voorpagina nieuws, maar ook het PA plan om via de VN unilateraal een Palestijnse staat uit te roepen kreeg veel aandacht. Dat nieuws werd echter verdrongen door de opmerkingen van de Zuid-Afrikaanse rechter Richard Goldstone in een opinieartikel dat afgelopen vrijdag verscheen in de Washington Post.
Goldstone’s mea culpa
In dat artikel nam Goldstone duidelijk afstand van sommige conclusies uit het in september 2009 gepubliceerde UNHCR rapport over de Gaza oorlog. Al in de openingsalinea van zijn artikel schreef Goldstone dat indien de commissie in 2009 had geweten wat men nu weet, dat dan het Goldstone Rapport een ander document was geworden.
Hij verklaarde verder dat – in tegenstelling tot de conclusies van het Goldstone rapport – de burgers in Gaza geen opzettelijk doelwit waren geweest als gevolg van de Israëlische strategie tijdens de oorlog. Het Goldstone Rapport vormt sinds 2009 de basis voor een ongekende campagne tegen Israel. De kritiek die door velen in en buiten Israel op het rapport werd geuit en die veelal werd onderbouwd met nieuw bewijs bleek nu dus terecht.
Goldstone werd de afgelopen anderhalf jaar voortdurend geconfronteerd met bewijsmateriaal dat hem door Israëlische- en andere experts werd toegestuurd. Ook werd hij in openbare debatten buiten Israel steeds bekritiseerd voor de wijze waarop het rapport tot stand was gekomen. De laatste keer dat hij een dergelijk debat voerde was op Stanford University in de VS vorige week.
Professor Avraham Bell, een bekende Israëlische expert op het gebied van het internationale recht, berichtte MP dat Goldstone ook tijdens de bijeenkomst op Stanford zware kritiek kreeg op het vervormen van het internationaal recht en de schokkende wijze waarop de VN commissie omging met de juridische onpartijdigheid.
De Zuid-Afrikaanse rechter lijkt uiteindelijk te zijn bezweken onder de bewijslast die door Israëlische onderzoekers tegen zijn rapport werd ingebracht. Nu Goldstone zijn conclusies heeft getrokken zou dat ook gevolgen moeten hebben voor de internationale campagne tegen Israel. De schade die het Goldstone rapport heeft aangericht is weliswaar niet te herstellen, maar lopende acties zoals bijvoorbeeld het appel van Pax Christie/IKV in Nederland zullen moeten worden herzien.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
Als stenen geworpen in het water [Wiesje]
ALS STENEN GEWORPEN IN HET WATER
door Wiesje de Lange
Ene Richard Goldstone schreef een artikel in de Washington Post. Het papier is geduldig en in de krant van vandaag “verpakt men morgen vis” zo gaat een Israelisch gezegde, daterende uit tijden van schaarste waar krantenpapier werd aangewend als pakpapier.
Als U zo gauw Richard niet thuis kunt brengen, zegt U dat dan niet hardop in Israel. Daar namelijk heeft de man zich dermate onpopulair gemaakt dat ieder hem dolgraag voor U thuis zal brengen, ver weg, de kanten van Zuid Afrika op waar hij zich de woede van Israel op de hals haalde door een rapport vol leugens en laster uit de duim te zuigen over Israelische oorlogsmisdaden begaan in de loop van een der vele oorlogen gevoerd tegen de terreurbasis Gaza. De Actie, (“Oferet Jetsoeka”/gegoten lood genoemd) gevoerd om de onduldbare oorlogsmisdaden der terreur, de rakettenbeschietingen op Israel’s burgers te stoppen ligt al weer een drie jaar achter ons evenals dat rapport van Richard, de raketten vallen nu opnieuw in Israel’s Zuiden en stemmen gaan op over de noodzaak van een nieuwe inval in het hol der terreurleeuw, Gaza. Israel’s Daniels plus hun kameraden verwachten een nieuwe entrée in de leeuwenkuil.
Verre van de indruk te willen wekken dat er dus nauwelijks iets veranderde in de regio haast ik mij te roepen dat wel degelijk grootse gebeurtenissen hun schaduwen aan het vooruitwerpen zijn. Wanneer U hoopt op een beschrijving van de grootse gebeurtenissen dan brengt U mij in verlegenheid. Immers, genoemde schaduwen worden dagelijks besproken, ook in Uw nieuwsjournaal neem ik aan maar over welke grootse gebeurtenissen het dan gaat, daarover zijn de geleerden het niet eens. Zelfs de koffiedikkijkers spreken elkander tegen.
Snel verder lezen KLIKKEN op –> Lees de rest van dit bericht
